Waarom ontsnappen zo moeilijk is

Het grootste probleem is, dat veel slachtoffers niet weten wat er met ze aan de hand is. Er zijn maar weinig mensen bekend met deze vorm van mishandeling, waardoor talloze slachtoffers rondlopen met een basaal gevoel dat het allemaal aan hen zelf ligt. Dat is ze immers ook altijd verteld.

Een nauwe relatie moeten onderhouden met een narcist is vergelijkbaar met vastzitten in een guerilla-oorlog. Je weet nooit uit welke hoek het gevaar kan komen. Veel slachtoffers ontwikkelen een ernstige vorm van PTSS. Je ervaart voortdurend stress, omdat je op alles voorbereid moet zijn. Een narcist wil de volledige controle over zijn omgeving, maar is hierin niet duidelijk. De tegenstrijdige aanwijzingen houden slachtoffers in de ban en worden veroorzaakt door de complete innerlijke chaos die in de narcist zelf leeft. Dit kun je pas zien als je uit zijn systeem bent. Zolang je er nog in zit heb je het gevoel dat je in een doolhof zit waarin je het ene moment de ene kant op gaat, het volgende moment de tegenovergestelde kant, het is een gekkenhuis. Je moet echter niets laten merken van de tegenstrijdigheid die je ervaart; de narcist moet koste wat kost zijn imago overeind houden. In de realiteit staan hou jij dan ook niet vol. Je probeert zijn logica te volgen, omdat in het volgen de enige veiligheid zit. Als een konijn in de lampen wacht je op nieuwe aanwijzingen. Hij houdt de aandacht gevangen, want zodra je niet goed hebt opgelet om te weten wat er van je verwacht wordt, wordt je gestraft. Je wordt vernederd en beschaamd, maar vervolgens heft de narcist zelf die beschaming weer op. Dit is de belangrijkste reden waarom narcistische mishandeling zo beschadigend is. Het Stockholm syndroom vormt de kern van narcistische mishandeling en zorgt voor een ziekmakende binding met het slachtoffer. Hierdoor is het zo moeilijk om te ontsnappen.

De symptomen van narcistische mishandeling openbaren zich via PTSS, depressie, suïcidale gedachtes, dissociatie, een enorm laag zelfbeeld en talloze somatische klachten. Vaak zijn de slachtoffers uitgeput. De symptomen dragen er juist aan bij dat je gevangen blijft. Je hebt vaak een leeg, onwezenlijk gevoel. Je kunt niet helder denken of tot iets komen. Je voelt je vaak heel rot, en als het zou lukken om dieper te gaan dan voel je vooral veel schaamte. Een enorm gevoel van onvolwaardigheid: ik kan het niet, ik zal het nooit goed genoeg doen, ik ben niks waard. Je piekert heel veel, kunt moeilijk genieten. Zelfs iets simpels is al heel ingewikkeld en je krijgt steeds meer het gevoel dat je niet tegen het leven opgewassen bent. Je lijkt wel op de vlucht te zijn, maar weet niet waarvoor. Je wilt jezelf verdoven, door je te verliezen in werk, in een verslaving, in wat dan ook. Wat je diep van binnen voelt is ondraaglijk, maar het ergste is dat je niet weet waardoor het veroorzaakt wordt.

Het is van levensbelang om in te zien dat deze symptomen je werden aangedaan door iemand met ernstige pathologie. De gekte van anderen kan jou gek maken.  Je verliest immers alle houvast.  Ik noem de wereld waar narcisten je intrekken het land van de duisternis.

Waarom het land van de duisternis?

  • er werd altijd gedaan of jij gek was
  • je hebt geleerd voor alles de verantwoordelijkheid te nemen, over alles na te denken wat je doet of zegt, want je zou die ander kunnen kwetsen. In werkelijkheid ben je aan het proberen om nieuwe mishandeling te voorkomen, en het feit dat dit niet als zodanig benoemd mag worden vind ik duister.
  • door de jarenlange mishandeling ben je murw, zie je niks meer helder, het is alsof je in een dikke mist zit. En er komt bijna geen licht meer door.
  • wat mensen met deze pathologie doen is heel duister, maar alleen de mensen die het van nabij hebben meegemaakt, of de mensen die zich hiervoor openstellen, weten dit. Juist de manier waarop  je wordt geïsoleerd, afgesneden van jezelf en van alles en iedereen, maakt deze vorm van mishandeling zeer ernstig.

De belangrijkste stap naar heling is weten waar je mee te maken hebt. De symptomen zijn het gevolg van narcistische mishandeling. Maar omdat weinig therapeuten de symptomen herkennen, krijgen veel slachtoffers het verkeerde labeltje. Ze hebben een depressie, of een angststoornis. Gelukkig hebben deskundigen onderkend dat er steeds meer slachtoffers kwamen met een vergelijkbaar klachtenbeeld en kreeg het beestje een naam:  Het Narcissistic Victim Syndrome of Narcistisch Slachtoffer Syndroom.

Voor mij was het inzicht dat mijn symptomen een gevolg waren van de mishandeling, essentieel. Jarenlang was mij het gevoel gegeven dat ik alles verkeerd zag, dat het allemaal aan mij lag, en dat ik het allemaal over mezelf af riep. Je hoort mensen vaak zeggen vertrouw op je gevoel, maar op een gegeven moment wist ik niet meer wat ik voelde of vond. Dit kwam ook doordat ik veel dissociëerde; uit mijn lichaam ging. Ik had vanaf toen ik heel klein was met een narcistische ouder en verzorger te maken, en alleen door te dissociëren kon ik overleven. Ook als volwassene had ik met hen en andere narcisten te maken. Ik zat aan alle kanten gevangen. Jarenlang speelde ik met het idee om zelfmoord te plegen. Toen ik eenmaal zelf moeder was, werd dit een groot probleem. Ik wilde knokken voor mijn kind, maar ik had al zo vaak hulp gezocht en nooit goede hulp gekregen, dat ik wanhopig was. Gelukkig vond ik professionele hulp, net op tijd. Ik ging veel lezen, vooral van ervaringsdeskundigen. Langzaam knokte ik mezelf een weg terug uit de duisternis.

« Waarom doet een narcist wat hij doet hoe kwam je in deze gevangenis terecht? »

180 thoughts on “Waarom ontsnappen zo moeilijk is

  1. Ik twijfel steeds meer over mijn huidige relatie. Ik ben als de dood dat ook hij een narcist is.
    Ik ben opgevoed door een narcistische vader. Hij wast een enorme last, ook nadat ik het huis uit was. Hij overleed 7 jaar geleden, maar toen had ik al twee jaar een vriend die ook een narcist was. Daar heb ik 6.5 jaar een relatie mee gehad. Dat Is inmiddels uit, maar ik betaal nog steeds zijn schulden af die ik in die tijd op me heb genomen. heel soms betaalt hij wat, als hij het geld heeft en ik er wéér nadrukkelijk om heb gevraagd. Als hij dat doet zegt hij dat hij mij graag helpt alsof hij de goedheid zelve is. 99 procent van zijn schuld betaal ik en hij gedraag zich als reddende engel. Maar dat geld kan me gestolen worden, van hem ben ik af.

    Maar toen kwam mijn huidige vriend in het plaatje. In het begin heb ik vaak gezegd dat ik geen relatie met hem wilde. We zagen elkaar wekelijks bij mij thuis. Ik vond hem wel leuk en erg aantrekkelijk, we waren vrijers en zo wilde ik het graag houden. Ik Was er echt niet aan toe om weer in een echte relatie te zitten. Hij drong aan en hij leek aardig, we zagen elkaar steeds vaker, maar altijd bij mij thuis. Hij woonde op een kamer bij oudere mensen en daar kon ik niet langskomen, want hij mocht daar geen bezoek ontvangen. op een gegeven moment was hij altijd bij mij. Op een keer praatten we over onze financiële situatie. Ik wilde een kamer verhuren, maar vond het huis te klein voor een 3e persoon. Toen bleek ineens dat hij de huur van zijn kamer had opgezegd…. en dat had hij mij nooit verteld! Hij zou wel op mijn aandringen een nieuwe plek zoeken, want samenwonen dat wil(de) ik ècht niet. Inmiddels woont hij een jaar bij mij in huis. Hij betaalt geen huur of andere vaste lasten. Soms eens wat geld als hij betaald krijgt. Een deel van zijn geld gaat naar zijn ex met wie hij een zoontje heeft van 1 jaar en 7 maanden. Dat hij een zoontje heeft weet ik pas een half jaar, daar loog hij keihard over, want ik had het hem vaak gevraagd. Toen mijn bewijs eenmaal zó hard was en hij er niet meer om kon liegen, werd ik eerst beschuldigd omdat ik zijn email had gecheckt. Toen dat niet werkte was hij zielig, want zijn leven was kapot en hij Had zoveel verdriet om zijn zoontje. Ik help en steun hem in echt alles. Als ik eens kritiek op hem heb dan zegt hij dat hij altijd overal de schuld van krijgt ipv het probleem uit te praten. Ik heb het vermoeden dat hij veel aan het appen Is via datingsites. Ik heb eerder gezien dat hij lid Is van badoo en nog wat van die sites. Als ik langs hem loop terwijl hij zit te appen /chatten /smsen dan floept zijn scherm heel snel weg zodat ik niet kan zien wat hij doet. Zeg maar gerust 5 keer per dag. Hij zit ook constant met zijn telefoon, maar zegt nooit eens uit zichzelf met wie of waarover het gaat. Daarom verdenk ik hem hiervan…. ik kan er met hem niet over praten want dan wordt hij boos. En dan moet ik ophouden. Ik kan wel doorgaan maar het wordt zo een lang verhaal.. excuses. Ik ben gewoon radeloosten want hij kan zo lief zijn en op straat zetten kan ik niet over mijn hart verkrijgen. Hij heeft geen familie in Nederland. en het allerergste, ik hou zoveel van hem…
    Maar ik wil graag een keer leven zonder narcist erbij. Ik ken dat niet. Ik heb diagnose ADD gekregen, en daar lijkt het ook erg op zoals ik ben, maar wie weet komt het door mijn leven met narcisten. Ik ben nu 43 jaar en wil er vanaf. Uit medelijden voor hem en twijfel dat hij misschien toch geen narcist Is zijn We nog samen. ..pff sorry voor dit te lange bericht…

  2. Ik zou gelijk stoppen met de relatie, beter gelukkig alleen dan ongelukkig met zijn twee.

    Je hebt zo veel zaken opgesomd welke ik zo goed herken uit mijn relatie, precies dezelfde feiten.
    Maar stoppen moet je zelf doen en met medelijden bereik je niets, daar spelen zij juist mee, dit zielig, dat zielig en jij maar helpen ……………………

  3. Ach, lieve mannen en vrouwen: de narcist wint altijd, zelfs voor de rechter! Een pak slaag kan je bewijzen met foto’s, maar psychisch leed is niet zichtbaar! Niemand gelooft jouw verhaal! Als je uiteindelijk het lef hebt om klacht neer te leggen bij de politie, lachen ze je gewoonweg uit: hysterische trut met al jouw verzinsels!

    • Ja dat had ik ook dat de politie me niet geloofde en inmiddels zijn er verhalen rond gegaan die niet waar zijn over mij zelfs bij de politie. Bij de rechtzaken winnen ze vaak. Maar gelukkig heb ik een lieve papa die rechten heeft gestudeerd diplomas heeft daarvan en nu voor rechter studeert. Dat scheelt omdat hij een hoop weet. Hihi.

    • Dit is inderdaad de harde werkelijkheid! Hulpverleners zien enkel het schaap en niet de wolf. Ik ben al 10j gescheiden maar nog altijd aan het vechten om hem buiten mijn leven te houden. De dochter heeft hij al buiten gesloten…. de zoon blijft hopen op zijn papa en zal hem nt in de steek laten. Comité bijzondere jeugdzorg, 2 thuisbegeleiders, advocaten,…. niemand die gelooft dat ik niet ruzie maak maar mezelf en de kinderen wil beschermen. Ze zeggen geef toe maar ik weiger, want als het ene conflict is opgelost biedt zich weer een ander aan. Een diep gat!!

      • beste Griet,
        Ik herken alles wat jij schrijft. Ik zit ook al 10 jaar in destructieve relatie met een ex-partner die onze kinderen die nu 13 en 16 jaar zijn, vreselijk emotioneel beschadigd. Na jarenlange advocaten die mij financieel nu tot een afgrond hebben gebracht, is hij vorig jaar nog met een rechtszaak begonnen. Met een zielig verhaal naar de rechter dat hij geen kinderalimentatie kan betalen, terwijl hij in een duur huis woont en nog veel erger : hij heeft het jongste kind een uur voor het rechterverhoor omgekocht met spullen, met als gevolg dat het kind tegen de rechter heeft verklaard dat hij bij zijn vader wil wonen. Zijn doel was bereikt. Echter het kind durfde de volgende dag mij(moeder) niet ogen te komen. emotionele spagaat. Ik verzocht de rechter bescherming voor de kinderen : hij wees eerst een mediator aan, maar mijn ex wees dat natuurlijk af. Vervolgens heeft de rechter nu een bijzonder curator ( psycho-therapeut) aangewezen, waar de ex nu tot 6 februari ( da dag dat zij een advies aan de rechter moet uitbrengen) niet onderuit komt. Zij onderzoekt de situatie, gesprekken met beide kinderen en de ouders. Vandaag 2e gesprek gevoerd met haar.
        Echter kom ik vandaag totaal machteloos en radeloos weer thuis. Mijn ex doet zich natuurlijk zoals altijd voorbeeldig voor, verantwoordelijk en super empatisch. Een wolf in schaapskleding, en ze loopt er met open ogen in. Ik word zo boos en machteloos. Ik word geconfronteerd met het feit dat hij zegt dat het kind rust nodig heeft en bij zijn vader voorlopig blijft. En hij voegt daar ook nog aan toe : of ik als moeder heb niet meer lastig wil vallen met sms-berichtjes ! Hoe durft ie. En zelfs dat vindt zij een goed idee. Wie is hier nou gek………ik bevind me na 10 jaar nog steeds in doolhof van onbegrip en de psychisch-emotionele schade gaat gewoon bij de kinderen door.
        Hij isoleert het kind en probeert het contact tussen mij en hem te beinvloeden.
        Het wordt misschien tijd om de krachten te bundelen en meer mensen bij elkaar te krijgen die zich al jaren in deze machteloosheid met hun kinderen bevinden. Een rechter, zelfs een psychotherapeut maken grote fouten door er met open ogen in te lopen en het leed wat deze mensen veroorzaken niet te kunnen onderkennen.
        het boek ‘destructieve relaties op de schop’ heeft mij de ogen volkomen geopend en moet machteloos toekijken hoe mijn eigen kinderen psychisch-emotioneel mishandeld worden, gekleineerd, (emotioneel) verwaarloosd, geisoleerd en ga zo maar door.
        Hoe zouden we dit in beweging kunnen krijgen : meer mensen bij elkaar brengen en dit gezamenlijk onder de aandacht van een rechter kunnen brengen ?
        Hoor graag je reactie.
        Warme groet, Joost (moeder)

    • Tja…inderdaad!!..ik deed zeker 10 meldingen van huiselijk geweld…de politie geloofde mij niet.
      Mijn echtgenoot was een graag gezien arts in het dorp…lid vd Rotary. Ik wist te ontvluchten aan hem en zijn jonge minnares, die hij in ons bed wilde hebben…maar niet nadat ik eerst een zelfmoordpoging deed uit wanhoop.
      Ik werd gewaarschuwd door een bevriende neuroloog aan mijn bed, dat mijn ex op de poli psychiatrie zat om mij opgenomen te krijgen op de Paaz. Ik was gek…en als ‘de dokter’ het zegt….
      Deze vriend had in de gaten dat meer speelde en gaf me geld voor een taxi. Ik ontsnapte…Dat was mijn redding..
      De huisarts schaamde zich rot, ik gaf al 3 jaar bedekte signalen af van mishandeling, lichamelijk, seksueel maar vooral geestelijk en emotioneel en ik kreeg meteen ambulante zorg. 3x in de week en durfde eindelijk scheiding aan te vragen.
      Hij vertrok, maar wilde mij, noch zijn vriendin, niet los laten.
      Toen zij het ruim een jaar later uitmaakte probeerde hij, na een ruzie , met een slagersmes zijn broer te lijf te gaan. 6 Agenten hadden de grootste moeite hem platgespoten in een isoleer te krijgen.
      Hij kreeg een IBS die ook nog eens verlengd werd toen hij een verpleegster naar haar keel vloog. Toen moesten ze hem laten gaan. Ik wist van niets en hij stond op de stoep dat hij graag met zijn kunderen wilde kamperen…de grootste fout van mijn leven…
      Zijn broer, een autist, deed geen aangifte van het slagersmes gebeuren…maar gaf mij later de schuld van het gedrag van zijn broer. We waren al 10 maanden uit elkaar….

      Die vakantieperiode misbruikte hij mijn dochter van 11, randde vervolgens nog 2 vrouwen aan die geen van beide aangifte deden…1 vrouw randde hij aan, omdat hij dacht dat ik een relatie met haar man had gehad wat belachelijk was, maar hij was grenzenloos jaloers.

