Eenmaal ontsnapt: verzamel de brokstukken

Als het je gelukt is om te ontsnappen, dan zul je de brokstukken van jezelf moeten verzamelen. Maar je kunt pas iets oplossen als je weet wat je hebt. Ik heb jarenlang rondgedoold, op zoek naar hulp, naar antwoorden. Mijn leven was een enorme strijd. Mijn marge raakte op. Eindelijk ontdekken wat ik had is dan ook mijn redding geweest. Ik bleek een ernstige vorm van PTSS te hebben. Veel slachtoffers ontwikkelen een stressstoornis, omdat je structureel in een onoplosbare situatie zit. Wanneer je in de normale wereld wordt aangevallen, dan is het normaal dat je je hiertegen te weer wilt stellen. Maar de narcist vindt dit niet normaal. Elke mogelijkheid om je te verdedigen wordt je ontnomen. Je wordt op een sluipende manier afgebroken, maar het ligt altijd aan jou, aan dat jij zo moeilijk doet en niet mee wilt werken.

Doordat je nooit een grens mocht stellen stond je voortdurend onder druk, die zich vertaalde in een enorme overgevoeligheid. Je kon om het minste of geringste geïrriteerd raken (waarbij de narcist weer kon zeggen: zie je wel dat je heel labiel bent?) Je kon je dus op geen enkele manier beschermen en moest de stress innerlijk zien weg te werken. Zie hier de oorzaak van een uitgeput stresssysteem; de kern van PTSS.

Met de vaststelling van het Narcissistic Victim Syndrome (NVS) hebben deskundigen slachtoffers erkenning gegeven voor het cluster van symptomen waarmee ze te maken kunnen krijgen. Therapeuten ontdekten de oorzaak achter de eenduidige symptomen: narcistische mishandeling. Deze vorm van mishandeling raakt elk aspect van je wezen, en daarom zijn de symptomen ook zo ernstig.

De opluchting was groot toen ik me realiseerde dat dit syndroom op mij van toepassing was. Na jaren gedacht te hebben dat ik gek was vanwege mijn symptomen, begreep ik nu dat die symptomen ergens voor stonden. Eerst dacht ik bijvoorbeeld dat ik opgenomen moest worden omdat ik zo paranoia kon zijn, nu begreep ik waarom ik zo paranoia was. Net als veel andere slachtoffers schaamde ik me intens, tot ik begreep waar dit alles naar verwees. Schaamte is sowieso een probleem voor veel slachtoffers, doordat de narcist altijd zijn schaamte op je geprojecteerd heeft. Slachtoffers met NVS hebben een overdreven verantwoordelijkheidsgevoel ontwikkeld, en denken dat alles aan hen ligt. Dit maakt hen een makkelijke prooi om opnieuw mishandeld te worden. Veel slachtoffers gaan dissociëren. Door er niet meer te zijn valt de uitzichtloze situatie makkelijker vol te houden. Het grote nadeel is dat dissociatie ervoor zorgt dat je jezelf moeilijker bij elkaar kunt rapen, en het hierdoor moeilijker wordt het land van de duisternis te verlaten. Als je veel dissocieert voel je je vervreemd van jezelf en de wereld, en hierdoor ben je een veel makkelijker slachtoffer. Je leven wordt gekenmerkt door crisissen, er is altijd wel wat aan de hand en je staat er machteloos naar te kijken. Het is mogelijk om weer grip op jezelf en je eigen leven te krijgen. Je Zelf lijkt misschien verdwenen, maar is het niet. Je kunt jezelf weer terugvinden.

« hoe kwam je in deze gevangenis terecht? hoe kom je eruit? »

126 thoughts on “Eenmaal ontsnapt: verzamel de brokstukken

  1. Jeetje wat een herkenning allemaal …..Het ligt dus niet aan mij ….
    Omdat ik een vermoeden heb dat mijn man narcistische trekken heeft ben ik gaan zoeken naar informatie ….. zo kwam ik op deze site . alleen de titel al het verdwenen zelf ,geeft precies weer hoe ik mij voel.

    Mijn verhaal…..
    Negen jaar geleden heb ik mijn man leren kennen.Omdat ik al een relatie van 14 jaar achter de rug had en ik het prima naar mijn zin had met mezelf en de kinderen ,heeft mijn man behoorlijke moeite moeten doen om mijn muur te laten zakken die ik wat mannen betreft om mij heen hadden gebouwd.
    Na een jeugd met een stiefvader als alcoholist en de nodige manipulatie en misbruik en een mislukt huwelijk had ik dacht ik mijn leven weer aardig op de rails en niets of niemand zou dat wat mij betreft weer kunnen verstoren.
    Uiterst charmant en vol begrip ….op de juiste momenten afstand houden ,maakte dat ik langzaam aan mijn muur heb laten zakken en weer vertrouwen kreeg dat er ook mannen zijn die mij snapte …..juist met de kleine dingen ik hoefde niks te zeggen hij was mij al een stap voor…ik voelde me zo veilig …..
    Na een aantal jaar ben ik bij hem gaan wonen en een jaar later getrouwd.
    Vlak na ons trouwen werd mijn moeder ziek en overleed…..een mokerslag …mijn spiegel en degene die voor mij de boel kon relativeren was er niet meer……

    Ik ben toen volledig ingestort burn-out, baan kwijt .toen bleek ook dat ik 30 jaar troep op te ruimen had….ik was gewoon doorgegaan en had dus de enorme rugzak die ik had niet opgeruimt maar gewoon mee gezeult . Gelukkig heb ik toen goede hulp gevonden …diagnose ptss en goede Emdr en therapie gehad.

