Gevaarlijke misverstanden over narcisme

Het is me opgevallen dat in de informatie over narcisme een aantal misverstanden bestaan. Deze misverstanden kunnen je op het verkeerde been zetten, waardoor je er niet uit komt. Ze zetten je namelijk vast in het land van de duisternis, dat je zo snel mogelijk moet zien te verlaten. Het maakt niet uit door wie de misleidende informatie gegeven wordt; door websites, mensen om je heen, zogenaamde deskundigen, wie dan ook. Het is gevaarlijk. Deze misverstanden luiden:

  1. De narcist kan er niets aan doen

    Het heersende idee hierachter is: het is pathologie, diegene is zielig, en kan er niets aan doen. Het is schrikbarend hoeveel sympathie er in deze wereld naar de dader gaat in plaats van naar het slachtoffer.  Terwijl je als slachtoffer soms jarenlang ingrijpende mishandeling hebt moeten onder gaan, mag je het niet moeilijk hebben, mag je niet boos zijn, want diegene kan er immers niets aan doen. Hierbij wordt in mijn ogen uitgegaan van het idee van ontoerekeningsvatbaarheid, dat stelt dat daders onbewust mishandelen en daarom hiervoor niet verantwoordelijk kunnen worden gesteld. Klopt het, dat diegene met persoonlijkheidspathologie er niets aan kan doen? Nee, volgens mij klopt dit niet.

    De kern van narcisme en psychopathie is dat een aantal belangrijke vaardigheden niet werken en het empathiecentrum defect is. Vaardigheden zijn te leren. Het proces is langdurig, en kan veel energie vragen. Narcisme is te behandelen, zij het moeizaam. Psychopathie is nog moeilijker te behandelen. De belangrijkste voorwaarde is hoe dan ook, dat de persoon erkent een groot probleem te hebben. En hier zit nu net het grootste probleem.

    Als de persoon om te beginnen zelf zou erkennen dat hij of zij een ernstig probleem heeft en hier hulp bij zou vragen, dan zouden de mensen om hem heen niet meer de hoge prijs hoeven betalen voor zijn onbehandelde pathologie. Maar veel narcisten, en zeker psychopaten, ontkennen hun problematiek. Het is bizar om plaatsvervangende empathie op te eisen voor iemand die dit zelf niet kan opbrengen, voor de dader dus. Deze dader beschadigt anderen door die ontbrekende empathie. Daarbij vindt deze beschadiging soms doelbewust plaats. Verschillende slachtoffers getuigen over de controle die de dader in zijn of haar gedrag had. Een griezelig voorbeeld: de narcistische moeder scheldt het kind uit, de telefoon rinkelt en met een alleraardigste stem handelt zij het telefoontje af. Ze heeft de telefoon nog niet neer gelegd of ze vervolgt de tirade tegen haar schuldige kind.

    Wanneer gedrag valt te controleren, en de persoon in kwestie besluit om sommigen goed te behandelen en anderen slecht, dan kun je helemaal niet meer spreken van ontoerekeningsvatbaarheid. Dit is een complex onderwerp, en ik ga in mijn werkboek uitgebreid in op het waarom achter dit beschadigende gedrag. Waar het mij hier om gaat is dat de dader zelf verantwoordelijk is voor de beschadiging die hij aanricht.

  2. Hij (of zij) bedoelde het niet zo

    Ook dit idee klopt niet. De kern van deze pathologie is een groot gebrek aan inlevingsvermogen. De narcist wordt geregeerd door onvervulde behoeftes, en denkt vanuit die behoeftes. Wanneer hij niet krijgt waar hij recht op meent te hebben, worden er talloze manipulatiestrategieën ingezet om alsnog die behoeftes vervuld te krijgen, bijvoorbeeld de narcistische aanval. Er zijn veel mensen die deze vorm van mishandeling niet kennen. Ze kunnen zich helemaal niet voorstellen dat iemand op een dergelijke destructieve manier handelt. Daarom wordt het gedrag vergoelijkt, en wordt je als slachtoffer verteld dat het vast niet zo bedoeld is. Maar wat je voelt na een dergelijke aanval is verschrikkelijk. En dat was ook de bedoeling. De aanval is bedoeld om onwillige slachtoffers bij te sturen, door hen een ondraaglijk gevoel over zichzelf te geven. De narcist biedt zich vervolgens direct aan als redder: je hoeft alleen maar overstag te gaan en je niet meer te verzetten.

    Of iets werkelijk zo bedoeld is, kan alleen gezegd worden door diegene die het gedrag heeft moeten ondergaan. Ga na hoe je je voelt. Ik weet het; waarschijnlijk is je jarenlang door de narcist verteld dat je een drama maakt om niks, dat je weer alleen met jezelf bezig bent, of dat je zelf verantwoordelijk bent voor hoe je je voelt. Ik kan hiermee de grootste misvatting ontkrachten: hij (of zij) bedoelde het namelijk wel zo. Er wordt alleen geen schuld gevoeld, omdat er weinig tot geen empathie is. Bescherm jezelf dus. Als die ander geen empathie op kan brengen voor jou, zul je jezelf extra empathie moeten geven!

  3. Het komt allemaal goed, als je je nog wat meer in hem inleeft

    Tot mijn schrik zijn er zelfs mensen die zich deskundig noemen in narcistische mishandeling, die deze boodschap verkondigen: je weet toch hoe beschadigd hij of zij is, dus als je nu probeert zijn of haar gedrag te begrijpen, compassie te tonen, dan zul je merken dat het allemaal wat soepeler zal gaan. De jarenlange training die iemand met deze pathologie je al gaf, wordt nu zelfs door een deskundige aanbevolen. Vergeef hem, maak hem niet van streek, laat het allemaal langs je afglijden, reageer vanuit liefde. Ik kan vanuit de grond van mijn hart zeggen: dit soort adviezen werken averechts! Je wordt alleen maar dieper in het land van de duisternis getrokken. Ik heb zelf heel hard moeten knokken om uit die duisternis te komen, en alleen de mensen die aan mijn kant konden staan, hielpen me terug naar het licht. Dit waren de mensen die zich inleefden in mij, die mijn verhalen konden horen, die compassie toonden om wat ik had moeten doorstaan. Deze mensen kwamen net op tijd. Door de veelal spiritueel getinte adviezen die ik eerder kreeg; dat ik nog meer begrip moest tonden, nog meer moest incasseren, werd de duisternis enkel dikker. Ik werd alleen maar depressiever en dacht nog meer aan zelfmoord. Er had zich nooit iemand om mijn welzijn bekommerd, ik was helemaal op, en nog moest ik meer liefde tonen. Het deel van mij dat nog leefde was alleen nog met een grote zaklamp te vinden. Dat kleine plantje werd omringd door heel veel duisternis. Gelukkig kwam er een ommekeer. De enige voor wie ik die liefde nog wilde opbrengen (naast mijn man en kind), was mezelf. Dat plantje. Dat was het begin van mijn redding, en ik had dit niet gered als ik geen mensen om me heen had gehad die vonden dat ik, als slachtoffer, diegene was die nu wat liefde verdiende.

    De bittere waarheid is dat mensen die worden geregeerd door (onbehandelde) narcisme of psychopathie, heel erg vanuit zichzelf denken. Ze hebben baat bij gewillige slachtoffers, ze eisen van mensen om zich heen voortdurend empathie. Zelf kunnen ze die empathie niet of nauwelijks voelen. Waarom zouden ze anders zo met je omgaan? En waarom zou jij nog meer begrip moeten tonen voor het feit dat je als voetveeg behandeld wordt? Het enige dat werkt is duidelijke grenzen stellen, en als het mogelijk is, er helemaal buiten zien te blijven. Alle adviezen die aansturen op het goedpraten van destructief gedrag, trekken je er juist in.

    Mensen met deze pathologie zullen altijd suggereren, dat als je nou iets beter je best doet, het allemaal goed komt. Het advies van deskundigen, om je in hen in te leven, hen te begrijpen, klinkt hen dan ook als muziek in de oren. Doe gewoon nog iets beter je best! Wat ze er niet bij vertellen, is dat het moment dat het goed genoeg is, nooit komt. Het wordt je voorgehouden als een fata morgana in de woestijn. De dader rekent erop dat zijn slachtoffer te moe, te dorstig en te verzwakt is, om deze strategie te doorzien. En voor veel slachtoffers klopt dit ook, helaas.