      De omgeving deed en doet hij geloven dat hij een psychose had gehad…maar 4 weken voor die IBS en 4 weken erna sloot hij enorme leningen af bij de ABN…ik wist van niks…dit ontdekte ik pas bijna een jaar later.

      Hij vergiftigde de hele omgeving met leugens, al jaren….hij stal…hij loog dat het gedrukt stond tijdens de scheiding die hij een maand voor de zitting tegen probeerde te houden…hij wilde mij terug…maar hij vroeg nooit naar de kinderen.
      Reden; mijn bejaarde vader had net zijn 2e hersenbloeding gehad…uitstel of afstel scheiding zou hem mede doen ervan van mijn vaders erfdeel…
      De scheiding ging echter door.

      Ik zweeg aldoor naar buiten, maar voor de escalatie met de ‘psychose’ waren mijn kinderen al in 4 hulpverlenings trajecten geweest.
      Ik hoopte dat hij nog vader van onze kinderen kon zijn…zo naief was ik nog…je hoopt en hoopt…tevergeefs en na de ontdekking van het misbruik van mijn dochter, een jaar na het gebeuren, chanteerde hij me.
      Hij zou alles ontkennen en ik zou opdraaien voor toen 150.000 schuld waar ik nooit een handtekening voor gezet had maar wel medeaansprakelijk was door in gemeenschap van goederen getrouwd te zijn….
      Jeugd en zeden adviseerde me niet te procederen mbt tot mijn toen 12 jarige dochter.. omdat het zijn woord tegen het hare zou worden…

      Ik heb 6 jaar ver onder de armoedegrens geleefd en meer dan 40 uur gewerkt. Mijn kk heb ik nauwelijks verder zien opgroeien…met alle gevolgen van dien. Mijn ouders waren fantastisch, zo oud als ze al waren.

      We zijn nu ruim 20 jaar verder…en hij heeft al die jaren niet naar zjjn kinderen omgekeken, nauwelijk kunderalimentatie betaald… en is ineens weer opgedoken.
      Hij heeft nu een nieuwe partner die een eigen bedrijf heeft (ik mocht nooit werken van hem…) maar zij heeft daar zeer dubieuze mensen (o.a. een psychiater) in getrokken. Ze lijkt uitermate beschermend naar mijn ex die weer het slachtoffer (van mij) uithangt..
      Hij liegt dezelfde leugens weer..

      Het contact tussen mij en het gezin van mijn dochter is verbroken. Dit jonge gezin kreeg het heel zwaar voor de kiezen…en dan slaan psychopaten toe. Ik heb helaas een schoonzoon die opkijkt naar ‘de dokter’ en mijn dochter zwijgt en wist haar herinneringen…

      Ik heb uitstekende hulp gehad van Jan Storms….die eindelijk de puzzel legde…
      Waarom mijn dochter haar ogen sluit voor, zowel het misbruik als haar gedrag naar mij, is me uitgelegd. Mijn ex…Een levensgevaarlijke man…nog steeds arts…zijn leventje ‘op orde’ draait hij iedereen weer een rad voor de ogen, totdat er weer iets ‘knapt’ in zijn hoofd omdat hij zich onheus bejegend voelt…
      De psychose was geen psychose, maar een ‘mataglap’ zijn…hij had vaker aanvallen van razernij…

      Ik verhuis naar het buitenland omdat hij opnieuw alles en iedereen in zijn macht krijgt.. na bijna 20 jaar afwezigheid..
      Voor mijn kleinkinderen, die ik niet verder mag zien opgroeien, schrijf ik een boek wat ze krijgen als ze volwassen zijn, omdat ik niet wil dat zij denken dat ik ze in de steek heb gelaten.
      Veel wat gebeurd is weten mijn eigen kinderen niet eens…

      Ik heb mijn schoonzoon gesmeekt op mijn kleinkinderen en dochter te passen…eens psychopaat en pedofiel en aanrander.. altijd een gevaar!!!

      Wegwezen! Een psychopaat kan je inderdaad alles doen kwijtraken…ook jezelf…

  4. Hallo lieve mensen.
    Ik heb idd ook 19 maand lang een relatie gehad met een narcist. Heb ook een dochtertje met hem zij is bijna 1 jaar maar zit helaas in pleeggezin.Ik heb in zo.n angst geleefd al die maanden. Ik deed altijd alles fout. Niks was goed. Als hij wat fout deed en ik sprak hem erop aan dan was het… jij bent gek of jii zit fout of jij bent jaloers!! Maar ik was vroeger een hele vrolijke lieve zelfverzekerde meid. Ik denk steeds achteraf had ik toch die dag maar thuis gebleven dan had ik hem nooit ontmoet. Dan was deze nachtmerrie mij bespaard. Ik heb zoveel meegemaakt. Hij hield 2 extra vrouwen op mij na. Wat hij nog steeds nu nog ontkent terwijl we zelfs gescheiden zijn en ik het hem paar x heb gevraagd omdat ik bewijzen heb gezien van… pop ik mis je ik zat toen vast ik ben bij haar weg was geweldig weekend met jou xxx. Berichtje ook gezien pfff ik boos natuurlijk… en hij mishandelde me x op x. En dan praatte hij het goed door te zeggen… vergeet het toch. Het is gebeurd. Verleden tijd.

    Dan begon hij te huilen. Ik had 2 week niet op me been kunnen lopen. En meneertje neef verwachte nog steeds dat ik meeging naar verjaardag van zijn moeder… dus niet!! Ik zei toen tegen hem… ik zeker een schijnheilige kop zetten terwijl ik een dag ervoor tegen de bank ben geduwd 3 harde trappen tehen me scheen been gehad en 2 trappen in me zwangere buik van 13 week!! Toen ik dat zei barste de hel los. Na veel strijd ben ik toch meegegaan. Ik liep huilend naar buiten ik had het xi benouwd van de stress. Me ouders kwameb later naar me toe met verhaal dat hij narcistisch is. Ik wist niet eens wat het was. Ik ben x op x door hem gedrogeerd verkracht ik ben hoogzwanger ontvoerd en tijdens weeën heeft hij me uit de auto gezet ej is weg gereden. Hij kon zich nooit inleven. Na 19 maand ging ik bij hem weg. Bleef alleen over met een post traumatisch stress syndroom. Dochtertje uit huis. Familie kwijt. Schulden etc. Nu heb ik een nieuwe vriend die net zo is… doet zezelfse dingen. Ik wou bij de brandweer werken als vrijwilliger hii kraakte het gelijk af. Hij is erg jaloers zit op datingsites. Heeft me verkracht en gedrogeerd. Ik heb elke avond het gevoel dat ik ghb heb gehad. Dan word ik warm vanbinnen. Voel me ineens wazig worden. Klamme handen. Dan kan ik nie5 meer op mr benen staan wn slaap ik hele nacht in 1 x door terwijl ik nornaal heel slecht slaap. Volgende dag ben ik opgegocky kan ik niks hebben en ben ik hele dag suf. En ik herrinner me niks. Word ik wakker met blauwe plekken en krassen zonder reden waar dat weg komt. Hij versprak zich welleenw dat ie erop kickt als ie me verkracht. Omdat ie dan de macht heeft. Maar ik weet niet wat ik hier mee moet. Heeft iemand tips of dit een narcist is. Of niet, en wat ik beste kan doen? Me gevoel klopt altijd en me gevoel zegt hij wil me kapot maken… hij trapt me x op x grond in. En ijst steeds geld van mij. Zet mensen achtwr me rug tegen m3 op wat me ex ook deedm hij noemt me een hoer slet en eem vies tering wijf. Negatiebe levens instelling. Wil dood en is nooit tevreden is agressief wou gelijk samen wonen kids en trouwen. Hij kan zich niet inleven in mij bijv. Als ik ziek bej ej ik kaj niet mee naar een verjaardag dan is het oorlog dan ga io vreemd etc… hwt is dan niet… ga je vreemd schat? Nee het is… je gaat vreeme het is uit… daarna wil ie ke terug volhende dag wil ie dat uit is. Heeft me al paar x mishandeld. Kan ze eigen fouten niet toegeven. Is hard koud en laa5 m3 alleen huilen… sterker nog ik mag niet huilen… ik hoop dat iemand tips heeft groetjes esther

    • Hoi Esther,

      Jouw verhaal trekt me wel heel erg aan tussen al de andere verhalen die stuk voor stuk natuurlijk ook verschrikkelijk zijn.
      Die vent, die klootzak waar je het over hebt, moet eens flink door mekaar gerost worden voor alles wat hij jou heeft aangedaan en dan met een flinke schop de oceaan over en nooit meer bij jou in de buurt komen.

      Het is goed dat je je verha hebt gedaan, maar nu moet je weten dat je afstand moet nemen van die schooier; jou laten staan met weeën?
      Hij is knettergek en dat moet je beseffen.
      Wat een schooier zeg!

  5. Hallo mensen, sinds 2014 ben ik bij hem weg…nu valt het kwartje pas goed..ik wist wel dat t niet strookte maar toch het werd allemaal zo gedraaid dat ik de boosdoener was..ik begon aan mezelf te twijfelen het lag immers altijd aan mij..mijn gedrag, mijn mening…alles wat hij was projecteerde hij op mij. Ik mocht bv geen kunstnagels meer dragen, moest 10 kg afvallen hij noemde mij tegenover zijn vrienden zeebats, op mijn foto van mijn paspoort kreeg ik commentaar “heb jij drugs gebruikt?” Terwijl ik drugs in zijn broekzakken vond..ik zei nee dat is gewoon n foto voor t paspoort! Vol ornaat liet hij zijn trouwfoto’s zien van zijn ex “mooi bruidje he?” Zo mooi was ze toen mooi slank ook” ik klapte dat album dicht en hij gooide mij tegen de muur, ik was weer “fout”, ik moest naar de secret kijken ik wou niet hij zette mij vast in de stoel, als ik met mijn zoon tv zat te kijken gewoon n spannende film maakte hij stiekum een foto van mij en mijn kind en stuurde m door naar de overbuurman met de vermelding ” moet je ns kijken wat ik thuis heb zitten vreselijk” alleen omdat onze gezichtsuitdrukking op spannend stond omdat de film spannend was.Ik ging toch tegen de klootzak in vooral als het veel te ver ging. 1 keer in een hotelkamer een dag voor wij op een beurs stonden..vergeet t nooit weer..heeft hij mij de keel dichtgedrukt en een kopstoot gegeven..toen ben ik geknakt…maar ik stond de volgende dag vooraan in de stent! Hij achteraan ! Hij durfde niet meer te verkopen vies miezerig mannetje Maar wel mij uitlachen omdat ik een dikke lip en een blauw oog had door zijn mishandeling! Hij praatte ook erg slecht over me bij mijn vrienden en in de kroeg waar hij kwam..hoe slecht hij het wel niet had thuis..hij betichtte me van dat ik borderline zou hebben en daarom dat hij me klappen had gegeven..ik twijfel zo aan mezelf dat ik me heb laten testen ik heb geen borderline ik heb nu ernstige ptss dankzij hem…7 jaar op mijn tenen gelopen altijd moeten aanpassen om maar geen commentaar of klappen te krijgen, nu zit ik midden in de therapie wat meer bestaat uit praten stukje bij beetje komt alles naar boven en nu moet ik mezelf terug vinden heb zoveel verdriet en angst vertrouw geen mens meer, zijn ellende zit in mij ik wil ervan af maar hoe???bij elk contact met de medemens zoek ik er wat achter pas mij constant aan terwijl ik weet dat het door de narcistische mishandeling komt..maar toch het is vreselijk moeilijk…ik raad vrouwen en mannen dan ook met klem aan bezint eer ge begint ren heel hard weg mocht je jezelf herkennen op alles wat op deze site staat, want die narcistische losers deinzen nergens voor terug! En als je weg bent dan zit je in een soort van roes en nog moet je dingen van zo een horen je bent immers gebrainwashed, eerlijk heb ik sinds januari dit jaar het contact verbroken, laatst kwam hij naar me toe ik trilde op mijn benen hij zei waarom zeg jij niks meer? Wou hij mij een hand geven ik zei dat ie op moest rotten en dat ik niet meer met hem wou praten gelukkig zat er iemand bij want zijn ogen spuugde vuur…ik bleef sterk ik voelde een paniekaanval opkomen en toch heb ik niks laten merken…hij ging weg maar bij zijn auto aangekomen moest ie toch ff “kutwijf” roepen op afstand de held op sokken! Dit soort monsters maken je leven zo zuur en hebben het niet eens door! Omdat alles om hun draait altijd en dan die rothouding van lief zijn ze ineens rare wezens en boos..dan denk je huh? Wat heb ik nu weer gedaan?? Die eeuwige ophemeling en met dezelfde gang trappen ze je weer naar beneden totdat er een schim van jezelf over is…ik gun niemand deze ellende vandaar een stukje van mijn verhaal het is nog maar het topje van de ijsberg…

  6. Ook ik heb een paar jaar een relatie gehad met een narcistische man. Ik ben altijd een sterk persoon geweest maar binnen 3 maanden verandert in een onzekere vrouw die steeds op haar hoede was. Ik kon de vinger er niet opleggen. Alsof ik met iemand van een andere planeet te maken had. Steeds als ik dacht dat ik niet meer kon, zo in de war was van de gebeurtenissen, werd hij weer die lieve man waar ik zo verliefd op was. Ik zat gevangen in mijn eigen emoties en kon voor mijn gevoel geen kant meer op. Er is zoveel gebeurt, ik verloor mijzelf maar heb uiteindelijk de kracht en moed gehad om de relatie te verbreken. Nu, 5 jaar later, durf ik nog geen relatie aan te gaan met een man. Ik ben 30 kg aangekomen en voel me nog steeds minderwaardig. Naar buiten toe ben ik de sterke onafhankelijke vrouw die haar zaakjes goed voor elkaar heeft. Ik weet het, op deze manier heeft hij nog steeds macht over me en dat is hij echt niet waard. Het wordt echt tijd om dit achter me te laten…

  7. Ik ken het. Wat goed zeg dat mensen hier hun verhalen kwijt kunnen… Ik heb het 19 maand lang meegemaakt.. je doet zo je best niks is genoeg. Zodra je bij zo een weg wilt… Speelt hij op je in door weer de Lieve jongen te zijn… Ze liegen… Bedriegen… Zijn scheinheilig… Ik ben blij dat deze site bestaat… Ik gun dit niemand.. ergste vond il nog het accepteren dat hij nooit van mii hield.. day ik altijd Sorry zei tegen hem terwijl hry niet mijn fout was.ik zitbnu ooo in relatie… Ben zo bang dat hij ook narcist is… Hij doet alles wat hij wil… Ik huil soms dan laat hij mij stikken en zegt stel je niet zo aan… Hij heeft altijd grijns op zijn hoofd terwijl ik boos ben. Ik durf nauwelijks te vragen… Mag ik weg? Omdat het nooit mag… Hij mag alles ik niks… Hij zet zijn moeder tegen mij op. Van Week riep hij je ex die mishandelde jou omdat jij het bloed onder nagels van jongens haalt… Het ks altijd ik… Als ik over hem heb zegt hij… Jij doet het… Pff word er gek van.. mishandelingen em verkrachtingwm hebben plaatsgevonden al… Het ergste is dat toen hij die opmerking zei en erbij lachte… Ik werd zo boos gaf hem een klap… Is natuurlijk fout maar heb genoeg gepikt. Hij gelijk zs mammie bellen. Ja Esther slaat mij. Hij had me ook geslagen had blauwe plekken alles… Ben het zo zat…niemand die me geloofde
    Groetjes Esther
    Heeft iemand tips is dit ook narcist?

  8. Nou wat denk jezelf? Ik ga met die van mij altijd discussie aan en geef hem altijd gelijk geeft ie van zelf toe spelletje gewoon mee spelen houd het vanzelf op het zijn kleine kinderen behandel ze dan ook zo, zei zien dat toch niet.

  9. Wat hij ook is, dit is een zeer ongezonde relatie. Deze man is niet normaal, zijn gedrag naar jou is absoluut niet normaal. Weg bij deze man.

