Gevaarlijke misverstanden over narcisme

Het is me opgevallen dat in de informatie over narcisme een aantal misverstanden bestaan. Deze misverstanden kunnen je op het verkeerde been zetten, waardoor je er niet uit komt. Ze zetten je namelijk vast in het land van de duisternis, dat je zo snel mogelijk moet zien te verlaten. Het maakt niet uit door wie de misleidende informatie gegeven wordt; door websites, mensen om je heen, zogenaamde deskundigen, wie dan ook. Het is gevaarlijk. Deze misverstanden luiden:

  1. De narcist kan er niets aan doen

    Het heersende idee hierachter is: het is pathologie, diegene is zielig, en kan er niets aan doen. Het is schrikbarend hoeveel sympathie er in deze wereld naar de dader gaat in plaats van naar het slachtoffer.  Terwijl je als slachtoffer soms jarenlang ingrijpende mishandeling hebt moeten onder gaan, mag je het niet moeilijk hebben, mag je niet boos zijn, want diegene kan er immers niets aan doen. Hierbij wordt in mijn ogen uitgegaan van het idee van ontoerekeningsvatbaarheid, dat stelt dat daders onbewust mishandelen en daarom hiervoor niet verantwoordelijk kunnen worden gesteld. Klopt het, dat diegene met persoonlijkheidspathologie er niets aan kan doen? Nee, volgens mij klopt dit niet.

    De kern van narcisme en psychopathie is dat een aantal belangrijke vaardigheden niet werken en het empathiecentrum defect is. Vaardigheden zijn te leren. Het proces is langdurig, en kan veel energie vragen. Narcisme is te behandelen, zij het moeizaam. Psychopathie is nog moeilijker te behandelen. De belangrijkste voorwaarde is hoe dan ook, dat de persoon erkent een groot probleem te hebben. En hier zit nu net het grootste probleem.

    Als de persoon om te beginnen zelf zou erkennen dat hij of zij een ernstig probleem heeft en hier hulp bij zou vragen, dan zouden de mensen om hem heen niet meer de hoge prijs hoeven betalen voor zijn onbehandelde pathologie. Maar veel narcisten, en zeker psychopaten, ontkennen hun problematiek. Het is bizar om plaatsvervangende empathie op te eisen voor iemand die dit zelf niet kan opbrengen, voor de dader dus. Deze dader beschadigt anderen door die ontbrekende empathie. Daarbij vindt deze beschadiging soms doelbewust plaats. Verschillende slachtoffers getuigen over de controle die de dader in zijn of haar gedrag had. Een griezelig voorbeeld: de narcistische moeder scheldt het kind uit, de telefoon rinkelt en met een alleraardigste stem handelt zij het telefoontje af. Ze heeft de telefoon nog niet neer gelegd of ze vervolgt de tirade tegen haar schuldige kind.

    Wanneer gedrag valt te controleren, en de persoon in kwestie besluit om sommigen goed te behandelen en anderen slecht, dan kun je helemaal niet meer spreken van ontoerekeningsvatbaarheid. Dit is een complex onderwerp, en ik ga in mijn werkboek uitgebreid in op het waarom achter dit beschadigende gedrag. Waar het mij hier om gaat is dat de dader zelf verantwoordelijk is voor de beschadiging die hij aanricht.

  2. Hij (of zij) bedoelde het niet zo

    Ook dit idee klopt niet. De kern van deze pathologie is een groot gebrek aan inlevingsvermogen. De narcist wordt geregeerd door onvervulde behoeftes, en denkt vanuit die behoeftes. Wanneer hij niet krijgt waar hij recht op meent te hebben, worden er talloze manipulatiestrategieën ingezet om alsnog die behoeftes vervuld te krijgen, bijvoorbeeld de narcistische aanval. Er zijn veel mensen die deze vorm van mishandeling niet kennen. Ze kunnen zich helemaal niet voorstellen dat iemand op een dergelijke destructieve manier handelt. Daarom wordt het gedrag vergoelijkt, en wordt je als slachtoffer verteld dat het vast niet zo bedoeld is. Maar wat je voelt na een dergelijke aanval is verschrikkelijk. En dat was ook de bedoeling. De aanval is bedoeld om onwillige slachtoffers bij te sturen, door hen een ondraaglijk gevoel over zichzelf te geven. De narcist biedt zich vervolgens direct aan als redder: je hoeft alleen maar overstag te gaan en je niet meer te verzetten.