  4. Waar onenigheid is, hebben beiden schuld

    De normale menselijke logica kan niet over persoonlijkheidspathologie worden neergelegd. Tussen normale mensen is het zo dat je bij een conflict allebei naar je eigen aandeel kijkt. Maar we hebben het hier niet over normale interacties. Deze voorvallen slaan de grond onder je voeten vandaan. Het is juist zaak uit die voortdurende staat van verwarring te komen. Bedenk goed dat de narcist helemaal niet aan de relatie wil werken, hij wil dat jij er aan werkt. Na het jarenlang obsessief piekeren over hoe je iets wel of niet had moeten zeggen (want hij raakte zo van streek), over dat je iets beter wel of niet had kunnen doen (want je wist toch hoe belangrijk het voor hem was), wordt het echt tijd dat je die verantwoordelijkheid voor zijn welzijn teruglegt waar hij hoort: bij hem (of haar)! Hij heeft altijd geprobeerd die verantwoordelijkheid te ontlopen, door te doen alsof alles aan jou lag. Blijf uit die val. Alle informatie die je uitnodigt naar je eigen stuk te kijken, omdat je zijn gedrag wel zal hebben opgeroepen, zou ik wantrouwen. Ze is mede gebaseerd op de misvatting dat alleen labiele, afhankelijke mensen een relatie aangaan met een narcist. Hier klopt niets van! De meest stabiele, levenslustige vrouwen (of mannen) vallen voor de fata morgana, om later te ontdekken dat deze ideale partner slechts een luchtspiegeling was. Na de jarenlange psychische en emotionele terreur ben je gewoon op. Vaak gaat dit gepaard met een enorm gevoel van falen, terwijl je dus slachtoffer was van een zeer destructief persoon! Laat je dus niet aanpraten dat de schuld bij jezelf lag, omdat je er voor koos slachtoffer te worden. Je bent slachtoffer. Nu is het alleen zaak om je aan de relatie te onttrekken en weer mens te worden. Je bent er zelf verantwoordelijk voor om de schade die je is aangedaan te herstellen, maar de schuld voor de beschadiging mag niet op jouw schouders worden gelegd. Dan kun je nog steeds de loyaliteit niet leggen waar deze eigenlijk hoort; bij jezelf.

  5. Narcisten zijn heel makkelijk te herkennen

    De associatie die veel mensen bij een narcist hebben, is de vlotte, gladde praatjesverkoper. Maar dit is een eenzijdig beeld. Het griezelige is dat narcisten helemaal niet zo makkelijk te herkennen zijn. Het zijn vaak hele innemende, charmante en beschaafde mensen. Je zou het ook anders kunnen zeggen: ze hebben heel goed gekeken om te weten hoe ze normaal en ontwikkeld kunnen overkomen. Ze zullen dan ook niet snel gewantrouwd worden, doordat hun stoornis vrijwel onzichtbaar blijft. Ze kunnen een heel positieve indruk maken, doordat ze het met je eens zijn, aandachtig luisteren, en zo op je lijken. Het is van groot belang om het positieve gedrag van een narcist in het juiste licht te zien: hij weet precies wat hij moet spiegelen en doet dit om verzekerd te zijn van de benodigde voorraad.

    Juist doordat narcisten zo normaal over kunnen komen, kampen veel slachtoffers met het probleem niet geloofd te worden als ze proberen over te brengen wie en wat er achter dat masker van perfectie huist.

  6. Door te vergeven kan je de narcist los laten

    Ik moet echt iets zeggen over vergeven en het heersende idee dat je dan pas iemand kunt los laten. Ik realiseer me dat ik hiermee boze reacties kan oproepen, maar ik vind het onderwerp te belangrijk. In de context van persoonlijkheidspathologie vind ik vergeven gevaarlijk. Je kunt geen tijdschrift openslaan, of er wordt gesteld dat je de dader moet vergeven, omdat je anders je eigen gezondheid benadeelt. Vervolgens wordt er geschermd met zogenaamde wetenschappelijke bewijzen, dat niet vergeven je eigen heling blokkeert. Hier kan ik dus echt boos om worden. Om te beginnen vind ik het een heel persoonlijke keus, of je iemand wil vergeven of niet. En het belangrijkste: narcistische mishandeling ondermijnt de relatie met jezelf. Je wordt zo tegen jezelf uitgespeeld, dat de enige relatie die echt belangrijk is om te herstellen, die met jezelf is. Het is de vraag of dat gebeurt als je alle energie aanwendt om die ander te vergeven, om vooral een goed mens te zijn voor die ander. Het gaat nu eens niet meer om die ander, het gaat om jou! Neem dus serieus wat je voelt, en laat je niet aanpraten dat niet willen vergeven hetzelfde is als geregeerd worden door haat en wrok.

    In alles wat ik heb gelezen en gehoord over vergeven valt me op dat het altijd zo zwart/wit wordt neergezet: je moet vergeven (want dan ben je Goed), en als je je niet op die manier met de dader wilt verhouden dan blijf je vast zitten in wraak. Wie zegt dat? Ik zou nog veel meer kunnen zeggen over deze kwestie, maar het allerbelangrijkste is: richt je in je heling op jezelf. Herstel die relatie. Narcistische mishandeling is een complexe vorm van mishandeling, waarbij je niet geholpen wordt door jubelende kreten. Loslaten suggereert dat jij, als slachtoffer, diegene bent die iets vasthoudt. De realiteit is omgekeerd. Mensen met persoonlijkheidspathologie trekken jou voortdurend in hun realiteit. Het gaat dus niet om loslaten. Het gaat om hier buiten zien te blijven, door weer jezelf te worden, door uit te vogelen wat jouw waarden zijn, waar jij voor staat. Neem je eigen standpunt in over wel of niet vergeven. Dat is waar het mij om gaat. Ik zie niet vergeven trouwens niet als een actie, maar meer als een weg die je niet in slaat. Waarom zou je iemand die zijn eigen destructie niet erkent, die er geen verantwoordelijkheid voor neemt, in zo verre tegemoet komen? Alleen de dader zelf kan herstellen wat hij of zij heeft aangericht. Ik ben die weg niet ingegaan, maar dat wil niet zeggen dat ik vast zit in wrok. Ik leef weer, en dat is iets heel anders.

« hoe kom je eruit?

537 thoughts on “Gevaarlijke misverstanden over narcisme

  1. Hi lieve mensen, 3 maanden na mijn vertrek nog steeds geen contact gemaakt/gekregen. Ik hou vol. Ben ondertussen onder begeleiding van een psychologe en moest ook wat lichte medicatie nemen (slaaptekort, immense stress, futloos, zinloos…) kortom alleen kon ik dit niet aan, hoe sterk ik ook ben. Maar ik zit nog steeds op die golf, en soms ga ik heel stijl naar beneden, naar die twijfel, naar die hoop, ik beeld me allerlei scenario’s in van een goedmaking, droom heel sterk maar meestal schokkende dromen, negatieve dingen, enzovoorts. Ja…dat woord: hij gaf me het gevoel de ‘uitverkorene’ te zijn….dat was zo…Ga ik hier echt over geraken?? Wat als ik m’n leven lang aan hem blijf denken? Nooit meer zo’n fantastische ervaring (van de eerste goeie tijd dus) ga beleven? Ik wil niet bij dat clubje mensen horen!! Je kent ze wel, ze zijn er, spijtig genoeg ocharme. 3 maanden vechten met mezelf, niet toegeven aan die natuurlijke ingeving die je zo graag volgt (toenadering via smsje ofzo) het is een helse strijd. De woede die ik in het begin heel erg had, is wat gaan liggen. Op zich is dat goed (want het is uitputtend), maar het maakt tegelijkertijd ook weer plaats voor de goede dingen te herinneren, naar te verlangen. Een mens is hier niet voor gemaakt. De typische narcistische kenmerken van mijn vriend waren : negeren, negeren, negeren, niet meer dankbaar zijn, geen verlangen meer hebben/tonen naar mij, van gulzige seks moest ik bijna smeken om seks, al wat ik huishoudelijk deed was precies nooit genoeg, ging meer en meer alleen op café, allergisch zijn aan een gesprek, té stoer daarvoor. Maar als hij ‘normaal’ had geweest zaten we ook nog altijd in een moeilijke situatie (ieder een puber, ieder een huis, ieder zijn trauma uit het verleden, kinderen lieten merken dat ze niet graag uit hun stekje gehaald werden,..) dus op zich was het al bijna onmogelijk om samen te wonen, dus moesten we nog een tijdje lat zijn. Ik ben nu eenmaal zo, ik blijf het analyseren, ik moet het begrijpen. Zo spijtig dat er geen opheldering mogelijk is, geen afronding als hij echt niet meer wil. Waarschijnlijk wil hij me niet meer omdat ik hem ‘door’ heb? De gedachten blijven malen. Nee, hiervoor zijn we niet in het leven gekomen. Maar…..we moeten volhouden, we moeten erdoor. Ik wens iedereen in dezelfde situatie nog veel volharding toe x