    Terugkomend op mijn man ….hij is als ik terug kijk tijdens de ziekte van mijn moeder gaan veranderen.Ineens kwam er de opmerking van hem terwijl ik aan mijn moeders ziekbed zat …..weet je wel hoe het voor mij is !!!….perplex was ik ….maar ja moeilijke tijd …ook voor hem…
    Ik was te verdrietig om daar teveel aandacht aan te besteden.
    Vervolgens de diagnose ptss ik wist even niet waar ik het zoeken moest …..je hele fundament die je dacht te hebben was weg……en ik dacht dat mijn man daar een goede spiegel voor was…
    Hij kent mij immers door en door en heeft het beste met mij voor.
    Nu heel langzaam aan beginnen bij mij alle puzzelstukjes in elkaar te vallen …..
    Het veranderen van de sfeer in huis ….mijn man die zich terugtrekt , niet meer liedevol is geen kleine dingen meer…..niet praat en als hij wat zegt is dat op een toon of dat ik de deurmat ben ..mij het gevoel geeft dat ik het niet goed doe …de twijfels aan mezelf komt het dan door mij ben ik verandert door de therapie…..hoezo mezelf kwijt !!!!
    inmiddels zijn we 5 jaar verder en heb ik alle ingangen en aanpassingen aan mezelf geprobeerd en 1 ding is mij wel duidelijk hij veranderd niet!! Sterker nog het issue nooit genoeg….

    Buiten het praten tegen je als deurmat is het met name de lichaamstaal ……het gezucht en de blikken maar ik moet er vooral niet’s van zeggen …dan doe ik moeilijk…..en maak van een mug een olifant….
    De volgende dag is dan voor hem weer een gewone dag ….hij komt immers niets tekort

    Sinds een paar maanden heb ik afstand genomen ….geen knuffels meer …niet meer uitleggen hoe ik me voel ….ook al levert het op sommige momenten extra spanning op ,omdat ik zo niet in elkaar zit. Merk ik ook dat het mij helpt om letterlijk afstand te nemen en de situatie en de patronen beter te doorzien .Daardoor voel ik mezelf sterker worden al gaat dat 2 stapjes vooruit en 1 achteruit.

    Vandaag het boek bestelt …..doodeng !!! Omdat ik weet dat ik stappen moet gaan ondernemen voor mezelf…..ik heb niet voor niets 30 jaar opgeruimd….

    • Ik ben Tanja en had (heb) een narcistische vader, alcoholist, gewelddadig en mijn moeder ving alle klappen op voor mij en mijn broertje. Ik was immers een moetje en had daardoor zijn leven verpest. Ik wilde geen relatie, niet trouwen en zeker geen kinderen tot ik verliefd werd en deze man werd na de geboorte van mijn 1e kind hetzelfde als mijn vader en daarbij nog autisme. Net als bij mijn vader was het deze keer ook mijn schuld. Hij had me alles afgenomen mijn kinderen, mijn huis en mijn vriendin want daarmee bouwde hij een nieuw leven op. Ergens in mijn achterhoofd wist ik het wel maar voelde me zo stom dat dit mij een 2e keer gebeurde dat ik het tegen niemand durfde te zeggen. Nu ben ik ver de 50 gepasseerd en heb alles redelijk onder controle behalve dat ik me veel opsluit in huis. Mijn kinderen, mijn honden, mijn moeder en mijn broertje en 2 goede vriendinnen zijn voor mij genoeg. Ik snap nu wat een impact deze narcisten op mijn leven hebben en ik ga op zoek naar mezelf.

