Eenmaal ontsnapt: verzamel de brokstukken

Als het je gelukt is om te ontsnappen, dan zul je de brokstukken van jezelf moeten verzamelen. Maar je kunt pas iets oplossen als je weet wat je hebt. Ik heb jarenlang rondgedoold, op zoek naar hulp, naar antwoorden. Mijn leven was een enorme strijd. Mijn marge raakte op. Eindelijk ontdekken wat ik had is dan ook mijn redding geweest. Ik bleek een ernstige vorm van PTSS te hebben. Veel slachtoffers ontwikkelen een stressstoornis, omdat je structureel in een onoplosbare situatie zit. Wanneer je in de normale wereld wordt aangevallen, dan is het normaal dat je je hiertegen te weer wilt stellen. Maar de narcist vindt dit niet normaal. Elke mogelijkheid om je te verdedigen wordt je ontnomen. Je wordt op een sluipende manier afgebroken, maar het ligt altijd aan jou, aan dat jij zo moeilijk doet en niet mee wilt werken.

Doordat je nooit een grens mocht stellen stond je voortdurend onder druk, die zich vertaalde in een enorme overgevoeligheid. Je kon om het minste of geringste geïrriteerd raken (waarbij de narcist weer kon zeggen: zie je wel dat je heel labiel bent?) Je kon je dus op geen enkele manier beschermen en moest de stress innerlijk zien weg te werken. Zie hier de oorzaak van een uitgeput stresssysteem; de kern van PTSS.

Met de vaststelling van het Narcissistic Victim Syndrome (NVS) hebben deskundigen slachtoffers erkenning gegeven voor het cluster van symptomen waarmee ze te maken kunnen krijgen. Therapeuten ontdekten de oorzaak achter de eenduidige symptomen: narcistische mishandeling. Deze vorm van mishandeling raakt elk aspect van je wezen, en daarom zijn de symptomen ook zo ernstig.

De opluchting was groot toen ik me realiseerde dat dit syndroom op mij van toepassing was. Na jaren gedacht te hebben dat ik gek was vanwege mijn symptomen, begreep ik nu dat die symptomen ergens voor stonden. Eerst dacht ik bijvoorbeeld dat ik opgenomen moest worden omdat ik zo paranoia kon zijn, nu begreep ik waarom ik zo paranoia was. Net als veel andere slachtoffers schaamde ik me intens, tot ik begreep waar dit alles naar verwees. Schaamte is sowieso een probleem voor veel slachtoffers, doordat de narcist altijd zijn schaamte op je geprojecteerd heeft. Slachtoffers met NVS hebben een overdreven verantwoordelijkheidsgevoel ontwikkeld, en denken dat alles aan hen ligt. Dit maakt hen een makkelijke prooi om opnieuw mishandeld te worden. Veel slachtoffers gaan dissociëren. Door er niet meer te zijn valt de uitzichtloze situatie makkelijker vol te houden. Het grote nadeel is dat dissociatie ervoor zorgt dat je jezelf moeilijker bij elkaar kunt rapen, en het hierdoor moeilijker wordt het land van de duisternis te verlaten. Als je veel dissocieert voel je je vervreemd van jezelf en de wereld, en hierdoor ben je een veel makkelijker slachtoffer. Je leven wordt gekenmerkt door crisissen, er is altijd wel wat aan de hand en je staat er machteloos naar te kijken. Het is mogelijk om weer grip op jezelf en je eigen leven te krijgen. Je Zelf lijkt misschien verdwenen, maar is het niet. Je kunt jezelf weer terugvinden.

« hoe kwam je in deze gevangenis terecht? hoe kom je eruit? »

144 gedachten over “Eenmaal ontsnapt: verzamel de brokstukken”

  1. Het was meer een instinct dan een weten waardoor ik zes jaar geleden het contact terugbracht tot alleen schriftelijk. Nu ben ik mijzelf daar enorm dankbaar voor. Ik heb een stapeltje e-mails waarin alles door de reacties van de narcist zelf zo duidelijk aan het licht is gebracht! En niet alleen zijn narcisme, maar ook mijn groei in het reageren. Ik heb die groei aan heel veel lieve mensen te danken en ben er ook nog lang niet, maar het geeft mij hoop op verdere heling.
    Voor iedereen die dit leest en ook onderweg is in herstel: wees lief voor jezelf en kijk hoever je al bent.