    • Ook ik ben 3 maanden geleden vertrokken, na een huwelijk van ruim 43 jaar inmiddels gescheiden. Ik vind het knap dat je het volhoudt geen contact te zoeken. Ik was zo stom om dat wel te doen. Hem te helpen met alle problemen die hij tegen kwam, inschrijven voor een woning, aanvragen van huurtoeslag, zorgtoeslag, melden bij SVB zodat hij AOW voor alleenstaanden kreeg en nog heel veel meer. Had ik dat maar nooit gedaan, want nu alles geregeld is begint het grote kwetsen weer en ben ik dagelijks bang voor wat er nu weer zal gaan gebeuren. Ik heb hem geblokkeerd op mijn telefoon, Whatsapp en email, maar dat heeft dan weer tot gevolg dat hij gisteren voor de deur stond. Gelukkig was hij wel zo dom (?) Dat bezoek aan te kondigen (via voicemail) zodat ik kon zorgen er niet te zijn, maar dat kan en wil ik niets steeds doen, dan komt er nooit rust in mij. Ik hoop dat die blokkades hem duidelijk maken dat ik niets meer met hem te maken wil hebben

  2. Ja, hij wil je niet meer omdat je hem ‘door’ hebt. Inderdaad. Dat zeg je heel goed. Hij kan je niet meer manipuleren. Dat lieve van het begin, je moet je realiseren dat het voor een deel toneelspel is geweest. Het is niet normaal, om iemand zo op te hemelen. Ik heb dat ook moeten leren. Heb je als kind een narcistische ouder gehad? Dan ben je als het ware voorbereid hiervoor. Of ben je verwaarloosd, zodat je ging geloven, nu is er eindelijk iemand die me bijzonder vindt?
    Je bent opgehemeld, en je bent ook bijzonder, vertel jezelf dat maar elke dag in de spiegel, maar hij heeft dat gebruikt om je in zijn macht te krijgen. Gewetenloos. Anders liet hij je niet zo vallen niet.
    En vergeet niet: ook een narcist is een mens met goede en slechte kanten. De nostalgie is begrijpelijk, nu, in je ellende. Maar realiseer je dat het niet klopt. En juist dat maakt het ook zo ingewikkeld.
    Was het dan helemaal niet echt? Dat kan toch niet? Nee, dat kan ook niet, er was wel degelijk wat, maar het was te opgeklopt, waarna het alleen maar in kon storten als een soufflé waar de lucht uit is. Je hebt het sprookje zelf doorgeprikt.
    Prijs je gelukkig dat je hem door hebt. En bouw aan jezelf.
    Wandel in je eentje, en doe waar je zelf behoefte aan hebt, ga de natuur in, en loop, loop, en huil. Maar alsjeblieft, zoek geen contact. Voorlopig even niet.

    • Ook ik heb er een maand geleden een einde aan gemaakt aan mijn relatie. Ik besefte eerst niet hoe een persoon zo kon zijn maar onlangs heb ik beseft door de psychologe dat ik in een relatie heb gezeten met een narcist. Toen ik dit ging opzoeken vielen alle puzzelstukken op hun plaats. Alles wat hij mij heeft aangedaan gedurende onze relatie is wat een persoon met narcisme doet. Eerst liet hij mij geloven dat ik de ware was, dat hij nog nooit iemand zo graag heeft gezien tot een maand later om zijn karakter compleet om te slagen naar mij te negeren en mij te verwaarlozen. Vriend kwamen op de eerste plaats, zich blijven gedragen als vrijgezel. Mij emotioneel te manipuleren dat alle fouten bij mij lagen. Op de lange duur begin je dit te geloven, terwijl hij de fout heeft gemaakt. Hij begon ook fysiek te escaleren, paar keer bij mijn keel gehad. Ook ik heb het er enorm moeilijk mee, verlang nog altijd naar hem ondanks alles hij gedaan heeft. Hij heeft mij dezelfde week op een zwak moment, beloftes gedaan, hij wou nog praten, onze relatie nog niet opgeven. Heb dit in een zwak moment, toegelaten wat dom was, mij laten geloven dat alles ging goedkomen om mij op het eind van de week er achter te komen dat het de zoveelste leugen was. Dus enige verklaring dat ik kan bedenken is dat hij idd zoals gezegt heeft beseft dat ik niet meer te manipuleren was. Ze laten u compleet gebroken achter, komt er nog bij dat ik de dag ik hem verlaten heb, een miskraam heb gekregen, ik wist niet dat ik zwanger was. Ook dit moet ik alleen verwerken aangezien hij geen emoties heeft of het zich aantrekt. Ik heb de fout gemaakt vorige week weer contact te zoeken omdat ik hem zo miste maar kwam terug van een koude douche. Ik was vergeten hoe slecht hij mij eigenlijk behandelde. Hij was de koelheid zelve, weer mij van alles de fout geven en weer klaar om zijn volgende slachtoffer te zoeken. Ik voel mij gebroken, probeer vol te houden maar is enorm moeilijk en hoop dat ik er door geraak.

      • Ik zit hier gewoon stilletjes te huilen. Wat verdrietig, al die reacties die allemaal op hetzelfde neer komen. We kunnen niet los laten. Hopen keer op keer dat het allemaal niet echt waar is en dat het weer goed komt. Waarom wordt er vanuit de hulpverlening niet meer gekeken naar de dader en van daaruit naar de begeleiding van het slachtoffer?

      • Wauw… Mijn relatie is sinds een aantal dagen weer eens over. Hij heeft het beëindigd. Alweer. Maar wat jij hier beschrijft is exact wat mij over komt. Keer op keer. Het is niet fijn dat je dit ook moet mee maken, maar dit te lezen en zoveel bevestiging te krijgen dat ik niet ”gek” ben is enorm opluchtend. Alles wat jij hier boven beschrijft (op de enorm nare miskraam na die jou echt nog even die na schop zal hebben gegeven) Herken ik en gaat exact zo. Vreselijk, hoe je in zo iets terecht komt, het niet door hebt en er na de hand achter komt dat niet jij de gene bent die dit veroorzaakt, maar de zieke N-ex…

        Ik hoop dat hij jou met rust laat en jij een fijn leven kan opbouwen waar jij gelukkig van word. Ik ken je niet, maar ik kan nu al zeggen dat jij zo veel meer waard bent.

        Heel veel succes en bedenk je maar dat je niet alleen bent hier in.
        Wij zijn met jou.

