Gevaarlijke misverstanden over narcisme

Het is me opgevallen dat in de informatie over narcisme een aantal misverstanden bestaan. Deze misverstanden kunnen je op het verkeerde been zetten, waardoor je er niet uit komt. Ze zetten je namelijk vast in het land van de duisternis, dat je zo snel mogelijk moet zien te verlaten. Het maakt niet uit door wie de misleidende informatie gegeven wordt; door websites, mensen om je heen, zogenaamde deskundigen, wie dan ook. Het is gevaarlijk. Deze misverstanden luiden:

  1. De narcist kan er niets aan doen

    Het heersende idee hierachter is: het is pathologie, diegene is zielig, en kan er niets aan doen. Het is schrikbarend hoeveel sympathie er in deze wereld naar de dader gaat in plaats van naar het slachtoffer.  Terwijl je als slachtoffer soms jarenlang ingrijpende mishandeling hebt moeten onder gaan, mag je het niet moeilijk hebben, mag je niet boos zijn, want diegene kan er immers niets aan doen. Hierbij wordt in mijn ogen uitgegaan van het idee van ontoerekeningsvatbaarheid, dat stelt dat daders onbewust mishandelen en daarom hiervoor niet verantwoordelijk kunnen worden gesteld. Klopt het, dat diegene met persoonlijkheidspathologie er niets aan kan doen? Nee, volgens mij klopt dit niet.

    De kern van narcisme en psychopathie is dat een aantal belangrijke vaardigheden niet werken en het empathiecentrum defect is. Vaardigheden zijn te leren. Het proces is langdurig, en kan veel energie vragen. Narcisme is te behandelen, zij het moeizaam. Psychopathie is nog moeilijker te behandelen. De belangrijkste voorwaarde is hoe dan ook, dat de persoon erkent een groot probleem te hebben. En hier zit nu net het grootste probleem.

    Als de persoon om te beginnen zelf zou erkennen dat hij of zij een ernstig probleem heeft en hier hulp bij zou vragen, dan zouden de mensen om hem heen niet meer de hoge prijs hoeven betalen voor zijn onbehandelde pathologie. Maar veel narcisten, en zeker psychopaten, ontkennen hun problematiek. Het is bizar om plaatsvervangende empathie op te eisen voor iemand die dit zelf niet kan opbrengen, voor de dader dus. Deze dader beschadigt anderen door die ontbrekende empathie. Daarbij vindt deze beschadiging soms doelbewust plaats. Verschillende slachtoffers getuigen over de controle die de dader in zijn of haar gedrag had. Een griezelig voorbeeld: de narcistische moeder scheldt het kind uit, de telefoon rinkelt en met een alleraardigste stem handelt zij het telefoontje af. Ze heeft de telefoon nog niet neer gelegd of ze vervolgt de tirade tegen haar schuldige kind.

    Wanneer gedrag valt te controleren, en de persoon in kwestie besluit om sommigen goed te behandelen en anderen slecht, dan kun je helemaal niet meer spreken van ontoerekeningsvatbaarheid. Dit is een complex onderwerp, en ik ga in mijn werkboek uitgebreid in op het waarom achter dit beschadigende gedrag. Waar het mij hier om gaat is dat de dader zelf verantwoordelijk is voor de beschadiging die hij aanricht.

  2. Hij (of zij) bedoelde het niet zo

    Ook dit idee klopt niet. De kern van deze pathologie is een groot gebrek aan inlevingsvermogen. De narcist wordt geregeerd door onvervulde behoeftes, en denkt vanuit die behoeftes. Wanneer hij niet krijgt waar hij recht op meent te hebben, worden er talloze manipulatiestrategieën ingezet om alsnog die behoeftes vervuld te krijgen, bijvoorbeeld de narcistische aanval. Er zijn veel mensen die deze vorm van mishandeling niet kennen. Ze kunnen zich helemaal niet voorstellen dat iemand op een dergelijke destructieve manier handelt. Daarom wordt het gedrag vergoelijkt, en wordt je als slachtoffer verteld dat het vast niet zo bedoeld is. Maar wat je voelt na een dergelijke aanval is verschrikkelijk. En dat was ook de bedoeling. De aanval is bedoeld om onwillige slachtoffers bij te sturen, door hen een ondraaglijk gevoel over zichzelf te geven. De narcist biedt zich vervolgens direct aan als redder: je hoeft alleen maar overstag te gaan en je niet meer te verzetten.

    Of iets werkelijk zo bedoeld is, kan alleen gezegd worden door diegene die het gedrag heeft moeten ondergaan. Ga na hoe je je voelt. Ik weet het; waarschijnlijk is je jarenlang door de narcist verteld dat je een drama maakt om niks, dat je weer alleen met jezelf bezig bent, of dat je zelf verantwoordelijk bent voor hoe je je voelt. Ik kan hiermee de grootste misvatting ontkrachten: hij (of zij) bedoelde het namelijk wel zo. Er wordt alleen geen schuld gevoeld, omdat er weinig tot geen empathie is. Bescherm jezelf dus. Als die ander geen empathie op kan brengen voor jou, zul je jezelf extra empathie moeten geven!

