Gevaarlijke misverstanden over narcisme

Het is me opgevallen dat in de informatie over narcisme een aantal misverstanden bestaan. Deze misverstanden kunnen je op het verkeerde been zetten, waardoor je er niet uit komt. Ze zetten je namelijk vast in het land van de duisternis, dat je zo snel mogelijk moet zien te verlaten. Het maakt niet uit door wie de misleidende informatie gegeven wordt; door websites, mensen om je heen, zogenaamde deskundigen, wie dan ook. Het is gevaarlijk. Deze misverstanden luiden:

  1. De narcist kan er niets aan doen

    Het heersende idee hierachter is: het is pathologie, diegene is zielig, en kan er niets aan doen. Het is schrikbarend hoeveel sympathie er in deze wereld naar de dader gaat in plaats van naar het slachtoffer.  Terwijl je als slachtoffer soms jarenlang ingrijpende mishandeling hebt moeten onder gaan, mag je het niet moeilijk hebben, mag je niet boos zijn, want diegene kan er immers niets aan doen. Hierbij wordt in mijn ogen uitgegaan van het idee van ontoerekeningsvatbaarheid, dat stelt dat daders onbewust mishandelen en daarom hiervoor niet verantwoordelijk kunnen worden gesteld. Klopt het, dat diegene met persoonlijkheidspathologie er niets aan kan doen? Nee, volgens mij klopt dit niet.

    De kern van narcisme en psychopathie is dat een aantal belangrijke vaardigheden niet werken en het empathiecentrum defect is. Vaardigheden zijn te leren. Het proces is langdurig, en kan veel energie vragen. Narcisme is te behandelen, zij het moeizaam. Psychopathie is nog moeilijker te behandelen. De belangrijkste voorwaarde is hoe dan ook, dat de persoon erkent een groot probleem te hebben. En hier zit nu net het grootste probleem.

    Als de persoon om te beginnen zelf zou erkennen dat hij of zij een ernstig probleem heeft en hier hulp bij zou vragen, dan zouden de mensen om hem heen niet meer de hoge prijs hoeven betalen voor zijn onbehandelde pathologie. Maar veel narcisten, en zeker psychopaten, ontkennen hun problematiek. Het is bizar om plaatsvervangende empathie op te eisen voor iemand die dit zelf niet kan opbrengen, voor de dader dus. Deze dader beschadigt anderen door die ontbrekende empathie. Daarbij vindt deze beschadiging soms doelbewust plaats. Verschillende slachtoffers getuigen over de controle die de dader in zijn of haar gedrag had. Een griezelig voorbeeld: de narcistische moeder scheldt het kind uit, de telefoon rinkelt en met een alleraardigste stem handelt zij het telefoontje af. Ze heeft de telefoon nog niet neer gelegd of ze vervolgt de tirade tegen haar schuldige kind.

    Wanneer gedrag valt te controleren, en de persoon in kwestie besluit om sommigen goed te behandelen en anderen slecht, dan kun je helemaal niet meer spreken van ontoerekeningsvatbaarheid. Dit is een complex onderwerp, en ik ga in mijn werkboek uitgebreid in op het waarom achter dit beschadigende gedrag. Waar het mij hier om gaat is dat de dader zelf verantwoordelijk is voor de beschadiging die hij aanricht.

  2. Hij (of zij) bedoelde het niet zo

    Ook dit idee klopt niet. De kern van deze pathologie is een groot gebrek aan inlevingsvermogen. De narcist wordt geregeerd door onvervulde behoeftes, en denkt vanuit die behoeftes. Wanneer hij niet krijgt waar hij recht op meent te hebben, worden er talloze manipulatiestrategieën ingezet om alsnog die behoeftes vervuld te krijgen, bijvoorbeeld de narcistische aanval. Er zijn veel mensen die deze vorm van mishandeling niet kennen. Ze kunnen zich helemaal niet voorstellen dat iemand op een dergelijke destructieve manier handelt. Daarom wordt het gedrag vergoelijkt, en wordt je als slachtoffer verteld dat het vast niet zo bedoeld is. Maar wat je voelt na een dergelijke aanval is verschrikkelijk. En dat was ook de bedoeling. De aanval is bedoeld om onwillige slachtoffers bij te sturen, door hen een ondraaglijk gevoel over zichzelf te geven. De narcist biedt zich vervolgens direct aan als redder: je hoeft alleen maar overstag te gaan en je niet meer te verzetten.