        Groetjes! Saar

  3. juist door ‘afhankelijk gedrag’ belanden mensen in een dergelijk gedrag, omdat narcisten dit feilloos aanvoelen en gebruik.
    allerbeste is om aan je onzekerheden en weinig tot geen zelfliefde te werken

    • Onvoorstelbaar om ook van jullie te lezen waar we in godsnaam in zijn belandt!
      Het net sluit zich steeds verder om me heen en het dreigt me te verstikken als ik zelf nu geen acties onderneem!
      Samen met de zoon van mijn vriend hebben we hem ontmaskerd en vallen voor zowel hem als mij de puzzelstukjes van talloze vragen van jaren terug en in het nu op zijn plek.
      Wat een bizarre , verstikkende wereld en ik kan mijn vriend bijna niet meer als een “gewoon” mens zien maar zie 1 of ander allesverslindend , gewetenloos kapotmakend monster voor me.
      Gisteravond kwam hij nog even langs in een positieve vrolijke stemming.
      Zo was hij in het begin van onze relatie ook.ik ben hier dan weer zo gevoelig voor dat ik de neiging heb om alles Door een roze bril te willen gaan zien maar gelukkig tap ik momenteel uit een ander vaatje en ben ik me bewust WAAR ik mee te maken heb.
      We hebben dit jaar 2 keer sex gehad en voor mij is de lol daar voor de volle 100% volledig vanaf omdat ik in bed de ondergeschikte rol moet zijn.
      Sex beleef je normaal gesproken met elkaar en met je tweeën. In ons geval beleeft hij de sex alleen . Ik heb geen recht op genot,plezier,liefde en aandacht. Mijn lichaam moet dienstbaar voor hem zijn waar hij zijn lustgevoelens op uit kan leven. Als hij klaar is is het absoluut note-done dat er ook aandacht aan mij besteed wordt.
      Hij rolt zich van me af en dat was het!
      Laatst maakte hij sexuele avances en ik heb hem non verbaal geweigerd. Hij ging zielig doen en uiteindelijk ging hij klagen dat we nooit geen sex meer hadden samen.
      Ik heb het tot in detail uitgelegd waarom ik het niet leuk vond en dat mij zijn egoïstische manier van sexbeleving me heel erg tegenstond!
      Het gevolg? Ik word nog steeds gestraft en in plaats dat hij nu probeert te leren van de dingen die ik heb aangegeven trekt hij op sexuele gebied een pantsering op.
      Wil ik sex? Ik kan bij wijze van spreken smeken wat ik wil maar ik heb het blijkbaar verpest! Hij gaf toe vaak naar porno te kijken ….Weet ik genoeg.
      Ik wil voor het einde van dit jaar een knoop doorhakken maar dit is zo ongelofelijk moeilijk!!!!
      Ik blijf helemaal alleen achter .
      Wie kan mij er antwoord geven op de vraag of een narcistisch persoon zichzelf bewust is van hun gedrag?????

      • Hoi Bella,
        Wat een nare situatie. Deze relatie is zacht gezegd niet goed voor jou. Op je laatste vraag ga ik in mijn werkboek uitgebreid in. Ik raad je van harte aan om dit aan te schaffen, ook om je aan deze relatie te kunnen onttrekken.
        Je beschrijft treffend hoe je partner je ook op seksueel gebied misbruikt. Hij is alleen met zijn behoeften bezig en ziet jou als object. In mijn nieuwe boek is een apart hoofdstuk over seksueel misbruik, ook binnen de partnerrelatie. Dit komt namelijk vrij vaak voor en is heel beschadigend.
        Ik hoop dat je eerder de knoop door kunt hakken om deze relatie te beeindigen. Je bent bang om alleen achter te blijven, maar in feite ben je nu eenzamer omdat je tegen jezelf in moet leven en er geen rekening wordt gehouden met jou als persoon. Ik begrijp je angst, die is ook goed te verklaren binnen de context van narcistische mishandeling. Daarom raad ik je aan je goed te informeren waar je mee te maken hebt en hoe je hier mee om kunt gaan. Je kunt ook gespecialiseerde hulp inschakelen via deze site.
        Ik wens je veel sterkte!
        Iris

      • Beste Bella, het antwoord op je vraag is kort en bondig nee! Jouw verhaal lijkt op het mijne. Ook ik werd uitgescholden, gebruikt als sex object. Ik roep wel eens dat ik, als ik een euro kreeg voor elke leugen, ik mijn AOW wel in kon leveren en dan nog meer da n genoeg geld heb om van te leven. Waarom wachten tot het eind van het jaar om weg te gaan? Alleen ben je dan ook, en ja, dat is niet makkelijk, maar altijd nog beter dan de toestand waar je nu i n zit. Sterkte

      • Oh Bella, ik zit hier al met mijn jas aan om boodschappen te gaan doen, maar ik moet gewoon reageren…… Ik heb het me ook zo vaak afgevraagd. Sommigen zeggen: als hij zich er niet van bewust is, des te erger, anderen zeggen, als hij zich er wel van bewust is, dat is pas erg. Zelf dacht ik, als het onbewust is, dan is het minder erg, dan kun je het hem niet kwalijk nemen. Inderdaad, Iris gaat er in haar eerste boek op in. Ik heb net het tweede boek uit. Het is het enige dat je helpt om houvast te vinden en te weten of je het goede doet om uit deze doodlopende weg te helpen. Verder heb je mensen nodig, die je begrijpen, die met je meeleven. De zoon van je man is al een mooi begin, die is ook slachtoffer.
        Om je vraag te beantwoorden vanuit mijn perspectief, als slachtoffer van een narcistische vader: ja, een narcist weet dat hij kwaad doet, maar hij voelt het niet. Het laatste weet ik van de literatuur die Iris Koops bespreekt, maar uit eigen ervaring weet ik dat mijn vader wel eens tegen mijn moeder heeft gezegd: Goh, ik heb ze (alle vier de kinderen, mijn zusjes en ik) het huis uit gejaagd. Waarop mijn moeder antwoordde: ja, dat heb je, inderdaad. En hij weer: Nee hè….
        Dus ja, hij weet het, en hij weigert het binnen te laten komen. Hij ontkent het meteen weer. Hij weet dondersgoed wat hij aanricht. Soms merk je dat, als je heel goed oplet. Het is niet zo dat hij niet anders kan, hij wil niet anders. Het is zijn levensfilosofie, dat hij op de eerste plaats komt.
        En dat blijkt in jullie sexleven heel duidelijk.
        Laat je niet ondersneeuwen door opmerkingen als: je moet eerst aan jezelf werken. Ja, natuurlijk moet je dat, maar je moet vooral eerst veiligheid zoeken. Je bent kapot gemaakt. Eerst gegroomd, zoals ze dat noemen, binnengehaald met mooie woorden en lief gedrag. Dan ben je afhankelijk gemaakt van dat tegenstrijdige gedrag. Dat legt Iris heel goed uit, en ik weet dat het klopt, omdat ik het nu pas echt goed begrijp, en alles herken wat ze schrijft.

        Ik heb als kind van een N. ook een partner gehad die als verborgen narcist optrad, in een minnaresrelatie. Erg fnuikend voor mijn zelfwaardering maar makkelijker om van los te komen. Geen huis, inkomen, familie, kinderen die ons bonden. De rest was overkomelijk.

        Zoek steun, lieve Bella. Vind jezelf terug, beetje bij beetje. Misschien moet dat eerst een beetje op gang komen voor je het aandurft. De verlamming, die ken ik ook. Dat is erg, het betekent dat je echt van jezelf los bent geslagen. Dat is wat je is aangedaan. Realiseer je dat deze mensen vooral sterke types uitzoeken, met een klein zwak kantje, en dat het niet zo is gekomen omdat je een doetje bent.
        Mijn moeder is er nooit van los gekomen, en geloof me, dat is voor ons, haar kinderen, heel verschrikkelijk, want nu is er zelfs geen lieve moeder meer.

        Als je het niet voor jezelf doet, doe het dan voor de zoon van je man. Steun elkaar, en wees hard voor die man, want hij gebruikt je goedheid en kracht tot het totaal op is.

        Liefs, Marjet

      • Pfff, ik had n heel lang antwoord ingetikt maar toen alles klaar was, crashed m’n tablet….
        Er is 1ding waar ik je toch hard voor wil waarschuwen: Je laat hem weten hoe dingen aanvoelen voor jou, hoe zijn gedrag je kwetst, waar je bang voor bent,….
        Je ziet dat hij luistert, eindelijk. Hij zegt het te begrijpen, dat hij weet waardoor jij je zo voelt.
        En jij gelooft dat Alles nu gaat veranderen want…hij heeft het DOOR! Maar… het wordt alleen maar erger.