  2. nu ik dit gelezen heb vele stukken begrijp ik dat ik een narcistische schoonzoon heb gehad .Maar vele jaren later heeft mijn dochter hier nog last van. Toen hij haar trouwde was de vloer onder haar voeten nooit mooi genoeg. Na haar trouwen veranderde dat ze kregen drie kinderen het was halen en brengen .Ook was hij gewelddadig naar haar en haar kinderen vele malen was er de politie te plaatsen. Wij hebben haar goddank nooit laten vallen .Zij vluchten ook in de drugs een drama nu zijn ze uit elkaar. alA jaren maar door dit te lezen begrijp ik beter waar zij mee zit .Ze is nu af gekickt en het gaat goed ik ga de boeken voor haar kopen zodat ze nog beter schoon schip kan maken en puin ruimen .Een van haar kinderen heeft een vriendin en woont samen hij gaat nog met zijn vader om maar ook nu zie ik de schade ook bij deze knul .Ik heb voor alle drie de kinderen jaren gezorgd de tweede zit in een tehuis die heeft als baby al geweld van zijn vader moeten door staan. Misschien ligt daar ook vele oorzaken van het leven niet aan kunnen .De jongste is nog hier en daar gaat het goed mee die wil zijn vader nooit meer zien .En nu gaat het beter veel beter ,ik ga mijn best doen voor mijn dochter en kleinkinderen om iets meer te betekenen nu ik dit weet en gelezen heb .Het is vreselijk dat mensen dit kunnen aan richten.de schade in dit gezin is enorm.

  3. Na 26 jaar huwelijk kwam ik erachter dat ik met een narcist getrouwd was. Het heeft me nog 2 jaar gekost om los te komen met een coach tijdens de scheiding. Ik ging steeds meer lezen en dacht dit nooit meer. Daarna dacht ik een leuke man te leren kennen. Niets bleek minder waar. Ik verviel in mijn overlevingsmodus van het pleasen en bleef na anderhalf jaar leeg en met een stevige ptss achter. Ik was weer flink over mijn grenzen gegaan en heb slaapmedicatie om de week door te komen. Ben nu in therapie om mezelf weer terug te vinden. Het gevoel van eenzaamheid is soms zo killing, ondanks de steun van familie en vrienden. Waarom? Ik ben zakelijk zo’n sterke vrouw. Heb personeel en kan goed beslissingen nemen. Waarom dan niet in privesfeer. Niet te bevatten. Het enige wat je graag wil is een arm om je heen, omdat je dat al die jaren gemist hebt. Ik moet nu eerst mezelf lief gaan hebben en mijn grenzen gaan stellen. Vandaag een mooie opdracht van de psycholoog mee gekregen. 3 vragen die ik graag wil delen. Kom je in een situatie waarin iemand je iets vraagt stel jezelf dan de volgende vragen.
    1. Wil ik dit echt?
    2. Kan ik dit op dit moment?
    3 Is het nu goed voor mij?
    Daar ga ik nu mee oefenen. Volgens mijn psycholoog heb ik een lange weg te gaan. We hopen maar op betere tijden.