  2. Ik zou graag een paar antwoorden willen krijgen. Ben gestopt met mn coach wegens te duur en te afgelijnd. Er zijn zaken aan mijn ex-vriend waaraan ik twijfel of hij nu echt wel een narcist is. Ik ben een maand geleden vertrokken bij hem. Had een latrelatie van bijna 3j. Hij is weduwnaar en had slechts 2x een relatie van een paar maanden na het overlijden van zijn vrouw. Dus lang alleen geweest ook. Dan kwam ik. Dit zijn feiten. Ook bevestigd door zijn dochter. Zoals ik lees over n gaan ze van prooi naar prooi. Of kunnen ze ook lang alleen zijn??? Ook een vraag over nu: zet hij me nu al een maand in de silent treatm of laat hij me met rust? Die nacht dat ik vertrokken ben heb ik een lange mail gestuurd naar hem. Bodem line daarin was dat ik de pijn niet meer kon verdragen. De pijn van de leegte te voelen van zijn kant. Het niet meer voelen dat hij gelukkig was met mij. Ik herken dus veel over het mishandelen, de gaslichting, sil tr van een week (3x gebeurd), me niet meer bekijken noch aanraken, me bespelen, in de war brengen, profiteren van alle hulp in zijn huis enz. Maar ik moet weten of hij echt een narcist is. Ik ben na deze maand (breuk) maar ook door zijn psychisch gedoe gesloopt! Heb nu een afspraak met een psycholoog. Wel pas binnen een maand. Via huisdokter nu ook slaaphulp wat al een wonder teweeg brengt; ik slaap terug!! Maar ik geraak niet van hem los emotioneel!! Als dit toch GEEN n is, heb ik als hij wil, werk met hem maar mss komen we er toch uit. Ik ga voor alle duidelijkheid NIET de stap zetten naar hem toe. Maar hij is daar een enorme keikop in. Wat is dit? En NIEMAND kent hem zo (als n) wel als een VRIJgezinde man. Wat is dit? Ik hoop dat mijn therapeut me bnn een maand kan helpen. En niet met die stomme cliché’s van de roze tijd, de gebreken die aan de oppervlakte komen, enz.. Nee dit is iets….wat is dit? Hij is niet goed voor mij. Het 1ste anderhalf jaar was zo zalig ! En dan draaide er iets. Hij komt niet tot zijn emoties. Ik weet het allemaal, lees me suf over n en TOCH blijf ik twijfelen!? Wanneer ga ik hier over geraken?

    • Hey, is inderdaad vreemd. Ik kan getuigen dat sommige mensen (misschien narcisten) raar met anderen omgaan.
      Ik vermoed dat hij zijn voeding haalt uit jou te dumpen in twijfel.
      Da’s eigenlijk iets klassiek vind ik.
      Dat achterlaten geeft hen eem gevoel van macht en onafhankelijkheid.
      Maar wanneer jij nu ook hem negeert en echt verder gaat met jouw leven, neem je de controle over je leven terug. En uiteindelijk blijft hij achter ipv. Jij. Ik begrijp je verwarring maar doorbijten en op andere mannen richten is de boodschap. NIET achteromkijken.

  3. Beste Amy, bedankt om dit aan te brengen. Heb al wat opgezocht hierover en veel overeenkomstige kenmerken. Wat een shok, toch allemaal niet te geloven. Maar omdat mijn hoofd nu helemaal horendol wordt, hou ik alles voor mijn gesprek bij de psychologe, gepland op 2 juni. Ze gaat werk met me hebben… Nog iets dat ik kwijt wil. Mijn goede vriendinnen zijn fier op me dat ik zo volhoud, niks berichten stuur, ook no contact dus (soms voel ik me ook een narcist hierdoor). Gisteren was het zo immens moeilijk. Ik had hem na meer dan een maand met een flits tegengekomen onderweg. Hij zag er zo goed uit! Terwijl ik een wrak ben. Maar mijn zus haar aanpak werkt averechts voor mij. Denkt ook altijd dat ze me goed kent, al is ze 12 jaar ouder en daardoor ook denkt dat ze wijzer is. Heb haar mijn mening daarover gezegd. Ik kan deze nonsens er niet bij hebben, mijn vatje loopt al over….Voor mij allemaal tekenen dat ik zwaar lijd, elke minuut een innerlijke strijd lever.

    • Emilia, zou het leven een innerlijke strijd moeten zijn volgens jou ? überhaupt een strijd ? waarom wil je perse een diagnostic stellen op de kwaal – mankementen van je ex-vriend ?
      Een gezonde, evenwichtige, respectvolle en aangename relatie vraagt natuurlijk investering, tegemoet komen en een gemeenschappelijk doel van beide kanten, maar niet in de mate dat een van de partners hopeloos of zelfs wanhopig probeert uit te vinden wat ze nog meer over hoop kan halen zodat de relatie wèl werkt. Als je je leeg en eenzaam voelde met deze vent, betekent het toch eenvoudig dat hij jou niet zodanig prettig aanvulde dat je daar gelukkig van werd ? Dus mijn vraag aan jou is: wat verwacht je nu ? Wat hoop je ? Jij bent jij en hij is hij (wie is het gekste van allebei…), 2 distincte personen, met hun eigen specifieke geschiedenis… Misschien is hij “gewoon” een enorme egoïst die weinig te geven en te delen heeft, heel goed onafhankelijk en zelfstandig kan leven en helemaal niet zoveel behoefte heeft aan gezelschap, of alleen dan als het hem uitkomt… Kortom ik vraag me af wat je eind doel is om kost wat kost een etiket op hem te plakken. Ik wens je veel sterkte, kracht, resilience en goede moed om je door het rouw proces van deze relatie te werken en in aller eerste plaats goed (lief, aardig, medelevend,…) voor jezelf te zijn..