        Besef heel goed dat het enigste wat hij echt gehoord heeft, zijn manieren waarop hij je onder de duim kan houden, nu weet hij nog beter wat je bang maakt en wat hij tegen jou kan gebruiken.
        Heb je iets gezegd over wat hij verkeerd deed?
        Verwacht dan maar dat jij beschuldigd gaat worden van juist dat wat je zei over hem.
        Plus, hij WEET wat hij je aandoet. Hij geniet van de macht die hij heeft over iemand die hij ziet als een sterk persoon (anders niet de moeite) die gevoelig genoeg is om misbruik te maken van het graag zien.

        Onthou dit, niks ligt aan jou, niet je uiterlijk, niet je karakter, niet je manier van doen. Integendeel, hij koos jou omdat je juist sterk, mooi, slim, integer en oprecht bent.
        Dat is zijn uitdaging en zijn grootste genot, dat kapot maken met zoveel mogelijk drama.

        Weet je waarom? Hij is jaloers op ons, hij ziet wat wij ervaren en voelen maar kan het zelf niet. Hij is de eeuwige gefrustreerde zoeker die zijn onkunde afreageert door juist dat kapot te maken en macht hebben over jou.
        Oei, wel wat hevig maar ik spreek uit ondervinding.
        Heb weer voor de zoveelste keer contact verbroken in 13 jaar, langte was 4 maand.
        Wel moet ik zeggen dat ik hem nu lang op voorhand door heb en voodbereid ben.
        Ik maak me niet meer kwaad, laat hem zn ding doen en doe alsof ik zn nu zo doorzichtige leugens geloof. Nog beter is dat ik nu lach om de verwijten die hij mij maakt want nu weet ik dat hij het aan het spiegelen is, dus eigenlijk over zichzelf aan het vertellen is.
        Laat wat weten als je zin hebt…

      • Hoi Lucy,
        Dankjewel voor je reactie en je treffende uitleg, die ik inmiddels uit de praktijk ook al zo heb moeten ervaren!
        Ik ben zelf een vrouw die graag dingen uitpraat.
        Zo ook ooit eens mijn relaas op zijn frustratie waarom “we” nooit geen seks meer hadden. Ik heb hem toen uitgelegd dat ook ík wilde genieten van seks en dat het iets is wat je samen beleefd en het geen egocentrische één actie is.

        Tijdens zijn seksbeleving ziet hij me als een object waar hij zijn lusten op kan botvieren en aan zijn trekken kan komen. Als hij op harde wijze aan zijn trekken is gekomen is het spel voor hem klaar! Als hij me 1 of 2 minuten aangeraakt heeft is het voor hem genoeg , waarschijnlijk zelfs nog teveel.

        Ik heb hem toen in een gesprek tot in detail uitgelegd wáárom ik geen seks meer wilde met hem en heb hem dingen uitgelegd wat me tegenstond en die ik graag veranderd zou willen zien. Zijn reactie was dat hij zich niet herkende in mijn verhaal. Niet meer en niet minder! Ik dacht dat mijn gesprek met hem zinvol was geweest en nadat hij me na het gesprek ruim weer een week en zelfs nog langer op afstand heeft gehouden, probeerde ik een gokje te wagen en te kijken of ik hem over kon halen tot het bedrijven van de liefde.
        Dus niet!
        Zijn hele lichaamshouding was hermetisch gesloten en hij accepteerde geen enkele toenadering meer.Je hebt inderdaad gelijk Lucy, het werd alleen maar erger !!!
        Na het gesprek vatte hij het samen en zei tegen me dat “ik dus blijkbaar nooit bij hem aan mijn trekken was gekomen” hij draaide het dus duidelijk om .

        Zoals je schrijft, weet hij nu wat mij bang maakt en weet hij wat hij nu tegen mij kan gebruiken doordat ik dit kenbaar heb gemaakt in het gesprek.
        Nu dan toch mijn onzekerheid daarover …..is het nu wel verstandig om hem te confronteren met zijn gedrag en hem te laten weten wat uiteindelijk bij mij de drijfveer is geweest om deze relatie te beëindigen? Hoogstwaarschijnlijk zal hij deze aantijgingen niet herkennen en deze dingen terugkoppelen bij mij.
        Het is toch te ziek voor woorden dat je geen normaal gesprek over de relatie met hem kunt voeren gezien zijn stoornis?
        Is het dan beter om hem op een dag de wacht aan te zeggen en hem te vertellen dat je er geen heil meer in ziet maar hier verder niet over in discussie wil gaan omdat dat absoluut onmogelijk is met iemand zoals hij ?
        En hij “weet”wat hij doet ? Zie ik geen dingen die er niet zijn ? Ik zou de keiharde strijd wel met hem aan willen gaan.
        Hem direct confronteren met alle kenmerken van N en dan zien wat zijn reactie is!
        Ik geloof niet dat dit de juiste manier is maar hoe ga ik dit aan pakken? Ik ben zo ongelofelijk boos , verdrietig en voel me heel eenzaam.

        “Dat is zijn uitdaging en zijn grootste genot, dat kapot maken met zoveel mogelijk drama.” We hebben vaak ruzie’s gehad en tijdens de discussie kwamen er bij hem steeds dezelfde woorden uit zijn mond : ik , ik , ik , ik .
        Toen kwam ik voor mezelf op , ik merk dat ik me nu stil hou……..
        Bella.

  4. Wauw, heb met tranen in mijn ogen dit gelezen. Nu 2 jaar alleen na een relatie van 13 jaar, na wat blijkt met een narcist. In die 13 jaar een aantal keer weg willen gaan. Toch altijd weer terug gaan omdat je zo gek op hem bent?? Hij was er immers voor me toen ik ernstig ziek was. Heb vaak nagedacht om mijn leven te beëindigen, ook in die 2 jaar na mijn relatie. Niemand die je begrijpt, zelfs familie niet. Hoop dat ze dit willen lezen zodat ze wat meer duidelijkheid krijgen in mijn situatie, toen maar ook nu. Waarom ik vaak van emoties wissel, van extreem vrolijk naar enorm boos. Heb het idee dat het heel langzaam aan wat beter gaat en waardeer mijn vrijheid enorm!!! Soms rij ik een extra ronde midden in de nacht omdat er thuis niemand op me wacht die boos wordt. Mis mijn ex totaal niet meer. Op het moment dat ik echt had besloten weg te gaan, voel ik alleen maar haat jegens hem. Kwam hem laatst tegen met z’n nieuwe vriendin, wat heb ik een medelijden met haar! Zou haar wel willen waarschuwen maar ik wil echt nooit geen contact meer met hem. Ik ben ergens blij dat ik nu volledig van hem verlost ben. Het leven met een narcist maakt je een robot die batterijen vreet! Elke dag huilen en op eieren lopen. Weten en nadenken hoe je dingen moet vertellen of moet doen. Altijd sorry zeggen, voor de stomste dingen. Weet nog wel dat ik uitgelachen werd op straat omdat ik voor iets heel doms “sorry” zei. Het was ook een hele agressieve man en ontzettend grof in zijn communiceren. Hoe meer ik er tegenin ging hoe heftiger het werd. Hoe erg ik het ook vind om te lezen dat er zoveel slachtoffers zijn van deze vorm van geweld, vind ik het ook fijn te weten dat ik er niet alleen voor sta. Kan er wel 10 boeken over schrijven! Heel veel liefde voor elke slachtoffer!!!

  5. Dank aan iedereen en voor het delen van zijn verhaal. Herkenbaar en inderdaad dan maar ‘blij zijn met’ het feit dat je niet de enige bent…

    Mijn verhaal..
    – Ik had 14 maanden een lange afstandsrelatie met een vrouw(werkte als hoofd stewardess op een yacht) en dacht dat zij de ware was. Ik wilde haar zelfs ten huwelijk vragen in november ’17 en we waren zelfs al verloofd sinds mei!

    – Aan het begin van de relatie leek alles perfect, werd ik verliefd, telefoneerden we veel (door de afstand-nu denk ik: ja ja..! Ze wilde natuurlijk al mijn tijd opslokken en aandacht opeisen!), ontmoette ik haar familie in Philippijnen en was ik de eerste die ze ooit heeft voorgesteld en kwamen we samen ‘uit de kast’ in ons leven.