  4. Ik ben nu 9,5 jaar getrouwd. Dit is het tweede huwelijk van mijn man. Toen wij 11 jaar geleden een relatie kregen heeft hij mij net gevoel gegeven dat ik mooi en belangrijk voor hem was.
    Ik had een eigen zaak en eigen huis, maar heeft mij zover gekregen (omwille van zijn oudste kinderen) dat we altijd in zijn huis verbleven. Toen ik uiteindelijk mijn bedrijf kon voortzetten in “zijn” dorp en we het aangrenzende huis kochten leek mijn leven aardig op een sprookje. Hierdoor zag ik de doornen niet. Hij zette mijn familie en vrienden tegen mij op. Als ik een opmerking maakte over zijn vrienden (eentje heeft me met de dood bedreigd) had ik een jarenlange relatie kapot gemaakt. Deze jongen ging immers altijd voor hem door het vuur.
    Aangezien mijn inkomen vele Malen hoger lag dan die van hem heb ik het meest betaald in ons huwelijk. Zijn woorden:kan het uit? Heb ik vele malen gehoord. Tuurlijk kan het uit. ( Ik was me inmiddels al aan het aanpassen;
    Want als hij niet kreeg wat hij eigenlijk Wilde werd hij onhandelbaar. Geen lampen op afstandsbediening; dan laten we de lampen gewoon altijd aan / geen electrisch rolluik, dan laten we het rolluik Toch gewoon altijd dicht)
    We hadden geen gezamelijke rekening. Hij beloofde me dingen terug te betalen,
    Maar in 11 jaar tijd is dat nooit gebeurd.
    Hij pinde geld van mijn visa; gebruikte de visa te pas en te onpas. Iedere maand werd dat een discussie die er uiteindelijk altijd op neerkwam dat hij zich zo beschaamd voelde dat hij zo weinig inkomen had. En hoe erg het was dat ik hem daarop durfde aan te spreken.
    Ik heb heel wat tranen hierom gelaten. Ging harder en meer uren werken om alle uitgaven te betalen. Inmiddels hadden we zelf ook nog twee kinderen gekregen. Ik vond de zwangerschap erg zwaar. Er werd thuis geen rekening gehouden met het feit dat je dan minder werk kunt verzetten. Mijn kraamtijd werd me ontnomen, omdat meneer de kraamverzorgster maar onzin vond en de hele dag op pas was met de hond (iets dat hij anders nooit deed), dus naar 4’dagen heb ik de kraamzorg afgesloten. Ik ging er weer volop tegen aan.
    Begin dit jaar werd mijn man 50. Hij wilde een groot feest. Ik heb hier alles aan voorbereid en natuurlijk betaald. Hierna gaf hij aan meer afstand te willen. Hij voelde zich beklemd thuis en Wilde na Zijn werk s avonds daar wat na borrelen.
    Als hij thuis was zonderde hij zich af door op de bank te liggen slapen. Ik voelde me eenzaam. Als ik appte om te vragen Hoelaat hij er dan thuis zijn zijn beklemde ik hem nog meer en Was hij furieus als hij thuis kwam. Ik vroeg Meerdere keren of er een ander was, Maar hij ontkende in alle toonaarden.
    Steeds meer signalen dat dat wel zo was probeerde ik te negeren. Het lag aan mij, waar haalde ik die gedachte vandaan. Je moet niet altijd overal iets achter zoeken.
    In februari kreeg ik te horen dat ik mijn baan na 9 jaar zou verliezen ivm reorganisatie. Ik was hier heel emotioneel door. Mijn werk was mijn contact met de buitenwereld. Ik schok dat hij hier geen begrip voor had. Wist ik immers wel hoeveel hij wel voor me gedaan had en dat wat hij regelde nooit goed was. Het moet altijd om mij draaien volgens hem. En ik zeurde onterecht, Want ik had al gelijk een andere baan gevonden.
    Twee weken nadat ik hiermee gestart was vertelde hij me dat hij niet meer van me hield en dat het over was. Vechten voor mijn relatie kon ik niet; want hij wilde dat niet meer. Hij had daarvoor al jaren gevochten. Zou al jaren mij hebben laten weten dat het niet goed ging. Echter wist ik van niets.
    Omdat hij ook vanuit huis werkt was hij er nog iedere dag. Zo bleef hij grip op mij houden. Hij bleef
    Er voor zorgen dat ik alles
    Bleef betalen. We gingen samen shoppen voor zijn nieuwe huis, maar als we dan weer terug kwamen zei hij afstand nodig te hebben, want hij ging zich aan mij irriteren.
    Hij had via zijn telefoon hele dagen contact met iemand. Hij zei zijn dochter, inmiddels weet ik anders. Hij loog over waar hij heen ging.
    Nadat hij de sleutel had van zijn kleine woning betrapte ik hem Daar met een half aangeklede vrouw. Puzzelstukjes terughalend loopt Deze relatie al een jaar. Ik heb hem per direct de toegang ontzegd van mijn huis. Hij heeft daarna al mijn/onze vrienden gebeld om ze te vertellen wat ik allemaal fout heb gedaan in ons huwelijk. Zo zou ik me
    Nooit iets hebben aangetrokken van onze kinderen. Zou alleen maar aan het werk zijn geweest en telefoon verslaafd. Gelukkig hebben een paar goede vrienden hier direct doorheen geprikt.
    Nu pas dringt het tot door dat mijn woede uitbarstingen tijdens onze relatie
    Werden veroorzaakt door het spel dat met me werd gespeeld. Dat zijn woede uitbarstingen (waarbij het verder ging dan schreeuwen en deuren slaan) nadien gelijk vergeten werden.
    Dat hij degene was die tussen zijn oudste kinderen en mij in was gaan staan, terwijl ik de schuld kreeg van onze moeizame relatie.
    Inmiddels ben ik de baan die ik in mei kreeg weer kwijt. Hij ging tijdens mijn werktijden dingen regelen. Daardoor zat ik daar met een stress en onrust op mijn werk die er voor zorgde dat ik de draai niet kon vinden.
    De scheiding verloopt moeizaam. Hij eist de kinderen grotendeels op, terwijl hij daar geen tijd voor heeft. Waarschijnlijk vanwege de toeslagen en voor de buitenwereld. Hij zet hele epistels op Facebook als hij de kinderen heeft over wat ze samen doen. Mensen lijken dit geweldig te vinden. Nu pas lees ik in de berichten van het laatste jaar dat hij mij iedere keer daar afspiegelde dat ik weer eens geen tijd had. Terwijl de waarheid hierin heel anders was.
    Langzaam probeer ik mezelf weer terug te vinden. Het vertrouwen te krijgen dat ik het
    Zonder hem ook red. Ik hoop ooit weer vertrouwen in een partner te krijgen.
    Het ergste op dit moment is het moeten delen van de kinderen. Ik heb immers nooit gekozen voor parttime kinderen.

