Gevaarlijke misverstanden over narcisme

Het is me opgevallen dat in de informatie over narcisme een aantal misverstanden bestaan. Deze misverstanden kunnen je op het verkeerde been zetten, waardoor je er niet uit komt. Ze zetten je namelijk vast in het land van de duisternis, dat je zo snel mogelijk moet zien te verlaten. Het maakt niet uit door wie de misleidende informatie gegeven wordt; door websites, mensen om je heen, zogenaamde deskundigen, wie dan ook. Het is gevaarlijk. Deze misverstanden luiden:

  1. De narcist kan er niets aan doen

    Het heersende idee hierachter is: het is pathologie, diegene is zielig, en kan er niets aan doen. Het is schrikbarend hoeveel sympathie er in deze wereld naar de dader gaat in plaats van naar het slachtoffer.  Terwijl je als slachtoffer soms jarenlang ingrijpende mishandeling hebt moeten onder gaan, mag je het niet moeilijk hebben, mag je niet boos zijn, want diegene kan er immers niets aan doen. Hierbij wordt in mijn ogen uitgegaan van het idee van ontoerekeningsvatbaarheid, dat stelt dat daders onbewust mishandelen en daarom hiervoor niet verantwoordelijk kunnen worden gesteld. Klopt het, dat diegene met persoonlijkheidspathologie er niets aan kan doen? Nee, volgens mij klopt dit niet.

    De kern van narcisme en psychopathie is dat een aantal belangrijke vaardigheden niet werken en het empathiecentrum defect is. Vaardigheden zijn te leren. Het proces is langdurig, en kan veel energie vragen. Narcisme is te behandelen, zij het moeizaam. Psychopathie is nog moeilijker te behandelen. De belangrijkste voorwaarde is hoe dan ook, dat de persoon erkent een groot probleem te hebben. En hier zit nu net het grootste probleem.

    Als de persoon om te beginnen zelf zou erkennen dat hij of zij een ernstig probleem heeft en hier hulp bij zou vragen, dan zouden de mensen om hem heen niet meer de hoge prijs hoeven betalen voor zijn onbehandelde pathologie. Maar veel narcisten, en zeker psychopaten, ontkennen hun problematiek. Het is bizar om plaatsvervangende empathie op te eisen voor iemand die dit zelf niet kan opbrengen, voor de dader dus. Deze dader beschadigt anderen door die ontbrekende empathie. Daarbij vindt deze beschadiging soms doelbewust plaats. Verschillende slachtoffers getuigen over de controle die de dader in zijn of haar gedrag had. Een griezelig voorbeeld: de narcistische moeder scheldt het kind uit, de telefoon rinkelt en met een alleraardigste stem handelt zij het telefoontje af. Ze heeft de telefoon nog niet neer gelegd of ze vervolgt de tirade tegen haar schuldige kind.

    Wanneer gedrag valt te controleren, en de persoon in kwestie besluit om sommigen goed te behandelen en anderen slecht, dan kun je helemaal niet meer spreken van ontoerekeningsvatbaarheid. Dit is een complex onderwerp, en ik ga in mijn werkboek uitgebreid in op het waarom achter dit beschadigende gedrag. Waar het mij hier om gaat is dat de dader zelf verantwoordelijk is voor de beschadiging die hij aanricht.

  2. Hij (of zij) bedoelde het niet zo

    Ook dit idee klopt niet. De kern van deze pathologie is een groot gebrek aan inlevingsvermogen. De narcist wordt geregeerd door onvervulde behoeftes, en denkt vanuit die behoeftes. Wanneer hij niet krijgt waar hij recht op meent te hebben, worden er talloze manipulatiestrategieën ingezet om alsnog die behoeftes vervuld te krijgen, bijvoorbeeld de narcistische aanval. Er zijn veel mensen die deze vorm van mishandeling niet kennen. Ze kunnen zich helemaal niet voorstellen dat iemand op een dergelijke destructieve manier handelt. Daarom wordt het gedrag vergoelijkt, en wordt je als slachtoffer verteld dat het vast niet zo bedoeld is. Maar wat je voelt na een dergelijke aanval is verschrikkelijk. En dat was ook de bedoeling. De aanval is bedoeld om onwillige slachtoffers bij te sturen, door hen een ondraaglijk gevoel over zichzelf te geven. De narcist biedt zich vervolgens direct aan als redder: je hoeft alleen maar overstag te gaan en je niet meer te verzetten.

    Of iets werkelijk zo bedoeld is, kan alleen gezegd worden door diegene die het gedrag heeft moeten ondergaan. Ga na hoe je je voelt. Ik weet het; waarschijnlijk is je jarenlang door de narcist verteld dat je een drama maakt om niks, dat je weer alleen met jezelf bezig bent, of dat je zelf verantwoordelijk bent voor hoe je je voelt. Ik kan hiermee de grootste misvatting ontkrachten: hij (of zij) bedoelde het namelijk wel zo. Er wordt alleen geen schuld gevoeld, omdat er weinig tot geen empathie is. Bescherm jezelf dus. Als die ander geen empathie op kan brengen voor jou, zul je jezelf extra empathie moeten geven!

  3. Het komt allemaal goed, als je je nog wat meer in hem inleeft

    Tot mijn schrik zijn er zelfs mensen die zich deskundig noemen in narcistische mishandeling, die deze boodschap verkondigen: je weet toch hoe beschadigd hij of zij is, dus als je nu probeert zijn of haar gedrag te begrijpen, compassie te tonen, dan zul je merken dat het allemaal wat soepeler zal gaan. De jarenlange training die iemand met deze pathologie je al gaf, wordt nu zelfs door een deskundige aanbevolen. Vergeef hem, maak hem niet van streek, laat het allemaal langs je afglijden, reageer vanuit liefde. Ik kan vanuit de grond van mijn hart zeggen: dit soort adviezen werken averechts! Je wordt alleen maar dieper in het land van de duisternis getrokken. Ik heb zelf heel hard moeten knokken om uit die duisternis te komen, en alleen de mensen die aan mijn kant konden staan, hielpen me terug naar het licht. Dit waren de mensen die zich inleefden in mij, die mijn verhalen konden horen, die compassie toonden om wat ik had moeten doorstaan. Deze mensen kwamen net op tijd. Door de veelal spiritueel getinte adviezen die ik eerder kreeg; dat ik nog meer begrip moest tonden, nog meer moest incasseren, werd de duisternis enkel dikker. Ik werd alleen maar depressiever en dacht nog meer aan zelfmoord. Er had zich nooit iemand om mijn welzijn bekommerd, ik was helemaal op, en nog moest ik meer liefde tonen. Het deel van mij dat nog leefde was alleen nog met een grote zaklamp te vinden. Dat kleine plantje werd omringd door heel veel duisternis. Gelukkig kwam er een ommekeer. De enige voor wie ik die liefde nog wilde opbrengen (naast mijn man en kind), was mezelf. Dat plantje. Dat was het begin van mijn redding, en ik had dit niet gered als ik geen mensen om me heen had gehad die vonden dat ik, als slachtoffer, diegene was die nu wat liefde verdiende.

    De bittere waarheid is dat mensen die worden geregeerd door (onbehandelde) narcisme of psychopathie, heel erg vanuit zichzelf denken. Ze hebben baat bij gewillige slachtoffers, ze eisen van mensen om zich heen voortdurend empathie. Zelf kunnen ze die empathie niet of nauwelijks voelen. Waarom zouden ze anders zo met je omgaan? En waarom zou jij nog meer begrip moeten tonen voor het feit dat je als voetveeg behandeld wordt? Het enige dat werkt is duidelijke grenzen stellen, en als het mogelijk is, er helemaal buiten zien te blijven. Alle adviezen die aansturen op het goedpraten van destructief gedrag, trekken je er juist in.

    Mensen met deze pathologie zullen altijd suggereren, dat als je nou iets beter je best doet, het allemaal goed komt. Het advies van deskundigen, om je in hen in te leven, hen te begrijpen, klinkt hen dan ook als muziek in de oren. Doe gewoon nog iets beter je best! Wat ze er niet bij vertellen, is dat het moment dat het goed genoeg is, nooit komt. Het wordt je voorgehouden als een fata morgana in de woestijn. De dader rekent erop dat zijn slachtoffer te moe, te dorstig en te verzwakt is, om deze strategie te doorzien. En voor veel slachtoffers klopt dit ook, helaas.

  4. Waar onenigheid is, hebben beiden schuld

    De normale menselijke logica kan niet over persoonlijkheidspathologie worden neergelegd. Tussen normale mensen is het zo dat je bij een conflict allebei naar je eigen aandeel kijkt. Maar we hebben het hier niet over normale interacties. Deze voorvallen slaan de grond onder je voeten vandaan. Het is juist zaak uit die voortdurende staat van verwarring te komen. Bedenk goed dat de narcist helemaal niet aan de relatie wil werken, hij wil dat jij er aan werkt. Na het jarenlang obsessief piekeren over hoe je iets wel of niet had moeten zeggen (want hij raakte zo van streek), over dat je iets beter wel of niet had kunnen doen (want je wist toch hoe belangrijk het voor hem was), wordt het echt tijd dat je die verantwoordelijkheid voor zijn welzijn teruglegt waar hij hoort: bij hem (of haar)! Hij heeft altijd geprobeerd die verantwoordelijkheid te ontlopen, door te doen alsof alles aan jou lag. Blijf uit die val. Alle informatie die je uitnodigt naar je eigen stuk te kijken, omdat je zijn gedrag wel zal hebben opgeroepen, zou ik wantrouwen. Ze is mede gebaseerd op de misvatting dat alleen labiele, afhankelijke mensen een relatie aangaan met een narcist. Hier klopt niets van! De meest stabiele, levenslustige vrouwen (of mannen) vallen voor de fata morgana, om later te ontdekken dat deze ideale partner slechts een luchtspiegeling was. Na de jarenlange psychische en emotionele terreur ben je gewoon op. Vaak gaat dit gepaard met een enorm gevoel van falen, terwijl je dus slachtoffer was van een zeer destructief persoon! Laat je dus niet aanpraten dat de schuld bij jezelf lag, omdat je er voor koos slachtoffer te worden. Je bent slachtoffer. Nu is het alleen zaak om je aan de relatie te onttrekken en weer mens te worden. Je bent er zelf verantwoordelijk voor om de schade die je is aangedaan te herstellen, maar de schuld voor de beschadiging mag niet op jouw schouders worden gelegd. Dan kun je nog steeds de loyaliteit niet leggen waar deze eigenlijk hoort; bij jezelf.

  5. Narcisten zijn heel makkelijk te herkennen

    De associatie die veel mensen bij een narcist hebben, is de vlotte, gladde praatjesverkoper. Maar dit is een eenzijdig beeld. Het griezelige is dat narcisten helemaal niet zo makkelijk te herkennen zijn. Het zijn vaak hele innemende, charmante en beschaafde mensen. Je zou het ook anders kunnen zeggen: ze hebben heel goed gekeken om te weten hoe ze normaal en ontwikkeld kunnen overkomen. Ze zullen dan ook niet snel gewantrouwd worden, doordat hun stoornis vrijwel onzichtbaar blijft. Ze kunnen een heel positieve indruk maken, doordat ze het met je eens zijn, aandachtig luisteren, en zo op je lijken. Het is van groot belang om het positieve gedrag van een narcist in het juiste licht te zien: hij weet precies wat hij moet spiegelen en doet dit om verzekerd te zijn van de benodigde voorraad.

    Juist doordat narcisten zo normaal over kunnen komen, kampen veel slachtoffers met het probleem niet geloofd te worden als ze proberen over te brengen wie en wat er achter dat masker van perfectie huist.

  6. Door te vergeven kan je de narcist los laten

    Ik moet echt iets zeggen over vergeven en het heersende idee dat je dan pas iemand kunt los laten. Ik realiseer me dat ik hiermee boze reacties kan oproepen, maar ik vind het onderwerp te belangrijk. In de context van persoonlijkheidspathologie vind ik vergeven gevaarlijk. Je kunt geen tijdschrift openslaan, of er wordt gesteld dat je de dader moet vergeven, omdat je anders je eigen gezondheid benadeelt. Vervolgens wordt er geschermd met zogenaamde wetenschappelijke bewijzen, dat niet vergeven je eigen heling blokkeert. Hier kan ik dus echt boos om worden. Om te beginnen vind ik het een heel persoonlijke keus, of je iemand wil vergeven of niet. En het belangrijkste: narcistische mishandeling ondermijnt de relatie met jezelf. Je wordt zo tegen jezelf uitgespeeld, dat de enige relatie die echt belangrijk is om te herstellen, die met jezelf is. Het is de vraag of dat gebeurt als je alle energie aanwendt om die ander te vergeven, om vooral een goed mens te zijn voor die ander. Het gaat nu eens niet meer om die ander, het gaat om jou! Neem dus serieus wat je voelt, en laat je niet aanpraten dat niet willen vergeven hetzelfde is als geregeerd worden door haat en wrok.

    In alles wat ik heb gelezen en gehoord over vergeven valt me op dat het altijd zo zwart/wit wordt neergezet: je moet vergeven (want dan ben je Goed), en als je je niet op die manier met de dader wilt verhouden dan blijf je vast zitten in wraak. Wie zegt dat? Ik zou nog veel meer kunnen zeggen over deze kwestie, maar het allerbelangrijkste is: richt je in je heling op jezelf. Herstel die relatie. Narcistische mishandeling is een complexe vorm van mishandeling, waarbij je niet geholpen wordt door jubelende kreten. Loslaten suggereert dat jij, als slachtoffer, diegene bent die iets vasthoudt. De realiteit is omgekeerd. Mensen met persoonlijkheidspathologie trekken jou voortdurend in hun realiteit. Het gaat dus niet om loslaten. Het gaat om hier buiten zien te blijven, door weer jezelf te worden, door uit te vogelen wat jouw waarden zijn, waar jij voor staat. Neem je eigen standpunt in over wel of niet vergeven. Dat is waar het mij om gaat. Ik zie niet vergeven trouwens niet als een actie, maar meer als een weg die je niet in slaat. Waarom zou je iemand die zijn eigen destructie niet erkent, die er geen verantwoordelijkheid voor neemt, in zo verre tegemoet komen? Alleen de dader zelf kan herstellen wat hij of zij heeft aangericht. Ik ben die weg niet ingegaan, maar dat wil niet zeggen dat ik vast zit in wrok. Ik leef weer, en dat is iets heel anders.

« hoe kom je eruit?

506 thoughts on “Gevaarlijke misverstanden over narcisme

  1. Dank je wel voor het delen van je verhaal. Ik ben 11 jaar geleden gescheiden. Tijdens mijn huwelijk heb ik zijn narcisme niet kunnen ontdekken. Dit kwam daarna pas aan de oppervlakte. Het moment dat ik besloot niet meer financieel afhankelijk van hem te zijn en niet meer in onze (door hem betaalde) woning te blijven wonen, ging het mis. Hij had geen grip meer op mij en mijn leven.Kon niet meer in- en uitlopen wanneer hij wilde. 11 jaar lang in de ban van zijn terreur. Bedreigingen, beschuldigingen en manipulaties. Kinderen werden als pionnen ingezet. Nooit heb ik de kinderen (nu 21 en 16) weerhouden van contact met hem. Maar ook zij hebben hier zwaar onder geleden . Mijn jongste heeft een gedragsprobleem. Alle jaren alle schuld in mijn schoenen geschoven. Keer op keer op aandringen van hulpverleningsinstanties met elkaar om tafel. Oh zo belangrijk voor de kinderen om op 1 lijn te komen. Het systeem moet deugen. Maar het systeem deugt niet. Een narcist verandert niet en zal er alles aan doen om zijn slachtoffer, ik in dit geval, kapot te maken. Afgelopen vrijdag heb ik na de zoveelste ernstige bedreigingen en smerige leugens de knoop doorgehakt. Ik wil nooit meer contact met hem. Want wat geef ik mijn kinderen eigenlijk mee. Dat je je zo slecht mag laten behandelen. Ik hoop dat de kinderen mijn keuze begrijpen. Maar ik ben op. Ook heb ik het de intanties kenbaar gemaakt. De mals van zijn kan stromen weer binnen. Dat ik de groostste egoist ben die mijn eigen belang boven dat van de kinderen plaats. Ik reageer niet meer.

    • Hoi Ellis,

      Hoe gaat het met je? Ik maak momenteel hetzelfde mee. Ik ben samen met onze dochter gevlucht naar mijn familie. Waar ik momenteel verblijf. Heel goed van je dat je hem negeert. Ik doe dat nu ook. Ik ben bang voor wat hij gaat doen, boos en voel me totaal niet serieus genomen door instanties. Ik heb hulp van een expert op het gebied van narcisme. Ze helpt mij er mee om te gaan. Onze dochter is bijna 1. Ook ik wil haar beschermen voor hem. Heel veel sterkte met alles. En volhouden! Negeren is de beste manier.