    Of iets werkelijk zo bedoeld is, kan alleen gezegd worden door diegene die het gedrag heeft moeten ondergaan. Ga na hoe je je voelt. Ik weet het; waarschijnlijk is je jarenlang door de narcist verteld dat je een drama maakt om niks, dat je weer alleen met jezelf bezig bent, of dat je zelf verantwoordelijk bent voor hoe je je voelt. Ik kan hiermee de grootste misvatting ontkrachten: hij (of zij) bedoelde het namelijk wel zo. Er wordt alleen geen schuld gevoeld, omdat er weinig tot geen empathie is. Bescherm jezelf dus. Als die ander geen empathie op kan brengen voor jou, zul je jezelf extra empathie moeten geven!

  3. Het komt allemaal goed, als je je nog wat meer in hem inleeft

    Tot mijn schrik zijn er zelfs mensen die zich deskundig noemen in narcistische mishandeling, die deze boodschap verkondigen: je weet toch hoe beschadigd hij of zij is, dus als je nu probeert zijn of haar gedrag te begrijpen, compassie te tonen, dan zul je merken dat het allemaal wat soepeler zal gaan. De jarenlange training die iemand met deze pathologie je al gaf, wordt nu zelfs door een deskundige aanbevolen. Vergeef hem, maak hem niet van streek, laat het allemaal langs je afglijden, reageer vanuit liefde. Ik kan vanuit de grond van mijn hart zeggen: dit soort adviezen werken averechts! Je wordt alleen maar dieper in het land van de duisternis getrokken. Ik heb zelf heel hard moeten knokken om uit die duisternis te komen, en alleen de mensen die aan mijn kant konden staan, hielpen me terug naar het licht. Dit waren de mensen die zich inleefden in mij, die mijn verhalen konden horen, die compassie toonden om wat ik had moeten doorstaan. Deze mensen kwamen net op tijd. Door de veelal spiritueel getinte adviezen die ik eerder kreeg; dat ik nog meer begrip moest tonden, nog meer moest incasseren, werd de duisternis enkel dikker. Ik werd alleen maar depressiever en dacht nog meer aan zelfmoord. Er had zich nooit iemand om mijn welzijn bekommerd, ik was helemaal op, en nog moest ik meer liefde tonen. Het deel van mij dat nog leefde was alleen nog met een grote zaklamp te vinden. Dat kleine plantje werd omringd door heel veel duisternis. Gelukkig kwam er een ommekeer. De enige voor wie ik die liefde nog wilde opbrengen (naast mijn man en kind), was mezelf. Dat plantje. Dat was het begin van mijn redding, en ik had dit niet gered als ik geen mensen om me heen had gehad die vonden dat ik, als slachtoffer, diegene was die nu wat liefde verdiende.

    De bittere waarheid is dat mensen die worden geregeerd door (onbehandelde) narcisme of psychopathie, heel erg vanuit zichzelf denken. Ze hebben baat bij gewillige slachtoffers, ze eisen van mensen om zich heen voortdurend empathie. Zelf kunnen ze die empathie niet of nauwelijks voelen. Waarom zouden ze anders zo met je omgaan? En waarom zou jij nog meer begrip moeten tonen voor het feit dat je als voetveeg behandeld wordt? Het enige dat werkt is duidelijke grenzen stellen, en als het mogelijk is, er helemaal buiten zien te blijven. Alle adviezen die aansturen op het goedpraten van destructief gedrag, trekken je er juist in.

    Mensen met deze pathologie zullen altijd suggereren, dat als je nou iets beter je best doet, het allemaal goed komt. Het advies van deskundigen, om je in hen in te leven, hen te begrijpen, klinkt hen dan ook als muziek in de oren. Doe gewoon nog iets beter je best! Wat ze er niet bij vertellen, is dat het moment dat het goed genoeg is, nooit komt. Het wordt je voorgehouden als een fata morgana in de woestijn. De dader rekent erop dat zijn slachtoffer te moe, te dorstig en te verzwakt is, om deze strategie te doorzien. En voor veel slachtoffers klopt dit ook, helaas.