    Of iets werkelijk zo bedoeld is, kan alleen gezegd worden door diegene die het gedrag heeft moeten ondergaan. Ga na hoe je je voelt. Ik weet het; waarschijnlijk is je jarenlang door de narcist verteld dat je een drama maakt om niks, dat je weer alleen met jezelf bezig bent, of dat je zelf verantwoordelijk bent voor hoe je je voelt. Ik kan hiermee de grootste misvatting ontkrachten: hij (of zij) bedoelde het namelijk wel zo. Er wordt alleen geen schuld gevoeld, omdat er weinig tot geen empathie is. Bescherm jezelf dus. Als die ander geen empathie op kan brengen voor jou, zul je jezelf extra empathie moeten geven!

  3. Het komt allemaal goed, als je je nog wat meer in hem inleeft

    Tot mijn schrik zijn er zelfs mensen die zich deskundig noemen in narcistische mishandeling, die deze boodschap verkondigen: je weet toch hoe beschadigd hij of zij is, dus als je nu probeert zijn of haar gedrag te begrijpen, compassie te tonen, dan zul je merken dat het allemaal wat soepeler zal gaan. De jarenlange training die iemand met deze pathologie je al gaf, wordt nu zelfs door een deskundige aanbevolen. Vergeef hem, maak hem niet van streek, laat het allemaal langs je afglijden, reageer vanuit liefde. Ik kan vanuit de grond van mijn hart zeggen: dit soort adviezen werken averechts! Je wordt alleen maar dieper in het land van de duisternis getrokken. Ik heb zelf heel hard moeten knokken om uit die duisternis te komen, en alleen de mensen die aan mijn kant konden staan, hielpen me terug naar het licht. Dit waren de mensen die zich inleefden in mij, die mijn verhalen konden horen, die compassie toonden om wat ik had moeten doorstaan. Deze mensen kwamen net op tijd. Door de veelal spiritueel getinte adviezen die ik eerder kreeg; dat ik nog meer begrip moest tonden, nog meer moest incasseren, werd de duisternis enkel dikker. Ik werd alleen maar depressiever en dacht nog meer aan zelfmoord. Er had zich nooit iemand om mijn welzijn bekommerd, ik was helemaal op, en nog moest ik meer liefde tonen. Het deel van mij dat nog leefde was alleen nog met een grote zaklamp te vinden. Dat kleine plantje werd omringd door heel veel duisternis. Gelukkig kwam er een ommekeer. De enige voor wie ik die liefde nog wilde opbrengen (naast mijn man en kind), was mezelf. Dat plantje. Dat was het begin van mijn redding, en ik had dit niet gered als ik geen mensen om me heen had gehad die vonden dat ik, als slachtoffer, diegene was die nu wat liefde verdiende.

    De bittere waarheid is dat mensen die worden geregeerd door (onbehandelde) narcisme of psychopathie, heel erg vanuit zichzelf denken. Ze hebben baat bij gewillige slachtoffers, ze eisen van mensen om zich heen voortdurend empathie. Zelf kunnen ze die empathie niet of nauwelijks voelen. Waarom zouden ze anders zo met je omgaan? En waarom zou jij nog meer begrip moeten tonen voor het feit dat je als voetveeg behandeld wordt? Het enige dat werkt is duidelijke grenzen stellen, en als het mogelijk is, er helemaal buiten zien te blijven. Alle adviezen die aansturen op het goedpraten van destructief gedrag, trekken je er juist in.

    Mensen met deze pathologie zullen altijd suggereren, dat als je nou iets beter je best doet, het allemaal goed komt. Het advies van deskundigen, om je in hen in te leven, hen te begrijpen, klinkt hen dan ook als muziek in de oren. Doe gewoon nog iets beter je best! Wat ze er niet bij vertellen, is dat het moment dat het goed genoeg is, nooit komt. Het wordt je voorgehouden als een fata morgana in de woestijn. De dader rekent erop dat zijn slachtoffer te moe, te dorstig en te verzwakt is, om deze strategie te doorzien. En voor veel slachtoffers klopt dit ook, helaas.