  2. Geweldig!!!Heel daadkrachtig.Je bent sterk voor jezelf in dit stuk en eindelijk iemand die dit probleem bij de kop en staart durft aan te pakken wat een goed begin is voor Narcisme. Dankjewel.Anna

  3. Heel daadkrachtig om te zeggen dat je met Narcisme aan de slaag moet,het is TE makkelijk is om ervoor weg te lopen en te zeggen hij/zij kan er niets aandoen,absoluut een pittige kluif,dat wel,ik ben het in alles met je eens ook wat betreft het slachtoffer,een dikke 10 voor jou.
    Anna

  4. Ook ik heb voor mezelf gekozen.
    Hij stak het mes tussen mijn ribben en hij bloedde.
    Zelfs nu nog valt hij me dagelijks lastig.
    Als hij merkt dat hij geen grip op me krijgt gaat hij dreigen, als ik dit negeer wordt hij poeslief.
    Reageer ik daarop, begint het dreigen en kleineren weer van voor af aan.
    Uitputtend..

  5. Klopt helemaal. Toegeven werkt averechts. Mijn moeder heeft het na 60 jaar door. Grenzen stellen is het enige wat je respect oplevert. Of weggaan

  6. 24/7 maalt het door mijn hoofd, waarom heb je niet genoeg aan mij? Jaren lang belazerd en vernederd en even zo vaak weer terug in zijn armen. Ook ik stond altijd voor hem klaar, heb de kinderen alleen groot gebracht. Hij ging zijn eigen weg. En wat voor een weg, ik wil het niet eens allemaal weten terwijl ik heel veel weet. zijn eigen kinderen zijn klaar met hem, de oudste werkt in de hulpverlening en ziet wat er mis is met haar eigen vader maar krijgt geen ingang bij hem. Niemand dus. Dat moet ik nu ook gaan inzien,maar man wat is dat moeilijk en zwaar. Samen een bedrijf waardoor ik nog dagelijks met hem moet samenwerken, scheiden schuift hij voor zich uit. Ik ook, ben ontzettend bang alles kwijt te raken. 35 jaar samen is niet niks. Ben bang om helemaal opnieuw te beginnen, ben al maanden moe en gestresst. Hoe nu verder? Psycholoog en arts zeggen beiden dat hij nps heeft, wanneer valt het kwartje bij mij? En toch, ik zorg er iedere dag voor dat ik er goed uit zie, zet m’n blije masker op en ga weer verder. Dat ik iedere morgen huilend wakker wordt weet niemand. En als hij morgen weer lief voor m’n neus staat word ik weer week. Wanneer en hoe stopt dat? Tips zijn welkom.

    • Hi Ka, ik herken je angst en je worsteling. Bij mij ging de losmaking als volgt: Ik bedacht dat ik wilde scheiden, en werd van de angst het verkeerd te doen (met dank ook aan de kerk) zwaar depressief. Ik besloot snel niet te scheiden, en hij nam me terug. Eerste week was hij poeslief in verbeterde staat, maar zijn destructieve gedrag kwam natuurlijk hoe dan ook opzetten. Toen ging ik weer in oude modus van overleven en ging ook proberen mijn eigen weg te gaan en hem te laten doen wat hij wilde. Toen las ik een stukje van (ik meen) Elisabeth Gilbert, waarin ze vroeg jezelf eens voor te stellen over een jaar en compassie te voelen voor de persoon die je over een jaar bent. Wordt eens een vriendin van jezelf in de toekomst. Hoe wil je dat haar leven eruit ziet? Wat gun jij die vrouw? Hoe ben jij een goede vriendin voor haar? Ik besefte langzaam aan dat mijn leven nooit zou veranderen, en al mijn ikken in de toekomst evenzeer zouden lijden, als ik in het heden deed. Ik gunde mijzelf wat anders besefte ik. En na de volgende streek van mijn ex, en de volgende leugen die er bij kwam, ging het licht uit. Ik zag mijn leven en liefde voor hem als een beeldscherm letterlijk uitgaan. Het was genoeg. Ik zou van mijzelf worden, ik moest voor mijzelf kiezen. Kosten wat het kost. Ik ben nu sinds 2016 officieel gescheiden. Omdat we twee kinderen hebben van 21 en 17, die bij hem in huis zijn gebleven toen ik vertrok, moet ik ook toch soms contact hebben. En dat is nog steeds heel moeilijk. Ik probeer ons contact rustig te houden, zodat het de kinderen niet extra stress bezorgd. Maar het liefste zou ik nooit meer contact met hem hebben en doen alsof hij niet bestaat.

      Mijn ex heeft nps, maar ik weet ondertussen ook dat dit in vele gradaties voorkomt. En toch is het misschien allemaal even schadelijk….. Nu, na 1,5 jaar echt bij hem uit huis te zijn, ben ik opnieuw depressief geworden. Ik moet mijzelf nog steeds vinden, en ik zou niet weten hoe. Ook mijn opvoeding speelt een rol in het niet weten wie ik ben. Maar wat ik wel weet, is dat de eerste stap gezet is door uit mijn relatie van 20 jaar te stappen, omdat ik het waard ben om een andere toekomst te hebben, dan wat er in het heden was.

      Misschien helpt deze gedachte jou ook, om over je eigen toekomstige ik na te denken en wat je haar gunt, en hoe je haar kan helpen, en hoe je haar beste vriendin kan worden.

    • Ik leef met je mee, Ka. Zit in dezelfde situatie . Na 30 jaar kwam ik er achter dat het niet allemaal aan mij lag en viel de puzzel op zijn plaats. Ik was dus niet gek ! ( nou ja, eigenlijk wel , 30 jaar lang ..)
      Ik kwam voor een paar uur in de week op de loonlijst in het bedrijf van mijn man ,en zat zo 30 jaar lang op de reservebank als oproepkracht en ondertussen 24/7 in dienst van hem zelf. Ik heb geen ruimte gekregen om voor mezelf iets op te bouwen .
      Ik kwam als 19 jarig meisje met lege handen maar onbevangen en vol verlangen bij hem binnen en 30 jaar later, op mijn 49e met lege handen en gedesillusioneerd naar buiten.

  7. Er zijn veel dingen misschien waar maar uiteindelijk gaat het om hoe je erzelf mee omgaat, mobiele telefonie, oh, ik mag en kan niets missen, het heeft de hele samenleving verkwanselt en verslaafden voort gebracht. Gooi die troep weg er is geen saam hoordigheid meer, met kerst en oud en nieuw mobiel op tafel? Schandalig en ongepast

  8. Het lezen van het boek van “het verdwenen zelf”, is voor mij de eerste stap geweest naar mijn scheiding. De eerste stap naar bevrijding

  9. Dank je wel voor deze helende woorden. Dank voor je eerlijke en heldere uitleg. Na bijna 30 jaar ga ik ontsnappen. Wat een draaikolk van ellende. Geen uitweg zien, geen nut zien van het leven. Drie vrouwen in één gezin. Ernstig beschadigd. Niemand die het ziet terwijl hij een lastercampagne tegen me heeft gestart. Mensen trappen erin, ik ben de “bitch”. Ik ga bijna kopje onder met mijn kinderen.

  10. Sinds anderhalf jaar ben ik gescheiden van een narcist. Het heeft me 15 jaar huwelijk gekost. Ik dacht dat hij de ware was. Ik had een moeilijke jeugd. Een vader die zwaar alcoholist was, mishandeling. Ik dacht echt dat hij me begreep.
    Vaak heb ik mezelf de schuld gegeven…”waarom heb ik niets gezien?”. Alles moest ik van hem doen, alles wat ik wilde moest gevraagd worden. Ik werd uit het sociale leven gehouden, geen vrienden, geen kennissen en het werd uiteindelijk zo erg dat ik het contact met mijn familie verloor. Het blijven inprenten dat alleen hij degene was die om me gaf, dat alleen hij op me zou letten. Waarom ben ik zo naïf geweest? Ziekelijke jaloersheid die leidde tot ruzie, mishandeling en me uiteindelijk zover bracht dat ik niet meer alleen wegging. Alleen samen want zo kon hij zelf zien dat ik niets verkeerd deed. Ik durfde niks meer. Hij begon veel te drinken. Ik werd zwanger van mijn tweede kind. Mijn zwangerschap verliep dramatisch, beschuldigingen dat het niet van hem was…..en dat de hele zwangerscap lang. Uiteindelijk bevallen van een gezonde zoon. Hij was er niet voor me, zat boos naast het ziekenhuisbed, beschuldigende blikkken naar mijn kant gericht. Eenmaal thuis werd ik uitgescholden, bespuugd en geslagen terwijl mijn zoontje van een paar uur oud naast me lag. Ik vergeet dit nooit meer.
    Zo stom als ik mezelf voel ben ik toch nog jaren bij hem gebleven. Ik kon nergens terecht met twee kleintjes, geen vrienden, geen familie en geen beschikking over geld. Hij was zo verschrikkelijk wantrouwend, telefoongesprekken met mijn moeder gingen op luidspreker, als hij weg was geweest kreeg ik een hele ondervraging of er iemand was geweest, of er iemand had gebeld. Mijn tablet mocht niet op code, ik mocht geen facebook, ik mocht met mijn dochter niet naar de stad….
    Uiteindelijk leerde ik via een spelletje waar een chatfunctie in zat iemand kennen. De vrouw had al snel door dat het bij mij niet goed ging, ze woonde niet ver weg en we mailden stiekem. Als hij dronken sliep of weg was gooide ik er gauw een bericht uit en wistte deze dan weer. Ik had in het geheim een mailadres aangemaakt….ik was doodsbang dat hij erachter zou komen. Terwijl we elkaar niet persoonlijk kenden voelde het erg vertrouwd. Ze zei me dat ik bij haar terecht kon als het mis ging. Deze dag brak inderdaad aan. We spraken via de mail op een plek af en ik ben gegaan. Na een week ben ik teruggekeerd naar huis, maar de vrouw bij wie ik verbleef heeft me laten inzien dat een huwelijk zo niet werkte, dát was geen liefde. Ik heb veel steun gehad aan die vriendin maar door mijn ex is ook deze vriendschap verbroken. Ze kon er niet tegen om aan te horen dat hij nog steeds invloed had op mij, dat ik me nog steeds verantwoordde. Voor de kimderen ben ik blijven wonen in dezelfde woonplaats, terwijl mijn vriendin me het advies had gegeven het niet te doen. Ik luisterde niet en inderdaad…ze had gelijk. Ik mis haar zo verschrikkelijk maar ik kan het niet meer goedmaken met haar denk ik.
    Mijn ex komt bijna dagelijks over de vloer, beschouwt mij nog steeds als zijn eigendom. Zegt dat hij me terug wilt, zegt me dat ik alleen het leven niet aan kan. Ik zit in twijfel. Ik wil er geen politie bij halen want hij is niet meer geweldadig. Tevens wil ik dit niet meer voor de kinderen. Ze hebben genoeg gezien en meegemaakt. Er is co ouderschap. Ik heb vaak het gecoel te willen vluchten, uit mijn eigen huis. Hij is mijn trigger. Ik ben psychisch helemaal kapot gemaakt door hem. Ik heb ptss, ben depressief en heb angststoornissen. Ik weet niet meer hoe ik dit op een kalme manier op kan lossen. Steeds weer vraag ik hem om me met rust te laten, steeds weer dezelfde ruzie en steeds weer eindig ik als een hoopje ellende op de bank.
    Wat kan ik nog doen?

    • hoi,
      Ik had ook een moeilijke jeugd , mijn mama is alcoholiste en mijn vader pleegde incest ….mijn vriend weet dit ook allemaal .Mijn oudste zus is ook alcoholiste en mijn andere zus weet niets af van wat er met mij aan de hand is….vorig jaar bleek ik zwanger te zijn ,mijn vriend dronk veel zei me dat ik een hoer ben en ervan overtuigd was dat hij niet de vader was ! hij heeft toen onze glazen salontafel kapot geschopt en me meermaals geduwd en mijn keel toe genepen (wat jullie ook moeten weten zijn ouders wonen onder ons gebouw van zijn oma ) zij zijn zelf zo bang van hem dat ze niets durven zeggen.kon zo niet verder s’ morgens voor mijn werk toen hij al gaan werken was heb ik vliegensvlug alle kledij ingepakt en een halve dag gaan werken in de namiddag verlof gevraagd en heb ik gevraagd aan me zus die te vaak drinkt om me te komen helpen de valiezen te halen en ik bij haar mocht logeren. Ik zie mijn zus heel graag maar de situatie met haar drankprobleem maakte het mij niet gemakkelijker ….kort ik had een appartement gevonden ,heb 1 maand borg moeten lenen aan het OCMW . Ik had eindelijk rust !
      Uiteindelijk heb ik me terug laten overhalen terug te keren …hij zag me doodgraag , het kindje blablabla….! Nu is ons zoontje 7 maand en ik zit terug in hetzelfde schuitje…met afbetalingen voor OCMW , ziekenhuisfactuur (hij wou een 1 persoonskamer voor mij maar ik Moet het betalen ) ik betaal hier immers geen huur maar wel alles om te eten en zijn hoge standaard van leven . ik heb vast werk maar heb amper spaargeld en het OCMW weer raadplegen zie ik niet echt zitten laat staan dat ik massa nieuwe meubels heb gekocht en hij steeds zegt dat ik niets meekrijg , zelfs de sleutel van de deur heeft hij afgenomen ,ik moet bij ze ma beneden bellen om binnen te geraken ….! Daarom CD laat je niet overhalen ze veranderen NOOIT! Ik ben al zeker 2 keer weggeweest en hij doet lief, ik trap erin en na een maand is het weer hetzelfde ,het is hard om het te erkennen maar vergeet niet je hebt je eigen woonst , je kinderen probeer van kordaat te zijn en te zeggen dat jij de kinderen brengt of iets dergelijks of vraag es raad aan de vrederechter . ik zal dit ook doen , desnoods moet ik naar een noodopvang maar hij is wel nu zo slim dat er niet aan mij te zien is , nu is het verbale agressie en zaterdag toen ik de kleine ververste op de ververs tafel toen trok hij keihard aan mijn haar omdat mijn enigste vriendin kwam en hij niemand in mijn buurt kan verdragen ….CD veel succes , niet laten doen !! als iemand nog raad voor mij heeft ivm mijn zoon laat het weten want ik denk dat ik niet zomaar weg kan lopen met de kleine ….

      • Hoi Kelly,

        Dank voor je reactie. Wat verschrikkelijk dat je nog in zo’n situatie zit. Heb je geen collega’s of familieleden waar je terecht kan? Misschien een buurtcoach die je verder kan helpen?
        Bij mij heeft het inmiddels een dramatische wending genomen. Ik had mijn moeder te logeren en zij was getuige van een worsteling tussen mij en mijn ex. Ze sprong ertussen. Ik eindigde op de vloer. Mijn paniek en angst hebben me laten flauwvallen. Ik kwam bij, ik besefte me dat mijn dochter midden in de ruzie naar boven was gevlucht en zei mijn moeder…ga kijken! Ze zat opgesloten op de douche….huilend, het idee om haarzelf wat aan te gaan doen. Mijn dochter leidt psychisch zwaar. Er wordt nu een advies gegeven om haar zelfstandig te laten wonen. Dit breekt mijn hart, want als moeder geef ik alles wat ik heb en hij krijgt dit zelfs voor elkaar. Haar eigen vader. Hij manipuleert mij, maar ook mijn dochter. Een paar lieve woordjes via de app en ze is toch weer terug gegaan. Het is inmiddels tot me doorgedrongen dat ik echt alles en iedereen verlies door hem. Mijn dochter wil ik niet verliezen en mijn ogen staan dus goed open nu. Hij komt niet meer binnen. Ik negeer hem zoveel mogelijk. Over twee weken is er een gesprek tussen mij, mijn ex, mijn dochter, jeugdzorg, buurtcoaches, school en wijkagent. Het is verschrikkelijk moeilijk om sterk te blijven. Des te meer omdat ik lichamelijk ook eeg zwak ben, bijna iedere maand een operatie. Dit maakt me dus ook erg afhankelijk. Kelly, neem dit advies ter harte…als je weggaat, wat ik hoop dat het je lukt, ga dan ver. Blijf niet in de buurt, hij zal je niet met rust laten. Ga weg bij hem tot het kan, voor hij alle energie uit je haalt, ook voor het welzijn van je zoontje want je wilt hem niet laten opgroeien in een hel, neem dat van mij aan.
        Veel sterkte!

    • Lieve CD,
      Je verhaal raakt me erg, je hebt een verschrikkelijk leven achter de rug met deze tiran en je kinderen ook. En nog ben je eigenlijk niet los van hem.
      Vraag jezelf af wat je tegenhoudt om echt ergens anders te wonen en je kinderen mee te nemen. Ik begrijp je angst, maar deze angst is de macht van je ex, hij gebruikt dit om je te onderdrukken en je als zijn bezit te blijven zien.
      Je bent echt zoveel meer waard dan hem, dan dit leven, meid!
      En je kinderen ook!
      Probeer met je laatste energie een plan voor jezelf te maken dat je echt ver bij hem vandaan gaat wonen, doe het voor jezelf en je kinderen, je bent dit waard!
      Ga naar de huisarts die kan je verder helpen met maatschappelijk werk, maar ga weg. Je hebt dit al overleefd, je bent heel sterk, nu nog kiezen voor jezelf en de rust die dat met zich meebrengt.