  10. Toen ik nog niet wist waarom ik vaak “watten” in mijn hoofd had , heb ik hulp gezocht. Na de intake was de diagnose zelfs depressie EN angststoornis! Van het begin af aan heb ik gezegd dat deze diagnose niet klopte. Een psychiater heeft zelfs geconstateerd dat ik niet depressief was. Er werd niet geluisterd en de therapie werd gestart. Vreselijk was het. Ik draaide constant in hetzelfde kringetje rond. “Geeft niet”, zei de therapeut. Hoe verzin je het!!
    Tijdens de therapie is er iets gebeurt wat bij een echte narcist hoort. Nog werd het niet herkend.
    Toen ben ik ermee gestopt. En ja hoor, dit wordt door hem te pas en te pas gebruikt om te beweren dat ik over niets tevreden ben (??). Pas toen ik een paar jaar geleden ben gaan googlen, omdst ik mijzelf zo hopeloos kwijt was, kwam ik op deze site uit. En het klopt van a tot z. Dit is geschreven op hem. Dit is hem. Ben weer n boek gaan lezen van een franse psychiater over pesten en treiteren. Boek van Iris besteld. Andere sites en boeken geraadpleegd.
    En door al dat lezen kan ik snel herkennen wat er gebeurt. Was ik vroeger zeker 2 weken van slag na zijn “gezellige” gedrag, nu wordt het steeds korter. Kan zomaar al na 5 minuten. En mocht ik mij even niet goed voelen, dan open ik deze site. Lees weer wat en denk : oh ja!!
    Maar het maakt mij er niet gelukkiger op. Ik vind nog steeds dat ik een punt moet zetten achter deze relatie. Maar naast het verwachte effect van deze actie op hem, zijn er ook een aantal praktische zaken waar ik tegen aan loop. Mijn boek is dus nog niet uit……

  11. Respect voor jou. Je doet het goed. Blijf afstand houden. Ik ben 25 jaar met een narcist samen geweest dus ik weet hoe het voelt. Je bent jezelf totaal kwijt. Mensen weten niet hoe dat voelt als je het niet zelf hebt meegemaakt . Deze mensen zullen je ALTIJD emotioneel pijn blijven doen. Ze kunnen helaas niet anders, hebben een persoonlijkheids stoornis.
    Verander, kom voor jezelf op en luister naar je intuïtie. Liefs Brigitte

    • Klopt helemaal, ze zijn zo kwaad dat je uit hun klauwen ontsnapt bent dat ze bezig blijven!
      Ben al 16 jaar van hem af, zo lijkt het tenminste. Ondertussen manipuleert hij via de kinderen en anderen (familie van mijn kant!) nog steeds vrolijk verder. Zoals hij overigens beloofde toen ik de scheiding doorzette!
      Wat een herkenning op deze pagina!

  12. Moedig van je Dinie.
    Neem de tijd om jezelf weer te vinden.
    Ik spreek daarmee ook mezelf moed in.
    Het is moeilijk,maar de jaren die vóór je liggen zijn van jezelf.
    Zelf ben ik 56 en totaal geruïneerd en berooid.
    Op alle vlakken.
    Maar we lopen met elkaar het pad van de toekomst.

  13. Ik ben opgegroeid in een narcistisch gezin, ik vertrouw niemand en het voelt als verraad als ik mijn verhaal vertel. Ik heb het gedaan en ik leef nu in angst paniek en durf amper na buiten. Ze hebben mij mijn leven afgepakt dat mijn vader graag zo behandeld wil worden prima maar dat hij zijn eigen kinderen dit aan doet snap ik niet. Ales draait om haar de heks met haar Slaven, als ze je wilt krijg je alles cadeautjes en aandacht als je haar negeert of niet doet wat zij wil draait ze om na een heks een slang die ogen die blik van woude ik weet niet beter. De hulpverlening loopt met der weg wie vertrouw je dan nog? Ja niemand en mijn broers en zussen die lopen achter haar aan die zien het niet of vinden het normaal.

    Het vinden van iemand is onmogelijk want ik duw alles weg; ik weet niet wat normaal of goed is heb dat nooit geleerd mijn eigen kind woont daar, niemand die aan mij vraagt hoe of wat en die vrouw van pleegzorg loopt achter haar aan als een hond als ze mij dan belt is het net of ik HAAR hoor dat gemeene lachje en dan nog durven te zeggen dit is niet hoe ik jou ken je bent ziek je moet naar een arts. Ik mankeer niks ja zware ptss klachten en alleen zijn is een hell bang dat ze komt of iemand stuurt want ze doet het zo goed want ze speelt zo goed toneel. En als ik lees over jullie mannen, dat is een keuze maar er in opgroeien en zo eruit komen is erger. Ik hoop dat ik iemand vind met wie ik dit kan delen kapot ben ik al maar ik wil leven als iedereen en normaal leven leiden.

    Contact heb ik al verbroken zij komen er niet meer in maar je weet hoe familie is die geven niet zomaar gewonnen.

    • Hallo Anoniem,
      Dankjewel voor je reactie.
      Je hebt een heel zware keuze moeten maken,maar dat maakt dat je een moedige vrouw bent. Je hebt dat lef gehad. Een keuze te maken om je eigen leven te gaan leven.

      Wat je zegt over een keuze maken voor een narcistische man,doet me zeer.
      Dat was geen keuze.
      Niemand kiest ervoor in de hel te leven. Het is anders, maar het één is niet erger dan het ander.
      Laat het geen wedstrijd worden van wie het erger heeft dan die of die.
      We zitten allemaal met de brokken van iemand waar we niet voor gekozen hebben.
      Daar helpen we elkaar mee,luisteren naar elkaars verhalen,die op de meeste vlakken met elkaar overeen komen.
      Je bent een moedige vrouw,die op de brokstukken zit van het leven achter je. Het leven dat vóór je ligt heb je nu zelf in de hand.
      Makkelijk?
      Nee,verdomd moeilijk!
      Maar samen lopen we dit pad,hand in hand.
      En geloof me, met dit schrijven praat ik mezelf ook moed in.

  14. Ik ben 15 jaar samen geweest met een narcist….heb er 2 kinderen mee (jongen en meisje), woon sinds april alleen, waarbij we de kinderen in een ouderschapsplan verdeeld zijn over een soort co ouderschap. Het heeft lang geduurd voordat ik de stap durfde te zetten om bij hem weg te gaan (ik wist dat ik weg moest maar had de moed niet) en voordat ik wist dat zijn gedrag “narcisme” genoemd werd. Voordat we getrouwd zijn, had ik veel vriendinnen en vrienden, maar al snel nadat we trouwden en ons eerste kindje geboren werd begon hij te veranderen en bleef er niemand meer over. Ik zat alleen op een eiland en heb steeds gedacht dat het aan mij lag of aan de ander. Hield mezelf zelfs voor dat ik niemand anders nodig had, alleen maar hem en ons kind. Nadat we verhuisd zijn en ons tweede kindje zich aandiende werd hij alleen maar erger en het leek wel alsof hij steeds agressiever werd. Hij werd nog onbeschofter naar mijn ouders, zijn ouders en werd alsmaar kwetsender tegen mij. Er leek geen rem meer op te zitten en zijn londje werd steeds korter…..
    Op enig moment zat ik met mijn dochtertje (toen 7 jaar) een ijsje te eten, toen ze mij vroeg “Mama, houd papa eigenlijk wel van jou? Hij doet altijd zo vervelend.” en op dat moment kon ik er alleen maar antwoorden dat ik het niet wist. Het ene vervelende moment na het andere volgde en hij werd alsmaar erger en erger….en in januari 2014 schopte hij onze zoon (toen 5 jaar) zo hard onder zijn billen dat het mannetje los kwam van de grond. Toen was voor mij de maat vol. Ik moest weg!!! Maar hoe???? Vorig jaar heb ik hem gezegd dat ik bij hem weg zou gaan en dit is pas gebeurt in april dit jaar……ik woon nu in een appartement en slaap in de woonkamer…..het enige wat hij moet betalen is de kinderalimentatie en zelfs dat loopt niet soepel….hij blijft vervelende berichten sturen, maakt mij zwart bij iedereen die het wil horen en gelukkig heb ik een hele goede en lieve psycholoog die ik 24 uur kan en mag bellen of sms’en. Het enige advies wat ik krijg is “negeren” en de woorden naast me neer leggen. Het is zooooo moeilijk, maar ik doe het wel…..merk dat het hem frustreert en ben bang voor de volgende stap, want deze man is onvoorspelbaar. Inmiddels een melding gedaan bij de wijkpolitie omdat hij ook vrienden van mij bedreigd, dat zij niet bij onze kinderen in de buurt mogen komen (hij is de enige die met onze kinderen mag spelen?) want anders breek de “pleuris” uit. Wat staat ons nog te wachten???? Wanneer houd hij op? Houd hij überhaupt een keer op?
    Nog een weekje en dan komen mijn kindjes weer naar mij (na 3 weken zomervakantie)
    Kan niet wachten om ze eindelijk weer in mijn armen te sluiten en hopelijk heeft hij ze niet al te veel “vergiftigd”, maar ze krijgen 3 weken rust, heel veel liefde, en knuffels, we gaan leuke dingen doen en genieten van elkaar…..
    Fijn dat ik mijn verhaal hier kwijt kan…..zo herkenbaar wat ik allemaal lees….weten dat ik niet de enige ben, geeft op de een of andere manier toch de moed om mijn rug recht te houden en te vechten voor mijn eigen geluk en dat van onze kinderen…..

    • Lieve ellis wat moedig van jou hoe je het doet.
      Ik weet het narcisten zijn vreselijk.. Ik heb het nu ook… En het is vreselijk… Ik heb een vriend die zo is. En ik ben 21 jaar nog maar maar helemaal kapot helaas… Door dat ik getrouwd was en 19 maand lang bij een marxist was.. Nog steeds bedreigd hij mij. Hij heeft ervoor gezorgd dat mijn vader aangereden is… Hij blijft me stalken.. Bedreigen etc. Nu heb ik het gevoel dat me nieuwe vriend een narcist is… Ik probeer zo veel mogelijk aandacht te trekken van mensen ook op straat zodat iedereen ziet hoe hij echt is.. Vorige week ging ik bij hem weg… Toen rende hij achter me aan… Ik kwam bijna onder een auto… Toen duwde hij me en trok aan me fiets… Mensen zagen dat en zeiden ik bel politie… Toen ging het raar… Hij zei tegen mij later dat ik viel maar hij duwde me… Ik zat onder de schaaf plekken blauwe plekken… Ik ben dit weekend weer verkracht en gedrogeerd met ghb… Hij liegt x op x. Steeds als er wat is… Haalt ie zijn mama erbij… Zo irritant zij heeft mij er al paar x uitgezet mij bij keel gepakt.. Ik ben kapot nu volledig… Hij gaat denk ik ook vreemd… Ik ben eerder bedrogen.. Zit steeds allen op zijn phphone ik mag niks zien.. Hij belooft dingen komt het niet na.. Wil x op x alleen zijn.. Niks meer haast als stel. Steeds boos om niks. Veel weg en ineens later terug.. Steeds zeggen dat aan mijligt maar ligt aan hem. Als ik huil ben ik aansteller… Zeggen dat ie ongelukkig is hij wil ineens niet meer voor mijn dochtertje zorgen. Wil niet mee naar de bezoeken meer… Wil niks meer over haar horen. Als ik erover heb dan word ie boos… Of zegt ie niks of alleen ok of ja hij kijkt alsof Of ie jaloers is… Als ik boos ben lacht hij me uit.. Ik ben keihard geworden doordat ik niet mag huilen.. Ik merk aan mezelf dat ik hem begin te haten. Me gevoel zegt dat hij een ander heeft… Want mijn gevoel klopt altijd. Zijn phone heeft ie in douche zelfs mee en in wc overal heen… Vroeger nooit alleen maar in gedachten… Iemand tips??

      Liefs esther

      • Lieve Esther, run, baby, run, maar laat niets merken aan dit onmens! Bereid alles nauwkeurig voor en zoek ook een safe-house, vrienden, die je écht vertrouwen kan! En je bent nog jong, dus ga ervoor!

      • Lieve johanna ja dar ben ik zeker van plan me gevoel zegt dat ik moet uitkijken dat deze gevaarlijier is dan me ex
        Gelukkig heb ik me lieve moeder altijd nog.. Het is moeilijk om bij hem weg te gaan… Omdat ik van hem hou maar dit isis idd fout gedrag… Gisteren ook nodigde hij 2 meiden uit en ik mag never nooit een jongen afspreken of uitnodigen… Ik mag niks hij mag alles… Ik vertrouw hem niet eens als ik slaap… Als ik niet wil qua sex dan dwingt hij mij

      • Vreselijk voor jou, sex afdwingen is hetzelfde als verkrachten! En ja, natuurlijk houd je nog van hem, maar je bent verliefd geworden op een monster! Hoe durft hij!

        Veel sterkte, lieve meid, En wat fijn dat je een lieve moeder hebt.
        Johanna.

  15. Waarom het zo moeilijk is om vrij te worden? Ik weet het allemaal wel met mijn hoofd, maar wat ik ervaar/voel en hoe ik mij van daaruit gedraag, vind ik persoonlijk een veel lastiger verhaal. Heel vaak kan ik met mijn hoofd wel bedenken dat ik veilig ben, maar mijn ‘angstige kind’ zegt iets heel anders. Steeds weer de strijd om daar doorheen te breken….. Ik heb geen contact meer, ik erken wat er gebeurd is en toch…. vertrouwen is zo moeilijk.

    Ik kan alleen maar surfen
    op de golven die komen en gaan
    en hopen te blijven staan
    Het is geen keuze, maar gebrek
    aan een (veilige) landingsplek

    Mensen roepen, geven advies
    wijzen mij diverse richting uit
    maar ik zie, ik zie wat jij niet ziet
    onophoudelijke golven
    en hongerige rotsen
    die wachten op mijn ondergang.

    M.B.

  16. Ik hoop al maanden op geluk vrijheid op dat ik weer de zelfvertrouwde meid van vroeger word… Ik ben stapje terug qua samen wonen gegaan met mijn narcistische vriend. Mijn gevoel zegt ook dat hij vreemdgaat… Laatste tijd is hij veel weg en is ie ineens uren later terug met een smoes veel boos op mij veel onnodige kritiek zijn phone houd hij als lijfwacht bij zich… Hij zeurt veel zegt dat ie niet gelukkig is..
    Draait alles om zegt x op x dat ik vreemdga… Sexleven verslechterd erg.. Ligt niet aan mij… Maar aan hem… Vroeger was het perfect maar nu niet.. Hij kijkt me nouwelijks meer aan geeft me weinig nog en is erg ver weg met zijn gedachten sinds gisteren wijst hij al mijn toenaderingen af.. Maar ik heb eerder een relatie gehad met een narcist. En ik heb daarna in moeilijke tijd geleefd vol onzekerheid twijfel steeds weer naar emm terug willen.. Nu zei mijn vriend tegen mij… Dat ik niet bang voor hem ben dat hij dar merkt… En ik laat niet meer over me heen lopen… En ben zelfverzekerd en laat me niet de les lezen meer… Als hij slaat vecht ik terug. Nu wil hij niet meer samen wonen denk dat ik niet geschikt voor hem ben meer.. Dat ik te direct ben… Want ze zoeken gevoelige meisjes. En ik had hem allang ontmaskerd en door… Dus voor hem natuurlijk nutteloos ik ben er trots op dat ik mezelf eindelijk wat kan vinden en me niet meer laat slaan of kwetsen… Iedereen die zo denkt komt verder en mag trots zijn op zichzelf. Mensen hou je taai

  17. Het begon in mijn jeugd al zo vanaf mijn twaalfde dat mijn moeder altijd mompelende opmerkingen maakte die alleen ik hoorde. Zo van .. kijk papa nou , zit ie weer in zijn neus te peuteren . Of ze stootte me zachtjes aan en fluisterde .. kijk zit ie weer te krabben . Dat ging dagelijks zo . Over mijn 15 jarige Broer, in die tijd een vetkuif , en vrij ijdel op die leeftijd mompelde ze altijd dat het misschien wel een homo was . Telkens weer moest ik dat als kind horen . En altijd klagen tegen ons als kinderen .

    Ik had twee broers en de oudste was nogal driftig als kind dan hoorde ik mijn moeder altijd tegen hem roepen wat een stuk ongeluk het toch was . Die arme jongen . Hij ontwikkelde tijdens zijn jeugd een persoonlijkheidsstoornis weet ik nu . Mijn andere broer idem dito . Die veel later ook nog een psychose kreeg en de diagnose kreeg schizofreen te zijn . Mijn tien jaar jongere zusje was ietwat autistisch en ook zij is narcistisch . Op mijn 20ste trouwde ik met een narcist wist ik later. Hij ging er later vandoor met een andere vrouw . Ons dochtertje verder alleen opvoedend , ontdekte ik dat ook zij later tijdens haar verkering met haar narcistische vriend zélf ook het narcisme ontwikkelde . Het is dus ook , weet ik nu vrijwel zeker , erfelijk . Mijn grootouders van mijn vaders kant pestten ook altijd . Ze noemden het plagerig maar het was wreed wist ik later . Mijn opa was een driftkikker waar iedereen bang voor was . Kwam hij bij ons op visite dan zaten mijn broers en ik onder de tafel verstopt . De oma van mijn moeders kant was ook een narcist . Ik was vreselijk bang altijd van die oma .

    Ik ben en was hooggevoelig wist ik later. En maakte me niet alleen altijd zorgen om mijn ouders , als kind al , maar ook veel later toen ik besefte dat mijn ouders dus ook die wreedheden van hun ouders allemaal hebben ondergaan . En ook mijn ooms tantes, nichten en neven hebben die stoornis wist ik later . Ik ben dus constant omringt door narcisten geweest . Want ik heb het niet ontwikkeld . Ik ben de dans ontsprongen door mijn koppigheid maar heb er wél een tik van meegekregen doordat ik bijna niemand meer vertrouw nu . Ik was me al heel jong bewust dat het niet klopte allemaal . Door mijn flegmatiek karakter onderging ik wel alles maar betrok het tijdens mijn pubertijd niet meer op mezelf . Ik kreeg door dat het helemaal niets met mij te maken had . Niets met ons karakter te maken had . Het had ook een ander kunnen zijn die ze belachelijk maakte .