  5. PTSS. Ik heb al jaren aangegeven dat ik aan PTSS lijdt, maar men komt steeds weer met depressie aan. En psychosomatische problemen; niet alleen moeilijk te herkennen iedere keer, maar ook zo moeilijk te aanvaarden dat je ook daar blijkbaar de controle kwijt bent geraakt.
    Erkenning is een probleem en dat doet ook zeer. Het maakt dat je het er toch maar niet meer over hebt, terwijl het prettig zou zijn als familie kon / zou willen begrijpen wat er aan de hand is.
    Het is echt moeilijk voor me, heel moeilijk, om nu eens aan mezelf te denken. Maar oefening baart kunst en ik heb een hele goede vriendin die me regelmatig bij de les houdt.
    En één ding staat absoluut boven water: ik ga mezelf vinden. En dan ga ik mezelf ook nog leuk en aardig vinden 🙂

    1. Ik herken je problemen in de hulpverlening. Ik probeer ook steeds duidelijk te maken dat ik ptss heb maar voel me echt niet serieus genomen en krijg steeds een diagnose en behandeling wat bij mij dan weer het gevoel versterkt dat “het aan mij ligt” en vreselijk aftakelende ervaring. Heb je uiteindelijk wel de juiste hulp gevonden?

  6. Helder en herkenbaar stuk. Dank daarvoor.

    Het meest lastige vind ik nu, los van alle verdriet en boosheid verwerken, dat je nog steeds gevangen zit ook al heb je het contact verbroken. Je kunt niet openlijk delen waar je doorheen gaat, niet op je werk, niet tegen de buren etc. En de familie of eigenlijk alle mensen die de dader kennen, laten niks meer van zich horen omdat ze er of buiten willen blijven of negatieve verhalen over jou hebben gehoord van de dader. Dus je bent bevrijd van de bron, maar toch blijf je gevangen mede door de eenzaamheid en het geheim. En ik weet wel dat je nieuwe lieve mensen om je heen zal verzamelen, maar snap je wat ik bedoel? Je hele leven is weg, doordat je zelf die keuze hebt gemaakt om je te verlossen van het kwaad. Maar de prijs is hoog, terwijl je al je hele leven niets anders doet dan overleven en vechten.