      • Hoi lieve Sarah,

        Ik sta ingeschreven en reageer me suf op woningen verder bij hem vandaan. Naar verwachting kan ik pas over anderhalf tot 2 jaar hier weg. Iedere keer weer hoop ik dat ik eerste sta. Ik ben nog niet los van mijn ex. Hij blijft komen. Beantwoord ik de apps of telefoontjes niet dan vraagt hij de kinderen wel waar ik ben of hij rijdt langs. Hij is verschrikkelijk opdringerig, bemoeiend, controlerend. Door mijn instabiele gezondheid ben ik niet altijd even sterk. De energie om tegen hem in te gaan om hem de deur uit te zetten is er niet altijd.
        De dagen dat ik rust heb, alleen of met de kinderen, zijn heerlijk maar van korte duur. Ik ga werken naar die rust, maar het vergt nog tijd.
        Laatst las ik een stukje over begrip. Gelukkig vind ik hier begrip….buitenstaanders kunnen niet voelen wat wij meemaken. Ze zeggen zo snel “ga door met je leven”, “het is nu toch klaar?”, “bel de politie”. Ze snappen niet dat er bij de ex een vorm van ziekelijke obsessie ligt, een aandrang tot controle. Een politie erbij halen zouden de dingen alleen maar verslechteren, zeker voor mijn kinderen. Vrienden, familie…ze begrijpen het niet en de vrienden die ik had hebben me laten vallen. Dat gaf mijn vertrouwen wederom een flinke klap. Sindsdien heb ik geen vrienden meer willen maken. Het kwetsende kan ik niet meer aan.
        Ik blijf volhouden, nog maximaal 2 jaar…maar ik zou liegen als ik zeg dat ik dit makkelijk volhoud. Ik eindig vaak met paniekaanvallen, hyperventilatie omdat die trigger, hij dus, niet voorgoed verdwijnt.
        Doorgaan? Ja dat doe ik, voor mijn kinderen. Ik ga bij een volgende verhuizing kiezen voor mezelf, niet voor de kids, want ik functioneer als moeder beter als ik me kalm en veilig voel.

        Liefs C.D

  11. Wat een goed artikel. Ik heb 3 weken geleden mn relatie met een narcist beëindigd, niet omdat ik dat wilde, ik móest wel. Liegen bedriegen bedreigen manipuleren zwijgen beloftes nooit nakomen en daarbij nog blowen ook. Ik ben zwaar gedesillusioneerd heb me nog nooit zo teleurgesteld en beschadigd gevoeld. Ik heb hem geblokkeerd want hij belde wel 40 x per dag, en áls ik dan uiteindelijk opnam vond hij t maar overdreven: we konden er toch gewoon over praten? En ja, hij blowde veel, maar dat kwam omdat hij problemen had door mij??? Echt ongelooflijk. Ik hoop dat ik me snel wat beter ga voelen want ik trek dit gevoel niet erg lang meer.

    • Hoi Nel ik ben trots op jou don’t give up en jij bent niet verantwoordelijk hoe hij leeft ,jij bent alleen voor jou verantwoordelijk en a.u.b geloof mij die veranderen nooit het is niet jouw schuld succes verder sterke vrouw
      Liefs Vivian

      • Dankjewel Vivian, ik ben ook trots op jou! Ik begin nu stukje bij beetje kleine dingen aan mn dierbaren te vertellen wat ik heb meegemaakt de afgelopen 3 jaar, en dáar slaan ze al steil van achterover, kun je nagaan als ik de grotere dingen zou delen… ga ik niet doen hoor, want die zijn voor hen niet te begrijpen. Ik schrijf veel op, ook om terug te lezen als ik me weer rot en onzeker voel. Dat sterkt me.
        Mn ex belt nog steeds ookal heb ik hem geblokkeerd? Zal wel met iemand anders??? zn toestel zijn en helaas met een onbekend nummer. Hij vindt het allemaal maar overdreven dat ik zo volhoud, hij vindt zijn blowgedrag normaal (2 op een dag???) en hij denkt dat t allemaal wel weer goedkomt. En dan moet IK maar hulp regelen? Hij zoekt het maar uit, hij slaapt bij zn broers omdat hij geen woonruimte heeft en hij vindt zichzelf erg zielig. Tja, ik heb een woning, hij zat daar elk weekend ( zit voor zn werk doordeweeks in het buitenland gelukkig ) en hij heeft in die 3 jaar nooit 1 x mn gas/water/licht of huur betaald. Nu krijgt hij de rekening gepresenteerd van 3 jaar gebruik maken van en zn geld opmaken aan…ja aan wat allemaal? Ik zal het nooit weten. Troost mij met de gedachte dat hij waarschijnlijk altijd alleen zal blijven, want niemand houdt dit zo lang vol als ik heb gedaan. Maar als n echte narcist/verslaafde ziet hij dit niet in. Zijn leven, zijn keuzes. Ik ga bijkomen en genieten van de rust die hier heerst sinds hij weg is. Alles zal goed komen, dat weet ik zeker! X

    • ik heb net net beeindigd, me nr veranderd man o man wat hoop ik dat ik sterk blijf.
      Die van mij is niet ZO erg maar we wonen niet samen dus geweld is lastig en ik laat me niet mishandelen 🙂 maar dat gelieg gemanipuleer, bedrieg, alles van zichzelf op mij projecteren en je krijgt nog medelijden ook ergens geloven ze er ook in volgens mij maar ze teren op ons medelijden en vergevingsgezind hart wat geen enkele ander zou t volhouden. En toch
      blijf je van hem houden belachelijk. Wat mij betreft denk ik dat het komt door mijn narcistische moeder daar houd je ook van en dus groei je op houdend van een narcist en je trekt ze aan..
      Heb geen vrienden meer, geen sociaal leven maargoed thanks voor het berichtje

  12. Bebank voor de moedige informatie over narcistische mishandeling nu ben ik bewust van ik was ook verkeert bezig ik heb hem vergeven voor de honderdste keer en meerdere keren terugval gehad en alweer mishandeling en manipuleren maar nu ben ik bereid om helder te kijken en ook kunnen zeggen ik vergeef je maar ik vertrouw je niet meer jij gaat over mijn grenzen , maar dat is ook niet correct omdat ik voel alweer gevaar en onzekerheid over mijn leven hoe weet ik als de manier op eens veranderd en mijn nek wil breken wat garandeert mij dat gaat niet gebeuren ? Is moelijk beslissing nemen over mijn liefdes leven maar ik moet mij beschermen tegen narcistische mishandeling dus ik kies voor mijzelf en mijn vrede om verder te kunnen leven… liefs Vivian.

  13. Helemaal met je eens met een kleine kanttekening bij punt 1. Daarin schuilt ook een gevaar heb ik opgemerkt als psychosociaal counselor en ervaringsdeskundige. Daardoor zijn er ook zeer betrokken en hulpvaardige partners (slachtoffers) die zich als redder opwerpen van de narcist! Immers ligt het aan zijn verleden en met begrip en aandacht zal de narcist kunnen veranderen? En de verborgen narcisten maskeren hun onzekerheid met een opgeblazen ego dus als ik maar in hem/haar blijf geloven zal dat verbeteren? Een goed voorbeeld doet goed volgen?
    Ik pleit voor dat een ieder verantwoordelijk is voor zijn/haar eigen geluk EN dat het daarnaast heel fijn is om dat met een ander te kunnen delen. Zodat je elkaar voed en de ruimte geeft voor ieders eigen ontwikkeling. Onvoorwaardelijk liefdevol te beginnen bij en voor jezelf te zijn.

  14. Hoi met Vivian ik ben dankbaar voor alle info ik heb mijn ogen nu open en ik denk met mijn hoofd niet met mijn hart ik ben zo opgelucht omdat ik heb besloten niet meer in mijn leven een slachtoffer zijn voor krankzinnige narcisten …

  15. Goed verhaal….meestal zijn het de mannen maar helaas heb ik 20 jaar samen geleefd met een narcistische vrouw….durfde niet weg voor mijn kinderen maar toch de stap gezet toen ze ouder waren. Kindjes wonen nu bij en we zijn gelukkig. Moeder heeft geen belang bij de kinderen en gaan sporadisch naar haar toe. Vooraf meestal al gezeur maar ik vind dat je maar 1 vader en 1 moeder hebt in t leven dus moeten ze heen. Al met al een zeer herkenbaar stuk, dank voor het delen !!!

  16. Lieve Nel, heel verstandig! De beste beslissing in je leven ;-). Ik ben momenteel 2 maanden weg. Een narcist blijft volhouden. Vergeet dat niet. Je zal hem ook op momenten gaan missen, ook al denk je nu van niet. Pak dan dat lijstje met alle nare ervaringen van hem erbij en lees het door.

    Je zal zien als je hem geen aandacht geeft, hij fouten gaat maken, waardoor het steeds duidelijker wordt dat jij de juiste keuze hebt gemaakt. Ook al is het duidelijk. Hij zal leugens over jou verspreiden en alles omdraaien. Geef het geen aandacht, dat wil hij. Ik moet zeggen dat ik veel woede en verdriet heb en heb gehad. Het gaat steeds beter. Ik lach om zijn vreemde berichten en denk dan: jij bent erger dan ik dacht. Jij kan mij niet meer kapot maken. Het is voorbij en het voelt heerlijk, ik ben vrij en kan weer mezelf zijn.

    • Lieve mensen, ik heb 33 jaar met een man geleefd die mij in zijn greep had. Hij was slim, had een enorme dosis humor, pakte iedereen in. Ging vreemd bij het leven , maar wist er met slimme en mooie praatjes, zelfs met de bijbel erbij mensen in te pakken. Waar geen geloof aan de orde was pakte hij het wel weer op een andere innemende manier aan. Ik ging langzaam kapot. Toen ik uiteindelijk de moed had om te vertrekken breidde hij een eind aan zijn leven nadat hij eerst onze kinderen had ingepeperd dat ze met mij moesten gaan praten om me van mijn verkeerde gedachten af te brengen. Gevolg kinderen lijken al het verkeerde wat was vergeten en zien hem als de geweldige vader en mij als de zielige mus die doet of ze het zo erg heeft gehad. Nu is het zover dat het grootste deel van mijn kinderen besloten heeft afstand van mij te nemen. Ik heb 33 jaar voor ze geknokt en mezelf weg gecijferd, nu vijf jaar naar het overlijden van mijn man en ik inmiddels heel gelukkig ben weer getrouwd een jaar geleden is dit mijn beloning. Ik heb een autobiografie geschreven. Nou dat was wel de druppel voor de kinderen. Had ik dat niet moeten doen? Ik denk dat ik me dan weer gevangen laat zetten in de greep van het verleden. Ik zal altijd van mijn kinderen blijven houden, maar hun doen en laten hierin maakt me vreselijk verdrietig. Maar goed, ze zijn druk met hun eigen leven en manier van verwerken dat 33 jaar leven van hun moeder er niet zo toe doet. Ik schrijf dit omdat ik terwijl ik deze site aan het lezen was en er mij weer even een enorme boosheid overviel. Dat gaat ook weer over gelukkig want ik put juist enorm veel kracht uit mijn geloof en mijn nieuwe relatie. Maar soms ben je ook weer even overgeleverd aan wat je is overkomen. Sterkte aan een ieder die met dit soort situaties om moet gaan. Want het is pittig.

      Groetjes.

      • Een vriendin die een relatie achter de rug heeft die vergelijkbaar is met wat jij vertelt, heeft het boek van Iris gekocht en vervolgens voor elk van haar kinderen ook een exemplaar aangeschaft. In de boeken voor de kinderen heeft ze alles wat op haar situatie van toepassing was geel gearceerd en aan de kinderen cadeau gedaan. Haar boodschap was lees het boek als je eraan toe bent, maar gooi het niet eerder weg. Dat heeft voor veel begrip gezorgd.
        Ik wens je sterkte en vooral veel liefde.

      • Lieve Esther,

        Wat moeilijk voor jou en moeilijk dat je kinderen hem niet op die manier kennen. Wij weten helaas hoe het wel zit. Heel veel sterkte. Geniet van jouw lieve man en leven.

        Er moet een dag komen dat het kwartje valt bij jouw kinderen.

        Liefs

  17. Ik heb de reacties slecht vluchtig gelezen. Vooral omdat ik zo vreselijk vast zit dat ik gewoonweg niets meer in me op kan nemen. Ik ben nu al meer dan 43 jaar getrouwd en er nu achter gekomen dat mijn man gewoon een narcist is. Nu pas, omdat ik steeds maar weer geloofde dat hij zijn beloftes nu wel na zou komen, dat hij nu wel zelfstandig zou gaan denken en niet meer op mij zou gaan leunen, dat de leugens zouden stoppen, dat hij zou stoppen met het pesten, want zo voelt het voor mij. Nu ik duidelijk aangegeven heb dat ik weg ga begint er een andere tactiek, stalken, via mailtjes, waarin van alles gezegd wordt en waarin gevraagd wordt nog eens te praten op een, wat hij noemt “normale” toon. Ik weiger dat omdat die gesprekken altijd van 1 kant komen, de mijne, ik heb mezelf dan niet meer in de hand en het resultaat is altijd hetzelfde, hij erkent dat hij dingen fout heeft gedaan, belooft beterschap en er verandert niets. Ik kan hier niet meer tegen vechten, ik heb hulp nodig

    • Hallo Mieke,
      Het is een confronterend besef, maar je weet nu wel wat je te doen staat:uit deze relatie zien te komen. En hier heb je hulp bij nodig. Op deze website vind je de coachingsinformatie, een lijst met coaches en therapeuten door heel het land. Deze mensen zijn gespecialiseerd in narcistische mishandeling en kunnen je dus goed helpen in dit proces. Daarnaast raad ik je aan het boek van Iris te bestellen. Hier vind je al concrete inzichten in hoe met de manipulaties van je man om te gaan, zodat je hier niet meer volledig op stuk loopt en de kracht vindt om te vertrekken. Ik wens je heel veel sterkte, geloof in jezelf. Je bent niet alleen.
      Susan Veenstra

  18. Ga naar je huisarts, die zal je doorverwijzen naar gespecialiseerde hulp. En je kunt ook bij de gemeente terecht voor maatschappelijke hulp en advies ivm financien/wonen enz. Heel dapper van je dat je na 43 jaar doorzet! Ik ben nu ruim 3 weken alleen en ik heb al enorm veel rust gevonden. Ookveel woede maar dat slijt wel. Laat je niet meer ompraten, hij heeft 43 jaar de tijd gekregen te veranderen! Sterkte

  19. Hoi Mieke, knap van je dat je zo lang bij deze man bent gebleven. Ik hield het geen 3 jaar uit. Als dit al kan, ben je ook sterk genoeg om van hem af te blijven. Hij zal je aan het twijfelen gaan brengen, maar stink hier niet in Mieke. Je hebt de stap gezet en dat is al een hele overwinning. Schrijf alle negatieve punten en situaties op en lees deze door als je een twijfel moment hebt en neem een andere telefoon. Dit geeft je meer rust. Heel veel sterkte, je kan het!
    Liefs,

  20. Ik ben ook weggegaan bij een narcistische partner, al ruim 10 jaar zijn we uit elkaar met alle ellende van dien. Van bellen tot stalken tot inbreken in mijn nieuwe huis. Maar dat was nog wel te dragen ik heb een moeilijke tijd beleefd maar mn hoofd koel gehouden en voor mijn 2 kinderen volgehouden. Zij hadden met zo’n vader thuis geen leven.
    Na 10 jaar nog steeds blij met mijn keuze maar helaas, ik ben er nog niet van af, helaas kan zoiets in de genen zitten heb ik gemerkt en ik herbeleef alles weer van voren af aan maar nu met mijn dochter van 16. Liegen, bedriegen, manipuleren, spijbelen noem het maar op en altijd weer in de slachtofferrol kruipen. Ze is depressief geweest heb hulp gezocht allerlei therapieën doorlopen en nog steeds al vanaf haar 14e. Daardoor vorig jaar blijven zitten en dit jaar door haar spijbelen en niets uitvoeren gaat ze het weer niet halen.
    Het lijkt of niets resultaat oplevert.
    Het contact met haar vader was al verbroken (2 jaar eerder op eigen initiatief oor beide kinderen) en ze wil heb dan ook nergens in betrokken hebben omdat ze een ontzettende hekel heeft aan hem. Ze erkent wel heel veel van de trekjes te hebben die hij bezit en waardoor zij zo een hekel aan hem heeft maar veranderen doet ze niet. Ze gaat netjes naar de hulpverlening die haar ook steeds prijzen om hoe goed ze het doet maar ze zien niet de ellende die ze thuis aanricht. En als je daar iets van zegt dan begrijpen ze haar wel door alles wat ze heeft meegemaakt (depressie, band vader).
    Ik ben nu zo ver dat het een beetje begint te lijken op overleven tot ze het huis uit gaat maar dat kan en mag toch niet de bedoeling zijn????
    Herkend iemand dit en wat zou wel kunnen helpen ik ben zelfs aan het denken aan hypnose therapie misschien dat ze daar iets mee kunnen omzetten, wat zou ik dat graag willen want dit is echt geen leven zo….zeker niet voor de jongste. Ik hoop dat iemand hier ervaring mee heeft.