    Op mijn veertiende kreeg ik van mijn ook al narcistische buurvrouw het boek ‘ik jan cremer ‘ . Is een mooi boek zei ze , moet je lezen ! Want ik las als kind al veel . Zo vanaf mijn dertiende lag ik vaak tot diep in de nacht te lezen omdat ik nooit kon slapen . Ik vraag me nog steeds af waarom ik nooit kon slapen . Ik verheugde me op het boek van Jan Cremer . Wist ik veel wat het precies inhield ! Ik las allerlei grofe details over sex . Iets waar ik toen op die leeftijd nog amper over nadacht . Zeker in die tijd niet . Maar ik was nieuwsgierig en las het helemaal uit . Later wist ik wat een invloed het heeft gehad op mijn puberse dromen over romantiek en verliefd zijn wat toen volkomen de grond ingeboord was . Iets wat die buurvrouw al wist dat bij mij gebeuren zou . Maar ook mijn vader en moeder die het toch goedgekeurd hadden . Een grote gekte was het allemaal wist ik later . Wrede gemene mensen die het helemaal niet goed met je voor hadden.

    Gescheiden van mijn man ging ik met mijn dochtertje ergens anders wonen . Boven een groente en fruitwinkel waar de eigenaars van de winkel ook mijn bovenburen waren .Waar soms niet alleen een kist spruitjes s’morgens in alle vroegte vaak van de trap rolde waardoor ik vaak wreed uit mijn slaap gerukt werd , maar ik ook wederom narcistische mensen trof wist ik later . Buurvrouw zette me vaak openlijk voor schut in haar winkel door keihard te roepen of ze die nacht daarvoor soms een man bij mij gehoord had en nog veel meer van die onzin wist ik alweer later pas . Ze maakte vaak ,tuurlijk per ongeluk’ mijn post open . Ook klopte ze eens bij me aan en kwam met een ragebol en raamwisser bij me binnen met het verzoek of ik even mijn ramen kon lappen omdat ze bezoek kreeg . Te krankzinnig voor woorden die ik dan ook niet had . Jaren later verhuisde ik naar een bovenwoning om de hoek . Verlost van die buren , maar ook door de zolderkamer wat ik zo fijn voor mijn opgroeiende dochter vond . ik ontmoette veel later een man zo’n beetje gelijk dat mijn dochter haar vriend ontmoette . Zowel mijn vriend als de hare waren narcistisch wist ik helaas te laat weer .
    Ze stookten heel subtiel en speelden mijn dochter en mij tegen elkaar uit. Twee jaar ben ik geweest met die man die me nog een jaar lang daarna lastig gevallen heeft .
    Inmiddels had ik bij de vriend van mijn dochter al die waanzin in zijn ogen gezien maar ze wilde niet naar me luisteren . Helemaal wanhopig was ik . Ze kregen twee kinderen en trouwde na tien jaar samenzijn . Ongeveer twee jaar na haar trouwen heeft hij geprobeerd haar te vermoorden met voorbedachte rade nog wel . Ze wist te ontkomen maar omdat ze die persoonlijkheidsstoornis had wilde ze om haar gezicht niet te verliezen niets meer van mij weten . Tot op heden nog niet . Ook mijn kleindochters heb ik ondanks al mijn pogingen nooit meer gezien .

    Nu veertien jaar geleden . Moederziel alleen achtergebleven kreeg mijn onderbuurvrouw hier lucht van en ja hoor het pesten begon . Wederom een narcist . Langer dan tien jaar heeft ze zich de controle over mijn post toegeeigend . Dat gedeelte schreef ik hier al eens . De wreedheden die ook zij had en nog steeds . Daarom moest ik haar volledig gaan negeren . En ik merk dat ze sinds kort wéér probeerd contakt met te krijgen . Verhuizen heeft geen zin weet ik nu want narcisten zitten overal dus hoe weet ik dat ik er niet weer een tref . Ik voel dan ook zo mee met hen die nog niet helemaal door hebben met een narcist te maken te hebben . Want velen mensen moeten dit ondergaan hebben in hun jeugd maar ook latere leven . Echte narcisten kun je niet meer veranderen . Medelijden heeft geen zin omdat ze heel vaak niet weten dat ze het zijn . En weten ze het wel van zichzelf dan zijn ze er nog trots op ook . Het is hopeloos hopen op iets wat ze nooit zullen voelen en dat is liefde ! Het is vreselijk als je kind zo geworden is . En dan ook nog toen het narcisme nog niet ontwikkeld was bij haar haar argeloos toevertrouwd te hebben aan een opa en oma die narcistisch waren . Met alle wreedheden van dien . Nu denk ik had ik toen maar gevlucht samen met mijn dochtertje . Ergens ver weg van die krankzinnigen . Maar ik wist toen nog niet wat ik nu weet . O er zullen zeker mildere narcisten zijn maar ik ben ze nog niet tegengekomen . Ik wil ze uberhoupt ook nooit meer tegenkomen . Maar helaas zijn er meer zo als je denkt . Het enige wat ik van ze geleerd heb is dat ik ze nu zo ontmasker . En daarom waarschuw ik een ieder die het vermoeden heeft ook met een narcist te maken te hebben dan is er maar één optie en dat is volledig negeren . Maar dan ook volledig . Alles blokkeren . Ik mocht van Stadgenoot geen eigen postbus nemen dus ik moest het onzekere van krijg ik wel of niet mijn post al die tijd ondergaan . Veel komt er nu digitaal . Maar lang nog niet alles. Pas nadat ik mijn buurvrouw twee jaar geleden toeschreeuwde af te blijven van wat van mij is schrok ze van mij omdat woede iets is wat ze begrijpt . Maar nogmaals merk ik sinds kort dat ze wéér toenadering begint te zoeken . Ik zit hier niet lekker . Maar ik weet ook niet meer hoe het elders gaat worden . Dus wat moet ik . En waar moet ik dan gaan wonen en in mijn eentje naar toe vraag ik me dikwijls af . Ik heb er niet eens de fut meer voor .Dus voor alle andere slachtoffers . Laat niet toe dat ze dat met je doen . Door mijn sterke karakter overwon ik het meeste . Maar ben wel alles kwijt . Door het vele roddelen liegen en de buren om me heen laten denken dat ik zo moeilijk ben , ben ik al lang al het contakt met de omliggende buren verloren . En dat is de bedoeling . Zo isoleren ze je van alles en iedereen . Iets wat mijn familie ook met mij gedaan heeft . Mensen geloven zo makkelijk het kwade . Nooit vroeg er eens iemand aan míj hoe het zat . Ik ben nu 68 jaar en leer weer langzaam de mensen te vertrouwen . Mede omdat ik nu al snel weet wie wel en niet oké zijn . Niemand wens ik dit toe . Het was een hel . Ik kan niet niet eens wat leuks of fijns over vroeger en later bedenken . Ik hoop jij wel ! Dat jij op tijd maakt dat je er van los komt. Voor allen veel sterkte ! Liefs Marian

  18. Bedankt voor jou reactie, gisteren had ik weer is het gevoel dat ik het mis had, vooral omdat niemand het begrijpt en noemen het bezorgd. Maar terug na de hell wil ik niet wel er over praten en dat helpt aardig. En misschien ben ik te hard maar mijn eigen vader heeft totaal geen idee wat hij zegt of doet hij loopt als een zoutzak achter der aan. En als iemand roept jij bent mijn dochter niet en ik kick op mannelijke aandacht doet mij echt veel pijn heb al jaren een vriend en dat is blijkbaar niet voldoende. Mijn relatie heeft vaak aan touwtjes gehangen omdat ik bang ben of achterdochtig harde geluiden of mijn eigen naam horen maakt mij al helemaal over de toeren wilde op mijn 18e al weg en vanaf mijn 9e levensjaar was ik liever dood dan levend als ik dat lees snap ik niet waarom familie niet heeft ingegrepen of de school en de huisarts waar ik vaak was met onverklaarbare pijn. En het voelt zo zwaar alsof ik iemand verraden heb maar ik kon niet anders ging er zelf aan onderdoor.

    • Beste anoniem

      Dank je voor je reactie. Je hebt ontdekt dat praten je helpt, dat is tenminste iets. Door erover te praten, krijg je je gedachten weer op een rijtje. Je geeft woorden aan je belevingen. Wij hebben binnen ‘het verdwenen zelf’ een gespecialiseerd netwerk van coaches en therapeuten. Als ik je verhaal lees, denk ik dat het je verder zal helpen om er over te praten met een gespecialiseerde en betrouwbare hulpverlener. Om alles op een rijtje te krijgen. En hoe je verder kunt, want dat is wat je wilt. Zo te lezen is er veel gebeurd en zit je er nog aardig in.

      Je lijkt overgevoelig te zijn voor harde geluiden, je bent op je hoede. Vaak gaat dit niet zomaar over, omdat het waarschijnlijk symptomen zijn van trauma. Onderzoek hoe dit minder kan worden en vraag hier hulp bij. Zodat je de grip terug krijg op je eigen leven.
      Veel sterkte!

      Susan Veenstra

  19. Lieve johanna
    Ja klopt je hebt idd gelijk
    Ja ik ben druk bezig met eigen plekje

    En hoe gaat met jou? Heb jij ook verleden net narcist
    Ben jij ook onzeker
    Liefs esther

    • Ik ben 63 jaar oud en werd door mijn ex geestelijk, lichamelijk en financieel geruïneerd! 21 Jaar bij hem gebleven en pas eind augustus 2015 ‘ontdekt’ hoe of wat. Mijn drie kinderen met hun partners kwijt, mijn eerste kleinkind, waarvan ik niet eens mag weten dat het geboren is verleden jaar. Jij bent nog heerlijk jong en let op dat je niet zwanger wordt, want dan zit je helemaal vast in zijn verstikkende web! Ik weet dat het verschrikkelijk moeilijk is om te vluchten, maar ik weet zeker dat het je zal lukken en dat je, hopelijk, zo wijs bent geworden dat je in de toekomst niet weer valt voor een narcist! Heel veel sterkte en kracht wens ik je toe, lieve meid, in gedachten sta ik naast jou!
      xxx Johanna.

  20. Dit is heel heftig om te lezen maar ook zeer verlichtend. De schellen zijn na zes jaar van mijn ogen gevallen. Alles is zo herkenbaar wat hier boven staat beschreven . Wat ben ik blij dat ik deze site gevonden heb. Nu gaan proberen het allemaal te verwerken, mij zelf terug te vinden en op eigen benen weer te komen staan. Ik heb nog steeds de neigiging hem te appen of te bellen en ik mis hem ook .
    Ik weet als ik dit doe ik een ijskoude reactie terug krijg. Ik worstel en kom boven!

  21. Als je weer contact zoekt krijg je vast een warme groet, maar daarna komt het weer terug maar dan erger, het komt goed je voelt je nu vast eenzaam en alleen en het gevoel dat je hem nodig heb, maar dat ik niet zo dat gaat over! En als hij jou zoekt dat gebeurt sowieso laat hem niet binnen! Jij bent sterker dan deze man en jou leven in van jou en niet van hem. En neem een nieuw nummer verwijder alles van hem de pijn en verdriet heeft dan de kans om te rauwe en afscheid te nemen van deze man. Laat het toe daarna voel jij je een stuk beter, maar doe het wel laat het los want het maakt je kapot.

  22. bijzonder om te lezen allemaal. Ik ben 20 jaar bij een narsicst en ben nog maar 35 dus het grootste deel van mijn leven bij hem. meisje van 15 was ik bij hem. dacht dat ik alles aan kon. hij bepaalde veelal alles en gaf me het gevoel dat hij me zag en mij bijzonder vondt. vondt hij waarschijnlijk ook. we waren verliefd en konden de wereld aan. ik was onzeker in die tijd en trok me aan hem op. door zijn houden voelde ik me speciaal en iets waard. al gauw deed hij waar hij zin in had want hij had ruimte nodig. ik was te onzeker en belemerde hem in zijn vrijheid door jaloersie en achterdocht. ik kon hem immers vertrouwen. en ja ik was onzeker en bang dat ik niet mooi genoeg, niet lief genoeg, niet gezien zou worden. want hij was de enige die mijn kwaliteten leek te zien. kookte wat hij wilde maar dan stond de kleur hem niet aan. o dan ging ik wel iets anders maken. alles doen om hem tevreden te houden. bij ruzie schuld op me nemen want op een of andere manier wordt je overtuigd van zijn gelijk. op een of andere manier voel je je toch schuldig en zie je dat het je eigen schuld is. ik had weinig vrienden en richte mij op hem want hij wilde bij mij zijn alsof dat een wonder was. zon lieve goeie en knappe man die iets in mij zag. die me in mijn beleving zoveel leerde. op een gegeven moment was ik dat beetje van mezelf ook kwijt ik werd onzekerder en als hij wegging en zich helemaal opdofte bedreef ik de liefde met hem uit wanhoop dat hij dat anders misschien buiten de deur ging doen. alsof ik hem zo kon weerhouden. alsof ik moest bewijzen dat ik goed voor hem was. hij ging weg en voor hij thuis was ging ik extra poetsen en opruimen zodat hij na een avondje stappen zou gaan zien hoe hard ik mij best deed. alsof ik zijn aandacht dan verdiende.

    sommige momenten moest ik huilen en sprak ik uit dat ik bang was hem kwijt te raken. ipv me te troosten en te zeggen wat ik waard was zei hij dan je moet niet zoveel zelfmedelijden hebben. ik deed zo hard mijn best maar het was nooit de moeite waard om iets positiefs te zeggen maar wel om er elke keer iets negatiefs over te zeggen. als ik me dat dan aantrok en zei zie je dan niet dat ik mijn best doe. dan zei hij wat heb je liever dat ik lieg om je te pleazen of de waarheid zeg zodat je er van kunt leren. het is nooit verkeerd bedoelt het is feedback! ok dus als hij een weekje naar familie ging moest ik iets doen zodat hij mij waardeerde, voor mijn gevoel, ik ging slaapkamer verfen en behangen en tot mijn eigen verbazing kon ik dat heel goed en heel netjes. ik wist dat hij dit al langer wilde dus dit was een verassing voor hem. Toen hij terug kwam was ik zo trots als een kind en liep alles nog tien keer na. het positieve gevoel van wat zal hij blij zijn maakte me zo opgewonden trots en blij. bij thuiskomst liep hij als een soort inspectie door de kamers, ja huh als je t zo doet zoals jij t nu gedaan hebt kan iedereen behangen en t schilderen kan een varken nog beter. en dan nog ja nu maak je wel nog meer werk voor mij want dit moet echt overnieuw moet ik alles nog een keer en ik heb het al zo druk. zwaarmoedig en wat n domper. terwijl ik echt wel zie wanneer iets niet of wel netjes is. elke keer opnieuw moed verzamellen en maar dingen oppakken die hij los liet. ik zou het hok graag willen verfen, trappen schilderen en bekleden. o ja ik wachten op t goeie moment en opnieuw verassing! nou verf niet de goeie kleur terwijl hij m zelf uitgezocht had.. 5 uren werk om een trap te bekleden en wat was ik blij met het resultaat. Het was alle moeite waard. familie zij jeetje wat mooi lijkt wel door n profecionele legger. maar nee je kon natuurlijk wel zien dat het door een leek was gedaan. en moest later maar eens echt. zo heb ik heel wat klusse geklaard laminaat vloeren gelegd omdat hij al zo zwaar had en ik ontdekte dat ik meer waarde aan mijn eigen ging hechten. ik vond het prachtig en als hij het niet mooi vond jammer dan. drie kinderen kregen we en hij raakte depresief. o ja dan was hij depressief immers dat verklaarde zijn negatieve kijk op mijn acties. kon hij niks aan doen hij zag alles zo zober. ik nam alle taken op me huishouding en (na mijn eerste zoon ) ging werken. nooit geweten dat dit mij zou gaan redden kwa persoonlijkheid. ik ging werken en werd daar wel gewaardeerd. ik durfde niet in de waardering te geloven maar was bang en op mijn hoede want dit kon toch niet echt zo zijn. ik groeide door en mork dat ik op mijn werk spontaan open en vrolijk was. en thuis paniekerig ale rommeltjes opruimde voor hij thuis kwam. rekening moest houden met zijn stemmingswisselingen en me daarop aanpaste zijn kritische houden liet me remmen want wat vond hij van mijn grapjes etc . zijn blik was meestal voldoende. ik ging naar de sportschool omdat ik veel te zwaar was. dat vond hij niet mooi . ik werkte keihard en had discipline niet voor mezelf maar ik wilde hem niet kwijt omdat ik dik was. het was hard werken maar het gaf me energie. ik maakte een ommekeer. ik sporte en wilde sh bam volgen maar dat durfde ik niet. dat vond hij niet nodig ik had immers ook drie kinderen en hij werkte 34 uur per week. we zagen elkaar daarvoor te weinig vond hij ik moest minder sporten. ik hield het bij fitness eerst. op een of andere manier was het altijd donker als ik thuis kwam. dan zat hij al boven achter zijn computer. blackscreen als ik terug kwam. hij was negatief en zei dat hij deprie was en uitlaat kleppen nodig had. neej niet sporten vrienden oid maar stilte en spelletjes op zijn pc. dan kon hij zich terug trekken in de rust en er kwam een slot op de deur van de dlaapkamer binnen zodat de kinderen niet ineens druk bij hem kwamen. maar goed ik kon er ook niet ongevraagd in komen. wat ik er van vond deed er niet toe. mijn vertrouwen nam af want steeds vaker sloot hij zich af en deed vreemd. als ik er iets van zij was ik paranoide en egoïstisch en maakte ik zijn leven kapot omdat ik hem niet vertrouwde. mocht niet in de geschiedenis kijken want daarmee liet ik zien dat ik hem niet vertrouwde. toen ik dat toch deed en er achter kwam dat hij contact had met een vrouw aan de andere kant van de wereld kwam dit natuurlijk omdat ik hem het gevoel had gegeven dat ik hem niet vertouwde.en ik dacht waarom heb ik m niet vertrouwd wat heb ik gedaan! ik was ook wel ver gegaan om in de geschiedenis te kijken hoe moest sit voor hem voelen! bizar om nog eens te kijken en te ontdekken dat hij dit al twee jaar deed. dat alles waar ik naar verlangde daar stond geschreven over en weer naar een vreemde vrouw. er werd over mij gesproken alsof ik zijn ex was die moeilijk deed. o wat haf hij spijt had nooit gemoeten het was om te vluchten uit de realiteit had niks met zijn liefde voor mij te maken. hij stopte maar verving dit door porno, porno waarbij je alleen een mannelijk geslacht sdeel zag en een vrouwelijk lichaam. niet eens per dag mar wanneer het maar kon. hele avonden. op een gegeven moment dacht ik o jee ik moet maar lingerie aan spanning erin Houden maar hij was te moe maar kon wel filpjes kijken dan hoefde hij zich niet in te spannen sorry maar hij had n uitlaatklep nodig. ik vond dit zo kwetsend maar wilde hem niet pijn doen en ging beneden liggen zodat ik hem niet kon storen want hij vertelde het zo mooi. maar dat was niet de bedoeling ik moest bij hem in bed liggen want anders voelde hij zich schuldig. dat kon hij niet dan lukte het hem niet. dus bleef ik er naast liggen proberen mn emoties in de hand te houden. toen ging hij cocaïne roken en raakte zichzelf kwijt werd agressief zette se kinderen tegen me op manipuleerde iedereen want dit kwam door mij ik had altijd een hel van zijn leven gemaakt. dit liep zo uit de hand alles was van hem en ik hoorde in de goot waar hij me vandan had gehaald maar ik was eigenwijs geworden en arrogant. neej ik was door de hele situatie heen niet kapot ik heb mijn eigenwaarde vergroot door hoe hij met mij om ging mijn eigen leven opgepakt terwijl we in de relatie waren ginf sh bam doen of hij wilde of niet. mensen raakte enthousiast over me kreeg een opleiding en mocht groepslessen verzorgen. eerst dacht ik wat doet hij nu (als hij alleeb thuis was) liet hem mijn plezier van hem afhangen. na een tijdje stopte dat en was ik op mijn werk niet met hem bezigm ik werd zelfstandig en vond mezelf veel beter dan hij van me vond. wat hij als zwak vond vond ik sterk en ik liet dat niet meer door hem bepalen doordat ik dit deed groeide ik in mijn eigen persoonlijkheid en kreeg vertrouwen in mezelf. hij ging cocaïne gebruiken en wilde mij de schuld geven raakte de controle kwijt . ik zei dat hij moest stoppen maar toen s tond ik op sokken buiten met 3 kinderen een hel volgende ik moest onderduiken omdat dit niet anders kon ik was doodsbang. ik zat daar en toen dacht ik nee! ik ben geen slachtoffer ik ben sterk hier stopt het ik ben een moeder en moet de kinderen voorop zetten. geen medelijden en begrip meer voor hem maar voor mezelf en de kinderen ik weet hier ♡ hoe het zit dat is voldoende. ik ben niet afhankelijk meer maar ik leef. en het gaat goed met mij ik ben sterker dan ooit! en ik b en het waard. ik wil hiermee zeggen dat je in de spiegel moet kijken en iemand moet zien die t waard is! als je dat kunt voelen overwin je hem. constant emoties en verstand tegen elkaar afwegen. ik kan zeggen dat ik trots op mezelf ben en niet denk was het allemaal maar nooit gebeurt ik weet dat ik door alles zo sterk ben geworden en van mezelf meer ben gaan houden. het is een keuze om hier slachtoffer in te zijn of niet. ja ik heb veel meegemaak t maar zie het als een beproeving in mijn leven. als ik dit kan zeggen na 20 jaar ligt voor iedereen de wereld open ik ben veranderd van een bang onzeker vogeltje naar n zelfverzekerde verantwoordelijk moeder. dat neemt niemand me ooit af! ♡♡♡♡ liefs en sterkte allemaa

  23. Super trots op jou!
    De spiegel is belangrijk om je zelf te kunnen zien en herkennen. Je ogen open te doen en je zelf weer lief te hebben.
    Ik sta nu elke ochtend op en kijk in de spiegel. Ik zie elke dag iets nieuws. Dat is het zelfvertrouwen wat met de dag toeneemt .
    Zeg dan in gedachte tegen mijzelf : je bent mooi, je bent goed , ik hou van je .
    💪💪💪

    • De spiegel was de eerste “oefening” die ik kreeg en ik vond het aartsmoeilijk om mijzelf te begroeten en toe te lachen! Levenslang, als ik in de spiegel keek (ja, een mens moet toch af en toe zijn haar kammen), zag en voelde ik dat er iets niet klopte, je wordt er bijna schizofreen van en nu? Nu gaat het een beetje gemakkelijker en ik besef dat IK slachtoffer ben en niet de dader! Nogmaals veel sterkte aan alle lieve dames en heren. Vecht voor jezelf, je hebt er recht op!

      • Ja idd elk mens heeft het verdient om een mooi leven te leiden en geluk te hebben en je kind niet te verliezen en elk mens heeft recht op een vrij veilig leven.

        Liefde is soms pijnlijk.
        Je kind verliezen is vreselijk.
        Mijn dochter is mijn alles mijn grote trots en ik vecht voor haar. Heb de beste advocaten ingeschakeld en ben bij elk bezoek van haar. Ze is een prachtige meid! En ik zou niet langer zonder haar kunnen. Daarom vecht ik nu via rechtzaken om haar terug te krijgen.
        Ik verlang ernaar om voor haar te zorgen. Ik vierde haar verjaardag haar eerste verjaardag met haar bij de kinder boerderij. Ik was zo blij zij ook om haar mama te zijn. Ik vergat de hele wereld om me heen en ik genoot van haar liefde haar mooie lach en haar heerlijke zachte zoete baby geur. Ik had haar een prachtig cadeau gegeven. Ze was er zo blij mee. Ze huilde toen ik wegging. Ze is graag in mijn armen en ik krijg haar heel snel rustig laatst ook toen lukte het de pleegmoeder niet om haar rustig te krijgen. Ik suste heel zachtjes en hield haar vast en wiegde haar beetje ze was gelijk stil en lachte weer. Toen was ze in armen van de pleegmoeder en ze was gelijk weer aan het huilen. en gaf haar tientallen kusjes en vele aaitjes over haar bol. Ikzelf ben een jonge moeder. En ik heb veel kracht en zelfs een speciale helderziende gafe. Ik heb veel doorstaan. Waar ik spijt van heb heel veel spijt is dat ik rookte tijdens de zwangerschap. Ik zou nu als ik ooit weer zwanger word geen enkele sigaret aan kunnen steken. Waar ik veel trots op ben is dat ik al die maanden mijn buik beschermde. Ik heb een heel zwaar auto ongeluk vorig jaar meegemaakt. Het heeft maanden geduurd tot ik in een auto durfde te stappen. Het was een prachtige dag. Ik weet nog dat mijn ex man inmiddels toen nog mijn man… Dat hij super stoned achter het stuur zat en dat hij een pad uit kwam bij een kruising. Toen kwam er een veewagen daarachter zat een grijze auto… Die knalde zo tegen met een volle klap. De auto vloog meters naar voren. En ik hield mij beet aan de handvat van de deur. Als ik dat niet har gedaan was ik door het voorruit gevlogen. Ik had een dag ervoor al een visioen erover gehad en het kwam uit. De auto was totall loss. Hele voorruit lag eruit. Ik had geluk dat ik de spiegel bij de zonneklep omlaag had gedaan anders had ik al het glas in mijn gezicht. Ik was rond de twintig weken. Later stapte ik voorzichtig uit de auto. Ik was duizelig en nekpijn. Daarna kwam er een vrouw aan die zei gelijk moet je me schade zien. Ik werd boos en zei tegen haar het is onze fout maar ik ben twintig week zwanger en u zeurt over schade ik maak me eerder zorgen over ons kindje. Zij zei sorry dat zag ik niet gelijk. Ze zei tegen mijn man toen… Zij moet naar het ziekenhuis nu per direct. Mijn man wou toen alleen maar dat zijn auto niet werd weggesleept. Totdat ik alles rood zag niks meer hoorde en flauw viel. Ik had glas in mijn oog en had het zelf ontdekt. Door in de auto te stappen voorzichtig in de spiegel kijken. Toen trof ik een hoekje glas aan. Ik haalde het weg. Daarna naar dokter geweest kreeg ik soort van oranje vloeistof dat jr pupillen verwijderd en ze keek met een lampje en zag niks meer zitten.ik maakte me toch zorgen en vroeg om een echo. Later kwam ik erachter dat de groei achteruit ging. Later verliep dat erger. En hoogzwanger maakte ik een grote verhuizing mee. We werden onterecht uit ons huis gezet en moesten op een camping wonen tijdelijk. Achteraf ben ik super dankbaar dat ik uit dat huis werd gezet ook al bleven de geluids overlast klachten terwijl wij eruit waren als we er woonden dan had ik de explosie meegemaakt in de flat. Daar had ik ook een visioen over gehad dat ik uit die flat was en dochter in pleeg gezin. En dat er een vreselijke explosie kwam. Dat kwam uit. Ik had mijn dochter uit huis laten plaatsen omdat hij het niet aankon en we al vele gesprekken hadden gehad met jeugdzorg. Omdat er meldingen waren van mishandeling van hem. Achteraf heb ik daar veel spijt van. Ooit hoop ik voor haar te mogen zorgen.

        Iedereen veel sterkte lieve mensen
        En lieve johanna ik vind jou een hele lieve sterke vrouw. Wees trots op jezelf. En bedankt voor je steun en adviezen. Liefs esther

  24. Hey.
    Ik heb 19 maand lang met een narcist geleefd. Eerst was ik mezelf totaal kwijt, het enige wat er over was van mij was een mooie lieve gevoelige zorgzame meid die veranderde in een ijskoude verbitterde stille onzekere meid. Ik wou al maanden bij hem weg maar x op x lukte het niet. Ik had zwart op wit op papier dat hij een narcist was. Zo kwam ik er dus achter via 1 blad papier kwam ik erachter met wat voor leegzuigend monster ik te maken had. Eerst kon en wou ik het niet geloven. Daarna zocht ik het op op internet en alles qua gedrag klopte.
    Een paar maand dat ik was bevallen van mijn grote trots mijn kleine mooie dochtertje kreeg ik de moed dat ik bij hem wegging via een smoes dat ik even wat kleren bij elkaar moest zoeken bij mijn moeder. Toen ik daar eenmaal was appte ik hem dat het uit is. Hij scheurde met spinnende banden weg en was totaal over de rooie dezelfde nacht nog werd hij opgepakt voor meerdere benzine diefstallen. Hij is zo goed in de boel omdraaien liegen en mensen tegen mij opzetten. Eerste tijd dat ik bij hem weg was was ik vooral bang om alleen achter te blijven onzeker en bang dat mii wat overkwam. Ik belande in een depressie voor maanden lang. Daarna startte ik met emdr therapie. En ik was nog niet eens met het eerste therapie begonnen en ik barste op een mooie warme dag vol zelfvertrouwen moed en waardering van mezelf. Niemand krijgt mij nu nog onzeker zwak of klein. Ik heb nu een nieuwe vriend en ik twijfel nog steeds of hij narcistisch is. Maar ik laat me niet meer de les lezen ik ben zoals ik ben en ik ben eigen baas. Ik leef zoals ik wil en ik ben mooi lief en een goeie moeder. Ik heb besloten mijn leven niet meer met angst en onzekerheid door mijn ex man te laten lijden. Ik heb besloten wat mij veel moed koste dat ik het verleden los laat en in mezelf geloof dat niemand me ooit nog klein krijgt of stuk!! Ik heb maanden lang toen ik bij mijn ex,weg was en hij inmiddels vrij was hem gepakt door hem te confronteren met zijn eigen daden en woorden. Ik heb hem gepakt zoals hij mij maanden pakte. Ik verloor tientallen euros door hem… spullen emotionele en lichamelijke schade. Hersen beschadiging en hart problemen en kleren. Ik pakte hem terug als een slimme meid die als wraak hem terug pakte dat had hij verdient. Ik pakte hem zijn bezoeken van zijn dochter af zoals hij bij mij deed. Ik zette zijn vrienden en familie tegen hem op zoals hij dat deed. Ik sloot de wraak af door een middag te doen alsof ik van hem hield en hem daarna te dumpen. Net zoals hij bij mij deed. Daarna noemde ik hem lelijk en belande hij in een depressie. Ja wie met mij speelt en mij stuk maakt kan het terug verwachten. Ik had nooit de moed verwacht dat ik het zou kunnen. Toch is het me gelukt. Nu laat hij mij eindelijk met rust. Ik pakte hem ook terug qua geld maar dan niet qua stelen maar op andere manier die niet crimineels is zoals hij dat deed. Ik ging ook vreemd net zoals hij dat deed wat ik later op facebook trof.

    Mensen vind de moed in jezelf en houd vol ooit op een dag word je net zo zelf verzekerd als ik.

    • Goed van je dat je bent doorgegaan. Maar ik vind het laag van je dat je hetzelfde terug deed bij je ex. Zoiets vind ik echt laag en kinderachtig. Verlaag je niet tot dat niveau. Met wraak los je niks op. Met vergeving en doorgaan met je leven wel. Laat het los. Geef het een plekje en vertrouw erop dat God je zal leiden ( ik ben zelf moslim en gelovig) alles gebeurd met een reden en als een test ik dit leven. Ik geloof niet dat je met wraak iets opschiet. De beste wraak die je kan hebben is om aan jezelf te werken en door te gaan met je leven… Mijn vader was ook een narcist en heeft mij ontzettend veel pijn gedaan ik was ook ontzettend boos maar ik heb hem vergeven. Ik ben hem anders gaan zien en weet dat hij ” ziek” is… Daarom neem ik het hem ook niet kwalijk. Ik blijf iedere dag voor hem bidden dat Allah over hem waakt en wens hem alleen het goede toe. Heb afstand genomen en zo is de heling voor mij begonnen.. door haat en terugpakken zou ik me juist slechter voelen. Wees sterk en wees zelf een betere mens dan degene die je dit aandeed. Met wraak haat en zelf mensen vernederen bereik je helemaal niets!

      • Wat een mooie en wijze woorden .
        Inderdaad lost je niks op met wraak . Die energie kan je beter in je zelf stoppen.
        Laat los wat geweest is en focus op een betere toekomst.

      • Beste Donja!
        Heb je wel enig idee wat het betekent wanneer je zo behandeld wordt door een narcist, zonder dat je er maar wat aan kan doen? Dat je je halve leven bang moet zijn voor wat er nu weer gebeurt, dat je gedwongen wordt de financiele touwtjes zeer strak in handen te houden omdat anders je kinderen er onder moeten leiden, dat je van dag tot dag leeft en steeds meer van je zelf kwijt raakt, dat je bijna dagelijks bang moet zijn voor aanranding en zelfs verkrachting. Nee, dat weet je niet! Maar ook ik spreek uit ondervinding, 43 jaar getrouwd geweest en twee kinderen gekregen, en dan juist gisteren door hem te horen gekregen dat hij al sinds 1987 (30! jaar dus) niets meer voor me voelde. Maar wel al die jaren gebruik, zeg maar gerust misbruik, van me maken en me geen beter leven gunnen. Alles draaide en draait om hem, hij is zielig, hij heeft een vervelende jeugd gehad, hij heeft geen opvoeding gehad en meer van dat soort smoezen. Mijn neus uit, ieder volwassen mens heeft zijn eigen verantwoordelijkheden.
        Vergeven? No way !!!! En of er nu een Allah of in mijn geval een God is, ik zal nooit en nooit vergeten of vergeven, laat staan bidden! Laat me liever maar bidden voor al die vrouwen en niet te vergeten kinderen die jaren en jaren het slachtoffer zijn van een narcistische vader en echtgenoot en dan ook nog, na de scheiding lastig gevallen blijven met de meest vreselijke opmerkingen en kwetsingen. Wraak, dat is ook wat ik wil zoeken, wraak voor al die jaren die HIJ van me afgenomen heeft met zijn egoïstische, kinderachtige gedoe,

  25. Tranen van herkenning 😩
    Voor het eerst het gevoel dat iemand mij begrijpt .

    Eerst een narcistische vader
    Nu een narcistische dochter
    Totale uitputting is een feit
    Levenslust is weg .
    Wat adviseer je?