    1. Heel herkenbaar Jasmijn.
      Alles ben je kwijt inclusief jezelf.
      Bij het jezelf weer oppakken heb je juist al dat hard nodig.
      En nog moeilijker als je al uit een narcistisch nest komt.
      Ik mis dat ik t niet kan delen met diegenen die er voor me zouden moeten zijn.
      Vervolgens de buitenwereld die er ook niet voldoende mee uit de voeten kan.
      Dan nog de gegroeide angst en het vertrouwen in jezelf en de wereld die verloren gaat voor je ogen.

      Heel veel sterkte aan iedereen die r mee te maken heeft.💝🙏💪
      Liefs Erica

      1. Herkenbaar Erica.

        De eenzaamheid. Niet kunnen delen, niet erkent worden.
        Was van de week bij een hulpverlener, ging over van alles maar niet over narcisme, terwijl dat duidelijk in de verwijsbrief stond.
        Vanavond zoals alle dagen bevrijd en toch gevangen door verdriet en pijn, onbegrepen en eenzaam.

        Heel veel sterkte allemaal 💐🌻

        1. Voor jezelf opkomen en boos durven zijn was bij mij een grote sleutel om eruit te komen. Neem je emoties serieus, luister er naar, vertrouw er op.

    2. Het lijkt er nu vooralsnog op dat ALLEEN die mensen die het begrijpen die met Narcistisch misbruik te maken hebben gehad of erin verwikkeld geraakt zijn en zich hiervan terdege bewust zijn van wat er gaande is…

  7. Ik vind het erg moeilijk om er niet over te kunnen praten,voelt als een gevangenis en dat ik de controle over mijzelf kwijt raak,ben wel no-kontankt.

    1. Beste Ines en Jasmijn,

      Geef de strijd niet op. Ook ik had aan het begin van het no-contact gaan mijn twijfels en onzekerheden. Ik was mezelf helemaal verloren maar gaandeweg ben ik mezelf beter gaan voelen. Ik moest wel eerst de bodem raken om er uit te ontsnappen en te groeien als persoon. Inmiddels heb ik geleerd dat de schuldgevoelens die de narcist op je projecteert onrechtmatig zijn. Jij bent een mens met het recht op eigen gedachten en gevoelens en geen robot zoals de narcist wenst je te zijn. Voor de narcist een defecte robot die niet meer doet wat hij/zij zegt maar voor gezonde mensen ben jij een persoon met waarde, die respect verdient. De narcist doet alsof jij de miskoop bent maar aangezien zij alles projecteren kun je ervan uitgaan dat zij de miskoop van de eeuw zijn. Verder zal het je nog verbazen hoeveel mensen de narcist maar laten kletsen en eigenlijk geen snars geloven van hun zwartmakerij. De meeste mensen hebben gewoon geen zin om hun tijd en energie aan de narcist te verspillen om er tegen in te gaan. Achteraf zeggen anderen dat zij de narcist ook altijd al een “bijzonder geval” hebben gevonden. En waarschijnlijk zijn ze allang blij dat zij niet als prooi zijn uitgekozen. Soms vinden zij het gewoon handig dat jij als afleidingsmanoeuvre werd gebruikt zodat zij buiten schot bleven. Recht je rug en zeg “ik ben ik” en ik ben het waard om een gezonde gelijkwaardige relatie met anderen te hebben en zo niet hoepel maar lekker op. Blijf allereerst trouw aan jezelf en je normen en waarden. Die zijn gezond en niet die van de narcist want die dienen maar één doel en dat is de narcist zelf. Makkelijker gezegd dan gedaan maar hopelijk kunnen jullie dit na verloop van tijd ook zeggen. Hou vol en veel sterkte van mij!

  8. Na het per ongeluk lezen van een artikel over narcisme, zijn bij mij alle puzzelstukjes op zn plaats gevallen. In mijn geval heb ik te maken gehad met een covert narcist, oftewel verborgen narcisme. Na heel veel lezen hierover ben ik een hoop gaan begrijpen waarom ik me zo slecht voel, en niet meer functioneer. Ik heb hulp gezocht, maar bij wie ik ook kom met mijn verhaal en klachten en het woord narcisme noem, krijg ik het idee dat het weggewuifd wordt, je hebt een depressie, is de diagnose. Sinds ik weet dat ik 5 jaar een relatie met een verborgen narcist had, heb ik de relatie verbroken, maar wat is dit moeilijk zeg!!! Ik zou wel eens met andere slachtoffers van verborgen narcisme willen praten, alleen maar omdat we elkaar begrijpen, en wellicht kunnen steunen. Want wat is dit moeilijk, ik ken mezelf niet meer, en wil zo graag terug wie ik was!!

    1. Wat heftig, Rachel, om mee te maken! Zeker verborgen narcisme is echt heel lastig te zien, heel goed van je dat je dat nu door hebt ook al is het moeilijk om goede hulp te vinden. Je kan als je meer verdieping wil en lotgenotencontact zoekt bijvoorbeeld een workshop bij ons volgen: https://verdwenenzelf.org/workshops/. Je kan onze therapeuten voor individuele hulp benaderen: zij weten veel van (de gevolgen van) narcisme en houden hier rekening mee in therapie of coaching (https://verdwenenzelf.org/hoe-kan-ik-je-helpen/).

    2. Hoi Rachel,

      Ik zit precies in hetzelfde schuitje. Ik heb ook 5 jaar een relatie gehad met een verborgen narcist. Sinds maart is hij weg. Daarna nog telkens zijn ‘voet’ tussen de deur gehouden. Me lastigvallen met zijn problemen en verwachten dat ik altijd voor hem klaar sta. Wat ik altijd deed. Ik was mezelf helemaal kwijt: wie ik ben, mijn intuïtie, mijn dromen, mijn levensgeluk. Ik voel me nu nog steeds heel kwetsbaar, leeg en vaak verdrietig. Mensen snappen niet wat het is om met zo iemand samen te zijn geweest. En in het openbaar is hij heel anders. Ik voel me totaal onbegrepen. Ik denk dat hij zich tegen zijn familie ook negatief uitlaat over mij. Ik had een heel goede band met ze maar ik voel dit nu niet meer en dat doet ook pijn. Ze hebben me afgeschreven volgens mij. Gelukkig nu bij een psycholoog die mijn verhaal wel serieus neemt. Ik heb vorige week EMDR gehad vanwege PTSS. Dat hielp meteen. Ik wil de onrust, mijn gepieker over ons en de angst kwijt die ik nu telkens ervaar als ik flashbacks heb. Ik wil me innerlijk rustig voelen. Daar werk ik hard aan. Het gaat heel langzaam maar ik neem wel telkens kleine stapjes vooruit, en dan weer 1 achteruit. Ik kom er wel weer. Maar ik wil dit in ieder geval nooit meer meemaken.

    3. Ik ben 10 jaar getrouwd geweest met een verborgen narcist, ik snap je volkomen. Ik kwam er na 7 jaar achter dat hij een persoonlijkheidsstoornis heeft. Het is fijn om mensen te ontmoeten die je begrijpen en waar je zonder een slecht zelfbeeld te krijgen je verhaal kwijt kan.

  9. Eenzaamheid is denk ik wel het kernwoord voor mij. Alles draaide om hem. Wat hij wou. Zijn rare regeltjes. In het begin ging ik elke discussie wel aan. Hard tegen hard. Maar de strijdlust werd steeds minder. Altijd was er wel een mooi verhaal, een smoes, o wat had hij het toch zwaar. Schuldgevoelens aanpraten. In je achterhoofd weet je dat het niet klopt. Maar toch… hoe gemener hij werd, hoe stiller ik werd. Steeds hopen op een sprankje “echte liefde”. Ik blijf gebroken achter. Dit nooit meer! Dan maar alleen.

    1. Die discussies voer ik al láng niet meer, wél ga ik het gesprek met ze aan en blijf ik vertellen wat ik ze verteld heb. Zo draaiden ‘de narcisten’ hun verhalen telkens bij waardoor er op een dag geen ontkomen meer aan was dan slechts hen hiermee te confronteren. En dat laatste kwelde hen, want een narcist wil niet dat je hen tegenspreekt of dat je voor jezelf opkomt of dat je grenzen stelt, etc. Voor diegenen die dit telkens maar overkwamen en overkomen, waaronder ik, blijven met de brokken achter. Halve waarheden die er verteld worden zodat ze er zelf beter uitkomen, zogenaamd het tweede deel van het verhaal ‘vergeten’ om te vertellen. Of ze uiten zichzelf dat ze ‘er ziek van zijn’ omdat je iets aan ze hebt gevraagd waar ze geen raad mee weten. Of ze behandelen je als een jong kind die volgens hen hun ‘zin moeten doordrijven’ omdat ze zelf niet in staat zijn een normaal gesprek te voeren. Het ene loze argument na het andere heb ik in de afgelopen jaren van tafel kunnen vegen en nog beweren ze dat ze het beter weten dan de maatschappij (die tegen hen zijn) om hen heen, tenzij het medestanders zijn die achter hun redevoering staan. Het is een zinloze en zeer vermoeiende strijd wat een gezond wezen niet wint van een narcist. Sneue mensen noem ik ze omdat ze het zelf niet in de gaten hebben wat ze aanrichten.

  10. Ook lang getrouwd geweest met blijkt een verborgen, zeer geslepen narcist. Ik deed het nooit maar ook nooit goed. Hulpverlening riep water bij de wijn doen, waar 2 ruzie hebben hebben twee schuld etc. Ben allang niet meer bij hem… nog beïnvloed hij mensen vlak om me heen waardoor je nog alleen staat. Op advies van ondersteuning van de huisarts meer over narcist gaan lezen. Kwam ik ook hier bij Verdwenen Zelf uit. Heb de twee boeken van Iris Koop gekocht. Wat een herkenning en opluchting maar daardoor ook veel pijn. Blijkt uit dossiers van mijn kind vaak door hulpverleners genoteerd te staan dat m’n ex een narcist was. Ben een open en eerlijk en warm persoon en een harde, oprechte werker en schouders eronder… Daar sta je dan, in de koude, alleen in de koude open woestijn in je upppie. Ik ken jullie allemaal niet en toch heb ik er familie bij.

  11. Na 27 jaar relatie, waarvan 12 jaar getrouwd, twee jongvolwassenen kinderen. Veel geruzie, veel regeltjes, afgestompt zijn, dubbelleven: op het werk werd ik gewaardeerd maar thuis was ik een nietsnut, ik had overal de schuld van, maakte domme taalfouten. Ik was mezelf niet kwijt, ik wist, er klopt iets niet. Ik was afhankelijk van zijn genegenheid maar die kreeg ik niet. Want ik had me verdedigd en was boos op hem geworden. Waarom? Misschien wilde ik niet dat hij me idioot noemde of dat hij zei ‘Wat was ervan jou terecht gekomen als ik er niet geweest was’, of ‘Gekte zit in jouw familie’. Ik wilde samen met hem hulp zoeken. Maar ik was de enige met een probleem, dus kon ik ook alleen hulp gaan zoeken. Onze kinderen hebben al die ruzies zonder nut meegemaakt. Ik werd minder aardig. Ik luisterde niet meer naar hem. Hij wou bij me weg. Maar hij zat financieel gevangen door zijn eigen bedrijf aan huis. Maar ‘als het pensioen kwam en de inhoud in het magazijn verkocht zou zijn, over een paar jaar, dan zou hij vertrekken naar een dorpje, waar de mensen van hem zouden houden’. Dat plan maakte me nog eenzamer, afhankelijker en onzekerder. De kinderen gingen spoedig uit huis, ik zou alleen achterblijven. Ik besprak het met hem, met vrienden en familie erbij. Zijn plan veranderde niet. Ik begon te wennen aan het idee dat hij weg zou gaan. En werd bang dat hij ook weer terug kon komen. Ik merkte dat vrienden en familie zijn plan wel heel egoïstisch vonden.

    Toen heb ik mijn eigen plan gemaakt. Heel erg sneaky.
    1. Ik heb gezegd ‘Ik hou niet meer van jou’. Hiermee hoefde ik niet meer op zijn liefde te wachten. Ik had er geen behoefte meer aan.
    2. We gingen de papieren aanvragen om te scheiden en ik was het overal mee eens (mijn ex was eerlijk en rechtvaardig gelukkig en ik ook). Hierdoor waren we binnen 3 maanden gescheiden.
    3. Ik heb elders gesolliciteerd en werd aangenomen. Ik heb dus mijn man met de kinderen verlaten. Mijn kinderen praten met mij via Whatsapp. Ze zeggen ‘Je had dit 10 jaar eerder moeten doen’. Ze geven mij gelijk. Het doet wel pijn dat ik zover weg ben. Door Corona heb ik ze nog minder kunnen zien (buitenland). We zijn gewend geraakt aan whatsappjes.

    Ik heb het gevoel te zijn ontsnapt. Door Corona kan mijn ex niet meer naar zijn kleine dorpje. Zijn reserves zijn door de crisis opgegaan. Of heb ik zijn plan verpest? Ik voel dat ik hem verslagen heb. Uiteindelijk ben ik toch egoïstischer, gemener dan hij. Hij had toch wel voor me willen zorgen, nu dat dorpje geen optie meer is. Ik ben nog steeds aardig als ik hem zie maar door de telefoon begin ik nu toch wel snel te schreeuwen. Hij heeft de familie al uitgelegd hoe harteloos ik ben. Ik weet dat hij me mist. Hij mist zijn pispaaltje.

  12. Alle verhalen op deze site zijn zo herkenbaar. Ik heb een moeder met een narcistische persoonlijkheidsstoornis. Vanaf mijn geboorte was ik samen met mijn vader haar prooi. Toen mijn vader overleed was er niemand meer die me bescherming gaf en stond ik er op jonge leeftijd alleen voor. Ik ben een kei geworden in het mezelf onzichtbaar maken en allerlei andere overlevingsstrategieën. Pas 3,5 jaar geleden kwam ik er achter, door het lezen van een artikel in de krant, dat dit hetgeen was wat ik had meegemaakt en dat dit mijn jeugd was geweest en alle puzzelstukjes vielen op zijn plek. Uiteindelijk niet veel later het contact definitief verbroken met mijn moeder verbroken omdat ik compleet kapot gemaakt was door haar en ze haar focus begon te verleggen naar mijn kinderen. Na het verbreken van het contact heeft ze me nog ruim 2 jaar lopen stalken en zich ernstig schuldig gemaakt aan laster en smaad. Zelf meerdere keren hulp gezocht bij de politie en advocaat om bescherming te krijgen maar ze is er pas mee opgehouden toen het zichtbaar werd voor mijn broer en haar omgeving. Narcisten zijn tot in hun kern toxic, puur vergif. En als slachtoffer word je niet of nauwelijks erkent. De medische wereld maar helaas ook rechters en andere instanties sluiten naar mijn idee pertinent hun ogen voor dit soort mensen en welke gigantische schade ze aanrichten. En slachtoffers worden niet erkent en krijgen niet de hulp die ze nodig hebben. Ik heb mijn leven inmiddels redelijk op de rit door de hulp die ik heb gezocht, maar dat is een zoektocht geweest. Gelukkig heb ik een paar mensen om me heen die in dit hele proces ervoor me zijn geweest. Daar ben ik heel dankbaar voor. Ik wens iedereen die dit heeft meegemaakt of er nog mee te maken heeft, heel veel sterkte! Geef niet op en blijf voor jezelf vechten! Wij als slachtoffers van narcisten weten welke strijd je moet leveren, hoe ongekend zwaar het is. En wat de ravage is die aangericht word.
    Liefs M.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *