Training Jeugd- en gezinsprofessionals op 7 oktober

Meer dan een jaar geleden zijn wij gestart met een training specifiek voor jeugd- en gezinsprofessionals. In de jeugd en gezinszorg hebben professionals vaak te maken met complexe zaken die zich jarenlang kunnen blijven voortslepen. Er spelen meestal allerlei procedures in het familierecht een rol, er kan sprake zijn van een conflictscheiding of zijn er moeizaam te duiden vermoedens van partnergeweld of kindermishandeling. Patronen van afhankelijkheid, onveranderlijkheid, scheve machtsrelaties of zorgmijding spelen een rol. Signalen of aantijgingen van persoonlijkheidsproblematiek (narcisme of psychopathie) lijken ook steeds vaker voor te komen.

Lees verder

Wordt emotionele en psychische mishandeling strafbaar?

Eerder schreef ik al in een blog over een rapport over de wantoestanden in de pleegzorg en jeugdzorginstellingen in de afgelopen 50 jaar. Naar aanleiding van dit rapport hebben twee Tweede Kamerleden recent een motie ingediend om de regering te vragen naar het strafbaar stellen van emotionele en psychische kindermishandeling. Omdat veel van de terreur die in het rapport beschreven wordt emotioneel en psychisch is, en nu ook nog voorkomt, willen ze dit in de toekomst verhinderen. Hiervoor is nodig dat de regering expliciet emotioneel en psychisch geweld strafbaar stelt. Lang verhaal kort: dat gaat de regering niet doen.

Lees verder

Uitgewist

“Wat heb ik gedaan”, is de titel van een roman1). Ik had het boek al een paar keer zien liggen en weer weggelegd, omdat ik lees voor mijn ontspanning. Dagelijks bezig zijn met de gevolgen van narcisme en psychopathie is zwaar en ik doe hier graag wat lichtere dingen naast als de tijd het toelaat. Toch intrigeerde het boek mij en het heeft indruk op me gemaakt. Het is geen lichte kost. Dat is narcistische mishandeling nooit, maar er zijn wel gradaties.

“Wat heb ik gedaan” gaat over een geestelijke gezonde vrouw die haar man heeft vermoord. Wat brengt iemand tot deze daad, die op zich natuurlijk verwerpelijk is? Gaandeweg het boek wordt duidelijk dat hier jaren van ernstige terreur aan vooraf gingen, waarin Kathryn dit ‘geheim’ (de mishandeling) zorgvuldig bij zich droeg. Ook haar twee puberkinderen wisten nergens van.

Lees verder

Het laatste gevecht

Dit is een gastcolumn van Anna

Ze twijfelde of ze het wel zeggen moest. Eigenlijk twijfelde ze al langere tijd aan alles, met weinig energie en een gebrek aan daadkracht, maar dat zag ze nu eindelijk in: Het lag niet aan haar, ze was niet gek. Wat haar was overkomen was haar aangedaan. Subtiel manipulatief was ze om de tuin geleid. Met minder zelfvertrouwen ís het ook moeilijk om in je eigen kracht te gaan staan. Eigen kracht? Waar is überhaupt het Eigen Zelf? Ze was afgesneden van zichzelf. Wie ze werkelijk was voelde verdwenen, opgenomen in een schijnrealiteit die lange tijd haar echte realiteit was geworden. ‘Het land van de duisternis’, ze las deze metafoor op de website het Verdwenen Zelf en dat was precies zoals ze het voelde. Een dorre, mistige plek, die haar het heldere zicht ontnam en haar isoleerde van de werkelijkheid

Lees verder

Een miskend en ingrijpend trauma

Interview over de impact van narcistische mishandeling

Het is belangrijk dat de impact van narcistische mishandeling bekender wordt onder hulpverleners, zodat ze de signalen kunnen herkennen en hun behandeling hierop kunnen afstemmen. Daarom ben ik heel blij met onderstaand interview dat deze week in het blad van de NVPA (Keerpunt) is gepubliceerd. De NVPA is een grote beroepsvereniging voor therapeuten en psychologen. Hieronder een fragment van het interview, met een link naar het hele stuk. Lees verder