  21. Ja, ik denk dat ik een beetje snap wat je bedoelt. Ook ik heb nu moeten constateren dat een van mijn kinderen, mijn zoon van 40 dezelfde trekjes vertoont. Hij heeft sinds een haar moeilijkheden op zijn werk, belde me daarover elke dag, ik hoorde zijn klaagzangen aan, gad raad, die natuurlijk niet opgevolgd werd, en bleef dan met zijn probleem zitten. Tien hij laatst belde en ik net in tranen was liet hij weten daar geen zin in te hebben. Tegen zijn zus heeft hij later gezegd dat hij zijn eigen prioriteiten had en geen zin in de sores van zijn ouders. Net als zijn pa dus. Ook ik hoop eens hier uit te komen, als ziet alles op dit moment alleen maar zwart

  22. Wat een ‘to-the-point’ verhaal! Zelden kom je zulke duidelijke beschrijvingen tegen van hoe het verdraaide, verziekte contact van een narcist met zijn slachtoffer nu daadwerkelijk in elkaar steekt. En dat is juist zo belangrijk, omdat het aan buitenstaanders nauwelijks uit te leggen is wáár nu precies de schoen wringt. En dus ben je eenzaam. Jarenlang wist ik dat er bij mij thuis iets totaal niet klopte, maar kon ik er de vinger niet opleggen wat er aan de hand was. Het was het bekende verhaal: er was met mij iets mis- dat werd me ook altijd verteld en dat geloofde ik ook. Hoe kon ik anders, wanneer je niet begrijpt wat er gebeurt, mijn narcistische ouders al mijn gewaarwordingen per definitie negeerden en de buitenwereld je niet gelooft. Tot ik ouder werd, afstand nam en vervolgens elk incident begon te analyseren. Dat hielp me het, althans voor mezelf, beter te begrijpen. Ik heb echter in toenemende mate de behoefte om de wereld te laten weten waar een narcist allemaal toe in staat is, maar mijn ervaring is dat mensen die het zelf niet mee hebben gemaakt, het eenvoudigweg niet kunnen geloven dat er mensen bestaan die zo ziek, pervers en bizar met hun relaties omgaan. De kunst is om de methodiek van de narcist zo te omschrijven, dat het onvoorstelbare voorstelbaar wordt. Hier is Iris mijns inziens een heel eind in geslaagd. Waarvoor dank!

    • Het leven is als een toneelstuk waarvan de uitvoerders op een verhoogd podium staan.
      Op dat podium brengen de acteurs hun stuk zoals zij het zelf willen brengen.

      Het publiek zit in de zaal en kijkt vol ontzag naar die acteurs en gelooft ook in de hoogte van dat grote voetstuk waarop de acteurs hun ding doen en de rollen die ze brengen.

      Wanneer het publiek naar huis gaat spreken zij over de opvoering en hun vervoering daarin.
      De acteurs blijven voor hen de acteurs.

      Het is in de coulissen dat de acteurs hun maskers afleggen en hun kostuum uittrekken.

      Daar komt het publiek nooit. Het is daar waar men ziet wie de acteurs werkelijk zijn. Als zij naar huis gaan genieten zij van het feit hoe zij het publiek in hun ban en vervoering hebben gebracht met hun rollen.

      Bij de volgende vertoning, desnoods in een andere rol, heeft dat publiek noch meer ontzag voor die acteurs. Maar in de coulissen blijven de acteurs toch dezelfde mensen.

      Het publiek gaat naar het theater om een schouwspel te zien en vermaakt te worden. Niet om de waarheid van in de coulissen te kennen…

      Bijzonder veel mensen willen blijven vasthouden aan de mythe van de opvoering. Dat maakt hun leven eenvoudiger…

      • En soms kunnen mensen zo wreed en losgeslagen zijn dat het voor anderen heel moeilijk is om zulk een verdorvenheid en het bestaan ervan te accepteren.

        Voor ik alles kon accepteren wat mij persoonlijk is aangedaan is er ook een hele tijd overheen gegaan. Je kan het soms zelf nog niet echt begrijpen…

      • Even op marc reagerend, het is inderdaad niet voor te stellen dat je het allemaal hebt gepikt, en inderdaad….je gelooft dus niet dat mensen zo verdorven kunnen zijn! het overkomt je op een of andere manier, met de nodige minachting van je medemens dat je het allemaal gepikt hebt.
        dat deel is ook het moeilijkste om los te laten. Om jezelf weer serieus te nemen/ lief te hebben. Ook ik ben nog aan het struggelen maar heb vertrouwen . Al mag dat wel wat meer!

      • Mooi geschreven. Maar.. Was het maar zo makkelijk om te zien wanneer de acteurs acteur zijn en wanneer ze achter de coulissen zijn wie ze zijn. In het gewone leven worden de rollen afgewisseld zonder dat er iemand op een toneel staat waardoor je ziet dat het een toneelstuk is. Het hele toneelstuk speelt zich af in het gewone leven. De maskers wisselen, de rollen wisselen. Is er wel een echte ik bij de narcist??
        Ik heb het als kind meegemaakt, ben er gek van geworden. Van mijn narcistische moeder. Nu, nu ik 45 jaar oud ben zie ik het pas en vallen door het lezen van oa deze site, het werkboek alle stukjes op zijn plaats. Het is een jarenlange zoektocht geweest.
        En inderdaad, sommige mensen houden liever vast aan de opvoering, dat maakt het leven eenvoudiger. Deze familieleden kan ik jammer genoeg niet meer zien, net als mijn narcistische moeder. Het doet zo veel pijn. Maar ik kies voor mijzelf en mijn gezin. Het leven draait niet meer om haar. Dat heeft het lang genoeg gedaan.

    • Oeh Simone, zo mijn verhaal ook.
      En dat omstanders écht geen idee hebben wat een narcist is. En inderdaad soms de behoefte om het hen duidelijk te maken. Ook nog veel te weinig hulpverleners die het snappen. Zelf heb ik 5 jaar geleden besloten te breken met moeder (helaas ook dus met vader) . Zoveel meer rust. Ben nu bezig de pijn los te laten. Broers begrijpen niet wat mijn probleem is. Moeder heeft moeilijke jeugd gehad, want haar moeder had een moeilijk huwelijk. Nou!!! Verrassing!!! Oma was een nog grotere narcist.

      Het stukje tekst over vergeven. Daar ben ik het totaal niet mee eens. Je hoeft de dader niet te vertellen dat je vergeeft. Het betekent ook niet dat je akkoord gaat met wat je is aangedaan. Je koppelt de pijn los van de dader. De PIJN loslaten is m.i. een kadootje aan jezelf. De dader blijft slécht. Maar de pijn kun je loslaten. Een heftig proces maar een bevrijding!

  23. Dat is heel herkenbaar ik heb bij mijn partner ook al eens geroepen dat er een groot acteur aan hem verloren is gegaan. Inmiddels is de situatie trouwens een beetje veranderd. Hij heeft nu van zijn psycholoog te horen gekregen dat hij autisme heeft. Ik kan daar niet zo veel mee, volgens mij heeft hij echt alle kenmerken van een narcist. Maar ja, het heeft wel weer gevolgen. Nu is het een soort van zielig zitten wezen omdat hij zo is, en eigenlijk weer een dwingende houding naar mij toe om mij te bewegen bij hem te blijven en dan maar als een soort vriendjes verder te gaan. Ik ben 68, ben 43 jaar getrouwd, heb al die tijd voor hem de ballen hoog gehouden, daarvoor vanaf mijn 10e jaar voor mijn moeder, heb ik niet een klein beetje recht op mijn eigen leven.

    • Je hebt niet alleen recht op een eigen leven…. het is het enige leven dat je hebt. Neem het in eigen hand! Dat kan ook nu nog. Ik ben na 30 jr vertrokken en ik had veel eerder moeten gaan. Ik merk dat ik nu ectreem geniet van mijn ‘vrijheid’ en het niemand verantwoording schuldig zijn.
      Sterkte ermee

    • Mieke ik twijfel ook of mijn man narcistisch is ik ben 40 jaar met hem getrouwd en bijna elke dag uitgescholden ik deed het niet goed was onhandig de ergste scheldwoorden agressief gedrag Ik probeerde voor de kinderen het zoveel mogelijk te verbergen maar ook zij weten ervan heel vaak wou ik weg maar hij zei dan maak ik je kapot of je kunt niet op jezelf

      • Elke dag uitgescholden worden is niet normaal. De woorden ik maak je kapot zijn erg herkenbaar en je kan niet alleen. Ook al is het geen narcist is dit zeer respectloos en toch laat je het allemaal gebeuren. Het andere moment zijn ze weer poeslief. Praat eens met een deskundige. Ik twijfelde enorm aan mezelf en ben gebeurtenissen op gaan schrijven. Ga hiermee naar een deskundige. Zorg ervoor dat hij er niet achter komt en maak een plan. Wees slim en wees hem voor. Op financieel gebied, goede advocaat etc. Sterkte, je verdient een mooi leven.

  24. Begrijpen en accepteren zijn naar mijn idee twee verschillende dingen. Vroeger accepteerde ik eigenlijk alle wreedheden zonder ze te begrijpen. Toen ik ze ging begrijpen, ging ik ze steeds minder accepteren. Het allermoeilijkste is mijns inziens om te accepteren dat je het niet kan veranderen. Dat in wat voor bochten je je ook wringt, je nooit of te nimmer voor elkaar zal krijgen dat je narcistische ouder/partner rekening met jou zal houden. Dat het altijd eenrichtingsverkeer zal blijven.

  25. Dank je wel voor de uitvoerige beschouwing, zeer waardevol. Ik ben op zoek naar 1 bepaalde invalshoek. Wat kan het effect zijn op een broer wanneer blijkt dat oudere broer een narcist is. Deze diagnose is jaren later pas vastgesteld. Ik kan mij levendig voorstellen dat broertjes en zusjes hieronder hebben geleden. De narcist in kwestie was de oudste broer. Ouders hebben niks gezien. Als broertje of zusje ben je weerloos. Waarschijnlijk hebben deze kids ook een eigen overlevingstrategie ingezet. Graag jouw denkbeelden hierover.

    • Beste Martha,
      Ik reageer even names Iris, want zij is haar tweede boek aan het afronden. Als een van de (inmiddels volwassen) kinderen narcistisch is, dan heeft dat zeker zijn weerslag op broers en zussen. Er is waarschijnlijk in de kindertijd een heel patroon ontstaan binnen de familie, dat nog doorwerkt. Het is goed mogelijk dat je als broer of zus behoorlijk getraumatiseerd bent geraakt. Als je meer inzicht wil in wat het betekent om in een narcistische ‘sfeer’ op te groeien en hoe je hiervan kan herstellen, dan raad ik je aan Iris haar werkboek te bestellen.
      Sterkte ermee,
      Susan Veenstra

      • Heel herkenbaar allemaal , ik zit alleen in een andere situatie.
        De verhalen die ik lees gaat vaak over een partner mijn situatie is daarentegen anders het is namelijk mijn vader en het heeft 31 jaar geduurd dat ik het doorheb en alle puzzelstukjes in elkaar vallen. Ik had altijd een hele sterke band met hem en op mijn 17e wilde mijn moeder van hem scheiden , eerlijk gezegd trok ik altijd meer naar mijn vader (toen niet beseffende in wat voor situatie mijn moeder zat) op dat moment heb ik gekozen om op mijn zelf te gaan i.v.m niet willen kiezen en mijn eigen leven te gaan opbouwen.mijn vader hertrouwde en is na een aantal jaar weer gescheiden en gaat nu weet trouwen(ff een hele korte versie) in de jaren dat ik ook mijn keuzes heb gemaakt in het leven en getrouwd ben en ook nog eens geëmigreerd , is het mij op gaan vallen dat de man waar ik altijd tegenop zag en alles mee deelde helemaal niet meer die persoon was wie ik dacht dat hij was , ik ben ook meer met mijn moeder gaan praten en ze stond ook meer open alles te vertellen , omdat ze mij nooit tegen mijn vader op wilde zetten maar ze kreeg ook door dat het mij ook op ging vallen en ik zat met zoveel vragen en was teleurgesteld plus ik ging het bij mijzelf zoeken waarom hij opeens zo gemeen deed hij mij overal de schuld van geeft en mij gigantisch kleineerd , dit was niet de vader die ik denk/dacht gehad te hebben. Ik begon zo te twijfelen aan alles tot ik met mijn moeder begon te praten erover en niet wetende wat hij haar allemaal geestelijk heeft aangedaan.nu voel ik gewoon haar pijn en nu wetende dat dit 20 jaar van haar leven invloed heeft gehad op wie ze was pfff ongelooflijk!
        Op dit moment zit ik dus zelf ook in die val van hem ( zo voelt het namelijk een val) en weet echt niet wat ik moet doen , we hebben hele erge ruzie gekregen , omdat hij mijn gevoelend die ik uit naar hem gewoon negeerd sterker nog hij zegt dat ik mijn eigen waarheden maak en alles verzin.
        Mijn vraag is wat ik het beste kan doen in deze situatie , ik voel me moe leeggezogen en wil eigenlijk liever geen contact meer omdat het ook mijn leven beïnvloed en mijn huwelijk ,maar aan de andere kant stuurt ie weer een lief bericht dat hij zielsveel van mij houdt en niet zonder contact met zijn kind verder wil leven.
        Radeloos!

      • Beste anoniempje,
        Ik raad je van harte aan om afstand te nemen en te houden van je vader. Lees Iris haar boek voor meer inzichten en adviezen (te bestellen via deze website). Probeer voor jezelf duidelijk te krijgen wat er aan de hand is en hoe jij je eronder voelt. Daarvoor is afstand nodig. Het gaat er om wat jij wil (niet wat je vader wil).
        vriendelijke groet,
        Mark Lindeberg

  26. Ikzelf zat/zit 13 jaar met een narcist. Ik omschrijf mezelf als sterk, zelfzeker, grappig, vrolijk. Na 1 jaar werd ik zwanger, ik belandde in een hel. Sex was voor hem een must, kon niet fucntioneren zonder. Sociaal contact met vrienden werd verbroken het waren allemaal nietsnutten voor hem, mijn familie was slecht. Zoniet, was ik slecht, geen goede vrouw, rotwijf, rot karakter.. we eindigde bij relatie therapeut.. interesseerde hem niet wat die zei. Mijn zwangerschap was een hel van triestess , veel gehuild en ongelukkig gevoeld, vooral onbegrepen. Gelukkig verbouwde we ons huis, ik,ging naar mijn ouder gedurende 6 maanden, de beste maanden sinds lange tijd. Toen moest ik terug.. verbaal terreur ging over nar fysiek geweld, slaan, poging tot wurgen, verkrachting.. ik vertrok als een dief in de nacht..ondergedoken. Hij werd veroordeeld. Ik woonde alleen met zoon in co-ouderschap. Hij kwam terug, lief, attent, deed veel voor,ons, begripvol.. na twee jaar ging ik terug. Nu 2.5 jaar later ben ik weer weg alles begon opnieuw.. zelf vandaag de dag nog.. dreigen met mij te vermoorden, mijn zoon af te nemen, mij afdreigen, liegen over alles, vooral heel veel emotionele chantage. het is een hel, een inmense hel. Hoe kom ik dit te boven samen met mijn zoon van 11 jaar?

    • Beste Annemarie,

      Wat een triest verhaal. En wat erg voor je dat je weer in de hel bent beland. Dit had je jezelf niet gegund. Er is geen andere weg, dan weggaan. Met alle ellendige gevolgen van dien. Je weet de weg. Waarschijnlijk weet je ook de weg naar huisarts, veilig thuis, meldingen / aangiftes doen bij de politie. Dat is allemaal nodig om je verhaal en jezelf kracht bij te zetten om te gaan, naar een veilig onderkomen. Je bent het verplicht aan jezelf en aan je zoontje.

