Wie zijn wij?

Iris Koops

If you get lemons in life; make lemonade

Ik ben twintig jaar bezig geweest om uit te vinden wat er met me aan de hand was. Het ging eigenlijk altijd slecht. Ik heb diverse therapieën uitgeprobeerd. Therapeuten verwezen me bijna altijd terug naar mezelf; ik zou verkeerd met dingen om gaan. Ik werd verantwoordelijk gesteld voor mijn eigen symptomen. Natuurlijk ben je zelf verantwoordelijk voor hoe je met je eigen symptomen om gaat, maar stellen dat je ze zelf gecreëerd hebt gaat wel erg ver. Dit zou hetzelfde zijn als tegen een patiënt met een hersenschudding zeggen dat hij echt beter moet proberen te focussen. Eindelijk vond ik een therapeut die een diagnose kon stellen en zijn behandeling daar op baseerde, waardoor ik mijn probleem kon gaan aanpakken! Nu ik eenmaal begreep waardoor ik zo beschadigd was, ging ik alles lezen over trauma en dissociatie. Ik zocht het internet af voor goede informatie over narcisme, en ontdekte dat er in Nederland weinig goede informatie beschikbaar was. Daarover kan je van mening verschillen, maar de informatie die mij destijds enorm geholpen heeft kwam uit de Verenigde Staten en Ierland, zie de links.

Gedurende de twintig jaar dat ik vertwijfeld rondliep heb ik o.a. een universitaire studie afgerond en als manager en coach bij verschillende bedrijven gewerkt. Vraag me niet hoe ik het gedaan heb. Ik was er zo van overtuigd dat er iets grondig met me mis was, dat ik alleen door heel goed te functioneren iets goed kon maken. Dat lukte gelukkig steeds minder, tot het gewoon niet meer ging. Mijn symptomen werden heviger en mijn ziel begon me steeds harder terug te roepen. De laatste jaren leef ik steeds meer vanuit mezelf; ik ben weer terug in mijn lijf.

Er is een engels gezegde dat luidt: if you get lemons in life; make lemonade. Ik heb heel veel citroenen op mijn levenspad gekregen, en de zure smaak was bijna onverteerbaar. Maar door met mijn ervaringen andere mensen te helpen, maak ik limonade. Ik zou oneerlijk zijn als ik zou zeggen dat ik dolgelukkig ben. Maar de zinloosheid die ik zo lang over mijn leven gevoeld heb, is weg.

Iris heeft haar tweede boek een jaar geleden afgerond en dit is hier te bestellen.


Mark Lindeberg

Never waste a good crisis

Ik ben vanaf de oprichting van het Verdwenen Zelf erbij betrokken. Eerst zijdelings, maar sinds september 2014 volop. Ik heb in die tijd de onstuimige groei van het Verdwenen Zelf meegemaakt; van een kleine website tot een compleet pakket diensten met twee boeken, een netwerk, workshops en de website als bindmiddel en klankbord.

Ik zelf heb een narcistische ouder gehad en deze opvoeding heeft diepe sporen nagelaten. Het heeft jaren en vele therapeuten geduurd voordat het woord narcisme voor het eerst viel. Ik had toen ongeveer dezelfde ervaring als veel mensen die deze website voor het eerst bezoeken: alle kwartjes vallen op hun plaats. En dat is denk ik het belang van het Verdwenen Zelf: mensen een soms jarenlange zoektocht langs hulpverleners besparen. De groep slachtoffers is groot en er is veel behoefte aan goede informatie en begeleiding. Het werk is veelzijdig en inspirerend.

Binnen het Verdwenen Zelf run ik het secretariaat: het verwerken van de boekbestellingen en aanvragen coachingsinformatie, verzorgen van de administratie rond de workshops en de financiële administratie in het algemeen; verder zorg ik voor de interne automatisering en onderhoud ik de website. Ik regel alles ontrent de workshops (planning, locaties etc.). Ook beantwoord ik de meeste vragen die via het contactformulier binnenkomen. Achter de schermen denk en praat ik mee over de inhoudelijke zaken.


Tako Engelfriet

Zelf ben ik geen direct slachtoffer in de zin dat ik geen partner of ouders heb die narcistisch zijn. Maar ik heb het veel in mijn nabijheid gehad en had, net als iedereen, geen flauw idee wat narcisme was. Via mijn vriendin kwam ik in 2015 in contact met het Verdwenen Zelf. Mijn vriendin en ik herkenden beiden zoveel in de website en de boeken van Iris, dat we beide meteen gegrepen werden door het onderwerp. Direct ben ik ook alles wat los en vast zat over het onderwerp gaan lezen, vooral veel populairwetenschappelijke artikelen.

In 2017 kwam ik in gesprek met Iris en zijn we gaan kijken of ik (naast mijn baan) iets kon betekenen voor het Verdwenen Zelf. Misschien heb je al eens een blog van me gelezen op de site onder het pseudoniem ‘Dirk’. Naast erover schrijven (nu onder mijn eigen naam) blijf ik er ook over lezen, op blogs en in internationale tijdschriften en/of wetenschappelijke bladen. Kennis over narcisme is en blijft nodig om het tijdig te herkennen en de effecten ervan te bestrijden.

Ik heb een achtergrond als adviseur, projectleider, beleidsmedewerker en manager in het sociaal domein. Vooral in het jeugd- en zorgbeleid ben ik bekend en heb me ook gericht op overlast en veiligheid. In mijn werk kom ik dan ook vaker elementen van narcisme tegen bij plegers of betrokkenen in zaken die voorbij komen.

Voor het Verdwenen Zelf ben ik met diverse projecten bezig, zoals het contact met mensen die iets willen betekenen voor het Verdwenen Zelf, het ontwikkelen van nieuwe initiatieven, contacten met de media en het coördineren van vertalingen van Iris’ boeken in de toekomst.

Ik doe dit werk met veel plezier, omdat ik het heel belangrijk vind dat de impact van narcistische mishandeling bekender wordt. Het Verdwenen zelf zet zich hier al jaren op een professionele manier voor in en ik draag hier graag mijn steentje aan bij.


Sophie van der Boom

The wound is the place where the Light enters you

Sinds november 2017 ben ik werkzaam bij het Verdwenen Zelf. Ik houd mij bezig met diverse projecten waaronder de accreditatie van de Workshop voor Professionals. Het Verdwenen Zelf kwam op mijn pad door een tip over het Werkboek van Iris Koops. Het lezen van haar boek was een complete herkenning en erkenning van mijn situatie.

Ik ben als kind en als volwassene slachtoffer geweest van narcistische mishandeling. Deze ervaring heeft mijn leven getekend en heeft een wond achtergelaten. Een optimistische levensinstelling, een enorme levenskracht en een diep vertrouwen hebben mij staande gehouden. Het lezen van de beide boeken van Iris Koops en het volgen van therapie bij twee therapeuten uit het netwerk van het Verdwenen Zelf hebben gemaakt dat ik begonnen ben met leven in plaats van overleven.

Ik heb een universitaire studie afgerond en heb geruime tijd gewerkt op het raakvlak van recht en (jeugd)hulpverlening. Ook hier kwam ik narcisme en psychopathie tegen en de grote impact en onbekendheid daarvan. In diverse sectoren is het wenselijk dat er meer bekendheid komt over narcistische mishandeling. Het Verdwenen Zelf speelt daar een grote rol in met haar netwerk, website, workshops, verdiepingsdagen en natuurlijk de boeken. Ik ben heel blij dat ik deel uit maak van Het Verdwenen Zelf en kan bijdragen om narcistische mishandeling een gezicht te geven.