Devaluatie van de term narcisme

Dit is een gastcolumn van Agnetha

Er is iets geks aan de hand met de term narcisme vandaag de dag. Hoorde je er vroeger nauwelijks over en had je al helemaal geen idee wat het precies inhield, behalve globaal iets met egoïsme en verliefd op zelfbeeld, tegenwoordig vliegt het woord je zo ongeveer dagelijks om de oren. Mooi, zou je kunnen denken, het begrip wordt bekender en dan komt er eindelijk meer aandacht voor en dat is nodig. Ja zeker is dat nodig, maar niet op de manier zoals dat nu gebeurt. Er schuilt een gevaar in om elk persoon die wat egocentrisch of egoïstisch is, als narcist te bestempelen. Op die manier is narcisme een oppervlakkige kwalificatie, zonder de juiste kennis en begrip van de reikwijdte van NPS, en komt men vervolgens aan het vergaren van adequate kennis over de stoornis niet meer toe. Het etiket is immers al geplakt, iemand is narcistisch – klaar!

Lees verder

Als de narcist IEMAND tegenover zich heeft, ervaart hij dat hij NIEMAND is.

Dit is een gastcolumn van Isthe

Graag wil ik wat gedachten met jullie delen n.a.v. het interview met Appelo. Wat een tenenkrommend verhaal. Hier zie je de intimiderende houding van een narcist via een charmerend interview. Ik heb wat uitspraken op een rij gezet met de tijd er plus minus bij, voor de volledige context is de podcast te horen. En ik heb een paar overdenkingen over deze grootspraak. Als je zelf nog erg in de afhankelijkheid van een narcist zit, kan het confronterend zijn dit te lezen. Dus wees voorzichtig met jezelf.

Hij maakt inderdaad nogal onderscheid tussen narcisten en psychopaten. Dat onderscheid is er ook wel, maar ze zijn allebei schadelijk voor de omgeving. Nu lijkt het alsof het wel meevalt met de schade die narcisten aanbrengen bij andere mensen. Dat is dus niet zo, narcisten zijn -inherent aan hun stoornis- beschadigend. De een misschien meer dan de ander, maar beschadigend blijft het.

Appelo is er van overtuigd dat narcisten een normale empathie hebben of zelfs meer dan normaal. Hm. Wat hij waarschijnlijk bedoelt, is dat narcisten cognitieve empathie hebben. Zoals Iris het in haar boek ook beschrijft, is de cognitieve empathie bij narcisten bedoeld als een strategische methode om hun omgeving te manipuleren en te controleren. Affectief inlevingsvermogen in de ander gaat daar niet mee samen. Bij een gezond persoon is er sprake van een evenwicht in beide vormen van empathie met het doel verbinding te maken met die ander.

Lees verder

Podium voor een groot misverstand


Een tijdje terug verscheen er in het blad Magazine een interview met Martin Appelo, dat nogal wat stof deed opwaaien onder slachtoffers van narcistische mishandeling. Een uitspraak over narcisten uit dit interview: ‘Ze hebben een normale of sterke empathie, alleen overschreeuwen ze die. Ze durven hem niet te laten zien uit diepe angst voor afwijzing.

De podcast van Martin Appelo leverde de nodige heftige reacties op, waarvan we er graag een aantal met jullie delen:

“Ik vond het choquerend dat Appelo weer zo’n groot podium kreeg. De interviewers hadden zich absoluut beter voor moeten bereiden. Als ze meer inzicht hadden gehad in narcistische mishandeling, hadden ze door kunnen vragen en geen genoegen genomen met de misleidende informatie. Dan zouden ze aan de luisteraars werkelijk inzicht hebben gegeven in deze stoornis.”

Lees verder

Er is een deur opengezet

Dit is een gastcolumn van Gerard.

Je hebt heel veel gelezen, het moest wel, want je voelde al heel lang dat jouw leven pijn doet, elke dag, elke nacht. Je wist alleen niet hoe het anders moest, je probeerde het wel, maar het lukte steeds niet. Je wist niet hoe, waar of wie. Wie kon jou helpen, niemand lijkt het te snappen, je snapte het zelf ook niet maar je voelde het wel, voortdurend voelde je de koude dreigende duisternis. En je ging toch verder, is het leven meedogenloos?

Tot er ergens en beetje licht komt, toevallig omdat iemand je verwijst naar iemand die het allemaal heeft meegemaakt en ontdekte wat het was, hoe het heette: narcistische mishandeling. Iris haar boeken zijn het kantelpunt. Er is licht: het raakt me middenin mijn ziel, die ziel hunkert er al mijn leven lang naar.

Lees verder