      De weg zal bikkelhard zijn, en je zal veel kracht nodig hebben om door te zetten en om te zoeken hoe je je draad op kan pakken naar een leven buiten de hel. Dat valt niet mee. En een andere weg is er helaas niet. Ik wens je ongelofelijk veel kracht, sterkte en een veilige plek, met het besef dat ik gemakkelijk praten heb, want jij moet het doen,

      Susan Veenstra

  27. Zo herkenbaar….ook de periode van zwangerschap. Ik was ook na een jaar zwanger van hem. Niemand was goed genoeg. Ik hield geen vrienden meer over, mishandelingen etc. Nu sinds 2 maanden weg. Ik wilde dit niet voor onze dochter. Hij zette haar in tijdens onze ruzies. Ik verlang soms naar zijn leuke gezellige kant en dan word ik zo verdrietig als ik denk aan die agressieve, onrespectvolle man. Waarom? Omdat hij zo is… het is zo moeilijk te accepteren… en hij…hij liegt alles bij elkaar en draait het om. Te bizar… hij maakt het alleen maar erger. Erger voor zijn dochter…het kleine lieve meisje van 10 maanden en nog steeds mis ik hem, zijn leuke kant. Maar het gaat niet, hij maakt ons kapot… inmiddels ben ik ver van hem vandaan, maar los laten doet hij niet. Hij trekt alles uit de kast…
    sterkte met alles! Het moeilijke is dat hij mij aan het twijfelen maakt. Zodat je op sommige momenten nog denkt dat het aan jezelf ligt… maar dan denk ik aan die abnormale dingen en dan zakt het weer.
    We komen hier zeker sterker uit! We verdienen beter. Ik focus mij nu op mijn eigen leven en probeer leuke dingen te doen en hem te negeren, dat is de ergste straf voor hem. Hij zal als het goed is zijn nieuwe slachtoffer vinden. Hoe lullig het ook klinkt…

    • Hallo,
      Ik besef ook heel erg wat voor een situatie ik in terecht ben gekomen. Hoe het mij gevormd heeft tot wie ik ben en ben me heel bewust nu het nog niet te laat is om hier wat aan te doen. Maar hoe dat is nu net het moeilijke.
      Ik ben ook grootgebracht door een moeder die dronk, loog, sloeg, manipuleerde, als ik ‘stout’ was ze s’avonds als vader thuis kwam haar gal kon uitspuwen over mij zodat ik werd geslaan en en uitgescholden door hem. Ik bezie mijn vader door haar als de boeman, in haar opdracht mij altijd hardhandig aanpakte.
      Haar favoriete atribuut op mee te slaan was de tapijtenklopper. Als ik haar iets toevertrouwde wist heel ons gezin het (we waren met 4 kinderen)
      Volgens haar ben ik al van kindsafaan de moeilijke, en de grootste zaag van de hele familie. Ik vertrouwde mijn moeder toen niet maar nu nog op mijn 33 liegt ze en verteld ae nog steeds alles door.
      Mijn relatie van 5 jaar is net afgelopen, net wanneer ik 3 maanden zwanger ben. Ik kan nergens naartoe dus moet terug naar mijn ouderlijk huis. Mijn inkomen is te laag om zelf iets te huren en het kindje op te voeden aangezien ik net nu een opleiding volgde. Dat kon allemaal voor hem, hij beloofde me zoveel en mocht alles doen wat ik wilde. Ik vrees dat ik het zelf heb verpest. Ik heb mij tijdens de relatie nooit heel goed gevoeld in mijn vel. Vertrouwde weinigen, had het gevoel dat iedereen tegen me was, bij men schoonfamilie voelde ik me niet thuis omdat ik ook dacht dat ik te min was.
      Ik kon ook enorme driftbuien krijgen en lag soms uren in bed te huilen/te koppen en communiceren was heel moeilijk met me. Mijn vriend heeft mij vaak gewaarschuwd dat hij het niet aankon, en het dring gewoon niet tot me foor. We legden het dan bij , ik ging er op letten, maar verviel terug in het zelfde patroon. Er was altijd veel liefde passie tussen ons, dat hield onze relatie in de fundamenten echt wel recht. Het was mijn gedrag dat een optelsom van… Is geweest.
      Ik heb al 2 maanden gesmeekt en om vergiffenis gevraagd, ik besef het echt en heb nu ook hulp. Maar voor hem s het over en out en hij wil niets met het kind ook te maken hebben. Hij wilde op 11,5 weken nog dat ik abortus deed. Hij zegt dat wanneer ik hierin was meegegaan had het makkelijk kunnen zijn, maar omdat ik dit echt niet meer kon (kinderen zijn voor mij alles,mijn eeuwige droom) zegt hij dat zijn verantwoordelijkheid daar is gestopt.
      Ik besef heel heel erg waar het mis is gelopen en dat het mijn aandeel was.
      Ik heb hem al zoveel spijt laten weten, spijt die ik vanuit het diepst van mijn hart meen, maar hij wil me niet meer zien en heeft het huis ook al verkocht.
      Nu zit ik in het midden van een opleiding met beperkt studiebudget/uitkering.
      Ik wou met deze opleiding mezelf en iedereen bewijzen dat iets waard was, maar het heeft me al mijn energie gekost en mijn gedrag is ontspoort. Ik heb hem volgens hem psychologisch doen lijden, hij was ongelukkig en ik bleef natrappen zegt hij. We waten wel al jaren met kinderen bezig maar dit lukte niet meteen. Toch was ik zwanger geraakt op een moment dat we dat beiden niet verwachten. Na 1,5jaar . We waren hier heel voorzichtig mee in ons gevoel maar na een tijdje konden we wel blij zijn. Ik had heel veel last van slecht humeur, oplaaiende hormonen en zat ook nog in de examens. 2 weken later wanneer ik 11,5 weken was is hij weggegaan. ( na dat ik met zijn moeder enorme ruzie had gemaakt via mail voor de zoveelste keer over een zelfde terugkomend onderwerp; zij bleef contact hebben met zijn ex van 7jaar geleden, ik voelde nooit dat ik bij haar op de eerste plaats kwam)
      Door wat er nu allemaal gebeurd is besef ik dat ik echt met een probleem heb gekamp, een heel erg probleem. Ik ben meteen hulp gaan zoeken en ben me heel bewust van wat er allemaal is gebeurd, hoe ontspoort ik was.
      Nu woon ik terug bij mijn ouders… Maar daar voel ik me terug heel onveilig, daar waar het probleem is ontstaan ben ik nu terug. Ik blijf in therapie, maar daar wonen is niet gezond voor mij.
      Ze zouden wel de baby mee willen opvoeden tot ik mijn diploma heb behaald en iets voor mezelf en de baby kan betalen, maar ik heb geen vertrouwensgevoel met hen.
      Ze bedoelen het misschien allemaal goed, maar hoe graag ik ook zou willen, ik heb geen veilig vertrouwd gevoel.
      Ik woon bij hen, dus in een klein huis en zit bijna elk uur op die oude kamer waar de tijd is blijven stilstaan. Over verranderingen moet ik niet spreken want dat willen ze niet. Ik moet nu gewoon luisteren en me aanpassen.
      Ik ben heel bang dat dit mijzelf en de baby gaat schaden. Ik weet het is maar tijdelijk 1,5 jaar. Maar ik ben heel bang. Ik weet dat ze nu ze grootouder worden wel niks verkeerd zullen doen met de baby, maar ik voel me er zelf niet op mijn gemak. Bedankt dat ik mijn verhaal kwijt kon.

      • Johanneke, kun je geen hulp vragen via de gemeente? Sociaal team in je woonplaats? Via je huisarts of hulpverlening? Een moeder met kind die geen veilige woonruimte heeft. Gooi het daar op. En als je denkt dat je ouders niets met de baby zullen doen: think again. Je kind zal de lijn zijn waaraan ze je continue herinneren dat jij niks kunt (volgens hun!). Dan maar even geen studie maar zorg dat je thuis weg komt. Zoek hulp.

  28. Na jarenlang het gevoel te hebben gehad dat ” er iets niet klopte ” bij mijn partner en in onze ” relatie” en na vele gesprekken met vriendinnen die er duidelijk van overtuigd waren dat mijn partner een narcist is en na me heel veel te hebben ingelezen en te hebben verdiept in het NPS zie ik nu eindelijk in dat ik met een narcist te maken heb!
    Het was zo’n charmante gevoelige geïnteresseerde man die me in het begin van onze relatie op handen droeg!
    Ik ben heel benieuwd naar andere ervaringen met betrekking tot sexualiteit en narcisme.
    Mijn partner liet afgelopen weekend duidelijk in woorden en daden weten dat hij sex wilde. Hij ging zich douchen omdat hij zich ” zogenaamd niet helemaal fit ” voelde .
    Later op de bank ging hij in een “uitnodigende dwingende” houding liggen en begon me wat door mijn haar te strelen.
    Zijn bedoelingen werden me duidelijk en omdat het al ” zolang geleden ” was ging ik in op zijn avances. Ik kwam echter van een koude Kermis thuis toen we uiteindelijk in bed zijn beland.
    Hij heeft me ongeveer 2 a 3 minuten aangeraakt en me vervolgens in een houding gebracht waarop hij zo snel mogelijk zijn behoefte kon bevredigen. Toen ik de houding wilde veranderen werd ik opnieuw dwingend terug gebracht en ging hij onverstoorbaar verder met ZIJN spel.
    Na zijn hoogtepunt duwde hij me in het matras om zich vervolgens te gaan douchen. Hij smeet me een handdoek toe en vertrok in de badkamer.
    Ik voelde me gebruikt , was verschikkelijk kwaad en misselijk! Na het douchen kwam hij terug om vervolgens op zijn rug in slaap te vallen zonder me ook maar een kus of knuffel te geven.
    Ik heb er niets van gezegd omdat ik geen zin in ellende had. Ik ben zo verschrikkelijk kwaad , voel me zo leeg en zie het allemaal niet meer.
    Zijn er meer mensen met zo’n overheersende, niets gunnende partner op het gebied van sexualiteit ?

    • Ze komen met vele gezichten, sommige weigeren elke vorm van intimiteit/ sommige zijn seksverslaafde / maar een ding hebben ze allemaal gemeen, het gaat niet om jou jij bent er voor hun plezier of je zelf er iets kunt uithalen hangt af van je behoefde. Maar op geestelijk niveau zal het meer een dwingend gevoel zijn van “kijk naar mij blijf bij mij” of totale desinteresse en jij als gebruiksvoorwerp als wegwerpproduct. Maar dat fijne warme en intense samen-gevoel die je krijgt bij mannen die gezond zijn zul je nooit ervaren met deze types.

      • Hoi Lieverdje, dankjewel voor je reactie en jouw woorden hebben bij mij datgene bevestigd waar ik al bang voor was en wat ik in mijn hart eigenlijk ook wel wist.
        Wat ik me afvraag , heeft het zin om mijn gevoelens met betrekking tot de sexuele uitvoering met mijn partner met hem te bespreken?
        Ik heb allemaal antennes op mijn hoofd en voel stemmingen haarfijn aan. Ik kan zijn reactie voorspellen.
        Heeft het zin om dit met hem te bespreken?

  29. Wat een herkenning, het komt recht binnen, ik krijg er kippenvel van. Na ruim 16 jaar samen met een narcist eindelijk doorgezet om te gaan scheiden. Ik ben moe, zo moe maar hou vol en iedere dag word ik sterker om me niet meer te verleiden in zijn spel om nog macht te hebben over mij. Ook om de frustraties naast me neer te leggen dat anderen er wel in trappen en mij niet begrijpen. Ook de angst voor de toekomst, de onzekerheden voor mij en onze kinderen. Alles wat me steeds heeft gevangen gehouden en waar hij heel bewust misbruik van maakt. Het is zo moeilijk. Vooral
    omdat je het geloof in jezelf bent verloren of nee niet verloren, het is bewust afgepakt en vermorzeld. De twijfels over jezelf zijn killing. Dank voor deze site en de (bevestigende) inzichten.

  30. ‘Hij kan er niets aan doen’…
    Iemand zonder emphatisch vermogen zal er ook niets aan doen! En juist door die tekortkoming lijkt het of ze juist ‘oog’ hebben voor personen die dat wel hebben, of liéver nog, iemand met de ‘stempel’ HSP.

    Vooralsnog; hoe vind ik de juiste hulp om uit deze duistere wereld te blijven?!

    • Hoi Sam,
      Inderdaad, “hij kan er niets aan doen’ is een van de grootste misverstanden die rond narcisme bestaat, wat Iris op deze pagina ook uitgebreid uitlegt. Om uit deze duistere wereld te blijven raad ik je van harte aan om haar boek te bestellen. Je vind veel reacties van lezers op deze website. Ook kun je de coachingsinformatie aanvragen voor een gespecialiseerde coach of therapeut.
      Ik wens je veel sterkte,
      Susan Veenstra

  31. Bedankt voor deze site

    narcisme

    ik wil dat je de emoties wordt die ik aan kan
    waag het niet me te laten voelen wat me doet laten trillen
    van ongemak
    steek dat maar in je zak
    ik zeg je niets, maar waag het niet

    en help me, want ik weet dat je het ziet

  32. Hoi,
    Vergeven hoeft niet, jij (slachtoffer) deed het niet fout.
    Begrijpen, zorgt dat je over de boosheid/wrok heen kunt komen. Begrijpen, zorgt eveneens dat elke actie van dader als een puzzel in elkaar valt. Je aandacht voor elke actie van dader steeds korter zal worden en steeds minder invloed op jou heeft.
    Maar een actie van dader negeren blijft het beste.
    Sterkte
    Ex slachtoffer welk 4 jaar in een vechtscheiding zat door zijn gedrag, te bedenken dat er geen huwelijk of kinderen waren. Voel mezelf nu pas winnaar.

    • film eens de interactie van hem binnen gezelschap en vooral de mensen die tegen over hem staan. Wedden dat je het dan ziet… maar nog beter die exact wat hij zegt en sleur hem heerlijk naar elk feestje mee met bekende waar jij heen wilt kijken hoe lang het duurt totdat hij zijn masker laat vallen en zich gaat irriteren aan iedereen die in zijn ogen allemaal niet goed genoeg zijn.

  33. Bijeen blijven voor kinderen en kleinkinderen, voor de scheidingsprocedure niet te moeten beginnen. Veel geduld en ruziën omdat ik me niet laat doen… Maar nu weer beschuldigd worden als leugenaar, dat doet weer heel veel pijn.

  34. Ik (46) heb 3j een lat-relatie met een man (53). Het eerste 1,5 jaar de beste tijd van mn leven. Hij is weduwnaar en 7j alleen geweest. Zijn dochter is 14j. ik was een jaar gescheiden en mijn zoon is nu 16j. Op een bepaald moment ‘realiseerde’ ik me verschillende rare voorvallen, opmerkingen… Heb me verdiepd en kwam uit op Midlifecrisis met narcistische trekjes. Daarna verdiept in narcisme. Bij hem is het: me heel veel negeren, minachten, (gaslighting) absurde man versus vrouwverhouding, nooit weten in welk mood ik hem aantref, verwaarloost zich maar ik moet piekfijn zijn, onthouding van liefde, aandacht en nu ook seks (wat eerst abnormaal veel en extreem bevredigend was), raar slaappatroon, gemakzucht, uitstelgedrag, vol van zichzelf, kritiek op mensen, geen echte vrienden, als hij alcohol op heeft 3x zo erg, …. Er is geen fysiek geweld en ook niet echt agressieve uithalen, maar wel allemaal subtieler (eens knijpen in mn arm, zijn hand rond mn keel zogezegd om te lachen, kort verbaal tot de orde roepen). Heb coach onder de arm genomen. Wel duur. Nadat ik bijna een week geleden ben vertrokken bij hem (na wreed genegeerd te worden en hij die het conflict uitlokte). Ben heel veel aan ’t lezen nu en uiteraard veel herkenbare dingen. Maar mijn groot probleem is: is het narcisme? of is het MLC of gewoon een moeilijke man die te lang alleen is geweest en vroeger als kind nooit ter verantwoording werd geroepen en ook geen inzicht heeft in zijn houding tov mij????? Voor mij een GROOT verschil. Is het narcisme, hou ik voet bij stuk. Want het wordt allemaal erger. Of kan er nog verbetering zijn? Tot nu toe is het de silence treatment, dus geen stalken. Moet confrontatie nog aangaan dat ik het definitief beëindig. Maar luister nu ook eens goed naar dit : ik ben een normale vrouw die geen baat heeft bij een saaie piet, ik voel me wel aangetrokken tot mannen met pit. Maar uiteraard iemand die me op handen draagt! Ik heb het heel moeilijk en voel me verscheurd omdat ik niet weet wat te doen.

    • Nou het had mijn ex man kunnen zijn geen seks en lichamelijk contact etc. soms week niks zeggen en aanraken was er alleen bij als er iemand langs kwam. En dat is een echt narcistische exemplaar. Het zal met niets verbazen als hij nog stiekem verslaaft is aan iets van Cocaine ivm dat rare slaapgedrag en de combinatie met alcohol worden ze helemaal dol.. en sommige ook seksloos. Heerlijk dat hij je met rust laat doe jij dat ook maar met hem., En laat die confrontatie maar lekker zitten omdat ze toch nooit hun eigen aandeel in het verhaal zien en jij met een ernstig rot gevoel de deur uit word gezet. Of nog erger ze halen je weer binnen met tranen en na een weekje of 2 voeren ze het nog erger op en kun je bijna helemaal niet meer wegkomen. Dit puur uit eigen ervaring hoor maar ik zeg dikke neus naar deze man. rennen en nooit meer terugkijken

      • Beste nevergiveup, dank je voor deze herkenning en advies. Doet me goed. Ik heb al een zoektocht achter de rug hoor : eerst lang gedacht dat het kwam door onverwerkte rouw. Lezen op blogs over partners van weduwnaars en ook over plusouder zijn. Ook daar wel herkenning in gevonden. Dan ook veel twijfelen over mezelf, zoeken op behaagziek zijn, daarna op midlife, niet te doen. Emoties en in de war blijven, uitgeput geraken, constante stress, slaaptekort,…dan narcisme dat ik nu regelmatig moét lezen. Want ik ben nog zo stapel op die met het masker vd goeie tijd. Mijn ‘onechte ware’. Begrijpen kun je idd niet. Maar moet me blijven inprenten dat hij ver weg was ook al zat ik er naast. Da rare gevoel! En er komen veel anekdotes terug. Ik heb 7j geleden een volkomen ander trauma meegemaakt en nu dit. Ik snap niet dat ik zo sterk blijf. Het is omdat je moét. Toen schreef ik alles van me af. Dat heb ik sinds de eerste voorvallen ook gedaan. Het ventileert. Ik stuurde sommige dingen naar hem. Heeft nooit gezegd dat hij dat gelezen had laat staan gereageerd. Ze kunnen niet diep gaan en vinden het allemaal gezever. Ik wou niks liever dan in wederzijds respect en goei liefde bij hem blijven. Naar elkaar toegroeien en een sterke band voor het leven voelen. We worden (werden) ook gezien als een speciaal koppel. Soms moet ik me tot de orde roepen en even naar mn gevoel luisteren. Want die berg info over nps woewh het kan zo even genoeg worden. Altijd die twijfel. Is dit het wel? Maar ja…toch. bijkomend lastig vind ik de onwetendheid rondom mij. Ik neem hen het ni kwalijk maar te weinig begrip. Daarom en ook aan iedereen hier dank je.

    • Beste Emilia,

      Wil jij gelukkig worden/zijn met die man of een andere?

      Wees je dan volledig bewust dat dan enkel maar kan als jullie beiden volledig bewust zijn van Liefde. Of jij het bent weet ik niet.

      Maar ik kan je met de hand op het hart drukken die man dat totaal niet is.

      En als jij vanop een afstand zou kunnen kijken naar het geheel en beseft wat Werkelijke Liefde is en hoe zo iemand zich gedraagt of zou dienen te gedragen dan zou ook jij al heel vlug tot de constatatie dienen te komen dat deze man daarvan nog een Universum verwijderd is vooraleer hij in elk ogenblik Liefde kan zijn.

      Zolang beide partners daar niet bewust van zijn is elk zo een relatie gedoemd om vroeg of laat te mislukken.

      Liefde is het enige Echte Waarachtige Eeuwige in het Leven. Aan al de rest komt vroeg of laat een einde. Hoe pijnlijk ook.

      Vriendelijke groeten en veel wijsheid toegewenst in deze situatie.

      Marc Van Dijck

    • Hoi Emilia,

      Vaak is je gevoel het beste en is het vaak juist. Ik heb in dezelfde situatie gezeten en ben nu vier maanden verder. Het moeilijke aan de situatie is dat hij je aan het twijfelen zal brengen. Dit heeft hij ook bij mij gedaan. Soms denk je, zie ik het echt goed? Het is goed dat je met je coach praat. Ik heb ook iemand in de arm genomen, dit helpt mij goed. Omdat er altijd een zwak moment komt. Ik wens jou heel veel sterkte toe. Hou vol, je hebt de belangrijkste stap genomen. Dat is al hartstikke goed. Liefs

  35. Natuurlijk ben je verward! Hij was eerst lief en dat is omgeslagen. Bij sommige narcisten kan dat jaren duren, soms wel 7 of 8 jaar. Maar het komt: de kleineringen, het meten met twee maten, het spelen met je gevoelens. Dat is geen liefde, verre van.
    Het is doorgeslagen eigenliefde. Narcisme. Het is kwalijk gedrag dat er op gericht is om jou je eigenheid af te nemen, een instrument van jou te maken waarmee hij zichzelf kan toedienen wat hij nodig heeft. Je wordt gekneed tot een automaat waaruit hij aandacht kan persen als sap uit een sinaasappel. Het maakt niet uit wie of wat jij bent: hij heeft jouw essentie nodig omdat hij die zelf mist. Hij is alleen aardig of liefdevol omdat dat nodig is om jou zover te krijgen.
    Nee, dit is niet gezond. Zoek een therapeut die daar ervaring mee heeft. Die zal je helpen het onderscheid te maken. Lees het boek Het verdwenen zelf (van deze website). En vraag je coach dat ook te lezen.
    Schrijf op wat je grieven zijn terwijl je het boek doorwerkt. Dat is helend en zal je meer en meer de ogen openen.
    Narcisten willen over het algemeen miet in therapie omdat ze niet willen veranderen. Dan moeten ze hun eigen essentie opkweken. Dat lukt ze niet, ze hebben geen enkel probleem met hun manier van optreden. Ze zijn anti-sociaal. Zo iemand heb jij niet nodig. Hij heeft jou nodig, maar daarbij raak jij wel jezelf kwijt. Het is een zwart sprookje van de akeligste soort.

    Heel veel sterkte gewenst. Ik wens je toe dat je je eraan kunt onttrekken. Het stopt pas als jij de kracht daartoe opbrengt,wat niet eenvoudig is.

    • Dag Marjet,

      Ik geef je groot gelijk in alles. Maar op het volgende ‘Ze zijn anti-sociaal.’ wil ik toch nog even inpikken.

      Mijn ex was en is nog steeds bijzonder sociaal en juist daarom zo gevaarlijk. Zij weet zich zo goed voor te stellen, is zo sympathiek en innemend dat menig man in zijn onschuld zich in haar web laat vangen. Ook vriendinnen. Bijna niemand kent haar werkelijk, of het neemt hen vele jaren om dat te gaan beseffen. Sommigen hebben mogelijk al een kleine tip van de sluier kunnen lichten maar beseffen in de verste verte niet wat er werkelijk in haar omgaat en wat ze uitspookt. Haar manipulaties zijn bijzonder uitgekookt geworden.

      Alles wat zij doet staat in het teken van het paaien en aantrekken van mensen om hen te kunnen laten voldoen in het bevredigen van haar verlangens, wat deze ook mogen zijn. Maar één ding staat daar centraal in : ‘Zo goed als niets is waarachtig aan haar.’

      Haar Ziel is dat wel maar haar geest is totaal verziekt. Zij is een van baby af aan verwaarloosde en gekrenkte geest die gevlucht is in een fantasiewereld waarin enkel haar regels en waarden gelden en waarin ze zich totaal heeft losgerukt van normen en waarden naar anderen toe. Maar toch weet ze bijzonder goed te schermen met de geldende normen en waarden om anderen op hun verantwoordelijkheid te drukken, als haar dat uitkomt.

      Haar kracht als narciste ligt juist in haar sociaal zijn, in haar sympathiek zijn en in haar innemendheid. Ik ben bijzonder blij dat ik heldervoelend en helderziend ben en dat mijn persoonlijk waarnemingsvermogen het gehaald heeft van haar innemendheid of ik had gek geworden van de tegenstellingen.

      De sociaalste, sympathiekste, meest innemende narcisten zijn de meest gevaarlijke. Als je het resultaat van hun handelingen in de weegschaal legt is hun gedrag sociaal totaal onaanvaardbaar en compleet anti-sociaal. Maar het is enkel een getrainde geest die dat van begin af aan kan onderscheiden bij dat soort van narcisten.

      Groeten,

      Marc

  36. Het is een heel rouwproces. Gun jezelf die tijd. Het leven is ups en downs.
    Wees aardig voor jezelf, onderneem wat je leuk vindt, ga ergens heen waar jij je prettig voelt, koop iets moois voor jezelf hoe klein ook, of een ijsje en geniet van aandacht voor jezelf.
    Heel veel sterkte! Ik heb sterk het gevoel dat jij je niet klein laat krijgen. Het alternatief is geloven in een leugen en leven in zijn dienst.

    • Marjet, dank je! Nog steeds status quo hier. Maar het blijft moeilijk. Ik word ook heel moe! Droom van hem in de weinige slaap die ik heb. Ben verstikkend wakker geworden door een hartstochtelijke kus van hem. Mijn brein snakt naar die endorfine waarmee hij me heeft ingepakt! Zucht.

  37. Ik nog eens even. Heb van iemand gehoord dat hij op een familiefeest ‘cool’ deed. Toen iemand dan vroeg of de relatie met mij gedaan was, zei hij droog ‘ja’. Die persoon antwoordde dat ik er erg van weet en veel ween (goedbedoeld maar niet echt behulpzaam). Hij antwoordde: ‘Als de traanzakjes leeg zijn, stopt dit wel.’ Weer maar eens een reden om definitief te breken voorgoed, zo’n brutale opmerking! Het is nu de eerste keer sinds de 3 jaar dat we beiden niks laten horen van onszelf, nu 10 dagen na elkaar. Dat is heel vreemd. Heb weer afspraak met m’n coach gemaakt. Duur maar nodig! Om de endorfines te bevechten en om weer dichter bij mezelf te komen, te recupereren van dit misbruik, terug vertrouwen te krijgenin de ‘wereld’. Ik wil dit zo goed mogelijk achter mij laten. Ik heb geen idee of hij me nog gaat lastig vallen, maar vermoed van niet. Daarom twijfel ik ook of hij wel een echte narcist is of gewoon een ENORM moeilijk vergelijkbaar mens. Iedereen nog eens bedankt. Ben niet zo dwingend meer aan het lezen over deze stoornis. Ik word wat rustiger. Nu m’n sociale leven terug oppikken, want een verlengd weekend alleen thuis zitten, is niet goed voor mij. Uiteraard komen de mooie dingen als trieste schokjes nog steeds terug. Ik moet volhouden.

  38. Goede toevoeging! Dat is inderdaad zo, dat narcisten heel lang hun werkelijke aard verborgen kunnen houden en hun beste eigenschappen inzetten voor hun manipulaties. Je hoeft jezelf dan ook niets te verwijten als je “eein trapt”. Dat doet iedereen behalve als je zelf net zo doortrapt bent, of ze kunt doorzien zoals jij. Heldervoelend zijn dat is prachtig. En zelfs dan, want ook jij had het niet meteen door, in je goedheid. De schade is dan ook enorm. Uiteindelijk is het effect antisociaal, en ik krijg het idee dat het zeker vrouwelijke narcisten zijn die zich aardig blijven voordoen hoewel mannen die techniek ook gebruiken. Ze moeten tich eerst mensen in hun val lokken. Hoe lang ze dat volhouden en wanneer hun slachtoffers dat doorkrijgen kan verschillen.

  39. ik dacht dat door alleen te zijn alles wel goed komt maar het kleinste geluidje doet mij nog opspringen ondanks dat hij hier niet binnen kan.
    In België begrijpen ze er nog minder van. Zoals je schrijft…hoe kan je uitleggen wat er gebeurd is.
    Ik heb geprobeerd bij de dokter en kreeg te horen dat er erger dingen in het leven zijn. En dan zwijg ik.
    K kreeg niet eens de kans om te zeggen dat hij mij overal lichamelijk gepijnigd heeft..niet slagen maar knijpen..
    Iedereen denkt 2 dingen nu: ik doe flauw en het is mn eigen schuld, zelfs de politie die er was.

    Zo trots dat ik was.
    En dan ontdek ik door oa. wat jij schrijft dat ik nog altijd hetzelfde voel.
    Ik ben idd niks waard, n teleurstelling voor iedereen. Ik kijk in de spiegel en zie de minachting die ik voel voor mezelf omdat ik niet genoeg was.

    • Lieve Lucy,

      Je ziet het zoals HIJ het wil zien en zo is het niet. Het enige wat hij wil is macht en jou kapot maken. Lucy, jij bent net als alle anderen hier een hele lieve goede vrouw. Denk eens terug aan de tijd hoe je was voor dat je hem ontmoete. Hij is degene die niet 100 procent is. Ik ben inmiddels 5 maanden verder. Het was zwaar, nog steeds. Het ligt niet aan jou. Hij wil jou dat gevoel geven. Het is zijn spel. Ik heb inmiddels mijn ex door. Hij heeft woede uitbarstingen en daarna doet hij weer poeslief (we hebben een kind samen, dus ik moet hem wel zien :-(. Die angst die jij hebt, heb ik ook gehad. Ik heb een cursus krav maga gedaan, heb werk gezocht en nieuwe contacten gelegd. Verwacht niks van de mensen die het niet begrijpen. Stop je energie in mensen die er wel voor je zijn. Je ontmoet wel weer nieuwe mensen. Jij moet sterk zijn meid en dat kan je! Ga sporten, boksen/hout hakken even om je woede kwijt te raken. Jij bent het waard Lucy!!! Hij heeft gebruik gemaakt van jouw goedheid. Je bent de verkeerde tegen gekomen en die verkeerde heeft genoeg kapot gemaakt en nu is het klaar! Negeer hem, reageer niet. Hij zal volhouden, M aar het zal minder worden. Neem een andere telefoon voor je nieuwe leven. Wees sterk, het leven is veel te mooi om het te laten verpesten door een ziek persoon die dondersgoed weet waar hij mee bezig is. Sterkte meid, het komt goed. Echt, met mij gaat het al stukken beter! Ik voel me vrij en kan weer genieten. Ga LEVEN, wat je de afgelopen periode niet hebt kunnen doen. Stel een doel, het zal je helpen, je bent het waard! Liefs

      • Dank u voor je woorden. Hieruit versta ik dat jij echt goed bezig bent….!
        Ik zit in n impasse. Wie ben ik? Jaren heeft hij elke seconde ingenomen. Terug voelen hoe ik was voor ik hem kende…1 ding is al terug, kunnen genieten van de muziek waar ik van hou. De klassieke muziek wordt weer hemels…
        Ik heb heel veel geleerd over mezelf door hem.
        Ookal was er niks van echt, heb ik wel dingen gevoeld alsof het echt was. Zoals het geliefd voelen…nu weet ik hoe het voelt. Klinkt dit raar?
        Als ik nu aan hem denk, begint zn gezicht te vervagen. Je spreekt over woede… Echt kwaad worden, en zeker blijven, is iets dat ik niet ken. Het enigste dat echt mn haren doen rijzen is als er dieren mishandeld worden.
        En ik denk nog in de termen van goed genoeg zijn.
        Maar dan het inzicht dat alles expres was. Dat het niet kwam omdat ik zoveel verkeerd deed maar allemaal bewust opgezt spel was, en is…. Onvatbaar…

        Maar nog eens dank u voor je antwoord. Ik ga even alles laten rusten en mn geachten op nul zetten. Big love

      • Lieve Luzy,

        Ik heb sterke momenten maar ook hele moeilijke dagen, dat ik keihard huil…(zo hard heb ik nog nooit gehuild), heel vreemd. Mij enorm veel zorgen maak om onze dochter. Ik weet niet wat er gebeurd als zij bij hem is. En inderdaad er achter komen dat iemand zo is, dat hij echt zo is, is vreemd en onwerkelijk. Dat hij geestelijk niet goed is en onvoorspelbaar is, dat je hem niet kan bevatten, dat is vreemd en heel erg verdrietig en pijnlijk. Ik ben soms boos omdat ik door wil met mijn leven, voorruit wil kijken. Maar hij elke keer weer tussendoor komt. We hebben contact omdat we samen een kind hebben. Ik ga 2 stappen vooruit en dan weer 3 terug… na 5 maanden voel ik me wel sterker. Ik gun het hem gewoon niet, om mij kapot te krijgen en ik moet sterk zijn voor onze dochter. Het kost tijd, maar we komen er wel. Je bent niet alleen Lucy. Onthoud goed dat jij een heel mooi mens bent en je je over een tijdje weer een stuk beter gaat voelen. Dat je weer kan genieten van je vrijheid. Ik kan weer genieten, genieten van mijn vrijheid en de angst is stukken minder. Het is jammer dat veel mensen het niet begrijpen. Maar dat probeer ik los te laten. Waarom zou ik mij moeten verdedigen? Sterkte meid. Het gaat goedkomen en twijfel niet aan jezelf. Dat wil hij! Dikke knuffel

  40. Ik ben blij dat ik jullie gevonden heb. Ik ben tot n heel groot inzicht gekomen gisteren maar kan het niet echt vatten. Zoals ze in het engels zeggen: i can’t get my head arround it.
    Alles wordt nu zo duidelijk dat er teveel ineens binnen komt.
    -wie ik graag zag, bestaat niet.
    -er was niks echt, alleen maar manipuleren, bespelen.
    -hij geeft totaal niks om mij.
    -nooit gedacht dat zo iemand bestaat, iemand die niks anders voelt dan zn eigen ding.

    Hij zei in begin, na hij mn verhaal van assult gehoord had, dat hij ging zorgen dat nooit nog iemand mij zou pijn doen. Wat n veilig en zalig gevoel was dat. Ik geloofde hem meer dan ik ooit gedaan had.
    Nee, jullie weten evengoed dat het niet mogelijk is om de dieptegang van de pijn uit te leggen.
    Ik zou zo graag alles willen vertellen…niemand zou mij geloven en zeker n blik hebben die zegt “jaja, je moet wel n bitch zijn om zo iets uit te lokken”
    Na 10 jaar semisamen, nu een jaar weg. En altijd blijven denken dat hij ergens toch om mij geeft. Zo harteloos bestaat niet.
    En dan het verbluffend besef dat mijn gevoel al die tijd juist was…ik ben niks waard. Hij had gelijk, er is niks graag te zien aan mij. Hij was allleen n bevestiging van wat mn moeder me heel duidelijk maakte en wat ik ook waargemaakt heb.
    Er is niks maar dan ook niks waar ik trots op kan zijn. In alles een teleurstelling, niet alleen voor anderen maar ook voor mezelf.
    Dank u dat ik dit kon neerschrijven bij mensen die toch n beetje kunnen volgen.

    • Nee hoor Lucy,

      je hebt en je had het niet mis.
      Hij heeft handig op dat gevoel van gemis en gevoel van niet-erkenning van je moeder ingespeeld. En je daarin bewerkt en bespeeld ;-(

      stay strong.
      Believe in yourself!

      Jouw stukje pijn van niet-erkenning en niet-waardering, het gevoel van niet -geliefd en niet -goed-genoeg- zijn- zoals -je -bent verdient aandacht en de juiste erkenning.
      En ook het verdriet en de boosheid daaromtrent mag er zijn!

      Ik heb net een breuk nu met ook zo’n reddende engel die mij zeker niet zou kwetsen zoals anderen dat hadden gedaan met mij…… you can’t get your head around it, klopt. Je blijft achter in verwarring en vertwijfeling en wantrouwen.

      Heel veel sterkte!

      warme groet,
      Koala

  41. Hoi,

    Ik ben 31 jaar oud en ik begin echt helaas te geloven dat mijn vader een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft. Mijn moeder heeft 15 jaar geleden zelfmoord gepleegd en voor die tijd zag ik hem niet zo veel. Na het overlijden wilde hij ineens de vader spelen en dat trok ik op geen enkele manier. Laten we voorop stellen dat ik ook fouten heb gemaakt maar de relatie werd heel extreem. Regelmatig vielen er klappen (en vreselijke tirades) en uiteindelijk ben ik op m’n 18e weg gelopen. 2 jaar geen contact gehad maar na 2 jaar maakte mijn vriend het uit en kon ik nergens meer naar toe en moest ik m’n vader wel bellen. Ik moet hem nageven dat hij direct kwam, is het dan wel een narcist? Daarna jaartje vol gehouden maar weer psychisch tot het gaatje gedreven. Daarna ging ik iedere zondag bij hem op bezoek maar hij was altijd dronken en schonk 9 vd 10 x geen aandacht aan mij en ging de gespreksstof 90% over hem. Er zijn sinds kerst ontzettend veel nare dingen gebeurd en ik heb besloten het contact (voor nu even tijdelijk) te verbreken. Eerste reactie was natuurlijk boosheid maar ik heb hem heel keurig uitgelegd waarom en dat ik verbaal en fysiek geweld niet langer accepteer en rust nodig heb. Als dit zo door gaat dan heb ik voor m’n 40e levensjaar nog een hartaanval te pakken. Het is een hele ingewikkelde situatie. In januari heb ik het contact met m’n zus stop gezet en daar sta 100% achter, ik wil ook niet dat dit nog goed komt. Mijn broertje daarentegen is m’n beste maat maar die kiest partij voor m’n vader. Gister zei hij dat als ik het niet bij leg met mijn zus en pap dan dit jaar nog eindigt tussen zes plankjes. Wat het erge is is dat m’n vader gister is langs geweest en 100% vol begrip reageerde en mij alle tijd geeft en er altijd voor me zou zijn. Helaas heeft hij geen enkele excuses gemaakt voor de voor mij extreem heftige gebeurtenissen van de laatste tijd.
    Waarom doet hij toch ook zo lief en begripvol (na een epistel met verwijten en de slachtofferrol op zich nemen). Waarom? Ik ben bang dat ik de verkeerde keuze maak en misschien wel zelf te gevoelig ben? Het maakt me stapel gek. Ik ben benieuwd of iemand mij kan vertellen of er sprake is van narcisme of dat ik me aan stel? Hoop van harte dat ik een reactie krijg. Liefs Yo

    • Beste Yo,

      Ik kan je alvast vertellen dat jij je niet aanstelt! Je hebt wel je best gedaan en je vader kansen gegeven, ook omdat het jezelf goed uitkwam. Emotioneel en fysiek geweld zijn nooit en te nimmer goed. Dat is gewoon fout, dat mag niet gebeuren. Jij hebt jezelf serieus genomen en het contact met hem gebroken, voor je eigen gezondheid. Dat is voor jezelf zorgen. Niet gemakkelijk, wel goed voor je zielenrust.

      Een narcist kan heel goed empathie spelen. Dan kun je je niet voorstellen dat iemand een narcist is (dat is er juist zo beschadigend aan). Dit kun je allemaal lezen in het werkboek van Iris Koops. Te bestellen via de website. Het is heel goed mogelijk dat dit gedrag een trucje van hem is, om je weer binnen te halen.

      Voor jezelf kiezen is nooit een verkeerde keuze. Doordat je ook nog een zus en broer hebt, maakt het je keuze hem niet te willen zien, niet gemakkelijker. Ook zij hebben hun eigen gedachten en gevoelens hier over. Dat maakt het soms nog complexer. Uiteindelijk weten we niet in hoeverre hij een ras narcist is, we weten wel dat jij je er niet goed bij voelt. Je beschrijft situaties die te ver gaan, waar grenzen over gegaan worden. Dat is niet goed voor je gestel. Dit is niet hoe je wilt leven, neem ik aan.

      Trek je terug uit je familiesituatie en bedenk hoe en wat voor jou goed is. Je kunt gebruik maken  van ons netwerk van coaches en therapeuten, om wat dingen op een rijtje te zetten voor jezelf.

      Ik wens je het allerbeste,
      Susan Veenstra.

    • Lieve Yo,

      Wat heftig en ontzettend klote voor je. Ik ben geen psycholoog, maar weet wel dat een narcist nooit zijn fouten zal toegeven. Hij zal het eerder omdraaien. Dat is mijn ervaring. Praat je al met iemand? Wellicht goed om eens te doen.
      Ook al is het geen narcist, het feit dat je mishandeld bent is niet normaal en respectloos. Narcisten kunnen je ook geestelijk op het verkeerde spoor zetten. Ze kunnen het ene moment heel aardig doen alsof er niks aan de hand is en het andere moment verzinnen ze leugens en draaien ze alles om. Ze kunnen zo goed praten dat je vaak denkt, o ja zo kan je het ook zien…er zit inderdaad een kern van waarheid in. Alleen wordt die vaak overtrokken.

      Sterkte meid, volg je gevoel. Vaak is je gevoel goed.
      Liefs

      • Helemaal mee eens.

        En als je twijfelt of iemand een narcist is of niet, ga er dan maar vanuit dat hij of zij het wel is. Meestal zit je wel goed maar wil je er niet aan. Autisme wordt nog wel eens verwart met narcisme, maar als je je een beetje in narcisme verdiept ga je de patronen wel zien. Een autist kan anderen niet zo goed begrijpen en komt daarom eenzelvig over. Een narcist verplaatst zich niet in anderen maar kan ze bespelen juist omdat hij ze heel goed kan begrijpen. De verkeerde soort empathie, en daar trapt echt iedereen aanvankelijk in. Daarom blijf je heel lang twijfelen tot je begrijpt dat die twijfel juist door de narcist wordt gezaaid. Bij gebrek aan werkelijk inlevingsvermogen wordt je bespeeld. De narcist gebruikt jouw empathie om je om de tuin te leiden. Dat is kwaadaardig. Een autist is meer recht door zee, die doet niet bewust kwaad, daar is het meer onvermogen. Die proberen het op hun manier goed te doen door de kunst van empathisch zijn af te kijken. Uit goedhartigheid, omdat ze snappen dat dat erbij hoort. Ook niet makkelijk, maar niet kwaad bedoeld. De narcist is een echte uitzuiger. Die leeft op de energie van anderen ten koste van anderen. Die is in staat hele volksstammen voor zijn of haar karretje te spannen. Je krijgt nooit iets terug voor je moeite, tenzij je bereid bent je eigenheid totaal op te geven. Dan ben je voor 100% narcistische voeding. Daar kom je meestal pas achter als het te laat is en je Zelf verdwenen is.

        Dat is de wereld van de duisternis. Leren dat er ook een wereld van het licht bestaat is wat slachtoffers van narcisme kan redden. Dat is wel een heel proces, dat kan de rest van je leven kosten. Het vraagt een complete brainwash. Het is de enige manier om overeind te blijven, om je leven terug te krijgen en het leven de moeite waard te vinden.

        Zo gevaarlijk zijn narcisten. Normaal krijgt iedereen het voordeel van de twijfel. Een narcist moet je zo niet zien, voor je eigen veiligheid. In het kort: bij twijfel is het antwoord in het geval van narcisme “ja”.

        Groeten van Marjet

  42. Ook ik wil even reageren.ik kwam hem tegen in cafe en kwamen aan de praat en was gelijk een klik..na een huwelijk van 24 jaar en poos alleen te zijn geweest,stond ik open voor relatie.wel dates gehad maar werdt niks.we gingen een paar weekjes met elkaar om en toen vroeg hij of ik een relatie wilde.wist ook dat hij net uit had met zijn ex vriendin.het was net drie maanden geleden.maar goed ik stemde toe,ik dacht yes dit is hem.ik wilde ook graag weer mijn liefde delen met iemand..er stond ook bij mij in de planning dat ik voor vijf weken naar israel zou gaan.ik had er hard voor gewerkt en was zo blij.ik zou daar gaan werken..en ben zo dankbaar dat ik het wel heb gedaan…maar goed na een poos begon hij jaloers gedrag te tonen,vooral over facebook..wie is die man dan en die dan..ik woonde in een ander plaats en hij had geen controle over mij…ik zat veel op de app,om contact te houden met mijn vrienden..ook daar had hij moeite mee..wat toen mijn vriendin nog was(ben ik door hem kwijt geraakt).mocht hij niet. Losbandig vrouw zei die.mijn goeie vriend uit limburg die zoveel betekende,moest ik mee verbreken..ik liet het allemaal toe,omdat ik van hem ging houden.als mijn jongste zoon kwam,gewoon koffie drinken..zij hij..jaja je gaat zeker naar cafe.ik had facebook verwijdert om hem.en hij bleef facebook houden..met ja allemaal vrouwen erop.als hij begon ging ik tegen hem in en ik kreeg de schuld.als we leuke dingen deden en we gingen daar even zitten..zat ik te kijken naar mannen en werdt kwaad en wilde naar huis..terwijl hij naar vrouwen keek..toen vroeg hij of ik wilde samenwonen..door dat ik van hem hield zij ik ja..stom he..maar lied het gebeuren..ik was niet meer alleen al.waarschuwing genoeg gehad van vrienden en collegas..maar ik maakte een goeie keus dacht ik…nu was ik binnen natuurlijk dacht hij.ging ik naar de winkel bleef te lang weg..werdt ik gebeld waar ik bleef..had ik personeelsfeest ging ik niet heen,omdat hij dat niet wilde.maar zelf ging hij wil..het werdt alleen maar erger..tot ocktober 2016.ik ging weg,maar wat was ik bang…bang omdat ik niks had.geen huis geen geld geen spullen..ik had nog een heel klein beetje op de rekening.kon ik net boodschapjes van doen…ik liet hem mijn wasmachine en bed,omdat hij zo zielig was..zelfs mijn ex man heeft mij geholpen en was een lieve man..alleen hield niet meer van hem.gelukkig heeft mijn zus mij onderdak gegeven.en weet je wat hij zei tegen haar…ze moet hulp..ik was twee dagen de deur uit en meneer jaagde al op andere vrouwen.ze zijn je zo vergeten..en ik was alleen maar aan huilen en viel heel veel af.gelukkig kreeg ik gaauw een huisje,en heel veel lieve mensen hebben mij geholpen..zo dankbaar.spulletjes kreeg ik en een ander heeft de huur betaald..lief he.maar toen…ik was zo verdrietig,maar als ik achterom kijk..zo wat was ik sterk en nog..ben echt trots op mij zelf…heb hem wel even gebeld en gezegd dat ik meer werk had.liet hem dat wel even vernemen…en heb het weer leuk gemaakt in huis..sinds kort ga ik ook weer de kerk en verdiep mij weer in geloof..want ook dat mocht niet.hij draait nu de boel om..dat ik ruzie maakte en niet hij.ik ben zijn derde vrouw al en zal niet de laatste voor hem zijn..maar het boeit mij niet meer.ik wordt niet boos hoe jij dat beschrijft over vergeving hoor..maar ik vergeef het hem wel. Want vergeven is wel jou bittere wortel uit jou hart halen.en het maakt je alleen maar mooier en sterker weer..ik zal hem nooit haten,maar heb er wel van geleerd.en ooit komt er wel een lieve man..maar nu wil ik eerst alleen zijn.ik ga mischien weer naar israel en niemand die er wat van zegt,geen verschrikkelijke appjes..ik voel me vrij,ook omdat ik God weer in mijn hart laat.klinkt mischien raar..maar ik ervaar al meer rust en vrede..liefs ineke

    • Lieve Ineke, je verhaal raakt me. Ik word er emotioneel van. Alles wat je schrijft is bij mij net zo gebeurd. Zelfde periode…zelfde verhaal. Alles…
      Heb er een mooie dochter aan over gehouden. Wat de situatie niet makkelijker maakt. Alles wordt verdraaid, het doet pijn en is verdrietig. We zijn sterk, lappen ons weer op en laten ons niet kapot maken. We zien het nu gelukkig in. Ga naar Israël, als je kan. Het lijkt me heerlijk. Ik denk dat het goed voor je zal zijn.

      Liefs en sterkte

  43. Tja, ik herken het volledig. Ook het vergeven van die ander..

    Dat begon echter bij mezelf, mezelf vergeven. Mezelf vergeven dat ik zo een iemand mijn leven heb laten infiltreren. Dat zo iemand me zo heeft laten twijfelen aan mezelf.

    Begrijpen waar het bij de ander vandaan kwam en begrijpen dat iedereen erin getrapt is in mijn omgeving hielp mij eigenlijk. Wel kon ik dit pas na beëindiging van de relatie.
    In dat diepe zwarte gat mijn wonden likkend. Daardoor ging ik weer houden van mezelf.

    Heb ik hem vergeven? Ja..
    Ook heb ik een mooie les gehad: die ene die zegt dat ik nog meer van mezelf moet leren houden en nog dichter bij mezelf moet blijven en mijn grenzen moet bewaken.

    Ben ik volledig uit het diepe zwarte gat? Ik zie nog steeds elke dag meer licht. Wel ben ik nu extra alert dat ik de signalen tijdig herken. Niet nog Zoeen! Dat heeft in het begin mannen op afstand gehouden. Dat is maar goed ook ik had meer wonden te likken.

    Nu 3 jaar geleden na een relatie van 2 jaar, kwam ik erachter opgevoed te zijn door een narcist. Dus de gevolgen daarvan zijn erger dan die 2 jaar met die narcistische man. En ook mijn ouders begrijp ik ondertussen. Zij kenden geen liefde en hebben veel pijn geleden. Ik heb nog een lange weg te gaan maar het wordt steeds makkelijker te zien wat het allemaal is.

    Dingen zien in het juiste perspectief:
    Zij zijn nooit emotioneel volwassen geworden. Altijd achtergebleven in het gekwetste kind wat niet met het leven om kon gaan, het masker van afstand verzon om overeind te blijven. Dat helpt me mijn grenzen bewaken en hen te zien als arm kind. Niet dat ik dan mezelf klakkeloos aanpas, maar meer dat ik daarmee hun kwetsende, manipulerende woorden op afstand kan houden. Denk dan, ach ach Arme. Neem de woorden voor wat ze zijn: woorden en geen emoties.
    De kunst is alleen het te herkennen bij de ander maar de signalen blijven nooit lang uit dat is een troost.

    Ik wens iedereen een mooi herstel van vertrouwen en liefde in zichzelf. Een fijn hier en nu en een fantastische toekomst!

    Groeten, Nikie

  44. 7 weken na mijn vertrek…..niets weten maakt het extreem moeilijk, het is als een abrupt overlijden na drie jaar samen zijn, maar het is uit zelfverdediging, zeven harde weken, kon bijna niet meer op mn benen staan van verdriet, ontgoocheling, pijn, woede, constante stress, slapeloosheid, piekeren, elke seconde ermee bezig te zijn in mijn hoofd….maar nu….nu ben ik iets te weten gekomen. Mijn vermoedens zijn bevestigd (zaken van nu en vroeger) en je kunt niet geloven hoe me dit helpt!!! Het verklaart zo veel, het kon niet anders!! En het verlucht mij! Na het nieuws vernomen te hebben was ik uren woedend, maar daarna…..zag ik voor de eerste keer terug licht. Ik ben doodop maar ik KAN nu aan mezelf beginnen werken, terug sterk maken. Er terug staan en volledig immuun worden voor hem. Aan iedereen die zo moeilijk afscheid kan nemen of blijft twijfelen en de goeie dingen nog in de weegschaal legt, je moet eerst door een zware depressieve eenzame periode. De leugen moet echt helemaal doordringen. Maar het betert. En ik hoop dat ieder zijn/haar vermoedens ook eens bevestigd worden, want niets weten is niet vol te houden. Helemaal beseffen dat je in het meest destructieve web zat op gebied van een relatie en er zelf geen enkele schuld aan hebt. Geen enkele!!!! Nog beter is, maar dat gaat niet altijd, is dat je hen in jezelf uitlacht, echt denkt: “Och zielig mannetje, fffft wat ben jij gestoord, je zal gegarandeerd alleen eindigen.” En dit ligt niet in onze aard zo denken, maar komaan, we zijn geen snulletjes hé! Ik voel de pijn nog, de verloren energie en engagement, afscheid van een beeld van schone toekomst met deze ‘droomvent’ (fantoom), boosheid, maar nogmaals lieve mensen, beteren doet het. Doe wat nodig is! Praat met familie, vrienden, professionelen, waarbij je het gevoel hebt dat ze door hebben dat dit niet zomaar liefdesverdriet is. Schakel ze in om vragen te beantwoorden en laat het doordringen. Jullie hartjes die eens zo open waren zijn gesloten, uit zelfprotectie, maar laat alles binnen, het hart weet er weg mee, want het kanaliseert de slechte dingen om terug plaats te maken voor de goeie. Liefs, Emilia x

  45. Een vraag? Wat zou het effect als ik deze text zou doorsturen naar hem.. K weet het antwoord….
    K zie hem nog, maar word niet meer geraakt door dingen die hij doet of zegt.
    Dat is al terug enkele maanden, en hij begint door te hebben dat er iets veranderd is.
    Ik ga weer minstens een paar maanden moeten wachten want ik herken de symptomen.
    Roepen aan telefoon, beschuldigingen, zeggen dat ik hem weer zoooo hard gekwetst heb…alles hetzelfde waar ik mij ooit zo schuldig over gevoeld heb..
    Nu woon ik op n realtieve veilige plaats. N jaar geleden verhuist en heb nu videobewaking en 2 deuren die hij niet kan instampen.
    But whats the use?
    Ik ben 12 van de belangrijkste jaren van mijn leven kwijt, door hem.

    Wie zou er zich niet minderwaardig voelen als je ziet wat je jezelf hebt laten aandoen.
    Het gebeurd; ik doe het mezelf aan.

    Hij bevestigt alleen wat ik zelf denk, wat ikzelf waard ben.
    Hoe kan anders iemand u wijs maken dat je een vod bent?

  46. Soms heb je van de ervaringen, als je ergens mee bezig bent in je hoofd, zie je het meer en meer rondom jou, dat kan van een gele auto gaan tot….noem maar op. Maar het valt me zo op dat narcisme nu toch wel ongelooflijk de kop opsteekt. Is dit het Trump-effect? Narcisten herkennen mekaar en deze open narcist (belachelijke kwaadaardige clown) is president kunnen worden!! Dus denken zijn medepsychopaten waarschijnlijk: nou, zie je wel, hij denkt zoals ik, ik herken me in hem, ik heb het wel bij het recht einde, ik word zelfs verkozen, ik ben de keizer, de almachtige,…….Volgens mij zijn narcisten vanaf de Trump-campagne minder voorzichtig geworden, minder verborgen. Ik ondervind precies ook dat therapeuten overstelpt worden, door de slachtoffers. Die nu allemaal zoiets hebben van, wat gebeurt hier? Ze zien wat achter het masker schuilgaat. Ik voel me niet geroepen om paranormaal te denken, maar ben wel altijd breeddenkend geweest. Nu vraag ik me toch af…..moeten we nu eerst een tornado van rottigheid hebben? Hier vlug tussendoor dan een oproep aan de psychische hulpverlening : diep deze stoornis uit!!!! Ik zie het al voor me in de toekomstige geschiedenisles : de oertijd, de…..Middeleeuwen, de Nieuwe Tijd,…de Narcistische Tijd, en dan toch hopelijk….de Goede Tijd???!!! Vreemd, maar ik bots nu op een vriendin die hetzelfde meemaakt, en ze zit zelfs met gedachten van zelfdoding! Ik informeer haar over narcisme, ze krijgt inzichten, maar verder kan ik haar niet helpen! Ze is in therapie algoed. Ik zit zelf in een emotionele hel! Ik vraag me ook af of ik hier wel goed mee doe met deze steun, want ik moet zelf er terug bovenop en dit helpen, helpt me niet. Ik wil mijn leven terug, waarom moest ik met deze rottigheid in aanraking komen? Ik ben ziedend op alle N!!!! Rot op!!!!!!!!!!!!!!

  47. Het blijft bijzonder om te zien dat een therapeute die op een vrouwengroep op Facebook zit en daar eigenlijk haar visie geeft over hoe zij het aanpakt. Zichzelf neerzet als reklameboodschap en dat wij geen slachtoffer zijn en maar eens moeten ophouden met zeuren zoveel bijval krijgt van mensen. Alsof ze het heeft over iemand die zo nu en dan wat zeurt en dat dat een narcist is… En hoe meer en verder haar commentaar was des te meer ik zag dat zij er in kronkelde en heerlijk mensen kon afblaffen dat de schuldvraag echt bij de vrouwen lag die er in meegaan. Dat we maar gewoon recht vooruit moeten kijken en dat we het blijkbaar nog fijn vonden ook dat het ons iets bracht…. Doodeng dat ik zag dat er vrouwen waren die ineens alle schuld bij zichzelf neerlegde en nog harder hun best gaan doen om zichzelf er slecht onder gaan voelen. gelukkig weten wij dat we prooi waren en dat daar het begin van ons genezingsproces ligt. Puff dat moest ik even kwijt zeg bah.

    • Goed gezien van die foute facebooksite. Hoe makkelijk is het om slachtoffers nog verder de grond in te trappen. Misselijk…. dat noemt zich therapeute? Ik ken de fb pagina niet, maar dit is precies wat je altijd te horen krijgt en waar Iris Koops hasr boek voor heeft geschreven. Als je het probleem niet ziet ben je misschien wel zelf deel van het probleem. Hier worden we voor gewaarschuwd. Het is alsof ik mijn zus hoor, het gouden kind uit ons gezin, die altijd zegt, zo erg is hij toch niet.

    • Beste,

      Misschien is die vrouw zelf wel een verdoken narciste die zich aangevallen voelt en in de verdediging gaat. Als je zegt : ‘En hoe meer en verder haar commentaar was des te meer ik zag dat zij er in kronkelde en heerlijk mensen kon afblaffen dat de schuldvraag echt bij de vrouwen lag die er in meegaan.’ heeft dit alle schijn van een narcist.
      Mogelijk is ze zelfs therapeute om macht te kunnen voelen over anderen en hen te manipuleren met haar ‘ideeën’.

      Wegblijven bij die vrouw en er anderen voor waarschuwen. Een echte en waarcahtige therapeut toont inlevingsvermogen…

      • Hej Marc,

        Dat is exact wat er binnen een paar commentaren op andere vrouwen door mij hoofd ging. Ze liep echt op ze in te hakken en toen ik daar mijn vraagtekens bij zetten zei ze dat ik niet geholpen wil worden en dat zij de oplossing was. Het was hun schuld dat ze zich zo voelde, en zoveel gingen er in mee….
        De rillingen liepen over mijn rug ik ben al gelukkig al klaar met mijn therapie en heb de dames die de pan in werden gehakt wat handige links naar deze pagina verzonden. Ze beef maar hameren dat ze in een slachtofferrol zaten en dat dat hun eigen keus was. Ik heb toen haarfijn uitgelegd dat ze een prooi waren en geen schuld hebben dat het de slimste en gevoeligste mensen overkomt en dat het vaak in je jeugd ontstaat. Ik heb haar totaal genegeerd en ineens ging ze mensen deze site aanprijzen en was het totaal met al mijn dingen eens. Ik heb haar geen aandacht gegeven maar wat werd dit ineens duidelijk. bah bah ik hoop dat ze weinig klanten kan ronselen. Ik ben wel dankbaar dat ik nooit zo een therapie heb gehad dan was ik nu nog verder in dat moeras van de narcist gezakt.

      • Beste,

        Al goed voor jou dat je er al aan ontsnapt bent aan het narcisme en therapie achter de rug hebt.

        Als narcisten merken dat ze hun greep verliezen of ontmaskerd dreigen te worden kunnen ze inderdaad ineens 180° omdraaien. Ik heb het vaak genoeg meegemaakt met mijn ex.
        Ik zie hoe ze zich nu nog steeds als een ‘h..r’ gedraagt en telkens weer opnieuw de mannen inpalmt die ze ooit al voor de gek heeft gehouden. Ik heb haar volledig ontmaskerd, dankzij mijn helderziendheid.

        Dat ik dat kon wist ze vroeger al, maar ze voelde zich sterker dan mij in haar manipulatie. Uiteindelijk heb ik mijn helderziendheid niet meer afgegeven en haar dat heel duidelijk gemaakt dat ik haar volledig doorheb en haar gezegd wat ik allemaal weet van haar en dat ik absoluut geen contact meer wou zolang ik het licht van waarachtigheid niet in haar kan waarnemen.

        Omdat ik niet meer te manipuleren ben door haar en haar telkens weer opnieuw wees op wat ze allemaal heeft uitgevreten heeft ze het opgegeven om mij nog te contacteren en manipuleren. Maar al die andere mannen zijn eraan voor de moeite, eens om de zoveel tijd voor x aantal tijd. En zo houdt ze er verschillende op na, tegelijkertijd. Want Werkelijke Liefde en Waarachtigheid zijn haar totaal onbekend. Haar tienerdochters zijn er ook aan voor de moeite want die kennen haar duistere zijde ook absoluut niet want die weet ze verdomd goed verborgen te houden, dat weet ik nog uit de tijd dat ik met haar samen was en zij haar dochters daarover voorloog en dat steeds is blijven doen, net als over alle andere mannen.

        Enkel lust, variatie en manipulatie is wat zij kent. Maar het is wel dat soort mensen die de meest waarachtige treffen en beschadigen. Hoeveel mannen ze zo ook kan versieren en manipuleren, hoeveel nieuwe ervaringen ze er ook aan kan toevoegen, hoe vaak ze haar ego ook maar gestreeld kan voelen.

        In haar, en in elke narcist, is het diepe, doffe ellende van de allerergste gradatie want niets in hen is waarachtig. Pure armoede is het die ze willen opvullen met de rijkdom van een ander. Maar ze krijgen hun put niet gedempt. Nooit! Van zolang ze het ergens anders willen gaan halen…

        Naar buiten toe kan het schone schijn zijn. Maar op ziels- en geestelijk niveau is het één en al duisternis. Sukkelaars die zichzelf helemaal opbranden met de energie van anderen.

        Ik kan niet genoeg benadrukken naar anderen toe om te leren luisteren naar je innerlijk gevoel en je niet te laten inpalmen door je verlangens. Blijf nuchter en kijk overal doorheen in plaats van ernaar op. Het kan je een hele hoop ellende besparen en brengt je op de duur in contact met wat Werkelijk is in plaats van wat het lijkt of schijnt te zijn…

  48. Ik wil toch nog graag reageren op alles wat ik gelezen heb. Het is allemaal zo herkenbaar dat het bijna eng is. Ik ben nu sinds een week officieel gescheiden, na een huwelijk van ruim 43 jaar. Sinds 3 maanden woon ik in mijn eigen huisje. De scheiding verliep eigenlijk heel voorspoedig en zonder al te veel toestanden. Nu weet ik waarom dat zo was. Het is gebleken dat hij het zelf al langer wilde, niet kon wachten om op zoek te gaan naar een ander. Hoe ik dat weet? Omdat hij mij dat vorige week fijntjes in een app liet weten, namelijk dat hij bij het laatste bezoek aan zijn psycholoog gezegd had dat hij dan op zoek zou gaan. Dat was ruim voordat ik daadwerkelijk het huis verliet. Twee weken voordat ik de sleutel van mijn woning kreeg heeft hij me dan bijna op zijn knieën gesmeekt toch te blijven, Let wel, dat was dus nadat hij eerder genoemde beslissing al had genomen. Ik zelf heb ook met zijn psycholoog gesproken, in dat gesprek ook mijn vermoeden van narcisme uitgesproken en ik moet toch echt zeggen dat ik de stellige indruk had dat hij ook aan die mogelijkheid gedacht had. Voor hem was het wel duidelijk (?), het kwam doordat mijn ex in zijn jeugd door zijn moeder seksueel misbruikt was en daardoor nooit geleerd heeft zelfstandig en volwassen te reageren. Dat zal ook wel, maar moet ik daar dan onder lijden? Dat is wat me ook opgevallen in die tijd, iedereen in de hulpverlening wist dus wel wat er aan de hand was maar niemand die mij hielp daar een weg in te zoeken. Een rechtstreeks vraag om hulp bij de huisarts werd afgedaan met de opmerking dat hij niets anders voor mij kon doen dan mij oxacepam voorschrijven, zodat ik wat rustiger werd. Ik heb me nog nooit zo in de steek gelaten gevoeld, alsof mijn gevoelens in dit niet van belang waren en ik niet moest “zeuren”. Ik had immers zelf voor dit huwelijk gekozen. Dat is ook wat ik in de verhalen steeds weer tegenkom. Het slachtoffer staat alleen, moet het zelf maar uitzoeken, krijgt zelfs de schuld van alles. Dat gebeurt mij nu ook, voor de buitenwereld ben ik de schuld van de scheiding, had ik meer mijn best moeten doen (nog meer?) En had ik het moeten blijven proberen. Waar er twee kijken hebben er twee schuld, nietwaar? Maar hoe kan je vechten voor iets, wat ik trouwens ook minstens 35 van de 43 jaar heb gedaan, als je toch steeds weer afstoot op een muur van onbegrip, een altijd weer te horen krijgen dat je gelijk hebt, volgens mij een zoethoudertje, en er werkelijk niets verandert. Natuurlijk niet, elke werkelijke vorm van emulatie is hem vreemd. Ik las ook dat een narcist heel goed is in het spelen dat hij een zekere mate van intelligentie heeft, goed in staat is op bepaalde dingen in te gaan. Ook dat is heel herkenbaar. Het is heel vaak voorgekomen dat hij een opmerking of mening van mij bijna letterlijk uitsprak of op schreef als zijn eigen. Juist dat letterlijke vond ik wel heel opvallend en heeft me aan het denken gezet. Nog zo’n favoriete opmerking van hem: “spreek je eens uit”. Dat was bijna al genoeg om mij weer aan het twijfelen te krijgen. Immers, ik ben een heel open mens en zeg altijd eerlijk wat ik denk en wat ik voel. Maar die twijfel hé, dat is zo moeilijk. Ik zal een voorbeeld geven. Ik ben een fervent borduursel en heb ooit eens een werk gemaakt van een oosterse dame met haar gezicht half verborgen achter een waaier. Dit werk hangt bij hem in huis. Vorige week liet hij mij weten dat hij dat de vrouw met het masker had genoemd, naar mij, mooi maar met een masker. Natuurlijk, ik weet waar het vandaan komt maar het deed zo ongelofelijk veel pijn.
    Ik kan nog steeds niet tegen zijn soms zeer sarcastische opmerkingen op, dat raakt me iedere keer nog. Ik weet natuurlijk wel dat het tijd nodig heeft. Gaat het ooit over? Zal het mij lukken de tijd die ik nog heb, uiteindelijk ben ik 68, gelukkiger te worden dan ik ooit ben geweest?

    • Beste Mieke,
      Je hebt het nog heel lang uitgehouden…

      Ivm die intelligentie. Vaak zijn ze juist intelligent en lukt het hen daardoor zo lang om aan die strategie van manipulatie en zich wentelen in onschuld te blijven vasthouden. Een niet intelligente narcist valt direct door de mand…

      Het is de waarachtige emotionele intelligentie, het EQ, waarvan ze vaak zo verstoken zijn, het totaal afwezig kan zijn. Maar het is juist hun IQ dat hen helpt een EQ te simuleren maar het is nooit vanuit hun Hart maar vanuit hun verstand dat dat naar boven wordt gebracht. Het is gespeeld om alle verdenkingen ongedaan te maken of om iets te verkrijgen maar nooit om iets werkelijk waarachtig te geven… Spijtig genoeg.

      Nog veel sterkte in het verwerken van alles en het vinden van jouw Zelf.

      Groeten,
      Marc

      • Nou, als er iets is wat hij niet is is het intelligent. Hij heeft altijd meegelift op de mijne. Mijn opmerkingen gekopieerd en gebracht, naar de buitenwereld, als de zijne. En misschien is hij ook wel vroeg door de mand gevallen, maar heb ik dat niet willen zien. Dat verwijt ik nu ook mijzelf. Hij heeft nu ook zijn dochter geblokkeerd op zijn telefoon. Wat heb ik gedaan?? Nu moet mijn kind er ook nog eens onder lijden dat ik geen beslissing kon (durfde) nemen.

  49. Goed verhaal.
    Vraag over mijzelf.
    Waarom krijg ik te horen dat het ook mijn schuld is omdat ik verslaafd ben aan zijn aandacht?

    • Hoi Schitterend,
      Je wordt verslaafd gemaakt aan zijn aandacht. Dat is onderdeel van de mishandeling. Veel mensen begrijpen narcistische mishandeling niet en leggen de schuld daarom ook bij het slachtoffer.
      Het is belangrijk je aan de relatie te onttrekken, immuun te worden voor die zogenaamde positieve aandacht. Dat is een heel proces. In mijn boeken ga ik hier diep op in.
      Sterkte,
      Iris

      • Als je het snapt – door studie over hoe narcisme werkt – dan ga je het ook zien terwijl je het ervaart. Ik maakte het een tijdje terug mee. Mijn N vader deed luwf tegen me en hup daar ging mijn verdediging. Gelukkig weet ik inmiddels dat ik me er niet meer in moet laten trekken masr ik voelde wat ik als kind altijd voelde. Je voelt je uitverkoren. Dat hoort ook zo met je ouders. Maar het moet onvoorwaardelijk zijn. Is het dat niet dan word je klaargestoomd om door anderen misbruikt te worden.
        Ik ben blij dat ik t doorzie en verdrietig dat die onvoorwaardelijke liefde nep bleek te zijn. Dat ik dat niet heb gekregen.
        Dankzij het boek van Iris snap ik dat nu en doorzie ik wat er gebeurt. Je maag draait zich om. Ik denk dat dat zorgt voor lichamelijke klachten zoals auto-immuunziekten en psychische klachten zoals burn out en depressie. Je hele lijf en geest reageren op het misbruik.
        Jammer is ook dat je er wantrouwend door wordt. Nooit meer steelt iemand mijn zelf.

Geef een reactie