  3. Het komt allemaal goed, als je je nog wat meer in hem inleeft

    Tot mijn schrik zijn er zelfs mensen die zich deskundig noemen in narcistische mishandeling, die deze boodschap verkondigen: je weet toch hoe beschadigd hij of zij is, dus als je nu probeert zijn of haar gedrag te begrijpen, compassie te tonen, dan zul je merken dat het allemaal wat soepeler zal gaan. De jarenlange training die iemand met deze pathologie je al gaf, wordt nu zelfs door een deskundige aanbevolen. Vergeef hem, maak hem niet van streek, laat het allemaal langs je afglijden, reageer vanuit liefde. Ik kan vanuit de grond van mijn hart zeggen: dit soort adviezen werken averechts! Je wordt alleen maar dieper in het land van de duisternis getrokken. Ik heb zelf heel hard moeten knokken om uit die duisternis te komen, en alleen de mensen die aan mijn kant konden staan, hielpen me terug naar het licht. Dit waren de mensen die zich inleefden in mij, die mijn verhalen konden horen, die compassie toonden om wat ik had moeten doorstaan. Deze mensen kwamen net op tijd. Door de veelal spiritueel getinte adviezen die ik eerder kreeg; dat ik nog meer begrip moest tonden, nog meer moest incasseren, werd de duisternis enkel dikker. Ik werd alleen maar depressiever en dacht nog meer aan zelfmoord. Er had zich nooit iemand om mijn welzijn bekommerd, ik was helemaal op, en nog moest ik meer liefde tonen. Het deel van mij dat nog leefde was alleen nog met een grote zaklamp te vinden. Dat kleine plantje werd omringd door heel veel duisternis. Gelukkig kwam er een ommekeer. De enige voor wie ik die liefde nog wilde opbrengen (naast mijn man en kind), was mezelf. Dat plantje. Dat was het begin van mijn redding, en ik had dit niet gered als ik geen mensen om me heen had gehad die vonden dat ik, als slachtoffer, diegene was die nu wat liefde verdiende.

    De bittere waarheid is dat mensen die worden geregeerd door (onbehandelde) narcisme of psychopathie, heel erg vanuit zichzelf denken. Ze hebben baat bij gewillige slachtoffers, ze eisen van mensen om zich heen voortdurend empathie. Zelf kunnen ze die empathie niet of nauwelijks voelen. Waarom zouden ze anders zo met je omgaan? En waarom zou jij nog meer begrip moeten tonen voor het feit dat je als voetveeg behandeld wordt? Het enige dat werkt is duidelijke grenzen stellen, en als het mogelijk is, er helemaal buiten zien te blijven. Alle adviezen die aansturen op het goedpraten van destructief gedrag, trekken je er juist in.

    Mensen met deze pathologie zullen altijd suggereren, dat als je nou iets beter je best doet, het allemaal goed komt. Het advies van deskundigen, om je in hen in te leven, hen te begrijpen, klinkt hen dan ook als muziek in de oren. Doe gewoon nog iets beter je best! Wat ze er niet bij vertellen, is dat het moment dat het goed genoeg is, nooit komt. Het wordt je voorgehouden als een fata morgana in de woestijn. De dader rekent erop dat zijn slachtoffer te moe, te dorstig en te verzwakt is, om deze strategie te doorzien. En voor veel slachtoffers klopt dit ook, helaas.

  4. Waar onenigheid is, hebben beiden schuld

    De normale menselijke logica kan niet over persoonlijkheidspathologie worden neergelegd. Tussen normale mensen is het zo dat je bij een conflict allebei naar je eigen aandeel kijkt. Maar we hebben het hier niet over normale interacties. Deze voorvallen slaan de grond onder je voeten vandaan. Het is juist zaak uit die voortdurende staat van verwarring te komen. Bedenk goed dat de narcist helemaal niet aan de relatie wil werken, hij wil dat jij er aan werkt. Na het jarenlang obsessief piekeren over hoe je iets wel of niet had moeten zeggen (want hij raakte zo van streek), over dat je iets beter wel of niet had kunnen doen (want je wist toch hoe belangrijk het voor hem was), wordt het echt tijd dat je die verantwoordelijkheid voor zijn welzijn teruglegt waar hij hoort: bij hem (of haar)! Hij heeft altijd geprobeerd die verantwoordelijkheid te ontlopen, door te doen alsof alles aan jou lag. Blijf uit die val. Alle informatie die je uitnodigt naar je eigen stuk te kijken, omdat je zijn gedrag wel zal hebben opgeroepen, zou ik wantrouwen. Ze is mede gebaseerd op de misvatting dat alleen labiele, afhankelijke mensen een relatie aangaan met een narcist. Hier klopt niets van! De meest stabiele, levenslustige vrouwen (of mannen) vallen voor de fata morgana, om later te ontdekken dat deze ideale partner slechts een luchtspiegeling was. Na de jarenlange psychische en emotionele terreur ben je gewoon op. Vaak gaat dit gepaard met een enorm gevoel van falen, terwijl je dus slachtoffer was van een zeer destructief persoon! Laat je dus niet aanpraten dat de schuld bij jezelf lag, omdat je er voor koos slachtoffer te worden. Je bent slachtoffer. Nu is het alleen zaak om je aan de relatie te onttrekken en weer mens te worden. Je bent er zelf verantwoordelijk voor om de schade die je is aangedaan te herstellen, maar de schuld voor de beschadiging mag niet op jouw schouders worden gelegd. Dan kun je nog steeds de loyaliteit niet leggen waar deze eigenlijk hoort; bij jezelf.