  4. Waar onenigheid is, hebben beiden schuld

    De normale menselijke logica kan niet over persoonlijkheidspathologie worden neergelegd. Tussen normale mensen is het zo dat je bij een conflict allebei naar je eigen aandeel kijkt. Maar we hebben het hier niet over normale interacties. Deze voorvallen slaan de grond onder je voeten vandaan. Het is juist zaak uit die voortdurende staat van verwarring te komen. Bedenk goed dat de narcist helemaal niet aan de relatie wil werken, hij wil dat jij er aan werkt. Na het jarenlang obsessief piekeren over hoe je iets wel of niet had moeten zeggen (want hij raakte zo van streek), over dat je iets beter wel of niet had kunnen doen (want je wist toch hoe belangrijk het voor hem was), wordt het echt tijd dat je die verantwoordelijkheid voor zijn welzijn teruglegt waar hij hoort: bij hem (of haar)! Hij heeft altijd geprobeerd die verantwoordelijkheid te ontlopen, door te doen alsof alles aan jou lag. Blijf uit die val. Alle informatie die je uitnodigt naar je eigen stuk te kijken, omdat je zijn gedrag wel zal hebben opgeroepen, zou ik wantrouwen. Ze is mede gebaseerd op de misvatting dat alleen labiele, afhankelijke mensen een relatie aangaan met een narcist. Hier klopt niets van! De meest stabiele, levenslustige vrouwen (of mannen) vallen voor de fata morgana, om later te ontdekken dat deze ideale partner slechts een luchtspiegeling was. Na de jarenlange psychische en emotionele terreur ben je gewoon op. Vaak gaat dit gepaard met een enorm gevoel van falen, terwijl je dus slachtoffer was van een zeer destructief persoon! Laat je dus niet aanpraten dat de schuld bij jezelf lag, omdat je er voor koos slachtoffer te worden. Je bent slachtoffer. Nu is het alleen zaak om je aan de relatie te onttrekken en weer mens te worden. Je bent er zelf verantwoordelijk voor om de schade die je is aangedaan te herstellen, maar de schuld voor de beschadiging mag niet op jouw schouders worden gelegd. Dan kun je nog steeds de loyaliteit niet leggen waar deze eigenlijk hoort; bij jezelf.

  5. Narcisten zijn heel makkelijk te herkennen

    De associatie die veel mensen bij een narcist hebben, is de vlotte, gladde praatjesverkoper. Maar dit is een eenzijdig beeld. Het griezelige is dat narcisten helemaal niet zo makkelijk te herkennen zijn. Het zijn vaak hele innemende, charmante en beschaafde mensen. Je zou het ook anders kunnen zeggen: ze hebben heel goed gekeken om te weten hoe ze normaal en ontwikkeld kunnen overkomen. Ze zullen dan ook niet snel gewantrouwd worden, doordat hun stoornis vrijwel onzichtbaar blijft. Ze kunnen een heel positieve indruk maken, doordat ze het met je eens zijn, aandachtig luisteren, en zo op je lijken. Het is van groot belang om het positieve gedrag van een narcist in het juiste licht te zien: hij weet precies wat hij moet spiegelen en doet dit om verzekerd te zijn van de benodigde voorraad.

    Juist doordat narcisten zo normaal over kunnen komen, kampen veel slachtoffers met het probleem niet geloofd te worden als ze proberen over te brengen wie en wat er achter dat masker van perfectie huist.

  6. Door te vergeven kan je de narcist los laten

    Ik moet echt iets zeggen over vergeven en het heersende idee dat je dan pas iemand kunt los laten. Ik realiseer me dat ik hiermee boze reacties kan oproepen, maar ik vind het onderwerp te belangrijk. In de context van persoonlijkheidspathologie vind ik vergeven gevaarlijk. Je kunt geen tijdschrift openslaan, of er wordt gesteld dat je de dader moet vergeven, omdat je anders je eigen gezondheid benadeelt. Vervolgens wordt er geschermd met zogenaamde wetenschappelijke bewijzen, dat niet vergeven je eigen heling blokkeert. Hier kan ik dus echt boos om worden. Om te beginnen vind ik het een heel persoonlijke keus, of je iemand wil vergeven of niet. En het belangrijkste: narcistische mishandeling ondermijnt de relatie met jezelf. Je wordt zo tegen jezelf uitgespeeld, dat de enige relatie die echt belangrijk is om te herstellen, die met jezelf is. Het is de vraag of dat gebeurt als je alle energie aanwendt om die ander te vergeven, om vooral een goed mens te zijn voor die ander. Het gaat nu eens niet meer om die ander, het gaat om jou! Neem dus serieus wat je voelt, en laat je niet aanpraten dat niet willen vergeven hetzelfde is als geregeerd worden door haat en wrok.