      • Exact, laat de eventuele diagnose maar over aan de eventuele therapeut van hem. Maakt het uit te weten door wat voor gifslang je werd gebeten? Daar word jij niet beter van. Wel van een goede behandeling door een eigen therapeut. Vanwaar de obsessie met het plakken van een label? Om een gebruiksaanwijzing te hebben? Beter dit soort psychiatrische patiënten te mijden als (levens)partner, want met hen heb je geen leven. NO CONTACT

    • Beste Emilia, een narcist heeft recht op leven, maar niet het jouwe.
      En narcist heeft recht op geluk, maar niet jouw geluk.
      Sterkte met je beslissing.

  4. Na 40 jaar getrouwd te zijn geweest met (wat ik nog maar sinds een paar jaar met zekerheid weet) een Narcist, ben ik sinds 10 maanden gescheiden en woon ik voor het eerst op mezelf.
    Het had ook geen dag langer moeten duren, omdat hij me met grote zekerheid dan volledig zou hebben vernietigd.
    Ik begreep altijd al dat hij beschadigd was in zijn jeugd, waardoor hij had geleerd de liefde niet te vertrouwen. Ook was zijn vader een heel slecht voorbeeld. Mijn man vond zijn gedrag wel onaanvaardbaar, maar hij was niet in staat het te veranderen. En hulp zoeken was zeker geen optie, want hij vond dat hij dat zelf moest kunnen.
    Daarom besloot ik uiteindelijk dat ik alles achter moest laten en voor mezelf moest kiezen. Om inkomen te hebben heb ik me volop op mijn werk gestort. Afgelopen week heb ik een weekje vrij genomen om weer wat energie te krijgen. De eerste 4 dagen ging goed en toen sloeg het hele gebeuren me volledig tegen de vlakte. Omdat ik nu tijd voor mezelf had, kwam ook het besef en de impact van die 40 jaar. Hoe ik al die tijd belogen en bedrogen ben en wat dat doet met je eigenwaarde en het vertrouwen in anderen. Iedereen kan aardig overkomen, maar voor je er erg in hebt ben je 40 jaar verder en heb je een enorme kater. Vanmorgen viel opeens het kwartje. Ik heb PTSS ontwikkeld. Daarom ging ik op zoek naar informatie en ik ben blij dat ik dat gevonden heb. Het zal nog wel aardig wat tijd kosten, maar ik ga het redden!
    Lieve groet en sterkte voor iedereen die net als ik er nog midden in zit,
    Jenny

  5. Pijn, verdriet, leegte, boosheid. Allerlei emoties die momenteel bij mij ervoor zorgen dat ik nauwelijks kan functioneren. Het weekend van 23 september heb ik na een zoveelste ruzie met mijn inmiddels ex-partner besloten hulp te zoeken. Er was weer van alles aan mijn woning vernield in ik herkende mijzelf niet meer terug. Mijn sleutelbos was weg, kon nergens heen en mijn woning niet op slot doen. Toen ik bij vrienden aankwam en mijn verhaal vertelde hebben zij mij verplicht familie te bellen en dit wilde ik absoluut niet want hoe kon mijn relatie dan nog goed komen. Toch heb ik dit onder druk gedaan en daarna kwam alles in een stroomversnelling. Mijn vader nam mij in huis en mijn dochters gingen paar dagen uit logeren. In de dagen daarna verzon ik in mijn hoofd hoe ik kon zorgen dat we in de toekomst weer samen kwamen, hij ging in therapie zodat andere zouden zien dat hij slecht niet was. Ik maakte mijn therapie af (had ik volgens hem nodig) want ik was ziek en ik moest veranderen zodat we gelukkig konden zijn. Het feit dat ik twee keer een hoofdwond had opgelopen in 1,5 jaar tijd en mijn woning op allerlei fronten was vernield hielp mij niet te beseffen dat het niet aan mij lag. Ik was onzeker, ik had een eetstoornis, ik was neerslachtig, ik was gek. Al deze dingen had ik niet voor ik de desbetreffende man had leren kennen. Ik was een happy single mom met wel wat onzekerheden maar had het verder goed voor elkaar.
    Na een week sprak ik de ex van mijn ex partner en werd ik met de waarheid geconfronteerd. Mijn hele relatie bleek een leugen. Mijn ex zat alweer bij de volgende vrouw en bleek gedurende onze relatie ook allerlei contacten erop nagehouden te hebben. Je wereld stort in. Door met de moeder van zijn kinderen te praten blijkt nu dat hij bij haar ook zo heeft gehandeld. Leugens, vernedering, manipulatie, agressie en geweld. Ik ging het internet op en las hoe narcisten te werk gaan en las mijn verhaal overal terug. Ondanks dat ik ergens weet dat het niet aan mij ligt voelt dit niet zo. Ik mis hem en wil hem bellen. Hoe kan iemand zo gemeen zijn? Ik gaf hem alles, nam hem in huis, betaalde alles voor hem en dan kom je erachter dat het allemaal een leugen is. Mijn wereld is ingestort en hij zit alweer bij de volgende. Werken kan ik bijna niet, heb paniekaanvallen, geen eetlust en huilbuien. Ik moet voor mijn kinderen zorgen maar weet gewoonweg soms niet hoe. Familie en vrienden proberen me te helpen maar begrijpen veel gevoelens niet. Hoe kan je van iemand houden die je zoveel aangericht heeft? Hier kan ik niet op antwoorden en ik zoek op allerlei manieren een weg door deze ellende. Ik kan alle adviezen gebruiken om verder te gaan met mijn leven want op dit moment zit ik vast en voelt het iedere dag weer als overleven. Ik zit hele dagen opgesloten in mijn eigen huis uit veiligheid, alle deuren op slot. Voor mijn kinderen ook ontzettend naar en onbegrijpelijk. Hoe leg ik uit dat de lieve man die zij kennen helemaal niet zo lief is. Door alles wat er om mij heen kapot is en het litteken op mijn voorhoofd wordt ik er ook gewoonweg maar keer op keer weer mee geconfronteerd. Ik ben moe, volledig op. Hoop dat er iemand is die kan vertellen hoe je door deze periode heen komt.

    • Lieve Bientje,
      Wat naar allemaal, dit is niet niks! Deze man was niet goed voor jou. De symptomen die je beschrijft; houden van een destructief iemand, hem toch missen, niet weten hoe je verder moet en jezelf opsluiten, horen bij iemand die narcistische mishandeling heeft meegemaakt. En er is wat aan te doen.
      Ik wil je echt van harte aanraden mijn boek bestellen, of eigenlijk allebei, omdat ik in het vervolgboek ook in ga op de impact van fysiek geweld. En nog uitgebreider stil sta bij hoe je van hem los kunt komen en waarom dit zo moeilijk is.
      Ik wens je heel veel sterkte!
      Iris

  6. Tijdens het lezen van de boeken van Iris vielen de puzzelstukjes op hun plaats. Daarmee kwam een proces op gang dat laat zien wat de schade is en hoe ernstig die is. Gelukkig weet ik nu ook dat het niet mijn schuld is, dat maakt het wat lichter. Ik weet nu ook waar ik hulp voor nodig heb en heb een duidelijk verhaal voor de hulpverleners. Eindelijk!

  7. Pffffff ik herken wel heel veel dingen hier. Na een relatie van bijna 8 jaar heeft mijn vriend in 2 minuten tijd de stekker eruit getrokken. Zo was er niks aan de hand, ik wilde iets bespreken met hem over mijn gevoelens ergens over. 1 woedeaanval van zijn kant en het was klaar.

    Ik had hem 8 jaar geleden via een datingsite leren kennen. Goed uitziende man, in de omgang relaxed en charmant. Na een tijdje over er weer mailen kwam eigenlijk al de eerste opmerking besef ik nu dat ie niet van plan was om eerst een muur af te breken bij mij. Zo naïef en behoeftig als ik was bedacht ik me dat het misschien beter was om er inderdaad vol voor te gaan. Tijdens onze eerste ontmoeting had ie meteen al een kleinigheidje mee genomen voor mijn kids. Hoe charmant en attent. Meerdere dates volgden en hij betrok ook vrij snel mijn kinderen bij de relatie. Het waren mooie maanden, hij was geïnteresseerd en vertelde zelf ook veel over zijn leven. Hij hield ons een mooi plaatje voor over een gezamenlijke toekomst. Na anderhalf jaar wisselde hij van baan en ging offshore. Veel contact via Skype, spannende berichten om elkaar maar niet te verliezen. In die tijd ben ik erachter gekomen dat ie daar op sexdatingsites zat. Toen ik hem ermee confronteerde werd ie kwaad. Dat ik zijn mail had gecheckt en dat ik op zijn ex leek etc etc. Volgens hem was het allemaal spam en hij wist me te overtuigen van mijn ongelijk. Toch wilde hij voorlopig geen contact om na te denken of je me kon vergeven dat ik in zijn mail had gekeken. Uiteindelijk was het goed gekomen en leek er niets gebeurd. Later bleek dat het wel degelijk om accounts ging bij de sites. Het ding bleef in mijn achterhoofd hangen. In de offshore periode die drie jaar duurde hield ie de sex af. Als ik toenadering zocht wees ie me af, als ik niets deed zei ie dat ik beter mijn best moest doen en meer initiatief moest tonen. De sex werd sex zonder echt liefde te voelen maar het was goed genoeg om te willen blijven houden. Toch bleef het gevoel dat ie niet eerlijk was, een spannend voorval tussen een collega van zijn zus en hem, uiteraard haar schuld. Met moeite die halve waarheid uit hem gekregen. Zijn moeder mocht me ongestoord kleineren, zonder dat hij daar wat van zei. Bij ruzies tussen mij en zijn zoon geloofde hij standaard zijn zoon ook al wist ie dat zijn zoon stond te liegen. Als mijn kinderen vergaten gedag te zeggen brak de hel los. Waren ze respectloos en hadden ze geen manieren. Naar zijn eigen kinderen keek ie niet echt om, zijn dochter zag hij helemaal niet meer. Zijn zoon liet ie overal mee weg komen. Hij had veel kritiek op mensen om hem heen. De luie buurvrouw, de overbuurvrouw die altijd chagrijnig keek. Een aantal maanden geleden vond ik erotische massage olie op zijn werk. Beetje gek voor iemand die tegels verkoopt. Af en toe late klanten na sluitingstijd. Maar ik zag spoken.
    Ik voelde dat hij dingen achter hield, dat ie niet eerlijk was.
    Aan de andere kant deed ie ook heel veel dingen voor me, kocht ie dure cadeautjes. De dingen die ervoor zorgden dat ik toch hoop hield op wat moois. Ondanks dat alle beloftes eigenlijk nooit nagekomen werden.
    De relatie is nu 4 weken over, hij heeft me via whatsapp en telefoon geblokkeerd. Via de mail is ie kortaf. Na een week zat ie alweer op een sexdatingsite, heeft ie zelf toegegeven. Zo behoeftig naar goedkeuring en aandacht van anderen. Ik heb hem nu 3 weken niet meer gesproken. Misschien is dit zijn stilte behandeling om mij te straffen in de hoop dat ik voor de zoveelste keer de gene ben die aangeeft hem te missen. En ik mis hem ook maar ik weet dat het altijd hetzelfde zal blijven. Ik was de laatste maanden helemaal opgebrand, geen energie meer, kon weinig meer hebben. Ben drie weken echt extreem verdrietig geweest, mijn gevoel zweeft nu tussen opgelucht, boosheid, onbegrip en verdriet. Heb redelijke dagen maar krijg hem niet uit mijn hoofd. Zelfs in mijn slaap is ie aanwezig. Hoe bizar dat iemand je zo kan beïnvloeden en blijven volhouden dat het allemaal aan mij zou liggen en steeds meer vragen. Ik heb me de afgelopen weken ingelezen in narcisme en ik denk echt dat hij een narcist is. Heb me zelfs afgevraagd of ik er één zou kunnen zijn. Dat ik hem onredelijk heb behandeld. 8 jaar geleden was ik een zelfstandige sterke vrouw en moeder en ik ben afgegleden naar iemand die zich helemaal afhankelijk heeft gemaakt van iemand anders. Zo op zoek naar liefde dat ik niet door had dat dit onmogelijk liefde kon zijn. Maar ik ga weer die vrouw worden die ik was, ga weer vechten voor mezelf en voor mijn kids. Ik hoop dat ik ooit nog aandurf om weer liefde te voelen voor iemand anders maar dat is van latere zorg. Nu eerst ik, met vallen en opstaan.

  8. Zo maar een liedje…
    Een liedje dat hij voor mij zong,
    Een liedje, woorden, waar het steeds weer mee begon…
    Tranen wellen in mij op
    Zet dat klote-lied nu stop!
    Ik wil niet meer in die illusie
    Ik hoop dat niemand mij nu ziet
    Diep van binnen hoor ik mijn naam
    En heb ik te verstaan:
    Wees dapper, wordt wakker!
    Ja, luisteren zal ik, wie mij ook ziet
    Nu zing ik mijn mooiste lied!

  9. Ik werd uit een narcist geboren helaas… doorzag het patroon van de narcist de afgelopen jaren steeds helderder en was geschokt en dat ben ik nog! Ik lig nog bij te komen van de laatste tegenaanval. Nu de afstand tot het maximale is vergroot komt de narcist niet meer zelf naar mij toe maar gebruikt hij de mensen die mij het meest na aan het hart liggen om mij te breken. O…hij weet het zo goed! Maar ik ken hem nog beter en eigenlijk is hij bang voor mij. Ik doorzie inmiddels alles en alles wat je schrijft in jouw werkboek Iris is ook op mij van toepassing. Jij hebt woorden gegeven aan mijn leed die ik zelf nog niet had. Dank daarvoor!
    Nu dus verder…de narcist moet namelijk ook nog uit mijn innerlijk systeem en dat is de volgende uitdaging…Jouw boek is voor mij een enorme steun in de rug en daar waar ik zelf niet uit mijn woorden kom ga ik het raadplegen. Ik kan de situatie niet veranderen, maar ga er alles aan doen om die verlammende macht te ontzenuwen. Angst maakte al zoveel meer kapot dan mij lief is. Mijn lieve naasten kan ik niet redden. Ik heb het al zo vaak geprobeerd. Ik zal deze personen nooit loslaten, maar de patronen waarin ze gedwongen worden zich te bewegen wel.

  10. Het was meer een instinct dan een weten waardoor ik zes jaar geleden het contact terugbracht tot alleen schriftelijk. Nu ben ik mijzelf daar enorm dankbaar voor. Ik heb een stapeltje e-mails waarin alles door de reacties van de narcist zelf zo duidelijk aan het licht is gebracht! En niet alleen zijn narcisme, maar ook mijn groei in het reageren. Ik heb die groei aan heel veel lieve mensen te danken en ben er ook nog lang niet, maar het geeft mij hoop op verdere heling.

    Voor iedereen die dit leest en ook onderweg is in herstel: wees lief voor jezelf en kijk hoever je al bent.

  11. nu ik dit gelezen heb vele stukken begrijp ik dat ik een narcistische schoonzoon heb gehad .Maar vele jaren later heeft mijn dochter hier nog last van. Toen hij haar trouwde was de vloer onder haar voeten nooit mooi genoeg. Na haar trouwen veranderde dat ze kregen drie kinderen het was halen en brengen .Ook was hij gewelddadig naar haar en haar kinderen vele malen was er de politie te plaatsen. Wij hebben haar goddank nooit laten vallen .Zij vluchten ook in de drugs een drama nu zijn ze uit elkaar. alA jaren maar door dit te lezen begrijp ik beter waar zij mee zit .Ze is nu af gekickt en het gaat goed ik ga de boeken voor haar kopen zodat ze nog beter schoon schip kan maken en puin ruimen .Een van haar kinderen heeft een vriendin en woont samen hij gaat nog met zijn vader om maar ook nu zie ik de schade ook bij deze knul .Ik heb voor alle drie de kinderen jaren gezorgd de tweede zit in een tehuis die heeft als baby al geweld van zijn vader moeten door staan. Misschien ligt daar ook vele oorzaken van het leven niet aan kunnen .De jongste is nog hier en daar gaat het goed mee die wil zijn vader nooit meer zien .En nu gaat het beter veel beter ,ik ga mijn best doen voor mijn dochter en kleinkinderen om iets meer te betekenen nu ik dit weet en gelezen heb .Het is vreselijk dat mensen dit kunnen aan richten.de schade in dit gezin is enorm.

  12. Na 26 jaar huwelijk kwam ik erachter dat ik met een narcist getrouwd was. Het heeft me nog 2 jaar gekost om los te komen met een coach tijdens de scheiding. Ik ging steeds meer lezen en dacht dit nooit meer. Daarna dacht ik een leuke man te leren kennen. Niets bleek minder waar. Ik verviel in mijn overlevingsmodus van het pleasen en bleef na anderhalf jaar leeg en met een stevige ptss achter. Ik was weer flink over mijn grenzen gegaan en heb slaapmedicatie om de week door te komen. Ben nu in therapie om mezelf weer terug te vinden. Het gevoel van eenzaamheid is soms zo killing, ondanks de steun van familie en vrienden. Waarom? Ik ben zakelijk zo’n sterke vrouw. Heb personeel en kan goed beslissingen nemen. Waarom dan niet in privesfeer. Niet te bevatten. Het enige wat je graag wil is een arm om je heen, omdat je dat al die jaren gemist hebt. Ik moet nu eerst mezelf lief gaan hebben en mijn grenzen gaan stellen. Vandaag een mooie opdracht van de psycholoog mee gekregen. 3 vragen die ik graag wil delen. Kom je in een situatie waarin iemand je iets vraagt stel jezelf dan de volgende vragen.
    1. Wil ik dit echt?
    2. Kan ik dit op dit moment?
    3 Is het nu goed voor mij?
    Daar ga ik nu mee oefenen. Volgens mijn psycholoog heb ik een lange weg te gaan. We hopen maar op betere tijden.