  5. Narcisten zijn heel makkelijk te herkennen

    De associatie die veel mensen bij een narcist hebben, is de vlotte, gladde praatjesverkoper. Maar dit is een eenzijdig beeld. Het griezelige is dat narcisten helemaal niet zo makkelijk te herkennen zijn. Het zijn vaak hele innemende, charmante en beschaafde mensen. Je zou het ook anders kunnen zeggen: ze hebben heel goed gekeken om te weten hoe ze normaal en ontwikkeld kunnen overkomen. Ze zullen dan ook niet snel gewantrouwd worden, doordat hun stoornis vrijwel onzichtbaar blijft. Ze kunnen een heel positieve indruk maken, doordat ze het met je eens zijn, aandachtig luisteren, en zo op je lijken. Het is van groot belang om het positieve gedrag van een narcist in het juiste licht te zien: hij weet precies wat hij moet spiegelen en doet dit om verzekerd te zijn van de benodigde voorraad.

    Juist doordat narcisten zo normaal over kunnen komen, kampen veel slachtoffers met het probleem niet geloofd te worden als ze proberen over te brengen wie en wat er achter dat masker van perfectie huist.

  6. Door te vergeven kan je de narcist los laten

    Ik moet echt iets zeggen over vergeven en het heersende idee dat je dan pas iemand kunt los laten. Ik realiseer me dat ik hiermee boze reacties kan oproepen, maar ik vind het onderwerp te belangrijk. In de context van persoonlijkheidspathologie vind ik vergeven gevaarlijk. Je kunt geen tijdschrift openslaan, of er wordt gesteld dat je de dader moet vergeven, omdat je anders je eigen gezondheid benadeelt. Vervolgens wordt er geschermd met zogenaamde wetenschappelijke bewijzen, dat niet vergeven je eigen heling blokkeert. Hier kan ik dus echt boos om worden. Om te beginnen vind ik het een heel persoonlijke keus, of je iemand wil vergeven of niet. En het belangrijkste: narcistische mishandeling ondermijnt de relatie met jezelf. Je wordt zo tegen jezelf uitgespeeld, dat de enige relatie die echt belangrijk is om te herstellen, die met jezelf is. Het is de vraag of dat gebeurt als je alle energie aanwendt om die ander te vergeven, om vooral een goed mens te zijn voor die ander. Het gaat nu eens niet meer om die ander, het gaat om jou! Neem dus serieus wat je voelt, en laat je niet aanpraten dat niet willen vergeven hetzelfde is als geregeerd worden door haat en wrok.

    In alles wat ik heb gelezen en gehoord over vergeven valt me op dat het altijd zo zwart/wit wordt neergezet: je moet vergeven (want dan ben je Goed), en als je je niet op die manier met de dader wilt verhouden dan blijf je vast zitten in wraak. Wie zegt dat? Ik zou nog veel meer kunnen zeggen over deze kwestie, maar het allerbelangrijkste is: richt je in je heling op jezelf. Herstel die relatie. Narcistische mishandeling is een complexe vorm van mishandeling, waarbij je niet geholpen wordt door jubelende kreten. Loslaten suggereert dat jij, als slachtoffer, diegene bent die iets vasthoudt. De realiteit is omgekeerd. Mensen met persoonlijkheidspathologie trekken jou voortdurend in hun realiteit. Het gaat dus niet om loslaten. Het gaat om hier buiten zien te blijven, door weer jezelf te worden, door uit te vogelen wat jouw waarden zijn, waar jij voor staat. Neem je eigen standpunt in over wel of niet vergeven. Dat is waar het mij om gaat. Ik zie niet vergeven trouwens niet als een actie, maar meer als een weg die je niet in slaat. Waarom zou je iemand die zijn eigen destructie niet erkent, die er geen verantwoordelijkheid voor neemt, in zo verre tegemoet komen? Alleen de dader zelf kan herstellen wat hij of zij heeft aangericht. Ik ben die weg niet ingegaan, maar dat wil niet zeggen dat ik vast zit in wrok. Ik leef weer, en dat is iets heel anders.

« hoe kom je eruit?

760 gedachten over “Gevaarlijke misverstanden over narcisme”

  1. Over het stukje vergeven denk ik toch anders. Als men onder vergeving verstaat de ander vrijstellen van blaam dan begrijp ik de stelling in de tekst helemaal, maar misschien bedoelt men wat anders. Ik zie het zelf meer als een soort vrede hebben met je geschiedenis, het is gegaan zoals het is gegaan en daar verander je niets aan. In dat gegeven zou je je kunnen berusten, en in die trant zou je ook kunnen accepteren dat wat de dader heeft gedaan onderdeel van jóuw geschiedenis en vorming is geweest. Op die manier kun je je loskoppelen van de dader en je richten op het herstellen van jóuw wonden, zonder een band (van wrok) te onderhouden jegens de dader. Dat zou betekenen dat hij namelijk nog steeds invloed op je heeft en dat moet je dergelijke personen niet gunnen. Dus niet loslaten wat de invloed op je is geweest, of de ernst van de daden loslaten maar de persoon als individu loslaten. De persoon in vrede loskoppelen van je emoties, zo ervaar ik dat. Vrede hebben met je geschiedenis, ja het was een moeilijke en vervelende periode maar probeer uit het verleden te stappen en met de brokstukken weer wat moois te bouwen. De persoon doet me niets meer, is een figurant in mijn persoonlijke film geweest, ik voel me geen slachtoffer, geen wrok of verwijten meer maar het effect van wat de persoon heeft achtergelaten is wel echt van mij. De wonden zijn míjn wonden, en het herstellen daarvan dáár richt ik me op.
    Ik hoop dat ik het zo goed verwoord heb.
    Wish everyone the best!