  26. Iedereen heeft het altijd gedaan behalve de narcist…
    Helaas wordt ‘narcist’ steeds vaker vaak en verkeerd gebruikt.
    Ontsnappen aan iemand met een narcistische persoonlijkheid stoornis dat is en blijft moeilijk. Kan heel lang duren!
    Het valt mij op dat sommige mensen snel en veel hulp krijgen, zelfs in staat zijn wraak te nemen, zelfs ongestraft…
    Natuurlijk is deze site voor iedereen maar ik voel mij hier niet meer thuis.
    Ik wens iedereen veel sterkte en in het bijzonder het dochtertje van Esther.
    Groet van Coby

    • Lieve coby,

      Je hebt gelijk de narcist wint altijd.
      Zelfs voor de rechter vaak.
      Wraak is een wat te groot woord. Ik noem het eerder afsluiten voor mezelf, het loslaten en hem teruggepakt. Waarom ik niet gestraft ben; omdat ik het op een eerlijke manier deed zonder geweld zonder scheldwoorden. Maar hij was een echte narcist en heeft niet alleen mij maar ook mijn hele familie gesloopt. Mijn ouders hebben hem een jaar in huis gehad. Wisten toen nog van niks dat hij een narcist was. Mijn moeder heeft op moment een gevaarlijke gezondheid daardoor en daarom heb ik dat gedaan. qua die bezoeken dat heb ik 1 x gedaan om hem terug te pakken.ik heb hem nooit geslagen of wat dan ook dat qua bezoek heb ik gewoon gedaan via iemand die ik ken en goed mee bevriend ben waarvan hij op dat moment financieel afhankelijk was. Voor het bezoek. Waarom ik dat deed omdat hij haar ook sloeg en zij was een vriendin van mij. Ik zie geen reden waarom ik gestrafd zou moeten worden.

  27. Hallo beste mensen.
    Ik heb 5,5 jaar een relatie gehad met wat ik denk een narcist.
    Ik ben nu een halfjaar uit elkaar en ondervind rare problemen bij me zelf.
    Ik voel me lusteloos heel erg zwaarmoedig net of ik niks meer waard ben.
    Voel me opgesloten in mijn eigen lichaam eeen soort constante stress of soort paniek gevoel.
    Ik kan het niet goed omschrijven.
    Hoe ik er ben achter gekomen dat ze narcistisch is :
    Ik heb heel veel energie erin gestoken om het nog goed te kunnen maken want ze had het uitgemaakt omdat ik niet wou praten en dat vond ik zo raar dat ik bij mezelf dacht,dit is het niet.
    Ik heb me rot gezocht om er achter te komen wat er speelt.
    Zij komt uit een gescheiden gezin,haar vader was ook narcist vertelde haar moeder waar ik nog contact mee heb omdat ze ook de oma is van onze 3 jarige zoon.
    Haar moeder heeft 10 jaar lang gewalgd van mannen dus dat zegt wel de ernst van de situatie. Ze is geslagen mishandeld etc etc en dat geld ook voor haar kinderen waarvan ik met haar dochter verkering had.
    Dus op vroege leeftijd beschadigt en zij heeft totaal het karakter van haar moeder niet.
    Haar vader heb ik nooit gekend alleen van horen zeggen hoe verschrikkelijk die was.
    Mijn schoonmoeder heeft zoveel schade opgelopen dat ze liever alleen blijft.
    Het rare is dat wij elkaar heel goed begrijpen omdat de buiten wereld het niet ziet.
    Die ziet een leuke spontane meid.
    Maar het erge is dat haar eigen moeder bang voor haar is zonder dat te durven zeggen tegen haar want ze loopt gewoon over haar eigen moeder heen.
    Net als ze bij mij heeft gedaan.
    Ik had nooit gelijk,het lag altijd aan mij. Ik deed het nooit goed naar onze zoon toe ik mocht ook niks doen.
    En wel zeggen jij doet helemaal niks met je zoon.
    Ik heb gewoon het idee dat ik erin ben getrapt , in het begin was het allemaal leuk tot na de zwangerschap.
    Na 2 jaar relatie wou ze relatie therapie omdat ze het zat was dat ik niks deed in huis.
    Ik heb me daar helemaal volledig op tafel gegooid maar zij heeft totaal niks verteld.
    Het was alleen maar over mij.
    Ze houd van aandacht vooral bij anderen heel leuk voor doen.
    Ik vrees echt voor m’n zoontje want ze wilt nog steeds controle hebben. Gelukkig is haar moeder er vaak om een oogje in het zeil te houden.
    Volgende week heb ik een afspraak bij de dokter om te praten.
    Want zoals ik me vaak voel tegenwoordig zo wil ik niet leven.
    Het ene moment voel ik me kip lekker en dan 10 minuten daarna helemaal down.
    Het is zelfs zo erg geweest dat ik me geen weg meer wist.
    En naar een medium ben geweest die mn ex heeft gelezen vanaf een foto en voelde dat ze 80% kapot is en heeft nog veel meer dingen gezegd maar dat is voor mijzelf.
    Ik weet me vaak geen houding meer te geven aan m’n leven ik voel me leeg of opgesloten in m’n eigen lichaam.
    Ik kan niet snel meer ergens van genieten kan snel chagarijnig voelen etc etc.
    Heb heel lang nog voor haar gevoel gehad en mischien stiekem nog steeds.
    Maar dit is juist wat ze wil,dat jij afhankelijk van haar word.
    Ik vind het een ondragelijke situatie maar ik moet me sterk houden voor m’n zoon.
    Want ook dat heeft ze van mij afgenomen.
    Ik heb alles gedaan toen we samen gingen wonen. Hen veel geld erin gestoken en hadden alles goed voor elkaar. Wat ik ook opmerkte is dat ik nooit complimenten kreeg. Bijvoorbeeld ik had de voor en achtertuin gestraat en niks over gehoord. Dit terwijl het super mooi was.
    Haar moeder kan dit ook erg veel merken.
    Bijvoorbeeld mijn zoontje is net 3 jaar geworden en we hebben zijn verjaardag apart gevierd.
    Natuurlijk bij haar veel vriendinnen het kan niet op.
    Haar moede had een fantastisch kado voor ons zoontje maar m’n ex zou niet zeggen tegen haar vriendinnen van “kijk mooi he! Die heeft (zoontje) van mijn moeder gekregen” nee wat dit tast volgens mij hij eigen ego erg aan.
    Dit schrijven lucht mij al een beetje op maar ik ben er nog lang niet.
    Voel me kapot en op!
    Help….

  28. mijn ouders maken elke dag ruzie om mij over wat ik wel en niet kan. daardoor mag ik nooit meer iets doen. En zit ik zo geisoleerd dat ik zo weer bijna het hele jaar 24 uur per dag op mn kamer zit zonder dat ik iemand spreek of zie. Want ik heb maar 5 lepels. dus ik heb hulp nodig om ergens te komen, maar dat wordt mij bewust ontnomen.

    En niemand heeft iets door. tegen de hulpverlening wordt gedaan of ik gek ben en mezelf maar een beetje depressief opsluit, wat totaal niet waar is. Zo blijft het maar in stand. En die hulpverlening gaat nog eens dubbel zo hard mee in het onbegrip, waardoor ik me alleen maar slechter voel. want die gaan tegen mij te keer i.p.v. helpen. Ik zit in een situatie waar er sancties volgen wanneer ik iets niet doet, wanneer ik het niet kan. Er wordt bewust een situatie gecreëerd waarin de totale controle over mijn leven wordt genomen. Ze weten dat het mij pijn doet. Ik word ook gechanteerd door dingen voor elkaar te krijgen tegen mijn zin, omdat anders die hulpverleners komen.

    Ik begrijp dat het voor hen lastig is te begrijpen. Maar in mijn situatie gaat het verder dan onbegrip, omdat mij bewust dingen worden onthouden. Dit begint meer te neigen naar een vorm van narcisme, want in mijn geval gaat het verder dan onbegrip.

    Ik wil er juist dolgraag op uit. ik ben zo zo zo enorm geisoleerd en gefrustreerd, omdat er naar de buitenwered een totaal ander beeld geschetst wordt dan dat het werkelijk is. Soms voel ik me geen mens meer, omdat de tijd langs me heen gaat. ik zou zo graag eens met iemand willen mailen. alleen al om met iemand anders contact te hebben.

    • Beste actiesports,

      Wat zit je in een nare situatie. Het lijkt alsof je geen kant op kunt. Alsof andere bepalen wat je wel en niet kan en mag doen. Je geeft aan dat je je depressief voelt door de situatie waarin je zit. De hulpverlening ziet niet in, dat je je juist depressief voelt dankzij de situatie. Ja , dat is wel een groot verschil. Omdat iedereen denkt te weten wat er met je aan de hand is, gaan ze voorbij aan wat er werkelijk aan de hand is. Dat weet alleen jij. En je komt er niet uit.

      Het is wel belangrijk dat je ergens met je verhaal heen kunt, om te kijken hoe jij de regie van je leven weet een beetje in je eigen handen gaat krijgen. Je kunt gebruik maken van ons netwerk. Onze coaches en therapeuten zijn allemaal gespecialiseerd. De informatie kun je heel makkelijk via de website aanvragen. Als je een fijne huisarts hebt, kun je ook daar langs gaan om je verhaal te vertellen. Het gaat om jou.

      Sterkte ermee,
      Susan Veenstra.

  29. Dat is niet waar, ik heb de juiste hulp gezocht en gevonden die daadwerkelijk wil helpen!
    Mijn situatie is daar in tegen voor mij ondragelijk, en ik kom er nooit meer vanaf. De keiharde werkelijkheid is dat hij al vanaf dat 14 ben een oogje op mij had, en nu had hij mij naar al die jaren en die laat mij nu echt niet los. Op momenten dat ik leuke contacten krijg zijn die opeens verdwenen, bang dat ik iets anders leuk vind?ik weet het niet. Hij is constant met zijn uiterlijk bezig hij word kaal en wil dat niet. En wie dat gaat betalen hij zegt zijn familie?maar ja zoals jullie wel weten spelen ze graag spelletjes en bij mij is hij uit gespeeld want ik trap er niet meer in, zijn verhaaltjes en ditjes en datjes ja die ken ik wel.

    Maar niemand kan mij vertellen hoe ik er vanaf kom echt letterlijk niemand. De politie gevangenis hij heeft alles gezien maar alsnog blijft hij achter me aan zitten op wat voor manier dan ook, stalken letterlijk met stenen gooien liedjes zingen fluiten achter na zitten op me werk, tot vriendinnen vertellen dat ik slecht over hun praat en de hele boel omgooien met zijn gladde praatjes.

    Ik heb geen haat ik heb eerdere medelijden dat je zo’n fan van mij bent dat je achter mij aan huppelt maar zodra ik weer in zijn web ben dan stel ik niks meer voor.
    En hij wil nu opeens trouwen en kinderen dat wilde hij altijd wel maar ja weet je nu opeens wil hij naar mijn vader om mijn hand te vragen?hoe dan?

    Ik heb geen contact met mijn familie….ik heb eigenlijk helemaal niemand en dat is best hard keihard.
    Ja alleen een psychopaat die achter me aan loopt als een hond, en hij zegt dat hij voor mij in therapie is gegaan zodat ik hem weer wil, ja dat heb ik een keer staan roepen dat hij zichzelf moet laten na kijken….ik weet dat ik dit niet ga overleven want het word met de dag erger en erger. Verhuizen nou dat vind hij alleen maar prachtig, heeft hij weer wat te doen om mij te vinden.

    Ik ben benieuwd hoe jullie dit gedaan hebben om er vanaf te komen want mij lukt het niet.
    MVG Henriette

  30. Heel herkenbaar, alle verhalen. Ik denk dat ik ben opgegroeid bij narcistische ouders. Alhoewel ik er op mijn 11e achter kwam dat hij niet mijn biologische vader was (mijn moeder heeft mij dat verteld kort na de scheiding), zie ik hem toch als mijn vader. Hij was altijd negatief, benoemde alles wat ‘lelijk’ aan mij was, ik kreeg van alles de schuld zelfs van ruzies tussen mijn ouders. Herhaaldelijk werd er door hem tegen mij gezegd dat ik niks ben, niks kan en ook nooit wat zou worden. Volgens hem was ik een vals en heel slecht mens, mijn emoties waren onecht en ik loog alles bij elkaar. Er zou nooit een normale man van mij kunnen houden en vrienden/vriendinnen zouden weglopen zodra ze erachter zouden komen hoe slecht ik was. Aan de andere kant was ik ook heel goed omdat ik altijd hoge cijfers haalde en op hoog niveau sportte, hier vertelde hij over aan andere mensen. In materieel opzicht kwam ik niks te kort, altijd dure merk kleding, veel speelgoed, goede fiets, zag er verzorgd uit. Ik moest vooral dankbaar zijn en beseffen hoe uitzonderlijk het was dat ik dat had. Mijn moeder was minder extreem, zei dat soort dingen niet, maar zij kwam nooit voor mij op. Zij was geen partij voor mijn vader en zij leunde dan ook veel op mij. Ik voerde vaak het woord voor haar, ik kwam voor haar op, ik nam vaak de leiding en hielp haar met alles. Zij zijn gescheiden toen ik 12 was. Mijn vader had al een nieuwe partner, en mijn moeder vond er vrijwel meteen een. Een met twee kinderen uit een eerder huwelijk en waar wij binnen twee weken na mijn moeders eerste afspraakje (een blind date..), bij introkken.
    Binnen drie maanden kondigde mijn moeder aan te zullen gaan trouwen en in verwachting te zijn. Dat was ook de periode dat mij tussen neus en lippen door werd verteld dat ik eigenlijk een andere vader had. Ik moest hem nota bene zelf vertellen dat ‘ik het wist’, via de telefoon. Mijn moeder vond dat ik mijn achternaam maar moest wijzigen (ik had blijkbaar officieel de achternaam van mijn biologische vader, maar dat heb ik nooit geweten, ik dacht dat ik de achternaam van mijn (niet biologische) vader had) naar de achternaam van haar nieuwe man, en hield mij voor dat ik mijn naam niet kon wijzigen naar de naam van mijn vader. Ik heb uiteindelijk zelf gekozen (met 12 jaar) voor de meisjesnaam van mijn moeder omdat dat mij het meest ‘veilig’ leek. Mijn vader neemt mij dat nog steeds kwalijk. Mijn moeder en zusje namen en soms nemen mij het kwalijk dat ik contact wilde met mijn biologische familie. De periode daarna is eigenlijk ook vooral niet leuk geweest, mijn vader bleef doorgaan met zijn gedrag en mijn moeder hield zich alleen nog bezig met het ‘nieuwe gezin”, zij vond dat ik gek was en naar een inrichting moest. Zij had totaal geen begrip voor mijn gevoelens, ontkende ze ook. En als ik het allemaal zo slecht vond dan moest ik maar lekker op mezelf gaan wonen.
    Dat heb ik uiteindelijk gedaan toen ik net 20 was. Toen had ik ook net een relatie achter de rug met wat nu blijkt ook een narcist te zijn.
    Ik heb na die eerste relatie helaas ook weer te maken gehad met een narcist, en nu een die ook verslaafd was aan alcohol en drugs. De mishandelingen, bedreigingen zijn ontelbaar. Al m’n spullen heeft hij kapot gemaakt, hij heeft me geprobeerd te vermoorden, hij schold mij iedere dag uit, kortom het was een hel. Ik leerde hem kennen en binnen drie maanden was ik zwanger, maar diep van binnen wist ik al dat het met hem niks zou worden. Toch geprobeerd, voor de kleine. Uiteindelijk toen zij 8 maanden oud was ben ik gevlucht. Ik heb m’n leven opnieuw opgebouwd, heb een goede baan en heb m’n studie afgemaakt. Toch is hij mij nog jaren blijven lastig vallen en heb ik meerdere keren moeten verhuizen. Uiteindelijk is hij veroordeeld en is hij daarna opgehouden met de mishandelingen. Maar de dreiging blijft continu.
    Hij is daarna verder gegaan met zijn narcistische gedrag. Ik zou bijna zeggen uiteraard kwamen wij niet tot een omgangsregeling, want over alles maakt hij ruzie en het minste of geringste kan een gigantische woede aanval ontlokken. Dus we kwamen terecht bij de rechter, en ook bij het amk en het omgangshuis. Dat was ook een hel op zich. Iedereen liep in eerste instantie met hem weg, ik moest alle mishandelingen maar achter mij laten, hij kreeg ruim baan om zijn zielige kant van het verhaal te doen, ging overal zitten huilen en mij zwart maken. Het heeft twee jaar geduurd (iedere keer uitstel van de zaak op advies van het omgangshuis en AMK), en nu is er eindelijk een uitspraak en rust. Alleen de band tussen hem en onze zoon is nog steeds niet wat het zou moeten zijn, dat gaat ook niet zolang hij zijn gedrag niet inziet en aanpast. Maar goed ik hoop op het beste en blijf het proberen.
    Ik heb mij altijd verantwoordelijk gevoeld voor hem, zelfs nadat ik gevlucht was heb ik eerst voor hem een nieuw huis geregeld en daarna pas voor mezelf. Ik heb ook heel veel schulden van hem afgelost, en hem geholpen met het vinden van werk en het op orde brengen van zijn leven. Allemaal uit medelijden, maar waarom in godsnaam?? Inmiddels heb ik nu een lange affaire achter de rug met een collega. Die tijdens ons samenzijn is getrouwd. Hij manipuleerde mij aan alle kanten en ik was alleen maar tot over mijn oren verliefd en geloofde alles wat hij zei. Ik zou nooit iets doen om zijn leven met zijn gezin in gevaar te brengen, ik gunde hem dat omdat ik dacht dat ik zelf toch niet in staat zou zijn iemand zo’n leuk en stabiel leven te bieden (..??).. Begin dit jaar heeft hij de ‘relatie’ beëindigd, weken nadat hij mij uit het niets begon te negeren. “Het kon gewoon niet meer”, hij was ook getrouwd. Tot maanden later bleef hij mij contacteren, hij wilde afspreken en miste mij. Soms viel ik toch weer voor hem. Plotseling had hij een nieuw meisje op het oog, ook een collega. Hij wond er geen doekjes om, en flirtte voor mijn neus. Overal waar ik kwam liep ik hem met haar tegen het lijf. Ik heb hem gevraagd zijn affaire ergens anders te vieren, en niet voor mijn neus op de werkvloer. Dat zou hij doen. Maar deed het niet. Toen ik het hem nog eens vroeg heeft hij mij zo hard geschopt dat mijn bekken en heup scheef stonden en mijn rug zwaar gekneusd. Op het werk nog wel. Maanden loop ik met krukken en een soort brace en slik ik dagelijks pijnstillers. Mijn dagelijks leven staat op zijn kop en ik ben nu arbeidsongeschikt. Het zal zeker nog een jaar duren voor ik volledig herstel, dus pijnvrij ben en weer normaal kan lopen etc. Uiteraard heb ik aangifte gedaan, en hij moet voorkomen. Er is ook een getuige die verklaard heeft. Ondanks dat ik weet dat ik deze mishandeling niet verdient heb, dat ik niks heb gedaan om dit uit te lokken of wat dan ook, ondanks dat ik al maanden zoveel pijn heb en zo beperkt ben in mijn dagelijks leven, heb ik toch medelijden met hem. Ik durf het bijna niet te zeggen maar soms word ik heen en weer geslingerd door emoties. Dan denk ik dat het toch wel mijn schuld is, en dat ik er nu voor zorg dat zijn vrouw nu misschien achter de affaire komt en zijn leven voor bij is. Soms denk ik dat hij de enige is die ooit van mij heeft gehouden, soms mis ik hem heel erg, maar tegelijkertijd word ik heel bang als ik aan hem denk, als ik aan het moment zelf denk, ik heb doodsangsten uitgestaan namelijk. Ook ‘weet’ ik dat ik al die jaren voor hem gewoon een afleiding was en hij helemaal niet zo van mij hield als dat hij zei dat hij deed, maar toch :S

    Ik vraag mij nu af of dat misschien te maken zou kunnen hebben met mijn jeugd en vorige relaties? Waarom voel ik mij altijd schuldig? Waarom heb ik altijd medelijden met iedereen? Sorry voor dit lange verhaal, het was niet de bedoeling maar toen ik eenmaal begon..
    Ik wens iedereen heel veel sterkte!

    Liefs,

    ps. wie zich afvraag wat de reactie van mijn vader is op deze mishandeling; het is natuurlijk mijn schuld. Als hij die man zou zijn, zou hij zich ook verdedigen (= liegen bij de politie), volgens mijn vader probeer ik nu gewoon het leven van die man kapot te maken (door aangifte te doen) en is het in feite mijn eigen schuld omdat hij getrouwd is. Als hij mijn baas zou zijn had hij mij er allang uitgegooid (ik ben al bijna 4 maanden arbeidsongeschikt) omdat ik namelijk niks waard ben en andere mensen alleen maar tot last ben. Ook vindt hij dat deze situatie mij waarschijnlijk wel goed uitkomt en ik er waarschijnlijk een slaatje uit probeer te slaan. Ook blijft hij benadrukken dat ‘hij er natuurlijk niet bij is geweest en dus ook niet weet wat er echt is gebeurd’.

    • Beste Vlindertje,

      Wat een opéénstapeling van vreselijke ervaringen. Je zou denken: hoeveel kan een mens aan? Het kan maar doorgaan. Vaak is het zo dat je in je jonge jeugd bepaalde ervaringen hebt gehad die niet goed verwerkt zijn. Je hebt patronen ontwikkeld, en gevoelens die jij je hebt aangeleerd, en niet van jou zijn, maar door de ander opgelegd (je ouders). Dit zijn bijvoorbeeld schuldgevoelens, het gevoel dat het toch echt aan jou ligt, een ander altijd belangrijker vinden dan jezelf. En dan snap je wel, waarom het zo moeilijk is om eruit te komen. Jij bent niet de schuld, maar je denkt en ervaart het wel zo. Je komt niet uit de cirkel van de verantwoordelijkheid nemen voor een ander en niet voor jezelf.

      Nu weet je door je ervaringen en door je reflectie hierop dat je zelf aan zet bent om te kijken wat er allemaal gebeurd is en hoe je er uit kunt komen. Het lijkt misschien onoverkomelijk, maar het is mogelijk om te snappen wat er gebeurd is en om te weten hoe je verder moet. Een belangrijke stap voor jou is een gespecialiseerde hulpverlener zoeken, die samen met jou orde brengt in je verhaal. En samen met jou antwoorden kan zoeken hoe het komt dat het leven zo is gelopen. Een hulpverlener waarbij jij je veilig voelt en die veel kennis heeft van deze problematiek. Onze coaching informatie kun je opvragen via de website. Ik raad je dit aan, dat zal helderheid geven. Tevens kun je het boek van Iris Koops gaan lezen, om je inzicht te vergroten en om begrip te krijgen voor jezelf. Ook deze kun je via de website aanschaffen.

      Jouw leven is van jou en jij verdient de aandacht die hierbij hoort,

      Susan Veenstra.

  31. Dag Joost,

    Bij mij is die gedachte ook al opgekomen! Hoe kunnen we de mensen zoals wij helpen. Hoe kunnen we hulpverleners de ogen openen! Ik ben zwaar ziek geworden, bijnieren zijn uitgeput van altijd mezelf te verdedigen. Zelf ben ik nu een tijdje lid van een groep op facebook waar vaak artikels verschijnen en ik af en toe mijn frustratie kwiit kan.
    Het is ongelooflijk om te lezen wat die narcisten allemaal doen! Hoe de hulpverlening er met open ogen intrapt! Ik sta nu voor een rechtszaak, over de kinderen en hun verblijfsregeling…. ik vrees het ergste! Ik denk ook dat ik mijn zoon zal verliezen zoals jij nu ook al moet vechten voor hem. Mijn beide kinderen zijn mentaal ook kapot!

  32. Ik herken heel veel in de verhaal.
    Heb dit in de opvoeding ook meegemaakt. Kreeg al diagnoses vanaf vroege jeugd. Maar mn ouders in behandeling?? No way!
    Hun waren ‘gezond’.

    Idd pijnlijk hoe dat gaat in de wereld…

  33. Zit er midden in heb net een kindje van 15 mnden en heb een vriend in huis genomen die zo goed en lief leek te zijn kende hem al lang( dacht ik ) hij maakt me kapot niemand geloofd mij en kom niet van hem af hij doet alles om mij zwart te maken en wil geen strijd waar mijn kind bij is.
    Hij komt zo goed over heeft heel mijn familie ingepakt en als ik wil filmen hoe hij tegen me doet heeft hij t gelijk door enz enz ..
    Hoe zijn narcisten met kinderen? Als ze zo gemeen zijn zijn ze toch ook niet te vertrouwen met kinderen?

  34. Sorry hoor, maar het wordt nu toch echt eens tijd dat je (jullie) voor jezelf gaan opkomen!!! Dat is niet makkelijk maar dat moet echt!!! En je kunt het echt. En ik weet het. Ik praat uit ervaring na 25 jaar te zijn omgegaan met een verborgen narcist. Je verdient beter. en alleen jijzelf kunt een verschil hier in maken.
    Sterkte

  35. Beste mensen. Ik weet het niet meer. Sinds kort weet ik dat mijn man narcistische en ook autistische trekken heeft. Dat blijkt uit een onderzoek bij een psycholoog waar hij heen is geweest in verband met misbruik in zijn jeugd. Wij zijn inmiddels 43 jaar getrouwd en in die tijd is steeds weer gebleken dat hij niet voor mij ging. Wat dan wel? Steeds heb ik in al die jaren alleen moeten zorgen voor alles, problemen oplossen, de kinderen opvoeden en wat dan ook. Dat heeft veel met me gedaan. Vooral die grote eenzaamheid die ik voelde was moeilijk. Toch ben ik steeds bij hem gebleven, ouderwets misschien, maar ik geloofde er in dat een huwelijk voor altijd was en dat je niet zomaar opgeeft. Nu, kort geleden, heb ik besloten dat ik dat niet langer wil, ben achter een huis aangegaan en mezelf voorbereid op een scheiding. Nu heb ik een woning toegewezen gekregen en kan ik over 2 weken de sleutels krijgen. Maar nu komt het. Gisteren stuurde hij me via de mail een berichtje waarin hij me vroeg of ik er niet toch nog een keer over wilde nadenken en toch samen wilde blijven. Hij had de afgelopen dagen, sinds bekend is dat ik dat huis krijg, goed nagedacht en was tot de conclusie gekomen dat hij moet veranderen en mij meer aandacht moet geven en zo. Hoewel ik dat soort dingen in de loop van de jaren meerdere malen heb gehoord en het nog nooit is waar gemaakt ben ik toch gaan twijfelen. Zou het kunnen zijn dat het nu wel gaat werken of is het om mij niet kwijt te raken? Is het omdat hij dan echt uit zijn comfort zone moet stappen en alles zelf moet doen en regelen en hij daar tegenop ziet? Twijfel ik omdat ik altijd gezorgd heb en dat zo in me zit dat ik niet los kan laten? Het zorgen is voor mij al op mijn tiende begonnen. Als oudste dochter in een gezin van 7 kinderen met een moeder die liever lui dan moe was werd ik genoodzaakt te zorgen voor de twee nakomertjes in het gezien, die toen een jaar na elkaar geboren werden. Ik zal niet helemaal uitweiden over hoe dat was, wel dat het moeilijk was omdat ik het in haar ogen gewoon nooit goed genoeg deed en dat ook vaak te horen kreeg. Als je het dus bij elkaar optelt ben ik dus al 58 jaar bezig voor anderen de kastanjes uit het vuur te halen. Nu weet ik dus echt niet meer wat ik moet doen. Blijf ik in dat stramien zitten en dus zorgen, want ik heb echt niet de illusie dat alles ineens anders wordt, of blijf ik bij mijn oorspronkelijke voornemen en ga op mezelf wonen, waarbij ik, ben ik bang, toch nog steeds blijf denken aan hoe het had kunnen zijn en waarschijnlijk nu ook zal blijven denken dat het, als ik was gebleven, het wel anders had geworden.
    ik ben echt vertwijfeld, wat moet/zal ik doen. Help me alsjeblieft, ik moet nu zoveel op korte termijn beslissen dat ik het echt niet meer weet. Ik zou immers, als ik blijf, het huis weer op moeten zeggen, en dat durf ik nog niet

    • Beste Mieke,

      Zolang je blijft hopen op verbetering bij hem, zal je twijfelen…je kiest het één en ja….als de twijfel toeslaat, besef je dat je het niet zeker weet. Stel dat hij ineens wel verandert? Stel dat hij ineens liefdevol en empathisch is? Je twijfel neemt nu een belangrijk deel van je denken in, misschien bestaat je denken wel alleen maar uit twijfel. Waar brengt het je? Is het realistisch en logisch als hij ineens veranderd zal zijn nu je net een eigen besluit hebt genomen? Ik denk van niet.

      Denk er over na, wat het je zou brengen als je je plan zou uitvoeren en weg zou gaan bij hem, en zelfstandig je leven gaat opbouwen. Iets voor jezelf, waar hij niet in zit. Je terugtrekken uit de relatie en jezelf rust gunnen om met jezelf aan de slag te gaan. Wat ook weer heel spannend is. Wie weet geeft het je antwoorden. Ik adviseer je ook zelf in onderzoek te gaan, te kijken waar de schoen wringt. Dit kan je doen door een coach of therapeut van ons netwerk in de arm te nemen. Je kunt de coaching informatie aanvragen via de website. Het is goed om te onderzoeken wat je wilt en hoe je dan kunt bereiken. En je kunt natuurlijk snel aan de slag als je het werkboek besteld van Iris Koops. Hierin staan ook veel adviezen en informatie die je nu goed kunt gebruiken.

      Ik wens je veel sterkte en wijsheid,

      Susan Veenstra

      • Dank je wel Susan. We hebben inmiddels een gesprek met elkaar gehad en zijn er nu beiden van overtuigd dat uit elkaar gaan het beste is. Voor mij om eindelijk mijn leven in te kunnen gaan richten zoals ik dat wil en voor hem eigenlijk hetzelfde, maar dan zonder mij op de achtergrond die wel alle moeilijkheden oplost. Hoewel ik vast nog wel vaak zal twijfelen ben ik van overtuigd dat weg gaan de beste beslissing is. Ik ga dus gewoon in het huis. Wat we wel hebben afgesproken hebben is dat we zo goed mogelijk als vrienden uit elkaar zullen gaan en elkaar indien nodig zullen helpen. Nu voor mij nog de knop omdraaien en me geen zorgen meer maken hoe hij het red.

  36. Kan een tip geven!
    Stop er mee relatie en v jezelf kiezen.
    Een gouden tip; ordev advocaten en vraag een advocaat die bij je situatie past.
    Kies v je zelf

    Groet

    Angelique

  37. Het meeste hier is zo herkenbaar, sommige gebeurtenissen/citaten letterlijk de mijne: bijna 10 jaar huwelijk, het oude verhaal, prins enz. En ik ben er helemaal ingestonken. Alarmsignalen genegeerd, binnen de kortste keren getrouwd. Heel romantisch, in New York. Negeerde hoe gemakkelijk hij schulden maakte en mij aanspoorde hetzelfde te doen. Gaf aan mijn huis te haten: anders huis gekocht aan het begin van de crisis dus 4 haar dubbele lasten gehad. Zijn en mijn creditcardschuld gelijk met het regelen van de hypotheek weggepoetst. Iedereen in mijn familie was dolenthousiast: wat een leuke man! Alleen mijn kinderen niet. Zoon -die daarvoor al onhandelbaar was- door hem uit huis geschopt, met dochter geen contact meer.
    Het gemak waarmee hij over mijn vaders geld beschikte: dan vraag je toch gewoon aan je vader? De kilte over zijn eigen vader’s dood en het verstoten -na zelf verstoten te zijn door zijn ene zoon- van ook de andere. De vanzelfsprekendheid waarmee het huis werd ingericht naar zijn smaak, en ik alles moest wegdoen -zelfs het horloge van mijn grootvader, om met de opbrengst vervolgens naar de coffeeshop te gaan. Toen ik protesteerde: “Jij gunt mij ook nooit wat, altijd zul je alles verzieken”. Het gaan van baan naar baan, triomfantelijk na zijn laatste ontslag: “met een beetje geluk ga ik nooit meer werken”. Hij had zich in z’n hoofd gezet wereldberoemd te worden als muzikant/liedjesschrijver en ik hielp hem daarbij, hield mede die illusie in stand, geloofde in hem (hij kan namelijk echt wel wat). Uiteraard was zijn vaders erfenis snel op, en moest ik zorgen dat wij onze schuld aan de bank konden betalen door het geld van mijn vader-die op dat moment in een verpleeghuis zat en niet meer handelingsbekwaam was- aan te spreken. Een groot bedrag. De rest van mijn vaders erfenis ging er ook snel door, reizen, dure spullen, alles moest van dure winkels zijn en de beste kwaliteit, voor minder ging hij niet. Nu nog niet, trouwens. Alleen nu 2ehands. Hij heeft geen succes, dat is mijn schuld. Ik heb alles verziekt, hem tegengewerkt. Jaren geleden al door hem naar de psycholoog gestuurd, angststoornis, afhankelijke persoonlijkheid. Continu gekleineerd, in de hoek gezet, genegeerd, paar maal ook klappen gekregen. Dankzij psychiater die me 2 jaar geleden zei: “u bent niet depressief, schop die man van zijn voetstuk!” ben ik erachter wat er werkelijk aan de hand is en dat ik slachtoffer ben van narcistisch misbruik.
    Ik ben degene die al sinds 5 jaar het inkomen verzorgt, de belastingschuld die we opliepen doordat er foutieve zakelijke aangiften waren gedaan (ook mijn schuld) afbetaalt, naast het huishouden, het onderhoud (binnen en buienschilderwerk, klussen). Hij doet niets. Wilde vorig jaar ineens scheiden- ik was hem te eigenzinnig geworden, had teveel mijn eigen zin gedaan. Zou me kapot maken, financieel. Wou de helft van het huis – waar hij niets aan heeft betaald – en alimentatie. Hij heeft immers geen inkomen. Ik heb toen zelfs even overwogen mijn testament te wijzigen en zelfmoord te plegen, zodat mijn kinderen tnminste nog iets van opa’s erfenis zouden zien. De scheiding werd afgeblazen, als ik me maar schikte. De controle werd ondraaglijk. Tot en met het kiezen van mijn kleding, wat ik aandoe naar mijn werk, hoe laat ik thuiskom van mijn werk, hoeveel tijd ik in het weekend nog nodig heb voor mijn werk, de boodachappen. Hij vindt Trump geweldig, mijn afwijzing van Trump voelde hij waarschijnlijk als afwijzing van hemzelf. Wat aan hem vreet is het feit dat hij geen succes heeft. Niet dat hij ook maar een keer naar buiten zal treden, onder medemuzikanten, daar voelt hij zich hoog boven verheven. Hij ziet dus niemand behalve mij, komt nergens, en ik ben ook volledig geïsoleerd behalve mijn collega’s. Heb onlangs mijn zoon verteld wat er speelt, stiekem contact gehad, en die staat achter me. Maar ja. Regelmatig valt hier het woord Nembutal, hij wil dat ik dat voor hem bestel: “dan ben je gelijk van me af, kun jij weer verder”. Als ik het niet doe:” jij hebt ook niets voor mij over, nooit doe je iets voor me”. Als ik het wel zou doen (ondenkbaar) zou het zijn: “zie je wel hoe graag je van me af wil”.
    Als ik eerlijk ben, denk ik ook: deed hij het maar. Ik zie er zo tegenop en schaam me zo ontzettend tegenover mijn vaders nagedachtenis dat alles waar hij voor gewerkt had in handen zou vallen van zo’n profiteur, en al helemaal dat ik ook nog eens alimentatie zou moeten betalen voor iemand die me geestelijk en financieel helemaal heeft leeggezogen. Gelukkig heeft mijn vader in zijn testament zijn schoonzoon uitgesloten. Dat was bedoeld voor mijn ex, maar zou nu ook misschien uitkomst kunnen bieden. Voer voor juristen. Ik ben absoluut van plan de relatie te beëindigen, maar wil niet weg uit mijn prachtige huis, dat ik prima in m’n eentje kan betalen. Geld om hem uit te kopen heb ik echter niet. Ik ben bijna 64, kan zo kort voor mijn pensioen geen nieuw vermogen opbouwen.
    Sinds vorige herfst ben ik al bezig met dossiervorming, geluidsopnamen, dagboek, melding bij de politie en huisarts van huiselijk geweld. En nu scroll ik naar boven en denk: shit, zo’n lang verhaal was niet de bedoeling. Excuses hiervoor. Maar het nemen van een besluit is ook zo moeilijk, en ik wil me niet laten dwingen door de omstandigheden….