  4. Waar onenigheid is, hebben beiden schuld

    De normale menselijke logica kan niet over persoonlijkheidspathologie worden neergelegd. Tussen normale mensen is het zo dat je bij een conflict allebei naar je eigen aandeel kijkt. Maar we hebben het hier niet over normale interacties. Deze voorvallen slaan de grond onder je voeten vandaan. Het is juist zaak uit die voortdurende staat van verwarring te komen. Bedenk goed dat de narcist helemaal niet aan de relatie wil werken, hij wil dat jij er aan werkt. Na het jarenlang obsessief piekeren over hoe je iets wel of niet had moeten zeggen (want hij raakte zo van streek), over dat je iets beter wel of niet had kunnen doen (want je wist toch hoe belangrijk het voor hem was), wordt het echt tijd dat je die verantwoordelijkheid voor zijn welzijn teruglegt waar hij hoort: bij hem (of haar)! Hij heeft altijd geprobeerd die verantwoordelijkheid te ontlopen, door te doen alsof alles aan jou lag. Blijf uit die val. Alle informatie die je uitnodigt naar je eigen stuk te kijken, omdat je zijn gedrag wel zal hebben opgeroepen, zou ik wantrouwen. Ze is mede gebaseerd op de misvatting dat alleen labiele, afhankelijke mensen een relatie aangaan met een narcist. Hier klopt niets van! De meest stabiele, levenslustige vrouwen (of mannen) vallen voor de fata morgana, om later te ontdekken dat deze ideale partner slechts een luchtspiegeling was. Na de jarenlange psychische en emotionele terreur ben je gewoon op. Vaak gaat dit gepaard met een enorm gevoel van falen, terwijl je dus slachtoffer was van een zeer destructief persoon! Laat je dus niet aanpraten dat de schuld bij jezelf lag, omdat je er voor koos slachtoffer te worden. Je bent slachtoffer. Nu is het alleen zaak om je aan de relatie te onttrekken en weer mens te worden. Je bent er zelf verantwoordelijk voor om de schade die je is aangedaan te herstellen, maar de schuld voor de beschadiging mag niet op jouw schouders worden gelegd. Dan kun je nog steeds de loyaliteit niet leggen waar deze eigenlijk hoort; bij jezelf.

  5. Narcisten zijn heel makkelijk te herkennen

    De associatie die veel mensen bij een narcist hebben, is de vlotte, gladde praatjesverkoper. Maar dit is een eenzijdig beeld. Het griezelige is dat narcisten helemaal niet zo makkelijk te herkennen zijn. Het zijn vaak hele innemende, charmante en beschaafde mensen. Je zou het ook anders kunnen zeggen: ze hebben heel goed gekeken om te weten hoe ze normaal en ontwikkeld kunnen overkomen. Ze zullen dan ook niet snel gewantrouwd worden, doordat hun stoornis vrijwel onzichtbaar blijft. Ze kunnen een heel positieve indruk maken, doordat ze het met je eens zijn, aandachtig luisteren, en zo op je lijken. Het is van groot belang om het positieve gedrag van een narcist in het juiste licht te zien: hij weet precies wat hij moet spiegelen en doet dit om verzekerd te zijn van de benodigde voorraad.

    Juist doordat narcisten zo normaal over kunnen komen, kampen veel slachtoffers met het probleem niet geloofd te worden als ze proberen over te brengen wie en wat er achter dat masker van perfectie huist.

  6. Door te vergeven kan je de narcist los laten

    Ik moet echt iets zeggen over vergeven en het heersende idee dat je dan pas iemand kunt los laten. Ik realiseer me dat ik hiermee boze reacties kan oproepen, maar ik vind het onderwerp te belangrijk. In de context van persoonlijkheidspathologie vind ik vergeven gevaarlijk. Je kunt geen tijdschrift openslaan, of er wordt gesteld dat je de dader moet vergeven, omdat je anders je eigen gezondheid benadeelt. Vervolgens wordt er geschermd met zogenaamde wetenschappelijke bewijzen, dat niet vergeven je eigen heling blokkeert. Hier kan ik dus echt boos om worden. Om te beginnen vind ik het een heel persoonlijke keus, of je iemand wil vergeven of niet. En het belangrijkste: narcistische mishandeling ondermijnt de relatie met jezelf. Je wordt zo tegen jezelf uitgespeeld, dat de enige relatie die echt belangrijk is om te herstellen, die met jezelf is. Het is de vraag of dat gebeurt als je alle energie aanwendt om die ander te vergeven, om vooral een goed mens te zijn voor die ander. Het gaat nu eens niet meer om die ander, het gaat om jou! Neem dus serieus wat je voelt, en laat je niet aanpraten dat niet willen vergeven hetzelfde is als geregeerd worden door haat en wrok.

    In alles wat ik heb gelezen en gehoord over vergeven valt me op dat het altijd zo zwart/wit wordt neergezet: je moet vergeven (want dan ben je Goed), en als je je niet op die manier met de dader wilt verhouden dan blijf je vast zitten in wraak. Wie zegt dat? Ik zou nog veel meer kunnen zeggen over deze kwestie, maar het allerbelangrijkste is: richt je in je heling op jezelf. Herstel die relatie. Narcistische mishandeling is een complexe vorm van mishandeling, waarbij je niet geholpen wordt door jubelende kreten. Loslaten suggereert dat jij, als slachtoffer, diegene bent die iets vasthoudt. De realiteit is omgekeerd. Mensen met persoonlijkheidspathologie trekken jou voortdurend in hun realiteit. Het gaat dus niet om loslaten. Het gaat om hier buiten zien te blijven, door weer jezelf te worden, door uit te vogelen wat jouw waarden zijn, waar jij voor staat. Neem je eigen standpunt in over wel of niet vergeven. Dat is waar het mij om gaat. Ik zie niet vergeven trouwens niet als een actie, maar meer als een weg die je niet in slaat. Waarom zou je iemand die zijn eigen destructie niet erkent, die er geen verantwoordelijkheid voor neemt, in zo verre tegemoet komen? Alleen de dader zelf kan herstellen wat hij of zij heeft aangericht. Ik ben die weg niet ingegaan, maar dat wil niet zeggen dat ik vast zit in wrok. Ik leef weer, en dat is iets heel anders.

« hoe kom je eruit?

835 gedachten aan “Gevaarlijke misverstanden over narcisme”

  1. Narcisme met autisme of omgekeerd.
    Ik heb niet alles gelezen, maar wil graag mijn ervaring melden. Onze biologische vader was een verschrikkelijke geweldadige persoon. Zeer traumatiserend. Pas zijn laatste 4 of 5 jaar kreeg hij van een psychiater het etiket ” dwangmatige narcist” 2009 overleden. Heb dit gelezen in 2018, wat me zeer verhelderend. Onlangs vertelde m’n broer dat hij het syndroom van Asperger heeft. Zij 2 kinderen hebben ook autisme. Deze broer zegt dat die ouder van ons ook het syndroom van Asperger had. Nu zegt hij altijd van alles, maar het zou kunnen. Deze broer ervaar ik net zo dwangmatig als deze biologische vader.
    De combinatie van autisme m.n. Asperger en narcisme wordt nog onderzocht, maar als combinatie wel erkend. Voor mij betekent het antwoorden na 40 jaar op verschillende locaties en plaatsen GGZ hulpverlening, die allemaal NOOIT GELUISTERD HEBBEN, ik heb de persoonlijkheidsstoornis vaak concreet en diagnostische genoemd. Dat vind ik diep treurig.

    1. Goedendag,

      Ik ben het met jou eens, wat het asperger syndroom vs narcisme met elkaar te maken heeft. En voor dat ik boze reacties uitlok (wat absoluut niet mijn bedoeling is), kan ik U zeggen, dat ik er zelf al 14 jaar mee te maken heb. En dat mijn partner, gediagnosticeerd is, op zowel asperger en narcisme. Beide persoonlijkheidsstoornissen zijn aanwezig. Ik woon in het buitenland, en ze zijn waar wij de behandeling aan gevraagd hebben, erg ver wat de diagnose aangaat. Ze doen niet zomaar even iets, daar gaat weken overheen. En ze gaven mij al te kennen, dat ik het erg moeilijk had en nog zou krijgen, naarmate de jaren strijken. Ik ben nu zover, dat ik voor mijzelf ga kiezen, dus het is inderdaad een gegeven dat het asperger syndroom zeker samen “kan” gaan met narcisme.

      1. Inderdaad, wat iemand ook al stelt hier, een stoornis in het autismespectrum is zeker geen persoonlijkheidsstoornis. Om dat wel op die manier te behandelen, kan veel schade aanrichten.

  2. Duizendmaal dank voor dit schrijven. Ik ben nog niet in staat het chaotische verhaal te beschrijven, uitleggen of snappen, maar dit helpt. Verdwenen zelf heeft al veel voor me betekent. Gewoon dankjewel voor de helderheid, maar vooral ook de erkenning.

  3. Dankbaar voor dit schrijven. Ik ben geestelijk en lichamelijk mishandeld door een narcistische ex-man , Die bovendien een corrupte politieman was , eigenlijk een gevangeniesstraf moest hebben ,hij kon chantage plegen op een Hoofdofficier van Justitie en een groepscommandant van de rijkspolitie. Bijna 40 jaar geleden ben ik gaan scheiden, maar wat er allemaal gebeurd is en nog gebeurd. Er zijn moordaanslagen gepleegd , de politie heeft in 2010 zelf slachtofferhulp op mij afgestuurd. Er is mij gezegd ,in uw situatie moet er u mee leren leven dat dit zal blijven gebeuren. Als het u teveel wordt mag u komen praten ,wij kunnen er niets aan doen.

  4. Het is inderdaad schrikbarend hoeveel begrip er is voor de dader.
    Ik kwam, na echtscheiding, mijn buren weer te spreken, nadat ik weer in mijn *eigen* huis kon gaan wonen. Ik was immers beschuldigd geweest van kindermishandeling en diende derhalve het huis te verlaten.
    De buurt reageerde, toen ik daar weer woonde en de mensen weer op straat tegenkwam, met “maar jij bent eigenlijk best aardig!” Hoezo, waaar heb ik dit opeens aan te danken en waarom zeg je dat? Nou, zij kwam natuurlijk, omdat ze wat minder werkte, weleens bij ons en dan hoorden wij… Et cetera. Ik was tijdens mijn huwelijk in de buurt al zwart gemaakt.
    Kindermishandeling is nog zo’n projectie. Mijn kind (mijn zoon) is door haar *geheel vrij* opgevoed, mijn dochters niet. Hij mocht leterlijk alles. Waarom? Ze haat mannen en dankzij die vrije opvoeding kan hij zich vrijelijk misdragen, hetgeen dan weer kan bewijzen wat voor hufters mannen toch zijn. Daarmee werd ik tot de rol van boeman veroordeeld, want mijn kind ging inderdaad volkomen onacceptabel gedrag vertonen, waarmee hij zijn zusjes (en het gezin) ernstig schaadde. Niet haar probleem, immers het mocht toch? Ik werd door haar bedreigd met scheiding als ik zo “streng” doorging. DIT is kindermishandeling! Maar alle hulpverleners bewonderden haar om haar kalmte en ik werd veroordeeld om het feit dat ik door de gehele situatie emotioneel tot op het bot kapot ging. “Gebrekkige emiotionele regulatie”, heette het. MY ASS.
    Nu gaat het goed. Echtscheiding bleek een probate actie. Ik ben van haar af. En mijn kinderen zijn weer bij me. Mijn zoon is wel eerst bij Yes We Can geweest. Nu gaat hij weer naar school, volwansenen-onderwijs MAVO op zijn 18e en ik ben zo trots op hem.
    De narcist, de dader, kon er niets aan doen?
    Als ik dronken autorijd, dan ben ik verantwoordelijk. Dan is het niet zo van “hij kon er niets aan doen want hij was dronken”.
    De narcist is verantwoordelijk. HEEL verantwoordelijk.

    1. Heel herkenbaar hoe de omgeving zand in de ogen gestrooid kan krijgen. Dat er een beeld wordt geschetst dat niet berust op waarheid. Toen wij uit elkaar gingen leefde er een beeld bij mijn ex schoonfamilie dat ik vanwege mijn ADD degene was die chaos en onrust creëerde. Tot mijn ex-zwager in mijn “eigen” nieuwe huis kwam helpen met een vloer leggen en besefte dat ik alles heel goed kon regelen, dat ik wist wat ik wilde, dat ik kordaat kon reageren en mijn zaken goed geregeld had. “Jij weet heel goed wat je wil, dat had ik niet verwacht”, zei hij. Ik weet wel waar dit beeld vandaan komt. Ook heb ik gemerkt hoe de misvattingen kunnen leven in de hulpverlening. Als je je zorgen deelt krijg je het volgende te horen (letterlijke woorden) “Misschien moet je je ego wat opzij zetten en een beetje meeveren voor de goede lieve vrede en voor de kinderen.” Dan krijg je misschien wel voor elkaar wat je wilt. Maar dat krijg je nooit, want het is nooit goed genoeg.
      Het is niet zijn bedoeling om eruit te komen met jou en zijn verantwoordelijkheid te nemen. En daarnaast heb ik twee jaar therapie en EMDR gehad voor het opzij zetten van mijn ego en het meeveren. En ik vrees dat ik daar ook nog niet klaar mee ben. We hebben net weer een traject bij jeugdzorg op zitten waar het na de intake stagneert. Waar hij zich gehoord en gezien voelt en waar ik gedesillusioneerd en in verwarring achter blijf. Waar we moesten praten over sluiting van onze relatie en ik hem mijn emoties op een presenteer blaadje moest geven, terwijl mijn kinderen niet geholpen worden en in de knel raak. Waar ik de ouder lijk die niet mee wil werken omdat ik niet meer als voeding wil dienen. Mijn kinderen hebben er namelijk niks aan als ik als voeding dien, daar ga je aan onderdoor en daar pas ik voor. Ik werk zelf al 20 jaar met ouders en kinderen in het onderwijs en ik heb nog nooit in mijn mond durven nemen dat zij hun ego maar opzij moesten zetten en mee moeten veren. Ik ben geschokt over de onmacht en onkunde en het gebrek aan daadkracht in de hulpverlening. Dit is inderdaad hertraumatiserend maar hoe maak je dat duidelijk, waar kan je terecht. Ik heb ook ervaren dat de hulpverlening al een conclusie heeft voordat ze met je gesproken hebben en dat zij een beeld hebben van wat ze willen en je daar naartoe willen sturen en hoe ze willen behandelen. Er wordt niet echt geluisterd en er wordt niet echt geloofd. Er is onmacht en onbegrip. Emphatische mensen kunnen zich echt niet voorstellen dat dit zo bestaat en dat wat in dit artikel beschreven is echt zo kan zijn. Maar juist daarom is het zo belangrijk dat het wel gezegd wordt.
      Ik ben blij met deze site! Ik vind het knap hoe doeltreffend en duidelijk hier beschreven wordt waar het aan schort en waarom het zo ondermijnend is. Dit is een goede zaak! Wat informatief en nodig! Ik hoop dat het veel hulpverleners bereikt, en dat er een nieuwe golf van bewustwording teweeg brengt. Het bemoedigd mij dat mensen als Edino van Dorsten zo dapper zijn en zich uitspreken en zich hard maken voor kinderen die dat niet kunnen. Het stelt mij ook gerust om te zien hoe veerkrachtig mensen kunnen zijn. Ik heb veel respect voor zijn persoon, wat een sterke jonge man! Maar ook deze site en Iris Koops en de mensen die zij om zich heen verzameld en de informatie die zij geeft. Ik spreek soms als moeder en soms als professional merk ik. Je denkt, ik ben een professional, hoe kan dit mij gebeuren, hoe is dit mij overkomen. Nu weet ik dat het mij niet is overkomen, maar aangedaan. Dat heeft het mij gebracht en ik hoop dat anderen die dit overkomt of overkomen is dit inzicht ook mogen krijgen. Ik ben strijdbaar en zal iedereen deze site aanraden. Lees, lees, lees en leer. Hopelijk komt het allemaal goed voor mijn kinderen en groeien ze uiteindelijk op tot evenwichtige volwassenen! Daar gaat het om.

      1. Wow Anoniem, wat je schrijft raakt me en ik kan me de frustratie van de situatie voorstellen. Ja het werkt inderdaad zo in hulpverleningsland, daar is geen woord van gelogen. Ze weten alles al van te voren want ze hebben er immers voor gestudeerd en hebben tevens een evenzo grote blinde vlek voor narcisten. Mijn partner is wetenschapper en die geeft ook felle kritiek op de psychologie omdat het een hoop theoriën zijn en aannames bij elkaar die onvoldoende of helemaal niet getoetst zijn. Het lijkt daarmee voor hem iets te veel op een geloof. Ik herken je verhaal overigens uit mijn eigen praktijk ervaring. Het niet gehoord worden, niet gezien voor wat er werkelijk aan de hand is, de blinde vlek waar de hulpverleners mee rondlopen, en eigenlijk iedereen die narcisme niet kent. Peter Jan herken ik ook, over gebrekkige emotie regulatie. In mijn geval was dat ook gevallen, maar als je objectief zou kijken dan zou je zien dat mijn regulatie beter is dan de gemiddelde mens omdat ik ondanks al die narcistische mishandelingen, me nog redelijk goed kan gedragen. Maar een gewoon mens wordt nu eenmaal echt boos en/of emotioneel van zoveel onrecht en zoveel stress, jammer dat de hulpverlening dat onvoldoende erkent als zijnde een normale reactie op een abnormale situatie.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.