    1. Heel goed verwoord. Ben het volledig met je eens. Wat betreft het helen van je wonden, daar heb ik moeite mee. Heb de boeken gelezen van Iris, verschillende therapieën gehad, met lotgenoten gepraat, maar de wonden willen maar niet helen. Misschien moet ik me erbij neerleggen dat de wonden nooit zullen helen.

      1. Die gedachtes heb ik ook, hoe graag ik ook wil dat ze helen en er alles voor over heb. Ze komen altijd terug. Als ik denk dat ze weg zijn.

      2. Ik krijg ook de reactie dat ik het veel te lang heb laten duren. Maar hij kwam altijd terug en op een manier alsof er niks aan de hand is. Ik irriteerde hem blijkbaar met kleine dingen die ik toetste met normale mensen en die vonden dat ik niks fout deed. Maar dat was zijn manier om macht over mij te hebben. Hij heeft 5 “relaties” gehad in nog geen 2 jaar en vertelde hen dan dat ik verliefd was en heel onzeker was. Maar ik was wel 2 jaar zijn luisterend oor. Heb er nu via een sms een eind aan gemaakt. Hij heeft nieuw speelgoed.

  2. Als weldenkend mens zou je de neiging krijgen om een narcist te vergeven als je uitgaat van de oorzaak van zijn gedrag. Veel gedragingen van de narcist zijn onbewust maar pas op, er zijn ook vele gedragingen die heel bewust en geraffineerd worden uitgespeeld. De innerlijke pijn die de narcist ervaart moet hij ‘kwijt’ op zijn omgeving (lees: partner) Je moet dus wel heel tolerant zijn om een narcist te vergeven. Na een huwelijk van 39 jaar (!!!) ben ik met heel veel pijn, verdriet, emotie, verlatingsangst en een enorme twijfel uit deze relatie gestapt nadat het mij veel te laat duidelijk was geworden dat ik met een heel geraffineerde ‘verborgen narcist’ had geleefd. Door die twijfel en de verlatingsangst heb ik mezelf een tijdje voorgehouden dat zij er niks aan kon doen en had ik de neiging om haar te vergeven. Nu ik een jaar verder ben en voorlopig nog niet van mijn traumatische wond geheeld ben, zie ik nog steeds gedragingen van mijn (inmiddels) ex waarbij de ‘lust’ om te vergeven helemaal niet meer in mijn gedachte opkomt. Mijn leven is een ‘rollercoaster’ geworden door iemand die gewetenloos suggereerde dat ze van me hield maar het was feitelijk een illusie.

    1. Jeetje Martin, na zoveel jaar huwelijk, dat is echt vreselijk. Ook ik heb te maken gehad met een verborgen narcist, en vergeven komt niet in mn woordenboek voor. Maar kan ook nog steeds niet boos worden. Heel verwarrend allemaal. Het ergste is dat je jezelf helemaal kwijt bent. Heel veel sterkte!!

    2. Pff Martin,

      Ik zit midden in een scheiding nu met een narcist, na 32 jaar werd t mij duidelijk. Het heeft lang geduurd, maar ook hij legde het bij mij neer. Ik heb me staande gehouden voor de kinderen, dacht dat ik hen kon beschermen tegen hem, helaas niets is minder waar. Nu ik in de scheiding zit lees ik er veel over wat het met mij en zeker ook met de kinderen heeft gedaan. Woedeaanvallen uit het niets, onderkaak naar voren, grote ogen en dreigen. Mij isoleren, niets en niemand was goed genoeg, vrienden werden gedumpt en ik geloofde zijn verhalen. Weinig mensen heb ik nog over en dat vind ik nu heel zwaar. De mensen uitleggen wat er bij ons gebeurde is haast niet te bevatten voor buitenstaanders. het gebeurde heel subtiel, waar niemand bij was. Zonder getuigen. Dreigementen, bedreigingen steken onder water, mij proberen te isoleren, respectloos behandeld worden, dat deed hij, en geluiden daar baalt hij ook van. Wij moesten op de tenen lopen voor hem! Nu ben ik eindelijk zover dat ik het zie, ik doorzie zijn grappen en grollen en geef m van repliek, maar nu kan ik het ook… want ik ben los. Graag zou ik in contact komen met lotgenoten. Mijn kinderen daar zit ik nog het meeste mee. De jongste is nu 19,5 en nog inwonend, hij zou met pap meegaan na de scheiding. Pfff ik denk: arme jongen. Hij maakt de foute keuze, maar het is bij ons soms zo moeilijk dat hij hem waarschijnlijk niet altijd doorziet, ik heb er 32 jaar over gedaan immers. Ik hoop dat ik hem nog van gedachten kan veranderen want hij is nu al overspannen. Heeft er iemand tips voor mij in deze kwestie? Deze zijn meer dan welkom. Ook het boek Narcist in relaties heeft voor mij de laatste puzzelstukjes op de plaats doen vallen. Ik heb in juli zelf de echtscheiding aangevraagd, maar zit nog steeds met hem in 1 huis. Het is zwaar, zeker mbt de kinderen, wanneer gaan zij het zien? De oudste woont in Amsterdam, daar heb ik ook al van december geen contact meer mee. Tot voor 2 weken terug heeft mijn ex de aanhang beschuldigd van iets gezegd te hebben wat nu blijkt toch in een andere context gezegd te zijn. Maar inmiddels heeft mijn zoon mij geblokt, ik kan dus amper iets.