  38. Ik wens je veel sterkte en kracht toe. Ik heb het eindelijk aangedurfd. Ben terecht gekomen in een hel, met een psychisch gestoorde man. Even doorbijten , wil mijn vrijheid terug. Het zal het waard zijn.

  39. Dank je Mar, ook ik hoop snel de nodige stappen te gaan zetten – wou alleen dat dat verdomde lamgeslagen, leeggezogen gevoel ophield, ik kom nergens toe. Ben nooit alleen, hij is altijd thuis, altijd! Op dit moment de silent treatment, ik beneden hij boven, en toch voel ik de druk van zijn aanwezigheid, het knettert in m’n brein lijkt het wel. Durf niet in de garage te gaan zoeken naar papieren die ik nodig zou kunnen hebben. Lees me suf op alle links die hier op de site staan. Maar ik ga eruitkomen, dat heb ik mezelf beloofd. Vandaag is de dag van de verrijzenis, laat het ook de mijne zijn!
    Liefs en sterkte voor allen,

    Donaltella

  40. Ik wens je heel veel kracht en liefde, ik weet hoe het is, ik zit nog midden in het rauw proces en ik mis mijn ex nog elke dag, maar het idee om weer met hem samen te zijn dat kan ik mezelf niet meer voorstellen. Ergens ben ik bang dat hij weer gaat stalken maar aan de andere kant denk ik dat hij mij nu voor goed los heeft gelaten.

    • Dank je voor je lieve reactie, het is weer een hel hier op ’t moment: meivakantie dus die moet verziekt worden. Zonder aanleiding gast hij weer boven zitten. Ik kan een paar dagen naar Normandië naar een collega, die had me al uitgenodigd maar ik had gezegd beter van niet. Word gewoon weggeziekt uit mijn eigen huis. Hij zegt morgen de scheiding te gaan regelen: welaan ik heb alles opgenomen wat hij tegen me gezegd heeft, ook de bedreigingen als dat er herinneringen kapotgemaakt zullen worden als ik mij niet gedraag – zoals de mooie acer in de voortuin met bleekwater begieten! Ook heeft hij de garage afgesloten zodat ik niet bij mijn tassen kan komen. Ben zelfs benauwd om de auto voor de deur te laten staan, ook al heeft hij geen rijbewijs.
      Kan me niet voorstellen dat ik hem ooit zal missen, de kwelduivel. Op dit moment is het alleen Mr. Hyde die ik te zien krijg. Moet nu dus echt werk maken van een advocaat met kennis van narcisme. Gaat me geld kosten dat ik niet heb, maar het is niet anders. Fijn om hier even te kunnen delen, iedereen veel sterkte, in welke fase van het proces je ook zit.
      Liefs, Donatella

  41. Helemaal herkenbaar. Mijn eigen leven staat er door in het teken. Ik zie dingen niet meer reëel ik voel me altijd en overal schuldig over en ga er ook lichamelijk aan onderdoor. Krijg heel veel lichamelijke klachten.

  42. Waaom ontsnappen zo moeilijk is…na anderhalve week silent treatment, pesterijen, dreigementen en intimidatie ineens: niets, alsof er niets is gebeurd.. Volgende dag ook, krijg buiten kroketje en koffie geserveerd, ongevraagd, fruit…met af en toe die ondertoon..hij heeft besloten me te vergeven (waarvoor?) “omdat je autist bent, er er dus niks aan kunt doen dat je een kankerlijer bent”. En ’s avonds gaat de beerput weer helemaal open: ik ben een autist, daarom heeft hij 10 jaar lang geleden (ik ken hem 10 jaar), onder mijn liefdeloosheid, nooit emotionele wederkerigheid… kijk maar, hier staat het allemaal. Zo, dus je bent nu ook psychiater? Ja dat was dus zo respectloos van me, wat een stuk stront ben ik toch, “als je geen autist was had ik je doodgeslagen om wat je me aandoet”. “Als je blijft ontkennen dat je een autist ben dan vermoord ik je en daarna vermoord ik mezelf.”
    Hele nacht vol nachtmerries. Afspraak bij politie. Vandaag: “ja zie je wel, autisten nemen alles letterlijk, ik bedoel alleen: dan kán ik je wel doodslaan…”
    En zo gaat het gaslighten onverminderd door. Ik reageer niet, dat maakt hem woest. Hij gaat scheiden, en zal zorgen dat ik geen nacht meer slaap. “En dan raak je je baan kwijt”. Ik heb alles opgenomen…

    Sterkte voor allen, in welke fase ook!

  43. Hee allemaal..

    Ik zou graag mijn verhaal willen delen.. ik ben 23 jaar en anderhalf jaar leef ik intensief samen met mijn vriend/ex (27 jaar). Die volgens mij kampt met verborgen narcisme. Ik kom uit een vervelende jeugd en dit was de eerste persoon die ik vol vriendschap en liefde vertrouwde en dichtbij me liet. Het is alsof ik mijn soulmate en beste vriend in 1 vond. Op een gegeven moment begonnen de ruzies.. ik wantrouwde hem vaak maar wist zelf ook niet waar dit gevoel vandaan kwam. Hij woonde bij mij thuis en het was one happy family. Mijn moeder zag hem als haar eigen zoon. Hij stond altijd voor me klaar maar als iets met hem te maken had dan was alles mijn schuld, negeerde en verdween hij een paar dagen en ging ik door een hel om nog voor hem te vechten zonder dat hij naar mijn gevoelens om keek. Ik heb alles gedaan wat hij zei om mezelf te verbeteren voor ons.. maar hij hield zich nooit aan zijn woorden. In januari bleek ik zwanger te zijn en hij kon het niet hebben dat ik door de hormonen heftig kon reageren. We besloten een abortus te plegen en heb toen zelf de pillen thuis ingebracht. Met moeite kon hij vrij regelen het was een vervelende en eenzame tijd omdat hij zich alleen maar stortte op werk. Na de helse pijnen die dag besloot hij even op te noemen wat hij mij allemaal kwalijk nam en het leven ging dus weer verder in ruzie en de volgende dag ook gelijk werk weer opgepakt. Nu een paar maanden mooie tijden/ ruzies en verwijten verder, heeft hij het gister schreeuwend op straat uitgemaakt en is verdwenen. We hebben het eergisteravond over alles gehad en hij zag alles eindelijk in, huilend zei hij hoeveel hij van mij hield, dat hij me zou beschermen en dat hij mij absoluut niet kwijt wilt en in therapie zou gaan voor zijn narcisme, hij zou me verbazen met hoe graag hij wilt vechten voor ons en zei dat ik niet meer alleen ben en morgen een nieuw beter begin zou zijn. Hij is zichzelf helemaal kwijt en ik beloof hem erbij te helpen. De volgende dag maakt hij het dus uit op straat laat me huilend achter en verdwijnt gewoon.. op facebook zie ik dat hij naar een bbq is geweest en ik ben zo in de war. Ik geef mezelf de schuld van alles en ik weet niet meer waarom. Had de laatste dagen last van woede aanvallen (omdat ik nu al een week in een rollercoaster zit met iemand die het constant uitmaakt en woedend op mij is en dan weer poeslief) en daardoor heeft hij het uitgemaakt en omdat ik volgens hem nooit luister. Blijf maar denken aan hoe hij alles beloofde en me weer zo een fijn gevoel gaf. Kan iemand mij aub uitleggen wat er in hemelsnaam in mijn hoofd aan de hand is? Ik ben de weg kwijt en voel me aan de kant geschoven nadat ik anderhalf jaar al mijn liefde en vertrouwen en steun aan hem heb gegeven. Altijd voor hem klaar stond dag en nacht. Waarom reageert hij zo? Iemand die van me houd doet dat toch niet? Ik voel me alsof ik niks waard ben.. heb echt dringend hulp nodig..

    • Hoi Fleur,
      Deze relatie is niet goed voor jou. Het heen en weer geslingerd worden put je uit, en het is belangrijk je los van hem te maken zodat je niet langer zijn speelbal bent. Als je veel herkent op deze website heb je, zoals je zelf ook al aangeeft, zeer waarschijnlijk te maken met een narcistische partner. Je kunt mijn boek bestellen, ook om duidelijk te krijgen waarom je je zo voelt en waar zijn ‘positieve’ gedrag vandaan komt. En om onder zijn invloedssfeer vandaan te komen, Ook kun je via deze website steun inschakelen van een coach of therapeut. Er is hulp!
      Sterkte, hartelijke groet,
      Iris

    • Lieve Fleur,

      Ik lees je situatie en dit is in mijn ogen een klassiek voorbeeld van verborgen narcisme. Het manipuleren, het verdraaien, je steeds opnieuw inpakken, je om je oren slaan en daarna spijt betuigen waarop later toch nog de schuld bij jou ligt. Niks wederkerigheid, liefde, dankbaarheid of onvoorwaardelijkheid. Niks steun of begrip. Hoe lang houd je dit nog vol? En wil je zo leven dan? Hij zal je niet helpen, niet steunen, niet bevestigen. Dat is toch geen relatie?
      En hier komt geen einde aan en ook geen ommekeer. Ik hoop dat je zover bent dat je dat inziet en dat je dat kunt bevestigen. Ik lees dat het de allerhoogste tijd wordt dat je voor jezelf moet gaan kiezen, voordat je niets meer bent.
      Verwacht van hem geen steun of begrip. Deel hierin NIETS met hem, maar doe het echt zelf of schakel hulp in van een veilige vriendin/vriend of familie. Wel iemand waarvan je zeker weet dat hij of zij geen contact heeft met jouw partner.
      Ben je zover dat je de relatie wil verbreken, zorg dan dat je goed op de hoogte bent van narcisme. Dat beschermt je!
      Je zou ook kunnen beginnen met het werkboek van Iris. Ik heb dat boek ook gekocht destijds en met enige terughoudendheid, want ja, iedereen schrijft hoe geweldig zijn of haar hulp is. Dit boek gaf mij zoveel inzicht en zoveel duidelijkheid dat ik wist dat ik te maken had met een narcist. Ook geeft het boek handreikingen hoe je om moet gaan met een narcist in verschillende situaties en waarom. Het is een helder goed leesbaar boek, zonder moeilijke dingen. Echt, doe jezelf eens wat goeds en koop dit boek. Na het lezen van het boek ben ik ook nog naar een workshop geweest (2x) bij het Verdwenen zelf. Dat waren voor mij drie grote sprongen vooruit. Wat een openbaring! Slachtoffer zijn van narcisme is helaas niet zo duidelijk omdat er geen arts is die jou vertelt dat je dit of dat hebt. Je moet er zelf achter zien te komen en dat is moeilijk. De narcist maakt je altijd aan het twijfelen.
      Je schrijft zelf al dat je dringend hulp nodig hebt.
      Het boek kun je anoniem bestellen (elders laten bezorgen). Een workshop daarna is ook echt een aanrader.
      DOEN!
      Ik wens je heel veel sterkte en kom hier op de website terug voor steun en kracht.

      Zo ben ik ook al ver gekomen de afgelopen jaren.
      Hier ben je veilig. Dat heb ik op andere websites anders ervaren. Iris neemt daarvoor de volle verantwoordelijkheid.

      Groetjes,
      K

  44. Hai allemaal,

    Ik geloof bijna niet meer in ‘goede’ mensen.
    Word er zo moe van. Op m’n verjaardag enkele dagen geleden kreeg ik ineens de liefste berichten van ‘voormalig vriendinnen’ die ik voor het eerst heb tegengesproken de afgelopen maanden. Ik ging er natuurlijk weer op in, strafte mezelf voor dat ik negatief over ze dacht, en nu, een voor een, lees en herlees ik de communicatie en snap ik het weer. Zie nu dat het niet om mij gaat, het gaat om mij een schuldgevoel geven. Perfecte kans, een verjaardag. Wat doet dat pijn, die realisatie. Weer geen liefde. Ik ben er weer op in gegaan, nu is er weer contact, moet ik weeeer gaan vechten.

    Vind het fijn als mensen hetzelfde denken, begrepen te worden (ze vinden het zó erg, ondertussen maak ik mezelf des te meer ready voor dat afhankelijke wat zij willen). Vaak vele uren later nadat ze door mijn hoofd spookten, begint het.. De vreemd gekozen woorden, het ‘kind’ gevoel dat ze opwekken. Ze gaan maar door, blijven stalken waardoor ik op een gegeven moment zeg dat contact niet werkt en dán komt de aanval. Ontkennend, discussie of het vuilste van het vuilste. Ik heb nog nooit mogen ervaren dat wanneer ik iemand aanspreek op z’n gedrag, iemand het erg vond. Kun je nagaan.

    Zelfs m’n fysio ‘kent me nu al beter dan ikzelf’, en vertelt me wat ik wel en niet moet doen. Moet ik nou echt ook daar weer een strijd gaan leveren… Evenals de pohggz bij de huisarts, je vóelt als slachtoffer dondersgoed als mensen je niet mogen, en als ik het zeg, tuurlijk een ontwijkend antwoord. Kan niks beginnen, behalve een andere huisarts zoeken, waar niet over me geroddeld wordt.
    Bij hulpverleners moet je meteen met je billen bloot qua privacy, sowieso durf ik geen nee te zeggen op familie / en wat voor een persoonlijke vragen dan ook. Nu ik dit schrijf denk ik, ik kan best zeggen wat doet dat er toe? Of waarom vraag je dat? Dan ruiken ze ook al genoeg. Pff ben zo’n open boek, wil zo graag vertrouwen!

    Ik krijg continu aanvaringen!
    In therapiegebied, voormalig werkgevers, oude bekenden. Ik zie teveel, als kind dus al. Ik zie en ruik onraad. En als ik voor mezelf op kom en hen confronteer, krijg IK op m’n kop.
    Het lijkt of ze mij ruiken, en me niet laten tot ik vecht, en vervolgens pakt de omgeving mij en blijf ik alleen over. Rechtvaardigheid en eerlijkheid mag er niet zijn. Mensen kiezen voor de verkeerde… Zo pijnlijk. Zo moe van het vechten, en daardoor ook moe van het leven..

    Ik wil gewoon van niks en niemand meer afhankelijk zijn, ze zijn overal.
    Pff, moest even van me afschrijven. Zo verdrietig word ik er van. Ga je voor het goede, ben je altijd de Sjaak. Uitgesproken kritische mening, dan weet de narcist je meteen te vinden. Ik denk weleens, zijn er überhaupt nog mensen met ballen? Iemand die het een keer met me eens zal zijn en het ook aan durft te gaan?
    Hoop dat het ooit m’n levensthema niet meer is..

    En kan niet wachten tot boek deel 2 in de brievenbus ligt!

Geef een reactie