  13. Ik ben nu 9,5 jaar getrouwd. Dit is het tweede huwelijk van mijn man. Toen wij 11 jaar geleden een relatie kregen heeft hij mij net gevoel gegeven dat ik mooi en belangrijk voor hem was.
    Ik had een eigen zaak en eigen huis, maar heeft mij zover gekregen (omwille van zijn oudste kinderen) dat we altijd in zijn huis verbleven. Toen ik uiteindelijk mijn bedrijf kon voortzetten in “zijn” dorp en we het aangrenzende huis kochten leek mijn leven aardig op een sprookje. Hierdoor zag ik de doornen niet. Hij zette mijn familie en vrienden tegen mij op. Als ik een opmerking maakte over zijn vrienden (eentje heeft me met de dood bedreigd) had ik een jarenlange relatie kapot gemaakt. Deze jongen ging immers altijd voor hem door het vuur.
    Aangezien mijn inkomen vele Malen hoger lag dan die van hem heb ik het meest betaald in ons huwelijk. Zijn woorden:kan het uit? Heb ik vele malen gehoord. Tuurlijk kan het uit. ( Ik was me inmiddels al aan het aanpassen;
    Want als hij niet kreeg wat hij eigenlijk Wilde werd hij onhandelbaar. Geen lampen op afstandsbediening; dan laten we de lampen gewoon altijd aan / geen electrisch rolluik, dan laten we het rolluik Toch gewoon altijd dicht)
    We hadden geen gezamelijke rekening. Hij beloofde me dingen terug te betalen,
    Maar in 11 jaar tijd is dat nooit gebeurd.
    Hij pinde geld van mijn visa; gebruikte de visa te pas en te onpas. Iedere maand werd dat een discussie die er uiteindelijk altijd op neerkwam dat hij zich zo beschaamd voelde dat hij zo weinig inkomen had. En hoe erg het was dat ik hem daarop durfde aan te spreken.
    Ik heb heel wat tranen hierom gelaten. Ging harder en meer uren werken om alle uitgaven te betalen. Inmiddels hadden we zelf ook nog twee kinderen gekregen. Ik vond de zwangerschap erg zwaar. Er werd thuis geen rekening gehouden met het feit dat je dan minder werk kunt verzetten. Mijn kraamtijd werd me ontnomen, omdat meneer de kraamverzorgster maar onzin vond en de hele dag op pas was met de hond (iets dat hij anders nooit deed), dus naar 4’dagen heb ik de kraamzorg afgesloten. Ik ging er weer volop tegen aan.
    Begin dit jaar werd mijn man 50. Hij wilde een groot feest. Ik heb hier alles aan voorbereid en natuurlijk betaald. Hierna gaf hij aan meer afstand te willen. Hij voelde zich beklemd thuis en Wilde na Zijn werk s avonds daar wat na borrelen.
    Als hij thuis was zonderde hij zich af door op de bank te liggen slapen. Ik voelde me eenzaam. Als ik appte om te vragen Hoelaat hij er dan thuis zijn zijn beklemde ik hem nog meer en Was hij furieus als hij thuis kwam. Ik vroeg Meerdere keren of er een ander was, Maar hij ontkende in alle toonaarden.
    Steeds meer signalen dat dat wel zo was probeerde ik te negeren. Het lag aan mij, waar haalde ik die gedachte vandaan. Je moet niet altijd overal iets achter zoeken.
    In februari kreeg ik te horen dat ik mijn baan na 9 jaar zou verliezen ivm reorganisatie. Ik was hier heel emotioneel door. Mijn werk was mijn contact met de buitenwereld. Ik schok dat hij hier geen begrip voor had. Wist ik immers wel hoeveel hij wel voor me gedaan had en dat wat hij regelde nooit goed was. Het moet altijd om mij draaien volgens hem. En ik zeurde onterecht, Want ik had al gelijk een andere baan gevonden.
    Twee weken nadat ik hiermee gestart was vertelde hij me dat hij niet meer van me hield en dat het over was. Vechten voor mijn relatie kon ik niet; want hij wilde dat niet meer. Hij had daarvoor al jaren gevochten. Zou al jaren mij hebben laten weten dat het niet goed ging. Echter wist ik van niets.
    Omdat hij ook vanuit huis werkt was hij er nog iedere dag. Zo bleef hij grip op mij houden. Hij bleef
    Er voor zorgen dat ik alles
    Bleef betalen. We gingen samen shoppen voor zijn nieuwe huis, maar als we dan weer terug kwamen zei hij afstand nodig te hebben, want hij ging zich aan mij irriteren.
    Hij had via zijn telefoon hele dagen contact met iemand. Hij zei zijn dochter, inmiddels weet ik anders. Hij loog over waar hij heen ging.
    Nadat hij de sleutel had van zijn kleine woning betrapte ik hem Daar met een half aangeklede vrouw. Puzzelstukjes terughalend loopt Deze relatie al een jaar. Ik heb hem per direct de toegang ontzegd van mijn huis. Hij heeft daarna al mijn/onze vrienden gebeld om ze te vertellen wat ik allemaal fout heb gedaan in ons huwelijk. Zo zou ik me
    Nooit iets hebben aangetrokken van onze kinderen. Zou alleen maar aan het werk zijn geweest en telefoon verslaafd. Gelukkig hebben een paar goede vrienden hier direct doorheen geprikt.

    Nu pas dringt het tot door dat mijn woede uitbarstingen tijdens onze relatie
    Werden veroorzaakt door het spel dat met me werd gespeeld. Dat zijn woede uitbarstingen (waarbij het verder ging dan schreeuwen en deuren slaan) nadien gelijk vergeten werden.
    Dat hij degene was die tussen zijn oudste kinderen en mij in was gaan staan, terwijl ik de schuld kreeg van onze moeizame relatie.

    Inmiddels ben ik de baan die ik in mei kreeg weer kwijt. Hij ging tijdens mijn werktijden dingen regelen. Daardoor zat ik daar met een stress en onrust op mijn werk die er voor zorgde dat ik de draai niet kon vinden.

    De scheiding verloopt moeizaam. Hij eist de kinderen grotendeels op, terwijl hij daar geen tijd voor heeft. Waarschijnlijk vanwege de toeslagen en voor de buitenwereld. Hij zet hele epistels op Facebook als hij de kinderen heeft over wat ze samen doen. Mensen lijken dit geweldig te vinden. Nu pas lees ik in de berichten van het laatste jaar dat hij mij iedere keer daar afspiegelde dat ik weer eens geen tijd had. Terwijl de waarheid hierin heel anders was.

    Langzaam probeer ik mezelf weer terug te vinden. Het vertrouwen te krijgen dat ik het
    Zonder hem ook red. Ik hoop ooit weer vertrouwen in een partner te krijgen.
    Het ergste op dit moment is het moeten delen van de kinderen. Ik heb immers nooit gekozen voor parttime kinderen.

Geef een reactie