  3. Zoals ik het ervaar, betekent iemand vergeven niet dat je zijn of haar daden goedpraat. Nee zeker niet! Misbruik, mishandeling e.d. zijn nooit goed te praten. Vergeven betekent voor mij het loslaten van je eigen verwachtingen uit heden en verleden. Verwachtingen die je had, en verwachtingen van die ander die je misschien nu nog hebt. Op die manier is vergeven een bevrijding voor jezelf voor mij.

  4. weer stukken wijzer. woede en verdriet heb ik nog. en vooral teleurgesteld. hoe is het mogelijk dat ik er zo ben in gerold. toen ik dacht ,je lijkt wel op mijn vader.. ook een narcist weet ik nu pas, ik dacht weg wezen. ik kom weer langzaam bij en ja de “brokstukken” dwalen soms door mijn hoofd. woedend voel ik mij. ik herstel langzaam, wandel veel, fiets veel en probeer het gewone leven weer op te pakken. Zes jaar terug , na mijn scheiding kwam ik haar tegen. wat was ik in de ban van haar en het ergste… verliefd. zo verliefd ben ik nog nooit geweest. Maar ook gelijk discussies, zoals zij er van maakte. Discussies.. ik kan mij niet eens meer herinneren waar het omging. ik weet alleen in haar laatste mail die ze mij stuurde dat ze zei, ik ben niet zo moeilijk hoor . Jij bent zo ontzettend moeilijk…. ik heb mijn mobiel dwars door de kamer gegooid en geschreeuwd en nu is het klaaar….. weg!! geen contact meer met haar. ik was gelukkig al weg bij haar. anderhalf jaar in een caravan gewoond en woon nu op kamers. kan mij niet rotten maar weg uit haar klauwen. manipulatie dat ze ongeneeslijk ziek zou zijn, zwanger en smeekbedes… van alles mee gemaakt. en heeel langzaam aan ebt ze weg bij mij. gelukkig . ik baal er alleen van dat ik er nog me bezig kan zijn. je omgeving snapt je niet maar het duurt lang voor je een beetje hersteld. stapjes vooruit en soms stapje terug. zolang ze maar uit de buurt blijf. ik weet ook niet of ik mij kan beheersen als ze onverwacht voor mijn deur zou staan… ik hoop dat ik haar gewoon kan negeren en niet zal uit halen … ja ik zal haar negeren want ik sla geen vrouwen. nog nooit gedaan. Maar in mijn gedachten …. ,drie meter door de lucht heen. Nee Kees , dat is ze zelfs nog niet waard.

    1. Kees, de enorme frustratie die ik in jouw woorden hoor en voel herken ik onmiddellijk. ‘Mijn’ narcist is nu 2,5 jaar weg, maar ik worstel nog dagelijks. We zijn 19 jaar samen geweest en hebben samen 3 kinderen gekregen. De jongste twee wonen bij mij, hij is uit het ouderlijk gezag gezet. Ik heb als een wezenloze voor hen gevochten. Zij waren het die mij in leven hebben gehouden. Mijn ex wist dat. Hij wilde me naar zelfmoord drijven weet ik nu en heeft geprobeerd de kinderen van me af te nemen. Onze arme kinderen. De meest mooie wezens die er zijn. Ze waren zo onbevangen en gelukkig ooit… Hij heeft ons allemaal voor het leven getekend. Vergeven? Nooit van mijn leven. Maar het zou fijn zijn als ik kon stoppen met van hem te houden.

      1. Hoi Dieta,

        Zo te lezen had je kleine kinderen, ik heb 2 grotere kinderen. Ik was er steeds voor ze, hij was 24/7 onderweg voor het werk en als hij thuis was ook aan het werk. Maar mijn nog inwonende zoon vrees ik, ziet het nog niet helemaal. Ik heb in juli de scheiding aangevraagd, beu was ik het. De dreigementen steken onder water, isoleren, kleineren, manipuleren, en ik kan nog een scala benoemen. Maar nu zegt de jongste met pap mee te willen gaan? Het vreet aan mij, ziet hij het niet? Ziet hij niet hoe zijn vader hem nu aan t pleasen is dmv auto 24/7 ter beschikking te stellen en geld over te maken? Met lede ogen moet ik dagelijks het tafereel aanschouwen. Ik hoop dat de jongen vlug tot inzicht komt, want als het huis verkocht is moeten we beiden naar een ander onderkomen. Ik hoop dat hem de schellen vd ogen vallen, want het gedrag van mijn ex is tijdelijk! Dat is ook de reden dat het zolang heeft geduurd bij mij. Hij kon ook redelijk normaal zijn weken maar dan uit t niets… woedeaanvallen en bedreigingen, verwarring zaaien, onrust veroorzaken. Ik hoop echt dat mijn zoon het snel ziet voordat hij meegaat met de vader, want hij komt van een koude kermis thuis. En om nog meer psychische schade te voorkomen bij hem natuurlijk.