    – Op een gegeven moment heb ik haar 2,5 maand niet kunnen zien door visumproblemen en ben ik naar de Philippijnen afgereisd voor haar. (Want ja: ze is je vriendin en ik hield van haar-dus ja..)
    Dit was eigenlijk op het slechste moment in mijn leven:
    ik zat op het randje van een burn-out, leidde aan gewichtsverlies, was zo moe, stress, angstig soms voor mezelf – wat overkomt me nu, dit ben ik helemaal niet?! Normaal ben ik super blij en vrij en energiek! Zelfs naar de dokter gegaan!)
    Op de tweede avond begon het: ‘Wat zijn je toekomstplannen en wat wil je met mij / ons?’ Ik kon geen antwoord geven: wilde alleen maar genieten, de liefde voelen, steun hebben en niks..mezelf kunnen zijn. Haar reactie: ze werd laaiend en we hebben een hele nare week gehad met veeeeel ruzie’s! Waarbij ze zelfs dacht dat ik terug wilde naar mijn ex etc. Toen ben ik weg gelopen, en heeft zij het eerst uitgemaakt.

    – Tijdens kerst gaf ik aan dat ik voelde dat ik nooit iets ‘goed genoeg’ kon doen. Nog steeds kreeg ik die twijfels van haar naar mijn hoofd etc. Ik begreep het niet: ben ik nou gek of wat?! Ik doe alles en nog steeds krijg ik vragen, jaloers gedrag, beschuldigingen etc?

    – Tussendoor mocht zij altijd alles doen: contact maken met exen online of weet ik veel, daten met een ander meisje (‘ja ik ga een drankje doen met de ex van een oude vriendin van mij!’ – bleek even later dat zij ook lesbisch was en ik kreeg een vreemd gevoel in mijn onderbuik toen ik haar / hun tweeen naast elkaar zag op de videochat), kon ze flirten met verkoopsters en en bij naam noemen en met hen praten of ze hun al jaren kende, serveerders en mensen snel aanraken, iedereen zo toevoegen op facebook terwijl ze die net kende met excuus: ‘ja is goed om te netwerken en wie weet ook goed voor jouw bedrijf’ (maar mij daarna nooit mee in contact brengen) etc.

    – De afgelopen maanden werd het erger: ineens kon haar humeur omslaan en ging ze allerlei gekke vragen stellen en mij beschuldigen van dingen die niet waar zijn: ja heb je weer met iemand afgesproken waar ik het niet van weet? Waar ben je? Waarom neem je niet op? Jij en je leraar slapen met elkaar! Je praat helemaal niet over onze toekomst met je vrienden en familie! Ik dacht dat je bij me wilde zijn! Hou je van mij? Beloof je me dat je me noot zal verlaten? Hou je van me (weer).etc etc.

    – Tussendoor kreeg ik allerlei cadeautjes: kleren, telefoon, etentjes, reizen naar haar toe (want ja: oh wat heb ik veel gereisd om alleen maar haar te kunnen zien!), luxe hotels, horloge, fiets, slippers..En ik aangaf: ik wil geen cadeaus van jou, stop ermee. Ik wil alleen jou, je liefde en vertrouwen. Ik geef niks om spullen en dit alles!!

    – Waarop ze zelfs 3x toe, op een avond vrienden van mij berichten ging sturen en / of bellen midden in de nacht. Zelfs mijn zusje..Want ik nam niet op en wilde niet met haar praten (pff hallo! Ik kan daar geen normaal volwassen gesprek mee aan gaan!)

    – Dit was voor mij de druppel, na vele andere incidenten / ruzies..Die mij uitgeput maakten, gewichtsverlies, stress, me niet vrij voelen, niet gesteund in wie ik ben…

    – Op de avond dat ik het uit heb gemaakt, schreef ik haar een mail en legde mijn gevoel en redenen uit. Haar antwoord was: ”had je het niet op een ander moment kunnen uitmaken. Het laatste waar ik nu op zit te wachten is een gebroken hart. Ik heb nu zoveel problemen en kan dat er nu niet bij hebben. Je denkt ook alleen maar aan jezelf, je bent egoistisch. Ik ben nooit vreemd gegaan, never ever zal ik jou dat aan doen! Ik hoop dat je nu blij bent dat ik uit je leven ben.”

    – Dit was voor mij overduidelijk. Maar nog meer haar antwoord via de videochat (die ik dan toch maar deed omdat ZIJ dat wilde – oohooh!):
    ‘I will let you free’ – ‘Ik zal je vrij laten’ (!)

    Mmm…
    En nu: ik voel me vrijer dan ooit tevoren! Wat een opluchting!
    En tegelijkertijd ook verdriet van: waar was ik? Hoe kan dit gebeuren? Ben ik echt zo zo voor de gek gehouden? Was dit echt ‘Fake love?’ Is zij echt ziek?

    Belangrijkste: ik heb voor mezelf gekozen en mijn gezondheid!:)

    • Ach S. Wat een nare ervaring. Je bent er ziek door geworden en gelukkig heb je begrepenndat dat niet zo hoort te zijn. Wr spelen verschillende dingen door elkaar, het uit de kast komen, de rol van de Philippijnse familie, de grote afstand en de cultuurverschillen. Ik begrijp dat geld en manipulatie met cadeaus ook een rol speelt.
      Het kwalijkst lijkt mij dat er verschillende standaarden werden gehanteerd voor jou en voor haar. Dat klinkt behoorlijk narcistisch.
      Misschien is het een idee om – als je dat niet al gedaan hebt – je verhaal op te schrijven voor jezelf zodat je het helderder krijgt.
      Geen enkel verhaal is hetzelfde maar dit is wel buiten veel van ons aller belevingswereld schat ik zo in. En tegelijkertijd zijn de overeenkomsten achrijnend en pijnlijk met andere verhalen op deze site.

      Sterkte en gefeliciteerd met je gezonde reactie van zelfbehoud.
      Fake love? Zou best kunnen!

      Groeten van Marjet

  6. Na 33 jaar van vernieling en vernedering weet ik eindelijk waar ik tegen vecht .Vroeg me dit jaren af ,begreep niet hoe alles me werd afgepakt .Alles wat ik lief had /heb.Men oudste zoon kwam een paar jaar geleden naar mij met de melding dat hij samenwoonde met een narcist .Had hier nog nooit van gehoord en toen hij me wat uitleg gaf vroeg ik of het niet een beetje te slecht zag allemaal.Ben beginnen opzoeken en kwam ook op jullie site terecht .Bestelde het boek ‘het verdwenen zelf ‘ begon te lezen en kon niet stoppen .Begreep ineens veel van zaken die fout liepen.Ondertussen is het 3 jaar geleden dat ik men kleinkindjes heb mogen zien van haar.Begreep tot op heden niet waarom men zoon nooit voor mij opkwam,nu weet ik het wel.Vorig jaar is hij opgenome met een zware psychose even kreeg ik de kans om tot hem door te dringen voor zen vriendin het weer overnam.Kreeg nooit de kans zen psychater te spreken ook al had men zoon de toestemming gegeven.Dacht dus nog steeds dat er 1 narcist in men leven was .Mijn jongste zoon kwam dit jaar terug thuis wonen.Had vorig jaar men huis opgeknapt en het voelde toen pas als men eigen huis men thuis nadat ik 10 jaar geleden van hun vader was gescheiden.Was zen vernederingen na 23 jaar meer dan zat en vond hem een dikke egoïst.Dacht alleen aan zichzelf en liet alles maar dan ook alles aan mij over.Ik ben een gevoels mens en vertel hoe ik me voel kortweg ik geef de narcist de handleiding om mij te misbruiken .Wist ik toen allemaal niet nu wel !De jongste heeft een drugsprobleem en zen aanvallen weet ik daar aan .Het ging hier de laatste tijd van kwaad naar erger ,Mijn Moederdag dit jaar was een slag in men gezicht van men jongste zoon,later liep ik met blauwe polsen rond nadat hij me vastnam om opzij te duwen .Hij verweet me een narcist te zijn wat ook zen vader deed mij daarvoor verwijten.Zei dat hij uit men huis moest en op zichzelf moest gaan wonen (hij is 28 en heeft werk ),was er mee bezig zei hij.Kwam teweten dat hij deed alsof en niet van plan was om hier weg te gaan .Hij brak meubelen uit op de kamer waar hij sliep ,het kwam zover dat ik naar een advocaat stapte om hem laten buiten te zetten.Kreeg de raad de politie te bellen als hij nog wat vernietigde .Vorige week was het dus zover wat hij toen zei tegen de politie (en ze geloofde hem nog ook ).Ik was de verslaafde en hij ging mij helpen ik zou hem nog dankbaar zijn …..lang verhaal kort zij vertrokken en ik zat ermee.Hier is nog veel gesneuveld en zaterdag is hij zonder boe of ba vertrokken .Die dag viel bij mij alles op zen plaats Hun vader is een narcist ,men jongste zoon is een narcist en men oudste zoon zen vriendin is een narcist.100 kilo is ervan men schouders gevallen ,ergens ben ik opgelucht maar ook zo kwaad en zo verdrietig .Alles is me afgenomen ,men kinderen ,kleinkinderen ,familie en vrienden want ze zijn verdomme sluw en weten iedereen in te palmen.Ik begrijp het en ik begrijp het niet mensen die jou als gans je leven kennen trappen in hun leugens .De meeste pijn is van men jongste zoon want zoiets verwacht je zeker niet van je kind is dan ook het moeilijkste om er mee te breken maar ik weet dat ik het moet doen en zal het ook doen .Nu dinsdag komt het voor het vredegerecht en moet hij onmiddellijk men woning verlaten.Aan iedereen die er mee te maken heeft wil ik zeggen houd de moed erin er hoe zwaar het ook is .Mijn werk heeft me geholpen om overeind te blijven en ook mensen die ik tegenkwam van vroeger en die ik niet meer durfde aan te spreken ,omdat je niet meer weet of ze je wel aangenaam vinden hen aanspreken ,tot de conclusie komen dat je een aangenaam gesprek kan voeren.Die kleine stapjes maken zo een groot verschil.

    • een mens wil zoveel neerschrijven eens hij er achter is gekomen .Door met men jongste zoon zen ex vriendin te praten waar hij een 3 tal jaar meeheeft samengewoond kwam bij mij zoveel boven .Had dat alles ergens opgeborgen denk ik ,wist nog veel maar o zo veel kwam weer naar boven .Genoeg om me te laten inzien dat dus ook zen vader een narcist is .De antwoorden die ik van hem kreeg toen ik liet weten wat hier aan de hand was durf ik niet eens neer te schrijven zo vernederend .Men zoon riep hier vorige week nog dat ik hem dankbaar zou zijn en ergens ben ik het jammer genoeg wel .Niet voor het afhelpen van men verslaving zoals hij zei maar om mijn ogen te openen.Voor alle duidelijkheid ik ben niet verslaafd aan drugs hij wel!

      groetjes en heel veel sterkte aan iedereen

  7. Zondag vandaag. Echt zo’n dag om te denken en te evalueren. De grote vraag bij mij is nog steeds waarom. Waarom is het zo gelopen? Waarom heb ik het zo lang laten duren? Waarom is hij ervan overtuigd dat het aan mij lag? Waarom kan ik het niet achter me laten en blijf ik er mee bezig? Op dat laatste weet ik eigenlijk het antwoord wel. Ik heb nog steeds geen antwoord gekregen op mijn vragen. Ik heb het gevoel dat ik momenteel niet aan het leven ben maar aan het overleven. Die pillen die ik in voorraad hebbroepen me heel hard maar ik wil er niet aan toegeven. Het is zo moeilijk

  8. Blijkbaar gaan alle reacties hier over het slachtoffer zijn van een narcist in een relatie. Nergens vind ik iets over wat te doen als je kind deze trekkenvertoont?

  9. Ik lijd mijn hele leven al aan (sociale) angststoornissen. Depressies en schijnbaar nog 10 diagnoses die ik in de loop der jaren heb gekregen.
    Pas op mijn 50e heb ik de bron van al die ellende ontdekt. Hein Pragt.s website was de 1e eyeopener.
    IK ben inmiddels 6 jaar verder en zit op mijn dieptepunt.
    Dit bovenstaande stuk tekst (‘misverstanden over narcisme’) is geschreven door iemand die ik wel zou willen omarmen. Voor de allereerste keer haal ik hier steun uit. Waarom? Omdat zij schrijft waar ik door al die artikelen filmpjes en adviezen zo radeloos werd. Hoe vaak is mij al gezegd “ze is nou eenmaal zo'” en “laat het achter je..je kunt haar op haar 78e Dit niet aan doen.
    Op een bepaald moment knapte er iets. Ik verbrak het contact. Mijn broers snapten er niets van. Ik heb eenmaal een gesprek met ze gehad. Verteld wat ik als oudste heb doorgemaakt. Nadat gesprek was ik kapot. Ze wilden maar 1 ding. Goedmaken met mama want had ik niet in de gaten wat voor verdriet ik haar aandeed?. Na 3 jaar zocht ze contact en heb ik een hele nacht gepraat en gehuild. Ze begreep niet dat ik nu ineens zo last had van dingen die achter ons lagen. Ze zei “sorry maar waarvoor?’ Ze had geen idee.
    Omdat ik vaak te horen kreeg van mijn familie en gezinsleden dat ik gewoon contact moest houden want stel dat ze zou komen te overlijden? Ik heb het geprobeerd. Maar het was al zo gauw weer hetzelfde liedje. 7 weken geleden een weekendje gelogeerd en voordat ik wegging afspraken voor haar geregeld met het ziekenhuis. Ik hield me sterk en liet de begeleiding en opvang van haar hondjes nu eens over aan mijn broers. Op de dag van de dagopname heb ik haar voor en na de kleine ingreep nog gebeld. Zelf had ik hernia en moest naar cardioloog voor check hartritmestoornissen. Daarnaast weer op zoek naar psychische hulp. Ze belde niet. Verleden week was mijn jongste bij oma. Ze liet even vallen dat zijn moeder al een tijd niets van haar had laten horen.
    Mijn broers heb ik nooit meer gesproken. Mijn zonen zijn gek op hun lieve oma.
    IK ben inmiddels in een isolement geraakt en zou het liefst vluchten naar een plek ver weg of de stap nemen naar het einde.
    Mijn huisarts is op zoek voor de juiste hulp. Maar dat worden lange weken. Ik leef niet meer in weken. Ik leef in uren.
    Stik nu al van angst dat .Mijn moeder komt te overlijden en ik daar dan niet wil zijn. Ik ben dan de ongevoelige slechte dochter en zou mijn jongens in de steek laten. Uit s huldgevoel zou ik dus moeten.
    Mijn moeder heeft nieuwe buren die gek op haar zijn. Ze heeft recent een nieuwe schoondochter waar ze een fantastische band mee heeft.
    Het moet wel aan mij liggen.
    Ze heeft sociale contacten die zodra ze wegvallen al snel weer voor nieuwe worden vervangen
    IK heb niemand.
    Dan is het niet gek dat iedereen mij als de moeilijke dochter ziet

    Nogmaals dank voor het verhaal Iris. Wat mooi dat jij durft te zeggen wat je denkt. Ik weet uit ervaring dat dat niet vaak wordt gewaardeerd. Dank voor de (h)erkenning

    Liefs Mariah

    • Hoi Mariah,
      Ik ben geraakt door wat je schrijft. Je hebt hele heftige symptomen door wat je hebt meegemaakt. Je bent niet alleen. Je zegt “het moet wel aan mij liggen’.
      Dat zegt een slachtoffer dat zichzelf is kwijtgeraakt en geisoleerd is geraakt.
      Je bent niet alleen. Er is op deze website allerlei hulp te vinden (mijn boeken, verschillende workshop, individuele hulp). En vooral heel veel ervaringsverhalen van anderen. Inzichten.
      Blijf trouw aan jezelf! Je hebt veel moeten doorstaan en mag jezelf serieus nemen; wat voel jij, wat wil jij.
      Ik wens je veel licht en kracht.
      Sterkte!
      Iris

  10. Na een relatie van ruim 20 jaar, waarin drie (nog thuiswonende)kinderen zijn geboren, is tijdens onze gezamenlijke vakantie bij mij eindelijk het kwartje gevallen: ik leef samen met iemand met een persoonlijkheidsstoornis. De werkelijke diagnose laat ik over aan een deskundige, maar na enig gegoogel zijn alle gelijkenissen met iemand met NPS frappant. Mijn dilemma is nu: omdat hij ooit een leuke man en vader was, wil ik eigenlijk de relatie niet beëindigen, maar zou graag zien dat hij in therapie gaat. Ook is het voor mij, zelf als kind van gescheiden ouders, heel belangrijk dat onze kinderen met hun vader èn moeder opgroeien. Hoe pak ik de tocht naar een therapeut aan? Ik wil best zelf beginnen, maar ben bang dat als hij erachter komt welke kant het uitgaat, weer afhaakt. ‘Weer’ slaat op een aantal sessies bij een relatietherapeut die wij enige jaren geleden hebben gehad, maar na enkele sessies kwam hij gewoon niet meer opdagen en legde thuis alle schuld voor de relatieproblemen bij mij (in heel wollige taal zou de therapeut dit ook bedoeld hebben……!). Graag dus wat steun voordat ik professionele hulp inschakel. Alvast dank!

    • Lieve Linde,
      Als je denkt dat je te maken hebt met iemand met een NPS, dan moet je jezelf afvragen of het zin heeft om in therapie te gaan of om hem te bewegen om naar een therapeut te gaan.
      Doorgaans krijg je deze mensen niet eens zover, en wanneer dit wel lukt, doen ze het alleen maar om de therapeut en jou ervan te overtuigen dat je wederom fout bent.
      Wil je jezelf dit wel aan doen? Volgens bronnen hebben slechts 2% vd mensen een NPS, in werkelijkheid zijn dit uiteraard veel meer, want aan hun mankeert immers helemaal niets, want het slachtoffer (jij dus in dit geval) is het foutje in hun leven. Tenminste zo willen ze dat jij dat ervaart.
      Een therapeut lijden ze zo om de tuin, tenminste die ervaring had ik met mijn narcist (in mijn geval mijn moeder). Je gaat er niet tegenin, omdat je aan jezelf begint te twijfelen en wederom hebben ze hun spel gewonnen, en zit jij gefrustreerd op de bank thuis te bedenken wat je weer allemaal fout hebt gedaan.
      Bedenk hoeveel je van jezelf mag houden en hoeveel jouw relatie je dan nog waard is, ik ben echt niet voor een scheiding, maar een gezonde relatie hebben met een narcist is nu gewoonweg niet vol te houden zonder dat jij er aan onder door gaat.
      Belangrijkste levensles is, houd vooral de relatie met jezelf in stand!
      Veel liefs sterkte en succes!
      Marjolein

    • Hoi linde…
      Ik begrijp je moeilijkheid ik zat ook ooit zo.
      Was van huis weg met de kids maar kwam weer terug in de hoop en door zijn beloftes ..ik ging naar sexuologe want ik had een probleem (volgens hem) maar ze wilde dat hij meewerkte wat hij niet deed.
      Ik moest t maar doen zoals hij zei.
      Vervolgens weer een keer weg van huis nu beloofde hij als ik terug kwam naar psygologe te gaan.Dat werdt relatie therapie maar daar werdt zoveel duidelijk voor mij :hij loog waar ik bij zat…hij zei dat hij zoveel om me gaf en alles snapte(bij de psygologe) nog niet de straat uit begon hij weer tegen me sarren,verwijten pesten je kent t wel..je de tent uitlokken.
      Tot hij een persoonlijkheidstest moest doen zei hij ik stop met therapie alles is erger geworden daardoor.Thuis gaf hij hij iedereen de schuld waardoor onze ruzie s kwamen. Ik heb een keer alles gedaan wat hij wilde en nog vind hij iets om over te vallen.Het is nooit goed behalve waneer hij iets nodig heeft van je of denkt dat je sterk bent dan moet hij je weer neerhalen met iets.En echt ik ben heel geduldig en heel veel gepikt van hem.Maar helaas het houdt een keer op omdat je moe bent van vechten omdat je een keer normaal zonder een opmerking naar buiten wil…omdat je ook gewaardeerd wilt worden voor alles wat je doet.als je denkt dat je hem als prins kan blijven behandelen en jij cinderela kan zijn dan kan je verder met hem.zolang hij in jouw spotlight staat gaat t goed…maar zelf verdien je meer dan dat.
      En je kinderen ook kijk naar hun luister naar hun praat met ze.Soms hoor je dan meer dan je door hebt en worden je ogen soms geopend.
      Sucses….sterkte…en heel veel liefde

  11. Na een huwelijk van 24 jaar ben ik bij mijn ex weggegaan. Ik voelde dat ik gewoon weg moest. Ik was mezelf niet meer. De laatste 10 jaar heb ik een façade opgezet. Ik was verdrietig in mijn huwelijk maar zette mijn ‘happy face ‘ op als hij binnenkwam. Ik wilde de kinderen een ‘normaal’ gezinsleven geven . Nu ervaar ik dat ik veel vroeger weg ben moeten gaan. Tijdens de echtscheiding heeft hij me alles afgenomen. Mijn eigen huis, mijn inboedel, alles behalve de kinderen . Hij kon de waarheid toch zo goed verdraaien. Hij kon mij toch zo goed schuldig laten voelen. Hij kon het toch zo goed uitleggen . Hij kon toch zo vol zelfmedelijden zitten en de schuld bij mij leggen. Ik werd psychisch mishandeld. Hij kon uren aan een stuk , nachten lang zeuren om zijn gelijk te halen. Op het einde was ik telkens zo moegetergd dat ik hem gelijk gaf om ervan af te zijn. Ik was tijdens de echtscheidingsprocedure mezelf niet . Het enige dat ik wilde was rust. Ik was doodop. Het heeft me 2 jaar gekost om te kunnen achterhalen waarom ik alles heb kunnen achtergelaten. Ik heb in deze 2 jaren veel gevloekt, geroepen, gehuild om het onrecht dat me aangedaan is. Ik ben nu pas te weten gekomen dat mijn ex een narcist was. Het manipuleren, het bedrog, de leugens, het vreemdgaan, de ruzies, steeds gelijk willen hebben, mij steeds verontschuldigen , mij van vrienden en familie distantiëren…verdorie..ik had het niet door. Ik was mezelf niet. Ik voel me zo schuldig naar de kinderen toe. We zijn alles kwijt. Hij woont met zijn vriendin in ons huis, betaalt geen cent ( want zo heeft meneer het tijdens de scheiding in de akte weten te zetten, misbruikmakend van mijn zwakke situatie) Wij huren . Ik betaal alles zelf voor mijn 3 twintigers die nog school volgen. En ik ben er trots op….nog wel heel erg boos op wat ons overkomen is ..Maar wel trots! Ik heb me van hem kunnen losmaken. De kids hebben hem ook door en doordat hij ons niet meer in zijn macht heeft zijn we niet meer interessant. Ooit…karma….ik blijf hopen . Ondertussen put ik kracht uit je boek en de vele verhalen.

  12. Ontzettend bedankt voor deze heldere weergave van de term narcisme. Ik heb jaren een (knipperlicht) relatie gehad met zo iemand. Heel veel zaken die ik tegenkom herken ik. Het heeft 14 jaar geduurd, maar nu pas zie ik wat er aan de hand was. Alhoewel ik weet dat het moeilijk gaat worden de komende tijd, weet ik dat ik er nu echt klaar mee ben en dat ik (met vallen en opstaan) moet herstellen. Het sprookje waar ik in geloofde ligt ver af van de werkelijkheid. Doet me veel pijn dit te realiseren , maar dit zal op de duur hopelijk helpen er overheen te komen.

    nogmaals mijn dank!

Geef een reactie