    In alles wat ik heb gelezen en gehoord over vergeven valt me op dat het altijd zo zwart/wit wordt neergezet: je moet vergeven (want dan ben je Goed), en als je je niet op die manier met de dader wilt verhouden dan blijf je vast zitten in wraak. Wie zegt dat? Ik zou nog veel meer kunnen zeggen over deze kwestie, maar het allerbelangrijkste is: richt je in je heling op jezelf. Herstel die relatie. Narcistische mishandeling is een complexe vorm van mishandeling, waarbij je niet geholpen wordt door jubelende kreten. Loslaten suggereert dat jij, als slachtoffer, diegene bent die iets vasthoudt. De realiteit is omgekeerd. Mensen met persoonlijkheidspathologie trekken jou voortdurend in hun realiteit. Het gaat dus niet om loslaten. Het gaat om hier buiten zien te blijven, door weer jezelf te worden, door uit te vogelen wat jouw waarden zijn, waar jij voor staat. Neem je eigen standpunt in over wel of niet vergeven. Dat is waar het mij om gaat. Ik zie niet vergeven trouwens niet als een actie, maar meer als een weg die je niet in slaat. Waarom zou je iemand die zijn eigen destructie niet erkent, die er geen verantwoordelijkheid voor neemt, in zo verre tegemoet komen? Alleen de dader zelf kan herstellen wat hij of zij heeft aangericht. Ik ben die weg niet ingegaan, maar dat wil niet zeggen dat ik vast zit in wrok. Ik leef weer, en dat is iets heel anders.

« hoe kom je eruit?

654 thoughts on “Gevaarlijke misverstanden over narcisme

  1. Autisme is echt iets anders dan narcisme, maar het is duidelijk ook een uitdaging voor de mensen die van ze houden.
    Ik heb allebei meegemaakt. Een persoon met ASS kan er echt niks aan doen. Een narcist is kwaadaardig.

  2. Mijn zoon is bijna 42 en ik heb nooit gezien (of willen zien) dat hij narcistische trekjes had. Natuurlijk, ik vond wel altijd dat hij soms wat afstandelijk reageerde naar mij en zijn zus, maar ging ervan uit dat dat een fase was. Maar nu ben ik er echt van doordrongen. Gelukkig is dat niet uitgemond in crimineel gedrag. Bij hem uitte zich dat meer in dingen als zich verschuilen achter zijn werk, tot in het absurde toe. Nooit kon iemand een beroep op hem doen, wanneer zijn vader, moeder of zusje jarig was kon hij niet komen, zogenaamd omdat hij het druk had, maar ook hij had echt een vijfdaagse werkweek, net als iedereen. In het ongunstigste geval kregen wij op de avond van de dag dat wij jarig waren een sms met felicitatie, nooit een telefoontje. Op een dag besloot hij dat hij een eigen restaurant wilde beginnen (hij is kok). Hoewel ik mijn twijfels had over of dat wel geschikt was, gezien zijn fanatisme voor het koken, klinkt gek maar bij een zaak komt er heel wat meer kijken, kon ik toch niet anders dan hem zijn gang laten gaan. Het kon bijna niet uit blijven, de zaak was volgens hem te klein dus het moest een veel groter pand worden en als hij wat wilde gebeurde het ook. Dus het kwam er, en daarmee ook de grote problemen. Doordat het pand veel groter was moest er ook meer personeel komen en daar was het al, personeel dat niet aangestuurd en een baas die zich terugtrekt achter de pannen, dat moet wel fout gaan, en dat gebeurde dan ook. Nu woonde hij in die tijd samen met een vrouw die ook bij hem werkzaam was als restaurantmanager. En wat gebeurde er? Zij kreeg van hem de schuld van het faillissement. Onterecht, ik kan het weten, heb hem in de laatste maanden geholpen met de administratie, maar kon echt niets bereiken zonder zijn input, en die was er niet.
    Al heel snel vond hij een baan en begon de volgende toestand. Iedereen bij dat bedrijf deed het fout, alleen hij niet, vreemd als je bedenkt dat her bedrijf al jaren heel goed draaide zonder hem en nu ook alweer jaren goed gaat.
    Toen kwam de volgende ellende, weer een eigen restaurant beginnen, nu samen met een zakenpartner, die ook voor een groot deel voor de financiën zorgde. Een deel moest hij zelf inleggen, dat had hij niet dus hebben wij het spaarpotje dat wij aangelegd hadden voor na onze pensionering aan hem geleend. Mooie beloftes, binnen 3 jaar terugbetalen, rente enzovoort. Vanaf dag 1 werd dat dus een strijd.
    Na een jaar ging ook hier de boel fout en natuurlijk was het ook dit keer niet zijn schuld.
    Wat er daarna gebeurde? De ene baan na de andere, dagelijkse telefoontjes naar mij, zijn moeder, met klachten over hoe fout de anderen wel zaten.
    Totdat ik na 43 jaar huwelijk met zijn vader, een uitgesproken narcist, besloot te gaan scheiden en mezelf te verlossen van die eeuwige terreur en manipulatie.
    Toen bestond ik niet meer voor hem. De telefoontjes hielden op, als ik hem zelf belde kreeg ik de voicemail en verder was ik ook overal geblokkeerd. De enige manier was nog via Messenger, via die weg heb ik vele berichtjes gestuurd. Niets hielp, tot er na 1,5 jaar toch ineens een reactie kwam. Ik blij, we zijn toen samen wezen eten. Dat heeft zich nog een paar keer herhaald, maar elk contact ging moeizaam, ik heb zoveel onterechte verwijten gehad dat ik meestal
    triest thuis kwam na zo’n avond. Maar, omdat ik het contact niet wilde verliezen, nam ik dat maar op de koop toe, ook het verwijt dat hij zo moeilijk zat omdat hij nog steeds bezig was die lening terug te betalen.
    Nu heb ik zelf even hulp nodig, niet veel hoor, moet voor een onderzoek naar het ziekenhuis en heb daar begeleiding bij nodig, het gaat om ongeveer een halve dag. Ik heb hem gevraagd mij daarbij te helpen, maar opnieuw wordt ik doodgezwegen.
    Dit alles maakt mij erg verdrietig, ik ben nog bezig alle narcistische streken van zijn vader te verwerken en krijg dit er nuj overheen. Het is allemaal zo weer van hetzelfde, dezelfde manier van doen tegenover de vrouwen in de familie.

    • Mieke. wat je verteld is m.i. typerend voor veel relaties tussen een moeder en haar NPS-zoon. Ik herken dat van mijn exen, broer, zwagers etc. Moeders zijn er als er geld nodig is of andere diensten maar verder zijn ze totaal blind, doof en verstoken van empathie tuurlijk, naar behoeften van hun moeders toe, geen krimp als een hoogbejaarde moeder met gebroken heup weken alleen thuis op bed lag (wel andere hulp v buitenaf)
      Mijn oudste NPS-zoon, op zn 16e door zn zwaar NPS vader bij de Scientology (sekte) ‘ingelijfd’, heb ik al jaren niet gezien, amper gehoord en die stuurt mij onlangs doodleuk uit het niets een trouwfoto van zichzelf uit Australië, met tevens zn schoonouders (ook sekte) erop. Laat me je dit vertellen Mieke, als je wéét dat je kind NPS heeft, moët je leren wat dat inhoudt anders is het niet te verwerken hoe je behandeld wordt. Gewoon uit zelfbescherming! Geef niets, vraag niets en helemaal….verwacht NIETS. (schrijf je geld af, dat blijft voor jullie beiden een soort manipulatie) Het is hard maar ik denk bij mezelf: tenminste begrijp ik wat er speelt, daarbij denkend aan de vele moeders met een NPS kind, zonder beseft hiervan die nog jaren zullen blijven hopen op verandering, dus blijven lijden. Heel veel sterkte gewenst en laat alleen gezonde mensen toe in je leven. Familie of niet

  3. Beste Mieke,

    Wat ontzettend droevig is dat, je staat zo alleen en je mist ook nog je pensioenpotje waarmee je nog wat vreugde zou kunnen beleven. Zelfs niet met je moeder naar het ziekenhuis, nu ze er alleen voorstaat, dat is extreem egoïstisch van je zoon, die toch de leeftijd heeft om eens iets terug te doen.
    Toch lijkt me dat hier meer aan de hand is dan alleen narcisme. Het narcisme maakt hem egoïstisch en laat hem in een grootheidswaan leven. Hij onderneemt te grote dingen en als het mislukt krijgen anderen de schuld. Maar dat zijn leven mislukt is een ander probleem. En die problemen wentelt deze N dan af op anderen. De mislukkingen, dat ligt maar ten dele aan het narcisme, aan het gebrek aan realiteitszin. Voor het overige is het een reeks flagrante zakelijke fiasco’s, wat de zaak voor jou als moeder nog akeliger maakt. Je wilt toch graag je kinderen succes zien hebben.
    Je kunt niet anders dan je verdriet nemen, verwerken, rouwen om het gemis aan liefde van je ex-man en je zoon. Je op jezelf richten en hopen dat er nog een deel van leven voor jou komt. Richt je niet meer op die uitzuigers, dat brengt je alleen maar meer verdriet en kost je nog meer van jezelf.
    Als ik jouw situatie bezie, en die naast mijn familie leg, dan zie ik toch een patroon van erfelijk narcisme. Mijn vader is een rasnarcist, zijn moeder en oma waren het en mijn jongste zus heeft ook trekjes. Wat me vooral opvalt is het gevoel overal recht op te hebben. Op dingen die ze anderen niet gunnen, nee, want zij zijn bijzonder en de rest van de wereld wordt gemarginaliseerd. Ongeveer iedereen wordt naar beneden gehaald, op een paar nieuwe kennissen na, die iets hebben gepresteerd en een tijd worden opgehemeld. Tot het moment dat zij ook bij de rest gaan horen, tot de N ook bij hen fouten ziet vooral wanneer ze hem of haar doorhebben waarschijnlijk.
    Het is erg triest. Het maakt ons als slachtoffer eenzaam en wantrouwend. En daarmee heb je jezelf nog een keer te pakken.
    Wees lief voor jezelf, houd je ogen open en aanvaard vriendschap waar je die krijgen kunt, maar verlies je niet meer in empathie. En regel die lening zo zakelijk mogelijk en vraag hem anders het geld bij de bank te lenen. Stel grenzen: bij drie termijnen achterstand kan hij naar een loanshark want een gewone bank zal die lening vast niet aangaan. Wees hard, van deze zoon heb je niets te verwachten. Alleen dan zal hij je respecteren.
    Je snapt, ik zeg dat niet alleen tegen jou, maar ook tegen mezelf.
    Sterkte en liefs,
    Marjet

  4. Wat een goed artikel. Intussen ben ik er ook achter en herken het. Elk van die punten is me decennia lang toegeroepen door familie en bekenden, dat ging vooral over moeder. Altijd zo aan mezelf getwijfeld..en maar weer proberen, en maar weer…codependent en het leidde tot helemaal nada niks aan verbetering, integendeel, tot wanhoop zag ik de boel alleen maar verslechteren, ondanks al mn inzet en pogingen. Ik begreep er helemaal niks meer van. Tot voorjaar 2018…toen ik gewezen werd op deze website.

  5. Zo herkenbaar dit alles . Kom net uit een ” gelukkig ” kortstondige relatie met een vrouwelijke narcist . Wel door haar charmes en mooie praatjes nog eens verliefd geworden op mijn 50ste . Een vrouw van Spaanse komaf , ik was voor haar degene waar ze een relatie tot aan de dood zou krijgen , en mocht er ooit iets zijn dan hoopte zij dat we het als volwassenen op een normale toon met praten op konden lossen . Ik stond versteld en dacht nog dat is geweldig . Kort daarna vond ik het wel vreemd dat ze al zoveel relaties achter de rug had , het altijd over haar exen had , daar ook het liefst gewoon contact mee hield , er ook al over gelogen werd of iets zo verdraaid werd dat het voor haar gunstiger leek . Ook vond ik dat ze overdreven veel aandacht van andere mannen opeiste terwijl we net een relatie begonnen waren en het respectloos uitwisselen van gegevens daarmee zag ze ook niet als een probleem . Ieder keer zei ze dat ze gewoon sociaal was en graag nieuwe vrienden maakte , huh hallo het zijn alleen maar mannen voornamelijk vrijgezellen , ja ook getrouwde uit het stapcircuit . Ik kreeg op een gegeven moment zelfs van haar te horen dat ik maar drinken moest gaan halen zodat ze met de kerel die achter mij stond kon gaan praten . Ik dacht nog ; wat krijgen we nu zeg . Ik was jaloers en moest dat snel oplossen en anders moest ik maar naar een psycholoog gaan . Er waren al genoeg exen die ze ook daar naar toe heeft gestuurd . De twijfel sloeg toe bij mij , is dat dan normaal al die aandacht opeisen van andere mannen terwijl je net een nieuwe partner hebt , ben ik dan zo’ n rare dat ik dat niet normaal vind . Mannen die ze maar amper kent werden gelijk gekust , zelfs als ze maar 1 keer had gezien , iets wat ze nooit deed vertelde ze mij in het begin . Altijd antwoorde ze als een vreemde op messenger een gesprek begon of als iemand via via haar tel.nr had en begon te appen met haar en schunnige plaatjes stuurde ging ze gewoon mee in het gesprek . Kijk vrienden waar ze woont en al jaren mee omgaat , oké .maar hier deugde geen moer van . Feestjes van bekende en familie ging ze alleen naar toe , ik werd niet eens gevraagd . Feestjes waar zij al kaartje van had waren allemaal uitverkocht en werd niet eens moeite gedaan om mij mee te krijgen en ondertussen hele dagen met de iPhone van alles aan het doen , mocht daar niet wantrouwend over doen maar er werd van haar uit ook niet gezegd met wie ze bezig was of waar het over ging . Iemand verwijderen weigerde ze , alle exen en mannen waar ze mee afgesproken had en alle gesprekken stonden nog op haar telefoon . Gewoon omdat ze bang was dat ze daarop aangesproken zou worden . Eindelijk een avondje weg met een ander stel wat haar vrienden waren . Diezelfde week hoefde ik geen appjes meer naar haar te sturen , geen lieve tekstjes want dat was kinderachtig ineens en toen we die zaterdag weg gingen zag ik al dat ze met een vriendin had gepraat , zo koel en afstandelijk terwijl ik er zoveel zin in had . Kreeg vrij snel in de gaten dat ze er niks aan vond en halverwege de avond stond ze met iemand de hele tijd te appen en werd ik gewoon genegeerd . Toen ik erbij kwan staan werd het gesprek snel afgeschermd en was ik er klaar mee. Ben s’nachts naar huis gereden om de volgende ochtend terug te komen naar haar huis om te praten . De deur ging niet meer open , de politie was gebeld en kreeg een scheldkanonade naar mijn hoofd waar ik stil van werd . Wie was dit ineens , waarom werd er niet gepraat zoals zij wilde . Dit had ik zo nog nooit meegemaakt . Naderhand er alles nog aan gedaan om verder te gaan met de relatie . De vraag gesteld of dat ze liever aan onze relatie zou willen werken of dat ze liever weer met de volgende kerel in bed duikt , en die daarna en zo verder waarschijnlijk . En ja hoor , ze ging liever met weer een nieuwe vent naar bed , ze had overleg gehad met haar vriendinnen en ze had er geen vertrouwen meer in . Wat 51 jaar en dan zo’ n kleutersmoes krijgen . Dus klaar en het deed haar helemaal niks . Alles was één grote leugen

  6. Duidelijk stuk, fijn om bevestiging te lezen in mijn gevoel. Om nog even in te gaan op het laatste stukje, vergeving.. reden die beschreven wordt, waarom het geen nut heeft ben ik het helemaal mee eens. Het heeft geen (meer)waarde als diegene zijn gedrag niet erkent en verantwoordelijkheden niet neemt. Zal ook niet gaan gebeuren. De toekomst kun je het best voorspellen door naar het verleden te kijken.. Het is veel belangrijker om jezelf te vergeven, niet boos zijn op jezelf, zodat je weer vooruit kunt kijken en loslaten. Je bent zoveel mooier en liefdevol waar je dankbaar voor kunt zijn.

    Survivor

  7. WoW gewoon zo herkenbaar alles. Ik ben opgegroeid met een narische vader. Die altijd zijn speeltjes belangrijker vond, dan dat ik en mijn zus met honger naar school moesten. Maar het was ook zo dat wanneer hij weer geld te kort kwam voor zijn sigaretten dan verkocht hij zijn speeltje waar hij op uitgekeken was, maar niet voor eten. Hij is nu overleden aan de gevolgen na amputatie van zijn been door zijn diabetes gevolgen.

  8. Na een periode waarin ik langzaam aan het herstellen was van twee intensieve jaren met een narcist gebeurde onlangs het volgende. Ik ging sinds ruim een jaar geregeld, 1 x per week, soms 2 x, naar een kringloopwinkel in de buurt. Om spullen te brengen en te halen, maar vooral ook voor de gezelligheid en de goede gesprekken met de lieve, goedwillende medewerkers. We hadden veel plezier en ik had veel steun aan deze bezoeken. Ik had ze indertijd verteld over de problemen met de narcist, die mijn onderbuurman was. Zijn naam heb ik nooit genoemd, ook uit angst voor wraak. Eerder had hij me verweten dat ik hem zwart maakte, toen een vriendin die me de vernieling in zag draaien na een jaar vroeg hoe mijn onderbuurman eigenlijk heette. Ze bleek hem te kennen – naar haar had hij zijn leuke, charmante kant getoond – en heeft hem sindsdien niet meer gegroet. Daar was hij woedend om. Hij is er herhaaldelijk op teruggekomen.

    Een van de vrijwilligers in de winkel, een man met wie ik goed bevriend was geraakt, kent het hele verhaal, hoe ver het is gegaan, de zeer zware depressie waarin ik was beland, de moeizame weg naar herstel.

    Vorige week liep tot mijn ontzetting de narcist de winkel in. Hij bleek zich aangemeld te hebben als vrijwilliger, en werd door de medewerkers, mijn vriendenclubje, hartelijk verwelkomd. Hij zag mij, negeerde me. Ik hem ook. Ik ben direct weggegaan.

    De vrijwilliger die het hele verhaal kent heb ik later gesproken, hij zei het heel vervelend te vinden maar er niets aan te kunnen doen. Dat snap ik. Er komt bij dat deze man kortgeleden avances maakte naar mij, waar ik niet op in ben gegaan, daar is hij onderliggend nog boos om. (Ik hoopte nog dat dit weer goed zou komen en dat we de vriendschap weer konden oppakken.)

    Een andere vrijwilliger, degene die mijn buurman in principe al had aangenomen, heb ik uitgelegd dat ik niet meer naar de winkel kom. Hij kende ook het verhaal over mijn onderbuurman, was geschrokken dat het dus om deze man ging. Maar hij is, net als de anderen, goedhartig en goedwillend, stelt zich tegenover iedereen vriendelijk op, wil mensen een kans geven…

    Zo was ik vroeger ook. : ) En nog wel, gelukkig, maar nu met meer kennis en wijsheid. Ik vind het niettemin heel erg om te zien hoe de narcist mijn vrienden heeft ingepakt, hoe aardig ze voor hem zijn. Mijn ondersteunende clubje waar ik zoveel plezier had!

    De narcist had kunnen weten dat hij mij daar zou tegenkomen, hij weet dat ik van kringloopwinkels houd en dat het in de buurt is. Hij weet ook dat ik niets meer met hem te maken wil hebben. Er is geen andere optie voor mij dan daar niet meer te komen.

    Het is niet mogelijk om aan de mensen daar uit te leggen wat er gebeurd is, hoe de narcist te werk gaat, wat voor gevolgen het kan hebben. De vrijwilliger zei dat hij zich daar bescheiden opstelt. Natuurlijk doet hij dat! Hij weet precies hoe hij het aan moet pakken. Ik ben ook bang voor nieuw gedoe (stalken bv.) omdat hij denkt dat ik hem zwart maak, dus ik heb het naar de vrijwilliger kort gehouden. We hebben afgesproken dat er niet over mij gepraat wordt, geen informatie gegeven. Het voelt zo vreemd! Alsof je jezelf uit moet gummen voor je veiligheid.

    Maar uitgummen ga ik mezelf niet, ik zoek op een andere manier wel weer kracht. Gelukkig heb ik nog enkele vrienden, die dan wel verder weg wonen. En ik was al een eind op weg met mijn herstel. Dat is hiermee niet verdwenen. Een tegenslag is het, geen ramp.

    Liefs en veel goeds voor jullie allen!

    Lonne

    • Dat is echt een leuke situatie, erg frustrerend maar ik zou het wat tijd gunnen want zijn masker zal af vallen en als hij zijn ware zelf toont, zal het niet blijven duren. Ook zal hij het zelf snel saai vinden want het was maar om jou te raken en als je zo weinig mogelijk toont dat het je raakt, zal hij zich gauw vervelen en ermee stoppen. Vanop een afstand lijkt me dit wat er zou kunnen gebeuren, ondertussen veel sterkte !

  9. Heel herkenbaar allemaal tot in de details! Ik wil iedereen inclusief mijzelf 😌 heel veel sterkte wensen! Het is ongelooflijk wat er in je hoofd gebeurt… Laatst toch weer contact gehad en het duurt weer even voordat ik de spoken verdreven heb….

  10. Deze misverstanden kunnen wat mij betreft niet vaak genoeg worden aangekaart, totdat heel Nederland ze uit hun hoofd kan opdreunen. Zet ze in de grondwet van mijn part. Het zijn telkens extra klappen in het gezicht van het slachtoffer die al zoveel heeft meegemaakt. Compleet schandalig om als samenleving dit toe te laten.

Geef een reactie