  5. Inmiddels ruim 4 jaar narcisme vrij en het heeft me voorgoed kapot gemaakt, vertrouwen in mannen zal ik nooit meer krijgen.
    Heb getracht het uit te leggen aan een erg jonge psychologe maar ze begreep het echt niet.
    Mijn leven is goed, ik ben verhuisd naar een andere wijk en heb een fijn huis met tuin, ga in de wintermaanden voor lange tijd naar Bali.
    Heb een paar vriendinnen waar ik leuke uitjes mee doe.
    Maar het vertrouwen in mijn medemens is vrijwel nihil door mijn ervaringen, zowel in de narcistisch relatie als met de ontmoetingen via dating-apps/sites.
    Het lijkt wel alsof dating land voornamelijk bevolkt wordt door narcistische/liegende/fantaserende meneren.
    Ik wil alle vrouwen op het hart drukken om absoluut weg te blijven van dating-apps/sites en het eventuele geld te besteden aan een kado voor jezelf.

  6. Dating apps, één en al beledigde heren als je niet gelijk doet wat ze willen. Nou, daar ben ik zeer goed in geworden. Welk recht denk je over iemand te hebben. Nare mensen die beter iets anders kunnen kopen om mee te sollen. Je gaat mij niet wijsmaken dat ze niet weten dat ze dat doen. Sterker nog ze benoemen het zelf zelfs nog hoe hun wereld werkt.

  7. Mijn vader was een narcist, ik zeg wàs, want hij is 7 maanden geleden overleden. Mijn eerste huwelijk was met een narcist, achteraf gezien logisch want dat is bekend en vertrouwd dus dat moet wel goed zijn… Mijn ex is allang een afgesloten hoofdstuk, gelukkig ook voor de kinderen. Het is al 30 jaar geleden dat we uit elkaar gingen en ik denk nog maar zeer zelden aan hem. Maar mijn vader is een ander verhaal. Ik wil niet uitweiden over wat er allemaal is voorgevallen in mijn jeugd, we kennen allemaal zo`n vader, moeder, partner of kind dus we weten allemaal hoe je leven er dan uitziet. Maar over het vergeven….naar mijn gevoel is er een groot verschil tussen vergeten en vergeven. Vergeten zal ik nooit en soms komt er nog wel eens een gedachte naar boven die me even van mijn stuk brengt en ja, soms huil ik er zelfs nog om, maar dat is vanuit mijn eigen gevoel en huilen lucht vaak gewoon op en dan kan ik weer door. Vergeven… is een gevoel dat je hebt, net als vergeten. Voor mijzelf wilde ik vergeven omdat hij dan geen macht meer over mij zou hebben. Ik heb een lange brief geschreven, wat ik van hem vond, hoe hij zich gedroeg, wat hij mijn moeder allemaal had aangedaan en nog veel meer. Die brief heb ik op de kist gelegd en is met hem meegegaan.

    Zes mensen op zijn afscheid en niet door Corona, iedereen in zijn omgeving had hem allang door de laatste jaren. Hulpbehoevend, afhankelijk van anderen, met zijn veeleisende geschreeuw iedereen al weggejaagd, moet zwaar voor hem zijn geweest, maar ach, weet hij ook eens hoe het is om je zo ongelooflijk rot te voelen al legde hij natuurlijk de schuld altijd bij een ander. Ik heb hem de laatste twee jaar van zijn leven niet meer gezien. Ik hoorde het van de verpleging waar ik telefonisch contact mee onderhield. Nadat mijn lieve moeder is overleden heb ik alles geregeld, de crematie, de uitnodigingen, haar kleding… alles. Daarna ben ik de deur uitgelopen en ben tot na zijn overlijden niet meer in het ouderlijk huis geweest. Hij bleef wel contact zoeken, de reikende hand doen zodat het uiteraard wèèr mijn fout was dat we elkaar niet meer zagen. Ik had eigenlijk al zolang een hekel aan die man en ging alleen naar huis voor mijn moeder. Soms wilde ik hem zo graag toeschreeuwen wat hij allemaal fout deed en hoe erg hij was, maar mijn moeder heeft me altijd gevraagd mijn mond te houden. Want tenslotte ging ik weer naar huis, maar zij moest met hem achter blijven… Dus ik zei nooit iets, ik hield zoveel van mijn moeder. Ze heeft twee keer in haar leven gewaagd weg te gaan bij hem maar hij kwam met lieve woordjes en veel beloftes en het lukte hem altijd weer haar te overtuigen. Waar ze later dan weer spijt van had. Haar laatste woorden naar mijn vader waren: “Het enige waar ik spijt van heb in mijn leven is dat ik nooit bij je ben weggegaan.” Dat gaf mij zeer veel voldoening, eindelijk zei ze waar het op stond, ook al was het op haar sterfbed, ze heeft het gedaan!

    Dus toen mijn moeder er niet meer was en hij me mailde dat hij niet snapte wat hij fout had gedaan heb ik simpel verteld wat ik al die jaren al stil had moeten houden: zijn klappen, zijn ontrouw, zijn oh zo charmante gedoe naar anderen maar het snauwen en afbekken naar ons. Toen kreeg ik natuurlijk een boze mail weer, want alles lag aan mij. Mijn antwoord was simpel: Ik ben niet met je getrouwd, ik ben niet Mama en ik loop wel bij je weg, en uitleggen doe ik verder niet aan. Of dit alles nou onder vergeven valt kan ik niet met recht zeggen, soms moet ik nog huilen als ik aan de klappen denk die mijn moeder kreeg… Is dat dan vergeven? Soms huil ik nog als ik er aan denk hoe ik met de leren riem kreeg… Is dat dan vergeven? Vergeten is het in ieder geval niet, maar ik ben alleen nog verdrietig, de boosheid is weg. Maar er is ook niemand meer om boos op te zijn nu. Ik denk dat vergeven met loslaten te maken heeft. En voor mijn gevoel heb ik hem al los gelaten toen ik op die dag het huis uitliep om nooit meer in zijn leven terug te keren of misschien helpt het gewoon dat hij er niet meer is, wie zal het zeggen….

  8. ik maak het nu mee, 2 jaar relatie, heel veel meegemaakt heel veel geaccepteerd, ik raak langzaam alles kwijt, vooral mezelf. Ik hou me sterk maar tegelijkertijd geef ik op en verlies ik mezelf.

    hoe kan dit, ik heb er geen woorden voor, wat moet ik doen.
    als ik er over praat is zijn antwoord (ik geef er niks om, maar ik hou wel van jou), hoe dan?

    ik heb zijn nummer geblokkeerd, hem genegeerd, maar ik ben in de avond als mijn dochter in bed ligt, eenzaam.
    ik kijk wat hij stuurt ook al heb ik hem geblokt, ik mis de aandacht, de leuke tijden, die precies 3 dagen duurt nadat hij zich heeft opgeladen bij mij thuis.

    alles heeft weg gegeten en zichzelf zijn behoeftes in mij uit, en daarna is ie moe en ik kan ik het vergeten. hij verteld dat ie na huis gaat en als ik hem bel hoor ik dat ie in de kroeg is.

    zo gaat hij dan wel eens 3 dagen door en negeert hij mijn berichten en telefoontjes, en een paar dagen later omdat m’n gevoel zegt dat er iets niet klopt, ik stiekem in zijn telefoon kijkt en zie in berichten dat hij met een ander was.

    en zegt hij, hij was lam en doorgesnoven, doe niet zo raar, ik hou toch van jou.
    ik had er geen bedoeling bij.
    die dag had ik moeten zeggen ik wil je nooit meer zien.
    en tot de dag van vandaag heeft hij iets gedaan met m’n gevoel.
    dat ik hem zo wil kwetsen, hem laten voelen wat ik meemaak.

    maar ik weet ook dat hem dat meer energie geeft dan mij.
    ik maak mezelf kapot, m’n opleiding gaat slecht en mijn reactie uit ik op de verkeerde mensen af.

    ik laat hem mijn verdriet zien, gaat zo onbewust dat ik weet dat hij daar naar verlangt.
    en nu weer met een ander heeft geslapen, altijd weer hetzelfde excuus.

    en dan zegt hij ‘ja onze relatie is toch niks’, waarop ik zeg ‘waarom zet je er geen punt achter?’ hij zegt ‘ik hou toch van je als ik gedronken heb, ben ik anders en doe ik gekke dingen.. maar ik hou wel van je’.

    ik wil dat hij m’n nummer verwijdert, hij antwoord ‘dat kan ik niet, je komt niet zomaar van me af’.
    ik heb niet veel vrienden of familie om me gevoel aan te uiten. ik ben geen prater wat ik wel moet doen.

    ik schaam me misschien omdat meerderen zeggen ‘wat moet je met hem?’.
    ik ga dood voor hem, heb alles gedaan voor hem, heel veel opgegeven, mezelf zelfs.
    en dan moet ik dit allemaal accepteren, wat hij mij aan heeft gedaan.

    m’n vertrouwen is weg, hij wantrouwt me en hij zet 3 dagen zijn telefoon uit. ik bel, zoek alles af. ik ben ongerust, vervolgens zit ie in de kroeg terwijl ik met eten zit te wachten.
    ik ben zwak en te goed voor iedereen, ik accepteer te veel, waardoor ik mezelf vergeet.

    ik heb alles van me hart getypt hoe ik nu zit. nu moet ik er nog van af. ik moet het zelf doen, dat weet ik, maar ik ben doodop, m’n gevoel zegt ‘hou vol, genoeg mannen om je heen…’ maar ik heb geen energie meer, ik slaap slecht, concentreer slecht, m’n geheugen laat me in de steek. ik wordt onzeker, ik twijfel aan mezelf

    en elke x vraag ik, waarom? waarop hij antwoord: ‘maar jij slaat ook vaak door, is ook niet goed’, waardoor ik mezelf de schuld geef.

    terwijl ik ook weet dat hij me gek maakt, en dan is zijn antwoord ‘je ziet spoken hoor doebe’ en zo laat ie me zitten en negeert ie me, 2 dagen later: ‘hoi, wat eten we vanavond’, alsof er niks is gebeurd en ik boos blijf en wil praten, en hij vlucht omdat ik te veel zeur en niet zo moeilijk moet doen.

    ik heb zoveel messen in mijn rug gehad. zo vernederd, het gevoel dat hij slecht over me praat tegen anderen.
    dit gun je niemand, dit kan je toch niet accepteren, ik moet wel, anders geef ik hem een plezier.

    en ik dan ik wordt respectloos behandeld, beloftes die niet uitkomen. recht in mijn gezicht lopen liegen, zonder weg te kijken.
    ik heb iemand nodig heb die er voor me is, maar hij is r niet, hij komt wanneer hij tijd en zin heeft. en spreken we wat af, heb ik alles leuk gemaakt, laat ie niks horen en mij nog de schuld geeft over iets van 1 ruzie van 1 week geleden. serieus, weer de grond in getrapt en een mes in mijn hart.

    ik moet altijd met bewijs komen, dan pas zegt hij ‘ja het is, maar stelde niks voor.’ als ik geen bewijs heb zegt ie niks. ik voel me gebruikt, in de maling genomen, niet gerespecteerd. ik vreet me op van binnen, ik wordt onzeker, verdrietig en boos op mezelf.
    ik moet zelfs verstoppertje spelen in m’n eigen huis als ik zijn scooter al hoor aankomen, elke scooter die ik hoor, hou ik me adem in. want ik weet hoe het gaat en zal lopen, ik wil het niet. maar hij blijft volhouden.

    ik wil dit niet meer, ik verdien dit niet.. waarom kan ik geen afstand houden, waarom hou ik dat niet vol. wat gebeurd er met me. zo ben ik helemaal niet.

  9. Sommige dingen zijn onvergefelijk. Toen ik me dat realiseerde werd het loslaten van de verschrikkingen die ik heb meegemaakt mogelijk. Ik ben iemand die vergeeft, een tweede (of tiende) kans, natuurlijk. Maar mijn moeder en ex vergeven lukte maar niet. Zelfverwijt en schuldgevoel was het gevolg. Tot ik eindelijk besefte dat de dingen die zij gedaan hebben onvergefelijk zijn, zelfs misdadig, dingen waar anderen voor vastzitten. Maar, vergeving was wel nodig, niet voor hun, voor mezelf. Want zo vaak ben ik niet weggelopen, heb ik me niet verzet, heb ik geen hulp gevraagd, en boven alles, heb ik gelogen om hun daden te verbergen.

    Voor het eerst in mijn leven voel ik me goed over en met mezelf. Weet ik eindelijk dat al die liefde, goedheid en vergevingsgezindheid die ik in mijn hart draag, mij toekomt. Als ik dan toch nog eens overvallen word door schuldgevoel of sentiment (“Het is toch je moeder”) dan denk ik aan het woord “onvergefelijk”, wat dat betekent, de impact die het heeft, hoe het voelde. Vergeving is mooi, bijzonder en kostbaar. Waarom zou je dat ook nog aan de narcist geven? Geef het aan de mensen die, omdat ze niet anders konden, dingen deden onder invloed van de narcist. En boven alles, vergeef jezelf voor alles wat je moest doen om te overleven.

    Juist niet vergeven heeft mij de kracht gegeven om vrede te hebben met het verleden. De woede en het verdriet nemen af. Vergeef jezelf, houdt van jezelf, wees goed voor jezelf en ban alle narcisten uit je leven. Je bent het waard!

  10. Mooi hoe ieder zijn eigen weg vindt met zon grote kracht als vergeving. Mijn levenservaringen met een psychopaat brachten me zoveel pijn, woedde, verwarring en verdriet, dat ik er bijna aan onder door ging. Ik wilde helen en ging op zoek naar de wortel van al mijn opgelopen trauma’s. Het bleek verlatingsangst. Geen veilige hechting én nog verder terug meergenerationeel trauma.

    Ik kon de weg die ik had afgelegd en de beschadigende omgangen nu begrijpen. Het kleine meisje moest overleven in een gezin door zich af te stemmen op de ander en deed haar best te geven wat de ander nodig had. Voor een kind dat afhankelijk is van de ouders is het van levensbelang dat het goed gaat met je ouders en mijn ouders waren getraumatiseerd, waren niet beschikbaar.

    Ipv dat het kleine meisje werd gesteund door haar ouders en leerde omgaan met haar gevoelens, leerde zij juist dat haar gevoelens er niet toe deden en werd ze bang voor verlating en afwijzing, voelde ze zich boos verward en onbegrepen, niet gezien en gehoord.

    Als volwassen vrouw zette ik dit overlevingspatroon van afstemmen op wat de ander nodig had voort, bij een psychopaat, en zelfs daarna nog bij een man met verborgen narcistische trekken. Overleven is niet alleen fight, flight, freeze… het is bv ook onderwerping en gehechtheidszoekend.

    Het inzicht hoe een mens wordt gevormd heeft me geholpen met vergeven. En naast het vergeven heb ik aangifte gedaan en was ik blij dat hij in hechtenis werd genomen 😉 Dankbaar dat ik nu mag helen door het leren afstemmen op mijzelf 🙂

    Wat wil ik? Wat voel ik? Wat is mijn realiteit, wat zijn mijn behoeften? Welke reële dromen ga ik laten uitkomen in het hier en nu? Eén worden met alle delen van mijzelf die ooit werden verloochend om te kunnen overleven. Compassie en zelfliefde. De inhoud van deze woorden heb ik concreet moeten maken in een zoektocht… de zoektocht gaf me levensvreugde.

    Met hart en ziel wens ik dat ook voor jullie allen!
    Liefs Karin.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *