Gevaarlijke misverstanden over narcisme

Het is me opgevallen dat in de informatie over narcisme een aantal misverstanden bestaan. Deze misverstanden kunnen je op het verkeerde been zetten, waardoor je er niet uit komt. Ze zetten je namelijk vast in het land van de duisternis, dat je zo snel mogelijk moet zien te verlaten. Het maakt niet uit door wie de misleidende informatie gegeven wordt; door websites, mensen om je heen, zogenaamde deskundigen, wie dan ook. Het is gevaarlijk. Deze misverstanden luiden:

  1. De narcist kan er niets aan doen

    Het heersende idee hierachter is: het is pathologie, diegene is zielig, en kan er niets aan doen. Het is schrikbarend hoeveel sympathie er in deze wereld naar de dader gaat in plaats van naar het slachtoffer.  Terwijl je als slachtoffer soms jarenlang ingrijpende mishandeling hebt moeten onder gaan, mag je het niet moeilijk hebben, mag je niet boos zijn, want diegene kan er immers niets aan doen. Hierbij wordt in mijn ogen uitgegaan van het idee van ontoerekeningsvatbaarheid, dat stelt dat daders onbewust mishandelen en daarom hiervoor niet verantwoordelijk kunnen worden gesteld. Klopt het, dat diegene met persoonlijkheidspathologie er niets aan kan doen? Nee, volgens mij klopt dit niet.

    De kern van narcisme en psychopathie is dat een aantal belangrijke vaardigheden niet werken en het empathiecentrum defect is. Vaardigheden zijn te leren. Het proces is langdurig, en kan veel energie vragen. Narcisme is te behandelen, zij het moeizaam. Psychopathie is nog moeilijker te behandelen. De belangrijkste voorwaarde is hoe dan ook, dat de persoon erkent een groot probleem te hebben. En hier zit nu net het grootste probleem.

    Als de persoon om te beginnen zelf zou erkennen dat hij of zij een ernstig probleem heeft en hier hulp bij zou vragen, dan zouden de mensen om hem heen niet meer de hoge prijs hoeven betalen voor zijn onbehandelde pathologie. Maar veel narcisten, en zeker psychopaten, ontkennen hun problematiek. Het is bizar om plaatsvervangende empathie op te eisen voor iemand die dit zelf niet kan opbrengen, voor de dader dus. Deze dader beschadigt anderen door die ontbrekende empathie. Daarbij vindt deze beschadiging soms doelbewust plaats. Verschillende slachtoffers getuigen over de controle die de dader in zijn of haar gedrag had. Een griezelig voorbeeld: de narcistische moeder scheldt het kind uit, de telefoon rinkelt en met een alleraardigste stem handelt zij het telefoontje af. Ze heeft de telefoon nog niet neer gelegd of ze vervolgt de tirade tegen haar schuldige kind.

    Wanneer gedrag valt te controleren, en de persoon in kwestie besluit om sommigen goed te behandelen en anderen slecht, dan kun je helemaal niet meer spreken van ontoerekeningsvatbaarheid. Dit is een complex onderwerp, en ik ga in mijn werkboek uitgebreid in op het waarom achter dit beschadigende gedrag. Waar het mij hier om gaat is dat de dader zelf verantwoordelijk is voor de beschadiging die hij aanricht.

  2. Hij (of zij) bedoelde het niet zo

    Ook dit idee klopt niet. De kern van deze pathologie is een groot gebrek aan inlevingsvermogen. De narcist wordt geregeerd door onvervulde behoeftes, en denkt vanuit die behoeftes. Wanneer hij niet krijgt waar hij recht op meent te hebben, worden er talloze manipulatiestrategieën ingezet om alsnog die behoeftes vervuld te krijgen, bijvoorbeeld de narcistische aanval. Er zijn veel mensen die deze vorm van mishandeling niet kennen. Ze kunnen zich helemaal niet voorstellen dat iemand op een dergelijke destructieve manier handelt. Daarom wordt het gedrag vergoelijkt, en wordt je als slachtoffer verteld dat het vast niet zo bedoeld is. Maar wat je voelt na een dergelijke aanval is verschrikkelijk. En dat was ook de bedoeling. De aanval is bedoeld om onwillige slachtoffers bij te sturen, door hen een ondraaglijk gevoel over zichzelf te geven. De narcist biedt zich vervolgens direct aan als redder: je hoeft alleen maar overstag te gaan en je niet meer te verzetten.

    Of iets werkelijk zo bedoeld is, kan alleen gezegd worden door diegene die het gedrag heeft moeten ondergaan. Ga na hoe je je voelt. Ik weet het; waarschijnlijk is je jarenlang door de narcist verteld dat je een drama maakt om niks, dat je weer alleen met jezelf bezig bent, of dat je zelf verantwoordelijk bent voor hoe je je voelt. Ik kan hiermee de grootste misvatting ontkrachten: hij (of zij) bedoelde het namelijk wel zo. Er wordt alleen geen schuld gevoeld, omdat er weinig tot geen empathie is. Bescherm jezelf dus. Als die ander geen empathie op kan brengen voor jou, zul je jezelf extra empathie moeten geven!

  3. Het komt allemaal goed, als je je nog wat meer in hem inleeft

    Tot mijn schrik zijn er zelfs mensen die zich deskundig noemen in narcistische mishandeling, die deze boodschap verkondigen: je weet toch hoe beschadigd hij of zij is, dus als je nu probeert zijn of haar gedrag te begrijpen, compassie te tonen, dan zul je merken dat het allemaal wat soepeler zal gaan. De jarenlange training die iemand met deze pathologie je al gaf, wordt nu zelfs door een deskundige aanbevolen. Vergeef hem, maak hem niet van streek, laat het allemaal langs je afglijden, reageer vanuit liefde. Ik kan vanuit de grond van mijn hart zeggen: dit soort adviezen werken averechts! Je wordt alleen maar dieper in het land van de duisternis getrokken. Ik heb zelf heel hard moeten knokken om uit die duisternis te komen, en alleen de mensen die aan mijn kant konden staan, hielpen me terug naar het licht. Dit waren de mensen die zich inleefden in mij, die mijn verhalen konden horen, die compassie toonden om wat ik had moeten doorstaan. Deze mensen kwamen net op tijd. Door de veelal spiritueel getinte adviezen die ik eerder kreeg; dat ik nog meer begrip moest tonden, nog meer moest incasseren, werd de duisternis enkel dikker. Ik werd alleen maar depressiever en dacht nog meer aan zelfmoord. Er had zich nooit iemand om mijn welzijn bekommerd, ik was helemaal op, en nog moest ik meer liefde tonen. Het deel van mij dat nog leefde was alleen nog met een grote zaklamp te vinden. Dat kleine plantje werd omringd door heel veel duisternis. Gelukkig kwam er een ommekeer. De enige voor wie ik die liefde nog wilde opbrengen (naast mijn man en kind), was mezelf. Dat plantje. Dat was het begin van mijn redding, en ik had dit niet gered als ik geen mensen om me heen had gehad die vonden dat ik, als slachtoffer, diegene was die nu wat liefde verdiende.

    De bittere waarheid is dat mensen die worden geregeerd door (onbehandelde) narcisme of psychopathie, heel erg vanuit zichzelf denken. Ze hebben baat bij gewillige slachtoffers, ze eisen van mensen om zich heen voortdurend empathie. Zelf kunnen ze die empathie niet of nauwelijks voelen. Waarom zouden ze anders zo met je omgaan? En waarom zou jij nog meer begrip moeten tonen voor het feit dat je als voetveeg behandeld wordt? Het enige dat werkt is duidelijke grenzen stellen, en als het mogelijk is, er helemaal buiten zien te blijven. Alle adviezen die aansturen op het goedpraten van destructief gedrag, trekken je er juist in.

    Mensen met deze pathologie zullen altijd suggereren, dat als je nou iets beter je best doet, het allemaal goed komt. Het advies van deskundigen, om je in hen in te leven, hen te begrijpen, klinkt hen dan ook als muziek in de oren. Doe gewoon nog iets beter je best! Wat ze er niet bij vertellen, is dat het moment dat het goed genoeg is, nooit komt. Het wordt je voorgehouden als een fata morgana in de woestijn. De dader rekent erop dat zijn slachtoffer te moe, te dorstig en te verzwakt is, om deze strategie te doorzien. En voor veel slachtoffers klopt dit ook, helaas.

  4. Waar onenigheid is, hebben beiden schuld

    De normale menselijke logica kan niet over persoonlijkheidspathologie worden neergelegd. Tussen normale mensen is het zo dat je bij een conflict allebei naar je eigen aandeel kijkt. Maar we hebben het hier niet over normale interacties. Deze voorvallen slaan de grond onder je voeten vandaan. Het is juist zaak uit die voortdurende staat van verwarring te komen. Bedenk goed dat de narcist helemaal niet aan de relatie wil werken, hij wil dat jij er aan werkt. Na het jarenlang obsessief piekeren over hoe je iets wel of niet had moeten zeggen (want hij raakte zo van streek), over dat je iets beter wel of niet had kunnen doen (want je wist toch hoe belangrijk het voor hem was), wordt het echt tijd dat je die verantwoordelijkheid voor zijn welzijn teruglegt waar hij hoort: bij hem (of haar)! Hij heeft altijd geprobeerd die verantwoordelijkheid te ontlopen, door te doen alsof alles aan jou lag. Blijf uit die val. Alle informatie die je uitnodigt naar je eigen stuk te kijken, omdat je zijn gedrag wel zal hebben opgeroepen, zou ik wantrouwen. Ze is mede gebaseerd op de misvatting dat alleen labiele, afhankelijke mensen een relatie aangaan met een narcist. Hier klopt niets van! De meest stabiele, levenslustige vrouwen (of mannen) vallen voor de fata morgana, om later te ontdekken dat deze ideale partner slechts een luchtspiegeling was. Na de jarenlange psychische en emotionele terreur ben je gewoon op. Vaak gaat dit gepaard met een enorm gevoel van falen, terwijl je dus slachtoffer was van een zeer destructief persoon! Laat je dus niet aanpraten dat de schuld bij jezelf lag, omdat je er voor koos slachtoffer te worden. Je bent slachtoffer. Nu is het alleen zaak om je aan de relatie te onttrekken en weer mens te worden. Je bent er zelf verantwoordelijk voor om de schade die je is aangedaan te herstellen, maar de schuld voor de beschadiging mag niet op jouw schouders worden gelegd. Dan kun je nog steeds de loyaliteit niet leggen waar deze eigenlijk hoort; bij jezelf.

  5. Narcisten zijn heel makkelijk te herkennen

    De associatie die veel mensen bij een narcist hebben, is de vlotte, gladde praatjesverkoper. Maar dit is een eenzijdig beeld. Het griezelige is dat narcisten helemaal niet zo makkelijk te herkennen zijn. Het zijn vaak hele innemende, charmante en beschaafde mensen. Je zou het ook anders kunnen zeggen: ze hebben heel goed gekeken om te weten hoe ze normaal en ontwikkeld kunnen overkomen. Ze zullen dan ook niet snel gewantrouwd worden, doordat hun stoornis vrijwel onzichtbaar blijft. Ze kunnen een heel positieve indruk maken, doordat ze het met je eens zijn, aandachtig luisteren, en zo op je lijken. Het is van groot belang om het positieve gedrag van een narcist in het juiste licht te zien: hij weet precies wat hij moet spiegelen en doet dit om verzekerd te zijn van de benodigde voorraad.

    Juist doordat narcisten zo normaal over kunnen komen, kampen veel slachtoffers met het probleem niet geloofd te worden als ze proberen over te brengen wie en wat er achter dat masker van perfectie huist.

  6. Door te vergeven kan je de narcist los laten

    Ik moet echt iets zeggen over vergeven en het heersende idee dat je dan pas iemand kunt los laten. Ik realiseer me dat ik hiermee boze reacties kan oproepen, maar ik vind het onderwerp te belangrijk. In de context van persoonlijkheidspathologie vind ik vergeven gevaarlijk. Je kunt geen tijdschrift openslaan, of er wordt gesteld dat je de dader moet vergeven, omdat je anders je eigen gezondheid benadeelt. Vervolgens wordt er geschermd met zogenaamde wetenschappelijke bewijzen, dat niet vergeven je eigen heling blokkeert. Hier kan ik dus echt boos om worden. Om te beginnen vind ik het een heel persoonlijke keus, of je iemand wil vergeven of niet. En het belangrijkste: narcistische mishandeling ondermijnt de relatie met jezelf. Je wordt zo tegen jezelf uitgespeeld, dat de enige relatie die echt belangrijk is om te herstellen, die met jezelf is. Het is de vraag of dat gebeurt als je alle energie aanwendt om die ander te vergeven, om vooral een goed mens te zijn voor die ander. Het gaat nu eens niet meer om die ander, het gaat om jou! Neem dus serieus wat je voelt, en laat je niet aanpraten dat niet willen vergeven hetzelfde is als geregeerd worden door haat en wrok.

    In alles wat ik heb gelezen en gehoord over vergeven valt me op dat het altijd zo zwart/wit wordt neergezet: je moet vergeven (want dan ben je Goed), en als je je niet op die manier met de dader wilt verhouden dan blijf je vast zitten in wraak. Wie zegt dat? Ik zou nog veel meer kunnen zeggen over deze kwestie, maar het allerbelangrijkste is: richt je in je heling op jezelf. Herstel die relatie. Narcistische mishandeling is een complexe vorm van mishandeling, waarbij je niet geholpen wordt door jubelende kreten. Loslaten suggereert dat jij, als slachtoffer, diegene bent die iets vasthoudt. De realiteit is omgekeerd. Mensen met persoonlijkheidspathologie trekken jou voortdurend in hun realiteit. Het gaat dus niet om loslaten. Het gaat om hier buiten zien te blijven, door weer jezelf te worden, door uit te vogelen wat jouw waarden zijn, waar jij voor staat. Neem je eigen standpunt in over wel of niet vergeven. Dat is waar het mij om gaat. Ik zie niet vergeven trouwens niet als een actie, maar meer als een weg die je niet in slaat. Waarom zou je iemand die zijn eigen destructie niet erkent, die er geen verantwoordelijkheid voor neemt, in zo verre tegemoet komen? Alleen de dader zelf kan herstellen wat hij of zij heeft aangericht. Ik ben die weg niet ingegaan, maar dat wil niet zeggen dat ik vast zit in wrok. Ik leef weer, en dat is iets heel anders.

« hoe kom je eruit?

646 thoughts on “Gevaarlijke misverstanden over narcisme

  1. Hi lieve mensen, 3 maanden na mijn vertrek nog steeds geen contact gemaakt/gekregen. Ik hou vol. Ben ondertussen onder begeleiding van een psychologe en moest ook wat lichte medicatie nemen (slaaptekort, immense stress, futloos, zinloos…) kortom alleen kon ik dit niet aan, hoe sterk ik ook ben. Maar ik zit nog steeds op die golf, en soms ga ik heel stijl naar beneden, naar die twijfel, naar die hoop, ik beeld me allerlei scenario’s in van een goedmaking, droom heel sterk maar meestal schokkende dromen, negatieve dingen, enzovoorts. Ja…dat woord: hij gaf me het gevoel de ‘uitverkorene’ te zijn….dat was zo…Ga ik hier echt over geraken?? Wat als ik m’n leven lang aan hem blijf denken? Nooit meer zo’n fantastische ervaring (van de eerste goeie tijd dus) ga beleven? Ik wil niet bij dat clubje mensen horen!! Je kent ze wel, ze zijn er, spijtig genoeg ocharme. 3 maanden vechten met mezelf, niet toegeven aan die natuurlijke ingeving die je zo graag volgt (toenadering via smsje ofzo) het is een helse strijd. De woede die ik in het begin heel erg had, is wat gaan liggen. Op zich is dat goed (want het is uitputtend), maar het maakt tegelijkertijd ook weer plaats voor de goede dingen te herinneren, naar te verlangen. Een mens is hier niet voor gemaakt. De typische narcistische kenmerken van mijn vriend waren : negeren, negeren, negeren, niet meer dankbaar zijn, geen verlangen meer hebben/tonen naar mij, van gulzige seks moest ik bijna smeken om seks, al wat ik huishoudelijk deed was precies nooit genoeg, ging meer en meer alleen op café, allergisch zijn aan een gesprek, té stoer daarvoor. Maar als hij ‘normaal’ had geweest zaten we ook nog altijd in een moeilijke situatie (ieder een puber, ieder een huis, ieder zijn trauma uit het verleden, kinderen lieten merken dat ze niet graag uit hun stekje gehaald werden,..) dus op zich was het al bijna onmogelijk om samen te wonen, dus moesten we nog een tijdje lat zijn. Ik ben nu eenmaal zo, ik blijf het analyseren, ik moet het begrijpen. Zo spijtig dat er geen opheldering mogelijk is, geen afronding als hij echt niet meer wil. Waarschijnlijk wil hij me niet meer omdat ik hem ‘door’ heb? De gedachten blijven malen. Nee, hiervoor zijn we niet in het leven gekomen. Maar…..we moeten volhouden, we moeten erdoor. Ik wens iedereen in dezelfde situatie nog veel volharding toe x

    • Ook ik ben 3 maanden geleden vertrokken, na een huwelijk van ruim 43 jaar inmiddels gescheiden. Ik vind het knap dat je het volhoudt geen contact te zoeken. Ik was zo stom om dat wel te doen. Hem te helpen met alle problemen die hij tegen kwam, inschrijven voor een woning, aanvragen van huurtoeslag, zorgtoeslag, melden bij SVB zodat hij AOW voor alleenstaanden kreeg en nog heel veel meer. Had ik dat maar nooit gedaan, want nu alles geregeld is begint het grote kwetsen weer en ben ik dagelijks bang voor wat er nu weer zal gaan gebeuren. Ik heb hem geblokkeerd op mijn telefoon, Whatsapp en email, maar dat heeft dan weer tot gevolg dat hij gisteren voor de deur stond. Gelukkig was hij wel zo dom (?) Dat bezoek aan te kondigen (via voicemail) zodat ik kon zorgen er niet te zijn, maar dat kan en wil ik niets steeds doen, dan komt er nooit rust in mij. Ik hoop dat die blokkades hem duidelijk maken dat ik niets meer met hem te maken wil hebben

      • Blokkades opwerpen helpen niet. Ik ben ook 38 jaar in een narcistische relatie geweest. Na 8 jaar nog steeds “last” kinderen en kleinkinderen tegen mij opzetten.Wapen je er tegen! dit is de prijs die je moet betalen de prijs van vrijheid is onbetaalbaar! hou je daaraan vast. hou rekening dat je nog lange tijd problemen zal krijgen uit de meest onverwachte hoek.
        groeten Joke

    • Wat enorm herkenbaar …. al zit ik er nog middenin (zelfs na een geheime relatie van bijna 5jaar) . Zij nog bij haar man (en kinderen) en ik alleen thuis na een scheiding (grotendeels vanwege haar) .. ze is goed in negeren en even later Appt ze weer en zegt dat ze me mist 🙁 .. en dan ben ik opnieuw verkocht …. in alle opzichten vind ik haar echt geweldig en zou m’n leven voor haar geven .. maar ze wil niet verder .. of toch wel …. ??

      • Sorry, T. Jansen, dit vind ik erg kort door de bocht. Beetje meer respect zou op zijn plaats zijn.

      • Ach, Daarbenik, ik heb t zelfde meegemaakt met mijn verborgen narcist.

        Heel veel sterkte, denk aan jezelf in godsnaam. Maar ik weet ook dat t pas over is als je het totaal doorleefd hebt.
        De kater blijft, maar je vindt jezelf weer terug. Eerst in brokken, dat wel.

        Realiseer je dat je van jezelf moet houden, want een narcist houdt van niemand anders dan zichzelf.

        Sterkte Marjet

      • Ze gaat noot haar man en kinderen verlaten voor jou. Ze is alleen jaloers op jouw leven wat ze zelf niet kan bereiken door gebrek aan wilskracht. Als ze van jou hield had ze gekozen voor jou.

        En dat wil je misschien niet onder ogen komen. Jullie zijn verslaafd aan elkaar.

        Wilskracht betekent ondernemen!

      • Zo herkenbaar. Bij mij hier hetzelfde. Aangetrokken worden en dan weer weggeduwd worden. Hij wil ook niet verder en dan opeens wel en ook zeggen hoe erg hij mij wel mist.

    • Hoi, ik heb er maar 1 woord voor over nu ik in dezelfde fase zit als jou.

      Wat een ongelofelijke zielige mensen zijn narcisten toch in al hun grootsheid. Hun zelf bedachte fantasiewereld, waarin ze zo ver gaan dat ze dat met bijbehorende sadisme gaan projecteren op liefdevolle mensen die werkelijk alles over hebben voor de ander om ze te helpen en te ondersteunen. Bij mensen die nog medeleven bezitten en respect hebben (hadden) ondanks alles wat ze zelf al meegemaakt hebben in het leven. En dat was al veel wat ik meegemaakt had. Ze varen mee op de golven van de sterke karakters.

      En dat is alles wat ik mij voorhou! Ook ik kom hier weer overheen uit dit verschrikkelijk isolement.

      Ik ben niet anders dan gewend om te overleven vanaf mijn jeugd door te zijn misbruikt zowel op fysiek, geestelijk en seksueel gebied door sadisten die zich vader of vriend of echtgenoot durven te noemen.

      Waarom trof ik ze aan in mijn leven omdat ik ze aantrok met bovenstaande karaktereigenschappen. Want 1 ding pakken ze mij nooit af mijn eigenwaarde om vertrouwen te blijven houden in de mensen die het wel goed voorhebben met een ander en waar je het zelf ook goed voor wilt doen.

      Alleen ik weet nu waar ik naar moet kijken door hem jarenlang geanalyseerd te hebben en door hem alles terug te hebben gegeven wat hij mij wilde aandoen zijn frustratie op mij dumpen. Alleen als kind weet je dat niet dan geloof je nog in je vader of vriend.

      Ik heb hem vanaf het begin meteen al zijn frustratie teruggegeven door hem jarenlang alles letterlijk te beschrijven. Alle pijn wat hij mij aandeed en anderen en over het waarom. En geloof me dat hij mij op het laatst met respect behandelde toen ik netjes afscheid van hem nam met de woorden “jij mag mij wel van geen waarde vinden, maar ik mijzelf wel”.
      Dat nemen ze niet zomaar van je af!
      Iets waar ik levenslang hard voor gevochten heb.

      Ze mogen het misbruiken maar niet met het plezier waarvan ze dachten dat ze het aan mij zouden beleven.

      Ik heb nog nooit iemand zo zuur zien kijken ☺

      Ik weet nu als liefde pijn doet, meteen wegwezen.. Niet in blijven hangen.

      Ik had dit groeiproces nodig deze 4 jaar om te helen.

      De wonden zijn nog niet geheeld want ik hield echt ontzettend veel van deze man. En heb mij kwetsbaar opengesteld voor hem. Voor het eerst van mijn leven ben ik trots op mijzelf dat ik het gevecht ben aangegaan met hem door zelf nee te kunnen zeggen tegen misbruik.

      Nu de scherven opruimen en uit het isolement proberen te komen. Je verliest iedereen om je heen.

      Kracht zien te vinden door nu een echte nieuwe levensinvulling te vinden op mijn 53e jaar.
      Zal moeilijk worden maar het begin is er.

      Ik zie nu in dat ik lijdt aan het Stockholm syndroom al vanaf mijn jeugd. Kan er geen goede hulp in vinden, de huisarts stuurt mij van het kastje naar de muur ondanks dat hij van de complexe trauma’s afweet.

      En ik ben moe en maak mij zorgen om zijn volgende slachtoffer en zijn weerloos kind die gelukkig bijna meerderjarig is.

      Nu eerst aan mijzelf proberen te denken maar het is zo moeilijk omdat het bewustzijn er is in tegenstelling tot hun.

      Ik sta er alleen voor net als zij en dat is triest, diep triest dat iemand verder kan gaan met dat te doen wat hij altijd heeft gedaan. De levens van andere vernietigen om gelukkig te zijn met een lach om zijn mond als je lijdt. Maar van binnen weet je dat hij net zo lijdt als iedereen hem in de steek laat daarom.

      Waarom is er zo weinig gehoor voor. Niemand geloofd je!

      Iedereen succes met helen!

      Mia

      • Dit is zó herkenbaar. En heb in mijn leven 3 relaties gehad met narcisten. De eerste relatie was het ergste…ik woonde met hem samen en het was een ware hel. Gelukkig had ik liefdevolle mensen om me heen, want anders had ik niet meer geleefd, want was bezig om uit het leven te stappen. Gelukkig met hulp van familie heb ik de stap kunnen zetten om bij hem weg te gaan. En wat denk je…na 18 jaar later tref ik, na een scheiding, weer een narcist. En dat herhaalde zich weer eens een paar jaar geleden. Je zou denken dat ik ze zou moeten ruiken op afstand. Ik heb er veel over gelezen, maar je hebt het niet altijd direct door. En de ene narcist is de ander niet. Maar gelukkig gingen op tijd de alarmbellen rinkelen en er op tijd een punt achter gezet.

        Ik heb geleerd dat ik me niet meer laat kleineren, vernederen of wat dan ook wat geen gezond gedrag is in een relatie. Dan maar geen relatie en ben ik alleen gelukkiger als in zo’n vernederende relatie.
        Nadeel is wel dat je weinig vertrouwen meer hebt in mannen, Je durft je niet meer kwetsbaar op te stellen.

        Dat narcisten er zo makkelijk van wegkomen en weer op zoek gaan naar een volgend slachtoffer is onbegrijpelijk. Dit blijft dus maar doorgaan en meer en meer mensen veel leed en schade toebrengen…doet me verdriet

        Heel veel kracht en succes

        xxx
        ik ben ik

      • MIa,

        Ze varen mee op de golven van de sterke karakters!!
        Wat mooi omschreven. Dat is een helend zinnetje!

        Groetjes
        Annelou

      • Ik ben 25 jaar getrouwd geweest met een narcist. Ben voor hem naar het buitenland (italia) geemigreerd. Vanaf het begin was hij altijd koel en op afstand.
        Een hand over mijn schouder was er niet bij,narcisten laten nooit merken dat ze iets nodig hebben,zijn altijd superieur.
        Toen onze zoon geboren werd, is alles in versneld tempo gegaan. Een kind kan je niet bewerken als het klein is… dus er was altijd boosheid en ergenis. En als het huilde was het mijn schuld.
        Mijn familie ver weg,, bellen was niet nodig vond hij en te duur.
        Hij was enig kind,, geen vrienden of familie, alleen zijn ouders. Ik kreeg allerlei kwalen en begon veel wijn te drinken. Weer iets om mij mee naar beneden te halen. Alles afgeven op mijn zogenaamde alcoholisme (ik dronk een flesje per dag).
        Na 25 jaar en gewacht totdat mijn zoon 18 jaar werd, ben ik weggegaan. Nu woon ik 12 jaar in Spanje.. maar wat ik ervaar is dat ik er nogsteeds niet helemaal uit ben gekomen
        ik denk door mijn 25 jaar isolatie dat ik een soort kluizenaar ben geworden,ik maak mezelf wijs dat ik niemand nodig heb.
        Afzondering…wat ik jarenlang in mijn huwelijk heb gedaan om te kunnen overleven
        ……
        Maria

    • Ik mis hier steeds iets heel belangrijks. En dat is dat mensen zich totaal niet bewust zijn waar het de narcist nou eenmaal om te doen is bij jou en wat je continu goed voor ogen moet blijven houden met alles wat hij doet om jou klein te houden.

      Iedereen vraagt zich steeds af waarom doet deze persoon mij dit aan waarom is de verwarring er steeds. Er is m.i. maar 1 antwoordt en dat gaf de narcist mijzelf door dit op mij te willen projecteren op iets wat ik juist totaal niet was maar hij wel op mij.
      Hij is jaloers op je!

      Op alles wat jij bezit en dat is de vrijheid om echte liefde te kunnen voelen en daarmee te bereiken wat hij bij niemand kan en dat is verbinding voelen.
      Hij kan daarom alles doen om jou te vernederen want hij wilt geen jaloezie meer voelen.
      Hij wilt dat jij het voelt!
      Hij wilt dat je voelt wat hij voelt en dat is haat.

      Dar kon hij niet bereiken bij mij want ik kan niet haten omdat ik in staat ben om naar ieders eigen aandeel te kijken.
      Jaloezie drijft mensen ver!

      Toen ik dat eenmaal besefte omdat ik niet kon uitleggen voor mijzelf waarom doet hij wat hij doet en zei dat ik stikjaloers was op zijn spullen en kunnen en vreemdgaan terwijl hij juist al mijn ideeën van dingen normaal doen steeds overnam toen ging bij mij de knop pas voorgoed om en kon ik hem loslaten.
      Zoek de reden en de reden is m.i. jaloezie en haat voelen voor alles wat zij tekort zijn gekomen in hun leven om echt te leren voelen.

      En gebrek aan wilskracht om het anders te doen!

      • dat denk ik dus ook…9j geleden keek hij naar me op..maar heeft mn wereld zooo klein gemaakt dat ik alles ben kwijt geraakt..hij heeft 7 wk terug zelfmoord gepleegt..en nog is hij met mij bezig..hoor nu van alle kanten hoe hij mij heeft lopen zwart lullen..hij heeft dingen gelogen over mij en onze zoon van 7..

      • Je hebt gelijk. Een narcist is een lege huls, een niemand. Hij/ zij heeft jouw eigenschappen nodig om iemand te kunnen zijn. Die uitleg hielp mij beter te beseffen hoe de werkelijke verhouding zat in mijn relatie.
        Inmiddels ben ik ook gescheiden, het voelt een beetje als falen omdat ik dit niet voor ogen had toen we trouwden maar het voelt als een nóg grotere opluchting!

      • Idd dat heb ik ook vaak gedacht
        En in een zwak moment heeft hij zelfs eens gezegd
        Ik zou willen dat ik was zoals jij!!
        Ook altijd de eer opstrijken met mijn ideen
        Maar nooit waardering geven!!

    • Emilia, Hier herken ik zoveel in wat jij zegt ,hoe is het nu met jou anex 2018,ik ben nog maar net uit de relatie ook hij zei ik ben klaar met jou,en daarna kwam hij weer terug ,waarvoor???om me nadien weer gewoon te dumpen.Ik heb een zoon van 14 wij waren 10 jaar samen goed gelukkig zonder man in het spel.Na 10 jaar kom ik dan denk ik eindelijk mij type man tegen ,helaas bleek dit de duivel. Eerst heel charmant,lief en na aantal maanden ging het al anders. Ook extreme sex was aan de orde ,maar ik dacht dit is nieuw en opwindend echte liefde gaf hij niet,blijkt nu. Hij zei wel met regelmaat ik hou van je ,ik mis je en dan was ik weer blij.Tot dat hij me weer afstoten en zei met excuus mij kopke zit te vol ,hij zit idd in vechtscheiding ,dus dacht zal daar wel aanliggen .Zo heeft hij mij 10x aangetrokken afgestoten,en liegen en bedriegen ,Maar hij was zo geloofwaardig.Maar nu zit ik met de gebroken ziel ,ik weet niet meer hoe ik eruit moet komen ,loop bij pshyg maar ik krijg hem niet uit me hoofd en moet ook mij bedwingen om niet te contacten,hoe gek ook mij verstand weet het maar mij gevoel blijft hopen,en ik weet dat dit maf klinkt want het mag nniet meer,ook mij sfeer met mij zoon is nu op diepte punt ,ik mag dit niet laten gebeuren maar mij emotie kan ik niet altijd verbergen,mij zoon lijdt hieronder.Ik wil ook terug leven in mij gaan voelen de knop moet om,maar het lukt gewoon niet wat en hoe moet ik verder.Ik zou nog zoveel op kunnen schrijven het is te zot voor woorden .En hij doet net of het hem niks uitmaakt ,en ik ga door een hel ,hoe kun je zo zijn,voorheen was ik een sterke alleenstaande mama vol zelfrespect ,het is nu gewoon op Leeggezogen letterlijk.Ik wil hieruit dus ik ben benieuwd hoe het nu met je gaat .

      • Aan Myr, Hallo. Lang geleden dat ik hier nog iets gepost heb. Maar ik krijg de reacties nog via de mail en ja ik lees ze dus nog. Na onze breuk van 4 maanden vorig jaar zijn we terug samen. Het was op een evenement en ieder had zijn aandeel in het goedmaakgesprek, dat niet gepland was dus. Sporadisch, alhoewel ik hem evengoed had kunnen voorbijlopen. Hij schrok van mijn verhaal, hoe ik de breuk aanvoelde. Maar ik heb de regelrechte crash en mijn psychologische steun nog bewust verzwegen (uit zelfbescherming). Heb hem gezegd dat ik het ooit wel eens zal uitleggen wat die periode precies voor mij was. Maar hij schrok van wat ik over hem zei, hoe ik dacht dat hij dacht. Hij excuseerde zich daarvoor. Toen ik hem ZIJN gevoel vroeg over de breuk, bleef hij mij een antwoord schuldig. Maar van close vrienden ben ik te weten gekomen dat hij er kapot van was. Dat ze hem aanraadden om contact met me op te nemen, want hij was aan ’t ‘doodgaan’. Maar hij sprak er met hen niet over, ze zagen het gewoonweg aan hem. Zo gesloten dat hij is. Onze relatie is verbeterd. Voornamelijk omdat ik me niet meer ‘zet’ naar hem. Ik blijf mijn grenzen bewaken en leef ook mijn leven de dagen dat we elkaar niet zien (nog steeds LAT). En als ik over iets wil praten, doe ik het. Hij begint er met veel tegenzin aan, maar gaandeweg komt hij los en dan komen er argumenten en redenen naar voren, plausibele uitleg. En dan zijn we weer (even) allebei verlucht. Het blijft werken, er is moeite voor nodig. Hij heeft ook nog een dochter die pubert, wat ons soms beïnvloed. En ondertussen ben ik er nog niet helemaal uit of hij ‘normaal’ en oprecht is. grotendeels wel. In onze situatie blijft de toekomst onduidelijk. LAT tot de kinderen uit huis zijn waarschijnlijk en dat is voor mezelf ook best. In mijn geval moet ik dus ook opboksen (ongewild) tegen zijn overleden vrouw en moeder van zijn dochter. En dat is heel zwaar, geloof me. Daar zijn ook zelfhulpgroepen voor…. Van zijn beste maat weet ik dat hij heel bang is. Héél bang. Verklaart dit zijn botte reacties soms? Ik ben er nog niet uit. Maar het gaat beter. Ik reageer direct op een rare actie of uithaal. Maar hij kan me nu ook meer en meer blij maken. Bijvoorbeeld toen iemand vroeg of ik zijn vrouw ben. Ja zei hij, hij verbeterde niet meer met ‘mijn vriendin’. Ik heb veel geleerd. Was al altijd geïnteresseerd in de psyche, in mensen. Maar het blijft een leerproces. Ook over jezelf leer je, en dat kan alleen met de hulp van de juiste psycholoog. Ook al betreft het geen echte narcist, de psycholoog moet het wel correct kennen. Ik herken jammer genoeg wel vele dingen in je uitleg: het leeggezogen voelen en dat harde koudlaten door hem. En de hoop die blijft… Wel, op het moment dat ik hem tegenkwam voelde ik me eigenlijk niet zo slecht meer. Ik was sterker geworden, had terug wat energie en kon rekenen op vriendinnen om eens op stap te gaan. Ik straalde het blijkbaar uit, want ik kreeg complimenten en voelde me ook bekeken door mannen. Het gaf een gewoon goed gevoel, maar ik had totaal geen interesse. De hoop was minder, ik was echt van zin me niet meer te laten inpakken door hem. Maar toch ergens nog diep in mijn hart bleef ik hopen, bleef ik hem koesteren. Ik heb afgezien maar tijd heelt, stukje voor stukje. Alle gevallen zijn anders uiteraard. Diep in mij blijft dat angstje zitten, om terug in een serieus dal te belanden met hem. Ik wens je veel sterkte, maar blijf niet bij de pakken zitten, ga weg met iemand die begrip heeft voor je miserie, voor je pijn. iemand die je naar omhoog kan trekken. Ik ben heel fier op mezelf dat ik nooit de stap heb gezet. Hij moest terug komen, anders niet. En zo is het min of meer gegaan. We hebben het alletwee samen gedaan in feite. Misschien had hij ook die zet van mij nodig, moest hij ook zeker weten dat ik hem graag zag. Godverdorie toch, waarom moet het allemaal zo moeilijk zijn hé Myr. Ik weet 1 ding: mannen komen van Mars en……twee heel verschillende soorten mensen dus. Heel veel liefs, ook voor andere ‘lotgenoten’. Emilia x

      • Hi Emilia, ik heb je eerdere stukje er nog eens bijgepakt en ik hoop van harte dat je jezelf toch nog een keer kan herpakken. We weten allemaal hoe het gaat met een narcist, we kunnen onszelf jaren geruststellen (dat heb ik ook gedaan). Maar ooit moeten we onszelf aankijken in de spiegel. Al is het alleen maar voor het welbevinden van onze kinderen, die hierdoor gevormd worden. Ik wens je zoveel sterkte toe, en zelfliefde, dat had ik nodig om de stap toch te kunnen zetten. Geen spijt van gehad dat ik heb doorgezet!
        Liefs, Corine

    • Emilia,
      Wat je aan het eind van je reactie noemt, “Waarschijnlijk wil hij me niet meer omdat ik hem ‘door’ heb? ” is hetzelfde wat ik heb gedacht. Ik dacht namelijk: “Op het moment dat hij door kreeg dat ik hem door had, was de liefde, de relatie, voor hem over.”
      Ook ik blijf maar analyseren, wil het begrijpen, blijf denken. Steeds blijf ik terugkomen bij het feit dat het voor hem voorbij was, toen hij in de gaten kreeg dat ik hem door had.

      Misschien kom ik er later op terug, het is nu te warrig in mijn hoofd om gestructureerd te kunnen denken. Ik wens jou en alle anderen in zo’n situatie sterkte, kracht en volharding.

      • Hallo Anneke, volgens mij is dat ook zo. Hetzelfde is mij ook overkomen. In eerste instantie, vlak na de scheiding tot nu, een jaar later, deed hij er alles aan om mij in zijn “kamp” te krijgen. Hoe moeilijk ook, ik ben er niet in getrapt. Ben blijven doorgaan met hem duidelijk ptoberen maken dat zijn gedrag niet normaal was. Natuurlijk accepteert hij dat niet. Het laatste nieuws is dat hij momenteel een psycholoog bezoekt en dat deze hem steunt in zijn houding. Zij zou dingen gezegd hebben die volgens mij geen enkele psycholoog zegt. Natuurlijk, het is altijd zijn tactiek geweest om alleen datgene te horen wat hem het beste uitkomt en wat hij dus kan gebruiken. Nu krijg ik dus te horen dat hij niet verder wil. Hallo! Dat wil ik al jaren niet. Typisch weer zo’n voorbeeld van spiegelgedrag. Zo ging het al zo lang, alles wat ik zeg en hem op een gegeven moment goed uit komt wordt gebracht alsof niet ik maar hij het heeft gezegd of gedaan, terwijl dingen die hij gezegd of gedaan heeft als niet bestaand worden afgedaan.
        Dit is een gegeven waar ik mee moet leren leven, maar voor mij voelt het nog steeds als falen.
        Waarom heb ik, tegen de klippen op, wel twee fantastische kinderen op kunnen voeden en is het me nooit gelukt om die man volwassen gedrag aan te leren?

      • Hey, je was geen gewillig slachtoffer meer voor hem.
        Dan zit er geen energie meer in voor hem en is hij genoodzaakt om een andere host te zoeken.
        Een beetje zoals vampieren.
        Mvg,

  2. Ja, hij wil je niet meer omdat je hem ‘door’ hebt. Inderdaad. Dat zeg je heel goed. Hij kan je niet meer manipuleren. Dat lieve van het begin, je moet je realiseren dat het voor een deel toneelspel is geweest. Het is niet normaal, om iemand zo op te hemelen. Ik heb dat ook moeten leren. Heb je als kind een narcistische ouder gehad? Dan ben je als het ware voorbereid hiervoor. Of ben je verwaarloosd, zodat je ging geloven, nu is er eindelijk iemand die me bijzonder vindt?
    Je bent opgehemeld, en je bent ook bijzonder, vertel jezelf dat maar elke dag in de spiegel, maar hij heeft dat gebruikt om je in zijn macht te krijgen. Gewetenloos. Anders liet hij je niet zo vallen niet.
    En vergeet niet: ook een narcist is een mens met goede en slechte kanten. De nostalgie is begrijpelijk, nu, in je ellende. Maar realiseer je dat het niet klopt. En juist dat maakt het ook zo ingewikkeld.
    Was het dan helemaal niet echt? Dat kan toch niet? Nee, dat kan ook niet, er was wel degelijk wat, maar het was te opgeklopt, waarna het alleen maar in kon storten als een soufflé waar de lucht uit is. Je hebt het sprookje zelf doorgeprikt.
    Prijs je gelukkig dat je hem door hebt. En bouw aan jezelf.
    Wandel in je eentje, en doe waar je zelf behoefte aan hebt, ga de natuur in, en loop, loop, en huil. Maar alsjeblieft, zoek geen contact. Voorlopig even niet.

    • Ook ik heb er een maand geleden een einde aan gemaakt aan mijn relatie. Ik besefte eerst niet hoe een persoon zo kon zijn maar onlangs heb ik beseft door de psychologe dat ik in een relatie heb gezeten met een narcist. Toen ik dit ging opzoeken vielen alle puzzelstukken op hun plaats. Alles wat hij mij heeft aangedaan gedurende onze relatie is wat een persoon met narcisme doet. Eerst liet hij mij geloven dat ik de ware was, dat hij nog nooit iemand zo graag heeft gezien tot een maand later om zijn karakter compleet om te slagen naar mij te negeren en mij te verwaarlozen. Vriend kwamen op de eerste plaats, zich blijven gedragen als vrijgezel. Mij emotioneel te manipuleren dat alle fouten bij mij lagen. Op de lange duur begin je dit te geloven, terwijl hij de fout heeft gemaakt. Hij begon ook fysiek te escaleren, paar keer bij mijn keel gehad. Ook ik heb het er enorm moeilijk mee, verlang nog altijd naar hem ondanks alles hij gedaan heeft. Hij heeft mij dezelfde week op een zwak moment, beloftes gedaan, hij wou nog praten, onze relatie nog niet opgeven. Heb dit in een zwak moment, toegelaten wat dom was, mij laten geloven dat alles ging goedkomen om mij op het eind van de week er achter te komen dat het de zoveelste leugen was. Dus enige verklaring dat ik kan bedenken is dat hij idd zoals gezegt heeft beseft dat ik niet meer te manipuleren was. Ze laten u compleet gebroken achter, komt er nog bij dat ik de dag ik hem verlaten heb, een miskraam heb gekregen, ik wist niet dat ik zwanger was. Ook dit moet ik alleen verwerken aangezien hij geen emoties heeft of het zich aantrekt. Ik heb de fout gemaakt vorige week weer contact te zoeken omdat ik hem zo miste maar kwam terug van een koude douche. Ik was vergeten hoe slecht hij mij eigenlijk behandelde. Hij was de koelheid zelve, weer mij van alles de fout geven en weer klaar om zijn volgende slachtoffer te zoeken. Ik voel mij gebroken, probeer vol te houden maar is enorm moeilijk en hoop dat ik er door geraak.

      • Ik zit hier gewoon stilletjes te huilen. Wat verdrietig, al die reacties die allemaal op hetzelfde neer komen. We kunnen niet los laten. Hopen keer op keer dat het allemaal niet echt waar is en dat het weer goed komt. Waarom wordt er vanuit de hulpverlening niet meer gekeken naar de dader en van daaruit naar de begeleiding van het slachtoffer?

      • Wauw… Mijn relatie is sinds een aantal dagen weer eens over. Hij heeft het beëindigd. Alweer. Maar wat jij hier beschrijft is exact wat mij over komt. Keer op keer. Het is niet fijn dat je dit ook moet mee maken, maar dit te lezen en zoveel bevestiging te krijgen dat ik niet ”gek” ben is enorm opluchtend. Alles wat jij hier boven beschrijft (op de enorm nare miskraam na die jou echt nog even die na schop zal hebben gegeven) Herken ik en gaat exact zo. Vreselijk, hoe je in zo iets terecht komt, het niet door hebt en er na de hand achter komt dat niet jij de gene bent die dit veroorzaakt, maar de zieke N-ex…

        Ik hoop dat hij jou met rust laat en jij een fijn leven kan opbouwen waar jij gelukkig van word. Ik ken je niet, maar ik kan nu al zeggen dat jij zo veel meer waard bent.

        Heel veel succes en bedenk je maar dat je niet alleen bent hier in.
        Wij zijn met jou.

        Groetjes! Saar

      • Besef dat loslaten zo moeilijk is omdat het afkicken is als van een harddrug.
        Ik herken precies het verhaal zoals ik behandeld ben nooit belangrijk genoeg voor hem. Hij neemt al het mooie van jou uit jaloezie wat hij zelf niet kan voelen en leeft zijn leven met anderen. Dat wordt niet anders hoe gruwelijk kan je zijn om iemand niet bij te staan als die het moeilijk heeft.

        Weet hij van de miskraam? de mijne toen wel en de enige bijval wat ik kreeg was wat vervelend voor je en daar mocht ik het mee doen en ging gewoon rustig door met zijn leven terwijl ik de vernieling in ging.

        Laat hem los alsjeblieft.
        Hij zal er nooit zijn voor jou.

      • Karel
        Mijn stiefdochter is zowel lesbisch als narcist. Zij heeft nu een relatie, hou mijn hart vast. Kan haar vriendin niet waarschuwen, dan zijn de rapen gaar. De verhalen op meerdere sites komen overeen en kloppen! Het heeft mij lang geduurd voor ik haar ” probleem ” door had.

  3. juist door ‘afhankelijk gedrag’ belanden mensen in een dergelijk gedrag, omdat narcisten dit feilloos aanvoelen en gebruik.
    allerbeste is om aan je onzekerheden en weinig tot geen zelfliefde te werken

    • Onvoorstelbaar om ook van jullie te lezen waar we in godsnaam in zijn belandt!
      Het net sluit zich steeds verder om me heen en het dreigt me te verstikken als ik zelf nu geen acties onderneem!
      Samen met de zoon van mijn vriend hebben we hem ontmaskerd en vallen voor zowel hem als mij de puzzelstukjes van talloze vragen van jaren terug en in het nu op zijn plek.
      Wat een bizarre , verstikkende wereld en ik kan mijn vriend bijna niet meer als een “gewoon” mens zien maar zie 1 of ander allesverslindend , gewetenloos kapotmakend monster voor me.
      Gisteravond kwam hij nog even langs in een positieve vrolijke stemming.
      Zo was hij in het begin van onze relatie ook.ik ben hier dan weer zo gevoelig voor dat ik de neiging heb om alles Door een roze bril te willen gaan zien maar gelukkig tap ik momenteel uit een ander vaatje en ben ik me bewust WAAR ik mee te maken heb.
      We hebben dit jaar 2 keer sex gehad en voor mij is de lol daar voor de volle 100% volledig vanaf omdat ik in bed de ondergeschikte rol moet zijn.
      Sex beleef je normaal gesproken met elkaar en met je tweeën. In ons geval beleeft hij de sex alleen . Ik heb geen recht op genot,plezier,liefde en aandacht. Mijn lichaam moet dienstbaar voor hem zijn waar hij zijn lustgevoelens op uit kan leven. Als hij klaar is is het absoluut note-done dat er ook aandacht aan mij besteed wordt.
      Hij rolt zich van me af en dat was het!
      Laatst maakte hij sexuele avances en ik heb hem non verbaal geweigerd. Hij ging zielig doen en uiteindelijk ging hij klagen dat we nooit geen sex meer hadden samen.
      Ik heb het tot in detail uitgelegd waarom ik het niet leuk vond en dat mij zijn egoïstische manier van sexbeleving me heel erg tegenstond!
      Het gevolg? Ik word nog steeds gestraft en in plaats dat hij nu probeert te leren van de dingen die ik heb aangegeven trekt hij op sexuele gebied een pantsering op.
      Wil ik sex? Ik kan bij wijze van spreken smeken wat ik wil maar ik heb het blijkbaar verpest! Hij gaf toe vaak naar porno te kijken ….Weet ik genoeg.
      Ik wil voor het einde van dit jaar een knoop doorhakken maar dit is zo ongelofelijk moeilijk!!!!
      Ik blijf helemaal alleen achter .
      Wie kan mij er antwoord geven op de vraag of een narcistisch persoon zichzelf bewust is van hun gedrag?????

      • Hoi Bella,
        Wat een nare situatie. Deze relatie is zacht gezegd niet goed voor jou. Op je laatste vraag ga ik in mijn werkboek uitgebreid in. Ik raad je van harte aan om dit aan te schaffen, ook om je aan deze relatie te kunnen onttrekken.
        Je beschrijft treffend hoe je partner je ook op seksueel gebied misbruikt. Hij is alleen met zijn behoeften bezig en ziet jou als object. In mijn nieuwe boek is een apart hoofdstuk over seksueel misbruik, ook binnen de partnerrelatie. Dit komt namelijk vrij vaak voor en is heel beschadigend.
        Ik hoop dat je eerder de knoop door kunt hakken om deze relatie te beeindigen. Je bent bang om alleen achter te blijven, maar in feite ben je nu eenzamer omdat je tegen jezelf in moet leven en er geen rekening wordt gehouden met jou als persoon. Ik begrijp je angst, die is ook goed te verklaren binnen de context van narcistische mishandeling. Daarom raad ik je aan je goed te informeren waar je mee te maken hebt en hoe je hier mee om kunt gaan. Je kunt ook gespecialiseerde hulp inschakelen via deze site.
        Ik wens je veel sterkte!
        Iris

      • Beste Bella, het antwoord op je vraag is kort en bondig nee! Jouw verhaal lijkt op het mijne. Ook ik werd uitgescholden, gebruikt als sex object. Ik roep wel eens dat ik, als ik een euro kreeg voor elke leugen, ik mijn AOW wel in kon leveren en dan nog meer da n genoeg geld heb om van te leven. Waarom wachten tot het eind van het jaar om weg te gaan? Alleen ben je dan ook, en ja, dat is niet makkelijk, maar altijd nog beter dan de toestand waar je nu i n zit. Sterkte

      • Oh Bella, ik zit hier al met mijn jas aan om boodschappen te gaan doen, maar ik moet gewoon reageren…… Ik heb het me ook zo vaak afgevraagd. Sommigen zeggen: als hij zich er niet van bewust is, des te erger, anderen zeggen, als hij zich er wel van bewust is, dat is pas erg. Zelf dacht ik, als het onbewust is, dan is het minder erg, dan kun je het hem niet kwalijk nemen. Inderdaad, Iris gaat er in haar eerste boek op in. Ik heb net het tweede boek uit. Het is het enige dat je helpt om houvast te vinden en te weten of je het goede doet om uit deze doodlopende weg te helpen. Verder heb je mensen nodig, die je begrijpen, die met je meeleven. De zoon van je man is al een mooi begin, die is ook slachtoffer.
        Om je vraag te beantwoorden vanuit mijn perspectief, als slachtoffer van een narcistische vader: ja, een narcist weet dat hij kwaad doet, maar hij voelt het niet. Het laatste weet ik van de literatuur die Iris Koops bespreekt, maar uit eigen ervaring weet ik dat mijn vader wel eens tegen mijn moeder heeft gezegd: Goh, ik heb ze (alle vier de kinderen, mijn zusjes en ik) het huis uit gejaagd. Waarop mijn moeder antwoordde: ja, dat heb je, inderdaad. En hij weer: Nee hè….
        Dus ja, hij weet het, en hij weigert het binnen te laten komen. Hij ontkent het meteen weer. Hij weet dondersgoed wat hij aanricht. Soms merk je dat, als je heel goed oplet. Het is niet zo dat hij niet anders kan, hij wil niet anders. Het is zijn levensfilosofie, dat hij op de eerste plaats komt.
        En dat blijkt in jullie sexleven heel duidelijk.
        Laat je niet ondersneeuwen door opmerkingen als: je moet eerst aan jezelf werken. Ja, natuurlijk moet je dat, maar je moet vooral eerst veiligheid zoeken. Je bent kapot gemaakt. Eerst gegroomd, zoals ze dat noemen, binnengehaald met mooie woorden en lief gedrag. Dan ben je afhankelijk gemaakt van dat tegenstrijdige gedrag. Dat legt Iris heel goed uit, en ik weet dat het klopt, omdat ik het nu pas echt goed begrijp, en alles herken wat ze schrijft.

        Ik heb als kind van een N. ook een partner gehad die als verborgen narcist optrad, in een minnaresrelatie. Erg fnuikend voor mijn zelfwaardering maar makkelijker om van los te komen. Geen huis, inkomen, familie, kinderen die ons bonden. De rest was overkomelijk.

        Zoek steun, lieve Bella. Vind jezelf terug, beetje bij beetje. Misschien moet dat eerst een beetje op gang komen voor je het aandurft. De verlamming, die ken ik ook. Dat is erg, het betekent dat je echt van jezelf los bent geslagen. Dat is wat je is aangedaan. Realiseer je dat deze mensen vooral sterke types uitzoeken, met een klein zwak kantje, en dat het niet zo is gekomen omdat je een doetje bent.
        Mijn moeder is er nooit van los gekomen, en geloof me, dat is voor ons, haar kinderen, heel verschrikkelijk, want nu is er zelfs geen lieve moeder meer.

        Als je het niet voor jezelf doet, doe het dan voor de zoon van je man. Steun elkaar, en wees hard voor die man, want hij gebruikt je goedheid en kracht tot het totaal op is.

        Liefs, Marjet

      • Pfff, ik had n heel lang antwoord ingetikt maar toen alles klaar was, crashed m’n tablet….
        Er is 1ding waar ik je toch hard voor wil waarschuwen: Je laat hem weten hoe dingen aanvoelen voor jou, hoe zijn gedrag je kwetst, waar je bang voor bent,….
        Je ziet dat hij luistert, eindelijk. Hij zegt het te begrijpen, dat hij weet waardoor jij je zo voelt.
        En jij gelooft dat Alles nu gaat veranderen want…hij heeft het DOOR! Maar… het wordt alleen maar erger.

        Besef heel goed dat het enigste wat hij echt gehoord heeft, zijn manieren waarop hij je onder de duim kan houden, nu weet hij nog beter wat je bang maakt en wat hij tegen jou kan gebruiken.
        Heb je iets gezegd over wat hij verkeerd deed?
        Verwacht dan maar dat jij beschuldigd gaat worden van juist dat wat je zei over hem.
        Plus, hij WEET wat hij je aandoet. Hij geniet van de macht die hij heeft over iemand die hij ziet als een sterk persoon (anders niet de moeite) die gevoelig genoeg is om misbruik te maken van het graag zien.

        Onthou dit, niks ligt aan jou, niet je uiterlijk, niet je karakter, niet je manier van doen. Integendeel, hij koos jou omdat je juist sterk, mooi, slim, integer en oprecht bent.
        Dat is zijn uitdaging en zijn grootste genot, dat kapot maken met zoveel mogelijk drama.

        Weet je waarom? Hij is jaloers op ons, hij ziet wat wij ervaren en voelen maar kan het zelf niet. Hij is de eeuwige gefrustreerde zoeker die zijn onkunde afreageert door juist dat kapot te maken en macht hebben over jou.
        Oei, wel wat hevig maar ik spreek uit ondervinding.
        Heb weer voor de zoveelste keer contact verbroken in 13 jaar, langte was 4 maand.
        Wel moet ik zeggen dat ik hem nu lang op voorhand door heb en voodbereid ben.
        Ik maak me niet meer kwaad, laat hem zn ding doen en doe alsof ik zn nu zo doorzichtige leugens geloof. Nog beter is dat ik nu lach om de verwijten die hij mij maakt want nu weet ik dat hij het aan het spiegelen is, dus eigenlijk over zichzelf aan het vertellen is.
        Laat wat weten als je zin hebt…

      • Hoi Lucy,
        Dankjewel voor je reactie en je treffende uitleg, die ik inmiddels uit de praktijk ook al zo heb moeten ervaren!
        Ik ben zelf een vrouw die graag dingen uitpraat.
        Zo ook ooit eens mijn relaas op zijn frustratie waarom “we” nooit geen seks meer hadden. Ik heb hem toen uitgelegd dat ook ík wilde genieten van seks en dat het iets is wat je samen beleefd en het geen egocentrische één actie is.

        Tijdens zijn seksbeleving ziet hij me als een object waar hij zijn lusten op kan botvieren en aan zijn trekken kan komen. Als hij op harde wijze aan zijn trekken is gekomen is het spel voor hem klaar! Als hij me 1 of 2 minuten aangeraakt heeft is het voor hem genoeg , waarschijnlijk zelfs nog teveel.

        Ik heb hem toen in een gesprek tot in detail uitgelegd wáárom ik geen seks meer wilde met hem en heb hem dingen uitgelegd wat me tegenstond en die ik graag veranderd zou willen zien. Zijn reactie was dat hij zich niet herkende in mijn verhaal. Niet meer en niet minder! Ik dacht dat mijn gesprek met hem zinvol was geweest en nadat hij me na het gesprek ruim weer een week en zelfs nog langer op afstand heeft gehouden, probeerde ik een gokje te wagen en te kijken of ik hem over kon halen tot het bedrijven van de liefde.
        Dus niet!
        Zijn hele lichaamshouding was hermetisch gesloten en hij accepteerde geen enkele toenadering meer.Je hebt inderdaad gelijk Lucy, het werd alleen maar erger !!!
        Na het gesprek vatte hij het samen en zei tegen me dat “ik dus blijkbaar nooit bij hem aan mijn trekken was gekomen” hij draaide het dus duidelijk om .

        Zoals je schrijft, weet hij nu wat mij bang maakt en weet hij wat hij nu tegen mij kan gebruiken doordat ik dit kenbaar heb gemaakt in het gesprek.
        Nu dan toch mijn onzekerheid daarover …..is het nu wel verstandig om hem te confronteren met zijn gedrag en hem te laten weten wat uiteindelijk bij mij de drijfveer is geweest om deze relatie te beëindigen? Hoogstwaarschijnlijk zal hij deze aantijgingen niet herkennen en deze dingen terugkoppelen bij mij.
        Het is toch te ziek voor woorden dat je geen normaal gesprek over de relatie met hem kunt voeren gezien zijn stoornis?
        Is het dan beter om hem op een dag de wacht aan te zeggen en hem te vertellen dat je er geen heil meer in ziet maar hier verder niet over in discussie wil gaan omdat dat absoluut onmogelijk is met iemand zoals hij ?
        En hij “weet”wat hij doet ? Zie ik geen dingen die er niet zijn ? Ik zou de keiharde strijd wel met hem aan willen gaan.
        Hem direct confronteren met alle kenmerken van N en dan zien wat zijn reactie is!
        Ik geloof niet dat dit de juiste manier is maar hoe ga ik dit aan pakken? Ik ben zo ongelofelijk boos , verdrietig en voel me heel eenzaam.

        “Dat is zijn uitdaging en zijn grootste genot, dat kapot maken met zoveel mogelijk drama.” We hebben vaak ruzie’s gehad en tijdens de discussie kwamen er bij hem steeds dezelfde woorden uit zijn mond : ik , ik , ik , ik .
        Toen kwam ik voor mezelf op , ik merk dat ik me nu stil hou……..
        Bella.

      • Ja hij is zich daar dondersgoed van bewust hij doet werkelijk alles om jou jaloers te maken op zijn leven en grootsheid zodat je hem niet verlaat.

        Als je dat eenmaal beseft waar het hem om gaat is het gemakkelijker om afstand van hem te nemen. Want ben jij jaloers op zo’n miezerig ventje die zich sexueel op jou lichaam aan het uitleven is met al zijn sadisme. De mijne had het op mijn blaas voorzien het was zijn perverse manier van genot zoeken ten koste van mijn lichaam en dat was mijn pijn. Hij kon mij geestelijk niet raken dan maar lichamelijk.

        Al jouw behoeften en zwakke plekken scant hij af in zijn hoofd en botviert hij op jou. En waarom omdat jij iets bezit wat hij niet te pakken kan krijgen. Empathie en liefdevol zijn.

        Bewaar je zelfrespect en ga weg bij hem. Voordat jij jezelf verliest uit verwarring en verdriet.

        Hij is de gek niet jij!
        Jij bent zoveel meer waard dan hij ooit zal zijn!

        Ook hij heeft zgn. zijn mooie dingen geloof het maar niet het is allemaal geacteerd. Het is een acteur doe je ogen open! Hij nind ke even met lieve dingen en dan begint het weer op het laatst zonder aardig te zijn erbij dan gaat zijn masker af. Verzint allemaal excuses verschuilt zich onder snoesjes als je steeds vraagt “waarom”.

        De liefde die je denkt te voelen voor hem is voortgekomen uit relatieverslaving en staat gelijk aan verslaafd zijn aan een harddrug. Je voelt geen liefde voor hem, je voelt de pijn die het doet als je afkickt als je stopt. En dat is wat de meeste mensen hier verwarren ze denken dat het liefde is wat ze tegenhoudt om te stoppen.

        Liefde voelt heel anders aan nl. liefde is wederkerig en die persoon voelt alleen maar haat.
        Succes!

  4. Wauw, heb met tranen in mijn ogen dit gelezen. Nu 2 jaar alleen na een relatie van 13 jaar, na wat blijkt met een narcist. In die 13 jaar een aantal keer weg willen gaan. Toch altijd weer terug gaan omdat je zo gek op hem bent?? Hij was er immers voor me toen ik ernstig ziek was. Heb vaak nagedacht om mijn leven te beëindigen, ook in die 2 jaar na mijn relatie. Niemand die je begrijpt, zelfs familie niet. Hoop dat ze dit willen lezen zodat ze wat meer duidelijkheid krijgen in mijn situatie, toen maar ook nu. Waarom ik vaak van emoties wissel, van extreem vrolijk naar enorm boos. Heb het idee dat het heel langzaam aan wat beter gaat en waardeer mijn vrijheid enorm!!! Soms rij ik een extra ronde midden in de nacht omdat er thuis niemand op me wacht die boos wordt. Mis mijn ex totaal niet meer. Op het moment dat ik echt had besloten weg te gaan, voel ik alleen maar haat jegens hem. Kwam hem laatst tegen met z’n nieuwe vriendin, wat heb ik een medelijden met haar! Zou haar wel willen waarschuwen maar ik wil echt nooit geen contact meer met hem. Ik ben ergens blij dat ik nu volledig van hem verlost ben. Het leven met een narcist maakt je een robot die batterijen vreet! Elke dag huilen en op eieren lopen. Weten en nadenken hoe je dingen moet vertellen of moet doen. Altijd sorry zeggen, voor de stomste dingen. Weet nog wel dat ik uitgelachen werd op straat omdat ik voor iets heel doms “sorry” zei. Het was ook een hele agressieve man en ontzettend grof in zijn communiceren. Hoe meer ik er tegenin ging hoe heftiger het werd. Hoe erg ik het ook vind om te lezen dat er zoveel slachtoffers zijn van deze vorm van geweld, vind ik het ook fijn te weten dat ik er niet alleen voor sta. Kan er wel 10 boeken over schrijven! Heel veel liefde voor elke slachtoffer!!!

  5. Dank aan iedereen en voor het delen van zijn verhaal. Herkenbaar en inderdaad dan maar ‘blij zijn met’ het feit dat je niet de enige bent…

    Mijn verhaal..
    – Ik had 14 maanden een lange afstandsrelatie met een vrouw(werkte als hoofd stewardess op een yacht) en dacht dat zij de ware was. Ik wilde haar zelfs ten huwelijk vragen in november ’17 en we waren zelfs al verloofd sinds mei!

    – Aan het begin van de relatie leek alles perfect, werd ik verliefd, telefoneerden we veel (door de afstand-nu denk ik: ja ja..! Ze wilde natuurlijk al mijn tijd opslokken en aandacht opeisen!), ontmoette ik haar familie in Philippijnen en was ik de eerste die ze ooit heeft voorgesteld en kwamen we samen ‘uit de kast’ in ons leven.

    – Op een gegeven moment heb ik haar 2,5 maand niet kunnen zien door visumproblemen en ben ik naar de Philippijnen afgereisd voor haar. (Want ja: ze is je vriendin en ik hield van haar-dus ja..)
    Dit was eigenlijk op het slechste moment in mijn leven:
    ik zat op het randje van een burn-out, leidde aan gewichtsverlies, was zo moe, stress, angstig soms voor mezelf – wat overkomt me nu, dit ben ik helemaal niet?! Normaal ben ik super blij en vrij en energiek! Zelfs naar de dokter gegaan!)
    Op de tweede avond begon het: ‘Wat zijn je toekomstplannen en wat wil je met mij / ons?’ Ik kon geen antwoord geven: wilde alleen maar genieten, de liefde voelen, steun hebben en niks..mezelf kunnen zijn. Haar reactie: ze werd laaiend en we hebben een hele nare week gehad met veeeeel ruzie’s! Waarbij ze zelfs dacht dat ik terug wilde naar mijn ex etc. Toen ben ik weg gelopen, en heeft zij het eerst uitgemaakt.

    – Tijdens kerst gaf ik aan dat ik voelde dat ik nooit iets ‘goed genoeg’ kon doen. Nog steeds kreeg ik die twijfels van haar naar mijn hoofd etc. Ik begreep het niet: ben ik nou gek of wat?! Ik doe alles en nog steeds krijg ik vragen, jaloers gedrag, beschuldigingen etc?

    – Tussendoor mocht zij altijd alles doen: contact maken met exen online of weet ik veel, daten met een ander meisje (‘ja ik ga een drankje doen met de ex van een oude vriendin van mij!’ – bleek even later dat zij ook lesbisch was en ik kreeg een vreemd gevoel in mijn onderbuik toen ik haar / hun tweeen naast elkaar zag op de videochat), kon ze flirten met verkoopsters en en bij naam noemen en met hen praten of ze hun al jaren kende, serveerders en mensen snel aanraken, iedereen zo toevoegen op facebook terwijl ze die net kende met excuus: ‘ja is goed om te netwerken en wie weet ook goed voor jouw bedrijf’ (maar mij daarna nooit mee in contact brengen) etc.

    – De afgelopen maanden werd het erger: ineens kon haar humeur omslaan en ging ze allerlei gekke vragen stellen en mij beschuldigen van dingen die niet waar zijn: ja heb je weer met iemand afgesproken waar ik het niet van weet? Waar ben je? Waarom neem je niet op? Jij en je leraar slapen met elkaar! Je praat helemaal niet over onze toekomst met je vrienden en familie! Ik dacht dat je bij me wilde zijn! Hou je van mij? Beloof je me dat je me noot zal verlaten? Hou je van me (weer).etc etc.

    – Tussendoor kreeg ik allerlei cadeautjes: kleren, telefoon, etentjes, reizen naar haar toe (want ja: oh wat heb ik veel gereisd om alleen maar haar te kunnen zien!), luxe hotels, horloge, fiets, slippers..En ik aangaf: ik wil geen cadeaus van jou, stop ermee. Ik wil alleen jou, je liefde en vertrouwen. Ik geef niks om spullen en dit alles!!

    – Waarop ze zelfs 3x toe, op een avond vrienden van mij berichten ging sturen en / of bellen midden in de nacht. Zelfs mijn zusje..Want ik nam niet op en wilde niet met haar praten (pff hallo! Ik kan daar geen normaal volwassen gesprek mee aan gaan!)

    – Dit was voor mij de druppel, na vele andere incidenten / ruzies..Die mij uitgeput maakten, gewichtsverlies, stress, me niet vrij voelen, niet gesteund in wie ik ben…

    – Op de avond dat ik het uit heb gemaakt, schreef ik haar een mail en legde mijn gevoel en redenen uit. Haar antwoord was: ”had je het niet op een ander moment kunnen uitmaken. Het laatste waar ik nu op zit te wachten is een gebroken hart. Ik heb nu zoveel problemen en kan dat er nu niet bij hebben. Je denkt ook alleen maar aan jezelf, je bent egoistisch. Ik ben nooit vreemd gegaan, never ever zal ik jou dat aan doen! Ik hoop dat je nu blij bent dat ik uit je leven ben.”

    – Dit was voor mij overduidelijk. Maar nog meer haar antwoord via de videochat (die ik dan toch maar deed omdat ZIJ dat wilde – oohooh!):
    ‘I will let you free’ – ‘Ik zal je vrij laten’ (!)

    Mmm…
    En nu: ik voel me vrijer dan ooit tevoren! Wat een opluchting!
    En tegelijkertijd ook verdriet van: waar was ik? Hoe kan dit gebeuren? Ben ik echt zo zo voor de gek gehouden? Was dit echt ‘Fake love?’ Is zij echt ziek?

    Belangrijkste: ik heb voor mezelf gekozen en mijn gezondheid!:)

    • Ach S. Wat een nare ervaring. Je bent er ziek door geworden en gelukkig heb je begrepenndat dat niet zo hoort te zijn. Wr spelen verschillende dingen door elkaar, het uit de kast komen, de rol van de Philippijnse familie, de grote afstand en de cultuurverschillen. Ik begrijp dat geld en manipulatie met cadeaus ook een rol speelt.
      Het kwalijkst lijkt mij dat er verschillende standaarden werden gehanteerd voor jou en voor haar. Dat klinkt behoorlijk narcistisch.
      Misschien is het een idee om – als je dat niet al gedaan hebt – je verhaal op te schrijven voor jezelf zodat je het helderder krijgt.
      Geen enkel verhaal is hetzelfde maar dit is wel buiten veel van ons aller belevingswereld schat ik zo in. En tegelijkertijd zijn de overeenkomsten achrijnend en pijnlijk met andere verhalen op deze site.

      Sterkte en gefeliciteerd met je gezonde reactie van zelfbehoud.
      Fake love? Zou best kunnen!

      Groeten van Marjet

  6. Na 33 jaar van vernieling en vernedering weet ik eindelijk waar ik tegen vecht .Vroeg me dit jaren af ,begreep niet hoe alles me werd afgepakt .Alles wat ik lief had /heb.Men oudste zoon kwam een paar jaar geleden naar mij met de melding dat hij samenwoonde met een narcist .Had hier nog nooit van gehoord en toen hij me wat uitleg gaf vroeg ik of het niet een beetje te slecht zag allemaal.Ben beginnen opzoeken en kwam ook op jullie site terecht .Bestelde het boek ‘het verdwenen zelf ‘ begon te lezen en kon niet stoppen .Begreep ineens veel van zaken die fout liepen.Ondertussen is het 3 jaar geleden dat ik men kleinkindjes heb mogen zien van haar.Begreep tot op heden niet waarom men zoon nooit voor mij opkwam,nu weet ik het wel.Vorig jaar is hij opgenome met een zware psychose even kreeg ik de kans om tot hem door te dringen voor zen vriendin het weer overnam.Kreeg nooit de kans zen psychater te spreken ook al had men zoon de toestemming gegeven.Dacht dus nog steeds dat er 1 narcist in men leven was .Mijn jongste zoon kwam dit jaar terug thuis wonen.Had vorig jaar men huis opgeknapt en het voelde toen pas als men eigen huis men thuis nadat ik 10 jaar geleden van hun vader was gescheiden.Was zen vernederingen na 23 jaar meer dan zat en vond hem een dikke egoïst.Dacht alleen aan zichzelf en liet alles maar dan ook alles aan mij over.Ik ben een gevoels mens en vertel hoe ik me voel kortweg ik geef de narcist de handleiding om mij te misbruiken .Wist ik toen allemaal niet nu wel !De jongste heeft een drugsprobleem en zen aanvallen weet ik daar aan .Het ging hier de laatste tijd van kwaad naar erger ,Mijn Moederdag dit jaar was een slag in men gezicht van men jongste zoon,later liep ik met blauwe polsen rond nadat hij me vastnam om opzij te duwen .Hij verweet me een narcist te zijn wat ook zen vader deed mij daarvoor verwijten.Zei dat hij uit men huis moest en op zichzelf moest gaan wonen (hij is 28 en heeft werk ),was er mee bezig zei hij.Kwam teweten dat hij deed alsof en niet van plan was om hier weg te gaan .Hij brak meubelen uit op de kamer waar hij sliep ,het kwam zover dat ik naar een advocaat stapte om hem laten buiten te zetten.Kreeg de raad de politie te bellen als hij nog wat vernietigde .Vorige week was het dus zover wat hij toen zei tegen de politie (en ze geloofde hem nog ook ).Ik was de verslaafde en hij ging mij helpen ik zou hem nog dankbaar zijn …..lang verhaal kort zij vertrokken en ik zat ermee.Hier is nog veel gesneuveld en zaterdag is hij zonder boe of ba vertrokken .Die dag viel bij mij alles op zen plaats Hun vader is een narcist ,men jongste zoon is een narcist en men oudste zoon zen vriendin is een narcist.100 kilo is ervan men schouders gevallen ,ergens ben ik opgelucht maar ook zo kwaad en zo verdrietig .Alles is me afgenomen ,men kinderen ,kleinkinderen ,familie en vrienden want ze zijn verdomme sluw en weten iedereen in te palmen.Ik begrijp het en ik begrijp het niet mensen die jou als gans je leven kennen trappen in hun leugens .De meeste pijn is van men jongste zoon want zoiets verwacht je zeker niet van je kind is dan ook het moeilijkste om er mee te breken maar ik weet dat ik het moet doen en zal het ook doen .Nu dinsdag komt het voor het vredegerecht en moet hij onmiddellijk men woning verlaten.Aan iedereen die er mee te maken heeft wil ik zeggen houd de moed erin er hoe zwaar het ook is .Mijn werk heeft me geholpen om overeind te blijven en ook mensen die ik tegenkwam van vroeger en die ik niet meer durfde aan te spreken ,omdat je niet meer weet of ze je wel aangenaam vinden hen aanspreken ,tot de conclusie komen dat je een aangenaam gesprek kan voeren.Die kleine stapjes maken zo een groot verschil.

    • een mens wil zoveel neerschrijven eens hij er achter is gekomen .Door met men jongste zoon zen ex vriendin te praten waar hij een 3 tal jaar meeheeft samengewoond kwam bij mij zoveel boven .Had dat alles ergens opgeborgen denk ik ,wist nog veel maar o zo veel kwam weer naar boven .Genoeg om me te laten inzien dat dus ook zen vader een narcist is .De antwoorden die ik van hem kreeg toen ik liet weten wat hier aan de hand was durf ik niet eens neer te schrijven zo vernederend .Men zoon riep hier vorige week nog dat ik hem dankbaar zou zijn en ergens ben ik het jammer genoeg wel .Niet voor het afhelpen van men verslaving zoals hij zei maar om mijn ogen te openen.Voor alle duidelijkheid ik ben niet verslaafd aan drugs hij wel!

      groetjes en heel veel sterkte aan iedereen

  7. Zondag vandaag. Echt zo’n dag om te denken en te evalueren. De grote vraag bij mij is nog steeds waarom. Waarom is het zo gelopen? Waarom heb ik het zo lang laten duren? Waarom is hij ervan overtuigd dat het aan mij lag? Waarom kan ik het niet achter me laten en blijf ik er mee bezig? Op dat laatste weet ik eigenlijk het antwoord wel. Ik heb nog steeds geen antwoord gekregen op mijn vragen. Ik heb het gevoel dat ik momenteel niet aan het leven ben maar aan het overleven. Die pillen die ik in voorraad hebbroepen me heel hard maar ik wil er niet aan toegeven. Het is zo moeilijk

  8. Blijkbaar gaan alle reacties hier over het slachtoffer zijn van een narcist in een relatie. Nergens vind ik iets over wat te doen als je kind deze trekkenvertoont?

    • Probeer te analyseren of je kind jaloers is van karakter. Geef ze liefde op ander vlak dan te bevestigen op dat waarmee ze hun leegte vervullen nl. materie. Men komt daar sneller aan tegemoet omdat het minder inspanning vraagt van mensen.

      Puur liefde geven en luisteren naar zijn tekortkomingen en vooral dingen zelf van het kind verwachten op gebied van empathie tonen en al het andere negeren door daar minder of geen aandacht aan te geven.

      Niet straffen en vooral niet belonen met materie. Alleen belonen met een knuffel en lieve woorden als het dat gedaan heeft wat jij zo graag van je kind wilt zien.

      Je kind mist iets belangrijks in zijn leven iets waar beidde ouders hem tekort in doen.

      Zoek eerst goed uit wat dat is maar het heeft met zijn gevoel van veiligheid te maken. Kan ook een gebeurtenis zijn waar een ander van invloed is geweest. Je kind is juist supergevoelig maar uit dat nu in gevoelloosheid door teleurstellingen of verveeldheid of isolatie.

      Succes

  9. Ik lijd mijn hele leven al aan (sociale) angststoornissen. Depressies en schijnbaar nog 10 diagnoses die ik in de loop der jaren heb gekregen.
    Pas op mijn 50e heb ik de bron van al die ellende ontdekt. Hein Pragt.s website was de 1e eyeopener.
    IK ben inmiddels 6 jaar verder en zit op mijn dieptepunt.
    Dit bovenstaande stuk tekst (‘misverstanden over narcisme’) is geschreven door iemand die ik wel zou willen omarmen. Voor de allereerste keer haal ik hier steun uit. Waarom? Omdat zij schrijft waar ik door al die artikelen filmpjes en adviezen zo radeloos werd. Hoe vaak is mij al gezegd “ze is nou eenmaal zo'” en “laat het achter je..je kunt haar op haar 78e Dit niet aan doen.
    Op een bepaald moment knapte er iets. Ik verbrak het contact. Mijn broers snapten er niets van. Ik heb eenmaal een gesprek met ze gehad. Verteld wat ik als oudste heb doorgemaakt. Nadat gesprek was ik kapot. Ze wilden maar 1 ding. Goedmaken met mama want had ik niet in de gaten wat voor verdriet ik haar aandeed?. Na 3 jaar zocht ze contact en heb ik een hele nacht gepraat en gehuild. Ze begreep niet dat ik nu ineens zo last had van dingen die achter ons lagen. Ze zei “sorry maar waarvoor?’ Ze had geen idee.
    Omdat ik vaak te horen kreeg van mijn familie en gezinsleden dat ik gewoon contact moest houden want stel dat ze zou komen te overlijden? Ik heb het geprobeerd. Maar het was al zo gauw weer hetzelfde liedje. 7 weken geleden een weekendje gelogeerd en voordat ik wegging afspraken voor haar geregeld met het ziekenhuis. Ik hield me sterk en liet de begeleiding en opvang van haar hondjes nu eens over aan mijn broers. Op de dag van de dagopname heb ik haar voor en na de kleine ingreep nog gebeld. Zelf had ik hernia en moest naar cardioloog voor check hartritmestoornissen. Daarnaast weer op zoek naar psychische hulp. Ze belde niet. Verleden week was mijn jongste bij oma. Ze liet even vallen dat zijn moeder al een tijd niets van haar had laten horen.
    Mijn broers heb ik nooit meer gesproken. Mijn zonen zijn gek op hun lieve oma.
    IK ben inmiddels in een isolement geraakt en zou het liefst vluchten naar een plek ver weg of de stap nemen naar het einde.
    Mijn huisarts is op zoek voor de juiste hulp. Maar dat worden lange weken. Ik leef niet meer in weken. Ik leef in uren.
    Stik nu al van angst dat .Mijn moeder komt te overlijden en ik daar dan niet wil zijn. Ik ben dan de ongevoelige slechte dochter en zou mijn jongens in de steek laten. Uit s huldgevoel zou ik dus moeten.
    Mijn moeder heeft nieuwe buren die gek op haar zijn. Ze heeft recent een nieuwe schoondochter waar ze een fantastische band mee heeft.
    Het moet wel aan mij liggen.
    Ze heeft sociale contacten die zodra ze wegvallen al snel weer voor nieuwe worden vervangen
    IK heb niemand.
    Dan is het niet gek dat iedereen mij als de moeilijke dochter ziet

    Nogmaals dank voor het verhaal Iris. Wat mooi dat jij durft te zeggen wat je denkt. Ik weet uit ervaring dat dat niet vaak wordt gewaardeerd. Dank voor de (h)erkenning

    Liefs Mariah

    • Hoi Mariah,
      Ik ben geraakt door wat je schrijft. Je hebt hele heftige symptomen door wat je hebt meegemaakt. Je bent niet alleen. Je zegt “het moet wel aan mij liggen’.
      Dat zegt een slachtoffer dat zichzelf is kwijtgeraakt en geisoleerd is geraakt.
      Je bent niet alleen. Er is op deze website allerlei hulp te vinden (mijn boeken, verschillende workshop, individuele hulp). En vooral heel veel ervaringsverhalen van anderen. Inzichten.
      Blijf trouw aan jezelf! Je hebt veel moeten doorstaan en mag jezelf serieus nemen; wat voel jij, wat wil jij.
      Ik wens je veel licht en kracht.
      Sterkte!
      Iris

  10. Na een relatie van ruim 20 jaar, waarin drie (nog thuiswonende)kinderen zijn geboren, is tijdens onze gezamenlijke vakantie bij mij eindelijk het kwartje gevallen: ik leef samen met iemand met een persoonlijkheidsstoornis. De werkelijke diagnose laat ik over aan een deskundige, maar na enig gegoogel zijn alle gelijkenissen met iemand met NPS frappant. Mijn dilemma is nu: omdat hij ooit een leuke man en vader was, wil ik eigenlijk de relatie niet beëindigen, maar zou graag zien dat hij in therapie gaat. Ook is het voor mij, zelf als kind van gescheiden ouders, heel belangrijk dat onze kinderen met hun vader èn moeder opgroeien. Hoe pak ik de tocht naar een therapeut aan? Ik wil best zelf beginnen, maar ben bang dat als hij erachter komt welke kant het uitgaat, weer afhaakt. ‘Weer’ slaat op een aantal sessies bij een relatietherapeut die wij enige jaren geleden hebben gehad, maar na enkele sessies kwam hij gewoon niet meer opdagen en legde thuis alle schuld voor de relatieproblemen bij mij (in heel wollige taal zou de therapeut dit ook bedoeld hebben……!). Graag dus wat steun voordat ik professionele hulp inschakel. Alvast dank!

    • Lieve Linde,
      Als je denkt dat je te maken hebt met iemand met een NPS, dan moet je jezelf afvragen of het zin heeft om in therapie te gaan of om hem te bewegen om naar een therapeut te gaan.
      Doorgaans krijg je deze mensen niet eens zover, en wanneer dit wel lukt, doen ze het alleen maar om de therapeut en jou ervan te overtuigen dat je wederom fout bent.
      Wil je jezelf dit wel aan doen? Volgens bronnen hebben slechts 2% vd mensen een NPS, in werkelijkheid zijn dit uiteraard veel meer, want aan hun mankeert immers helemaal niets, want het slachtoffer (jij dus in dit geval) is het foutje in hun leven. Tenminste zo willen ze dat jij dat ervaart.
      Een therapeut lijden ze zo om de tuin, tenminste die ervaring had ik met mijn narcist (in mijn geval mijn moeder). Je gaat er niet tegenin, omdat je aan jezelf begint te twijfelen en wederom hebben ze hun spel gewonnen, en zit jij gefrustreerd op de bank thuis te bedenken wat je weer allemaal fout hebt gedaan.
      Bedenk hoeveel je van jezelf mag houden en hoeveel jouw relatie je dan nog waard is, ik ben echt niet voor een scheiding, maar een gezonde relatie hebben met een narcist is nu gewoonweg niet vol te houden zonder dat jij er aan onder door gaat.
      Belangrijkste levensles is, houd vooral de relatie met jezelf in stand!
      Veel liefs sterkte en succes!
      Marjolein

    • Hoi linde…
      Ik begrijp je moeilijkheid ik zat ook ooit zo.
      Was van huis weg met de kids maar kwam weer terug in de hoop en door zijn beloftes ..ik ging naar sexuologe want ik had een probleem (volgens hem) maar ze wilde dat hij meewerkte wat hij niet deed.
      Ik moest t maar doen zoals hij zei.
      Vervolgens weer een keer weg van huis nu beloofde hij als ik terug kwam naar psygologe te gaan.Dat werdt relatie therapie maar daar werdt zoveel duidelijk voor mij :hij loog waar ik bij zat…hij zei dat hij zoveel om me gaf en alles snapte(bij de psygologe) nog niet de straat uit begon hij weer tegen me sarren,verwijten pesten je kent t wel..je de tent uitlokken.
      Tot hij een persoonlijkheidstest moest doen zei hij ik stop met therapie alles is erger geworden daardoor.Thuis gaf hij hij iedereen de schuld waardoor onze ruzie s kwamen. Ik heb een keer alles gedaan wat hij wilde en nog vind hij iets om over te vallen.Het is nooit goed behalve waneer hij iets nodig heeft van je of denkt dat je sterk bent dan moet hij je weer neerhalen met iets.En echt ik ben heel geduldig en heel veel gepikt van hem.Maar helaas het houdt een keer op omdat je moe bent van vechten omdat je een keer normaal zonder een opmerking naar buiten wil…omdat je ook gewaardeerd wilt worden voor alles wat je doet.als je denkt dat je hem als prins kan blijven behandelen en jij cinderela kan zijn dan kan je verder met hem.zolang hij in jouw spotlight staat gaat t goed…maar zelf verdien je meer dan dat.
      En je kinderen ook kijk naar hun luister naar hun praat met ze.Soms hoor je dan meer dan je door hebt en worden je ogen soms geopend.
      Sucses….sterkte…en heel veel liefde

  11. Na een huwelijk van 24 jaar ben ik bij mijn ex weggegaan. Ik voelde dat ik gewoon weg moest. Ik was mezelf niet meer. De laatste 10 jaar heb ik een façade opgezet. Ik was verdrietig in mijn huwelijk maar zette mijn ‘happy face ‘ op als hij binnenkwam. Ik wilde de kinderen een ‘normaal’ gezinsleven geven . Nu ervaar ik dat ik veel vroeger weg ben moeten gaan. Tijdens de echtscheiding heeft hij me alles afgenomen. Mijn eigen huis, mijn inboedel, alles behalve de kinderen . Hij kon de waarheid toch zo goed verdraaien. Hij kon mij toch zo goed schuldig laten voelen. Hij kon het toch zo goed uitleggen . Hij kon toch zo vol zelfmedelijden zitten en de schuld bij mij leggen. Ik werd psychisch mishandeld. Hij kon uren aan een stuk , nachten lang zeuren om zijn gelijk te halen. Op het einde was ik telkens zo moegetergd dat ik hem gelijk gaf om ervan af te zijn. Ik was tijdens de echtscheidingsprocedure mezelf niet . Het enige dat ik wilde was rust. Ik was doodop. Het heeft me 2 jaar gekost om te kunnen achterhalen waarom ik alles heb kunnen achtergelaten. Ik heb in deze 2 jaren veel gevloekt, geroepen, gehuild om het onrecht dat me aangedaan is. Ik ben nu pas te weten gekomen dat mijn ex een narcist was. Het manipuleren, het bedrog, de leugens, het vreemdgaan, de ruzies, steeds gelijk willen hebben, mij steeds verontschuldigen , mij van vrienden en familie distantiëren…verdorie..ik had het niet door. Ik was mezelf niet. Ik voel me zo schuldig naar de kinderen toe. We zijn alles kwijt. Hij woont met zijn vriendin in ons huis, betaalt geen cent ( want zo heeft meneer het tijdens de scheiding in de akte weten te zetten, misbruikmakend van mijn zwakke situatie) Wij huren . Ik betaal alles zelf voor mijn 3 twintigers die nog school volgen. En ik ben er trots op….nog wel heel erg boos op wat ons overkomen is ..Maar wel trots! Ik heb me van hem kunnen losmaken. De kids hebben hem ook door en doordat hij ons niet meer in zijn macht heeft zijn we niet meer interessant. Ooit…karma….ik blijf hopen . Ondertussen put ik kracht uit je boek en de vele verhalen.

    • Na een relatie van 22 jaar ben ik enkele maanden geleden ook tot het besef gekomen dat ik samen geleefd heb met een narcist.

      Dit besef heeft geleid tot een dramatisch einde van onze relatie. Ik besef des te meer dat dergelijke narcistische personen uiterst gevaarlijk zijn, wanneer je hen doorhebt, je hen confronteert met hun leugens en onjuiste gedrag, en hun masker afvalt.

      Ik heb mijn man geconfronteerd met tal van zaken die voor mij niet meer klopten.
      De verhalen hiervoor aangehaald door jullie kan ik ook spiegelen in mijn situatie.
      De verwijten die ik de laatste maanden kreeg, van feeks, teef, ziekelijke vrouw, en andere kwetsende woorden, zijn onbeschrijflijk.
      Ik kon niets meer goed doen in zijn ogen, hoewel ik steeds praktisch alleen instond voor de kinderen, het huishouden, de tuin edm, terwijl hij steeds ‘te moe’ was van zijn harde werken en elke zaterdag en zondag in de zetel lag te niksen. Ik liet het gerust en deed verder, want anders was er altijd ruzie.
      Liep er iets mis dan was het mijn schuld, gebeurde er iets leuk, dan had hij daar voor gezorgd.
      Hij deinsde er niet voor terug om me de les te spellen en me bij mijn keel te grijpen.
      En dit gedrag begon hij recent ook te vertonen ten aanzien van de kinderen.
      Maar na deze uitspattingen moesten we alles maar vergeten, want hij had het zo niet bedoeld… en goedgelovig deden we dit ook.
      We moesten steeds meedoen in zijn denkwereld, een andere visie werd niet geduld, en afgeblokt met de woorden ‘je kent er niks van’, ‘het verwondert mij niet dat je weer alles anders ziet’ …
      Elke dag als ik thuiskwam van het werk was het afwachten in welke gemoedstoestand ik hem zou aantreffen: lief of gestresseerd en dikwijls al slapend!

      Ik heb dit steeds kunnen plaatsen, en bleef vechten voor onze relatie. Het zou wel beteren.
      Tot ik sinds enkele maanden van dit alles depressief werd en ervan kapot was dat onze relatie niets meer betekende, behalve de schone schijn… ik had er zoveel energie ingestoken, steedse verder gegaan wat hij ook deed, goedgelovig dat het wel zou beteren, ik toen naar psycholoog ben gestapt met mijn ganse verhaal, waar het verschrikkelijke woord ‘narcist’ is gevallen.
      Thuisgekomen ben ik op internet hierover beginnen lezen: een wereld van waarheid en besef in welke situatie ik zat ging voor mij open. Het besef dat niets aan mij lag, maar mijn man het was die ziekelijk gestoord was, een narcist, zonder schuldbesef.

      Die periode heb ik ook ontdekt dat mijn man al geruime tijd vreemd ging, met verschillende vrouwen, wat meteen ons liefdesleven verklaarde. Tal van excuses had hij al gegeven voor ons liefdesleven, die ik ook maar weer geloofde, tot deze ontdekking de waarheid onthulde. Respectloos noem ik dit, waar ik moeite had gedaan om er iets van te maken.

      Ik ben dichtgeklapt, kon niets meer uitbrengen thuis. Ik zweeg.
      Uren van bange ijzige stilte.
      Bang voor zijn agressieve gedrag ben ik toch geleidelijk aan beginnen zeggen wat me dwarszat.
      Hij zou veranderen, smeekte mij niet weg te gaan, hij zou alles doen wat ik vroeg… elke dag sms’jes vol hartjes en lieve woorden… helaas had ik hem door, voor mij was het op, ik kon niet meer.
      Ik zei hem dit ook, hij huilde van verdriet (en gemeende tranen van hem zei hij mij erbij, en geen krokodillentranen zoals bij mij als ik verdriet had, wat hem met deze uitspraak weer bevestigde in wie hij was!)

      Twee weken heeft hij zijn lieve gedrag volgehouden. Uiteindelijk is hij gekraakt, beseffend dat ik hem doorhad en hij mij aan het verliezen was. Ik was niet meer interessant voor hem. Hij werd het verschrikkelijke monster dat hem in staat stelde tot de lugubere daad die hij heeft proberen te verrichten, want ik had hem door en dat besefte hij maar al te goed, dit na 22 jaar relatie en de gedachte dat hij mij steeds had graag gezien.
      Gelukkig is hem dit niet gelukt, en kan ik mijn leven verderzetten in alle rust, samen met mijn kinderen. Finaal is hij zelf het slachtoffer geworden van de persoon die hij was maar anders aan de buitenwereld heeft voorgeschoteld. Hij heeft nooit hulp aanvaard, want hij had geen probleem, enkel zijn medemens. Triestig!

      En dan blijf je achter, en vraag je je af of de voorbije 22 jaar dan één grote leugen is geweest…
      Ik zal dit nooit weten, maar ik kan me troosten met de gedachte dat het kwade weg is en ik er nog iets moois van kan maken in de toekomst.

      Sterke aan iedereen die met dergelijke persoon te maken heeft!

  12. Ontzettend bedankt voor deze heldere weergave van de term narcisme. Ik heb jaren een (knipperlicht) relatie gehad met zo iemand. Heel veel zaken die ik tegenkom herken ik. Het heeft 14 jaar geduurd, maar nu pas zie ik wat er aan de hand was. Alhoewel ik weet dat het moeilijk gaat worden de komende tijd, weet ik dat ik er nu echt klaar mee ben en dat ik (met vallen en opstaan) moet herstellen. Het sprookje waar ik in geloofde ligt ver af van de werkelijkheid. Doet me veel pijn dit te realiseren , maar dit zal op de duur hopelijk helpen er overheen te komen.

    nogmaals mijn dank!

  13. Moe,boos,gefrustreerd,geïrriteerd, radeloos, onbegrip kortom opgebrand. Na dit alles gelezen te hebben hoef ik niet te omschrijven wat ik heb meegemaakt. Wat ik me nu afvraag is hoe jullie omgaan met dit gedrag tegen de kinderen? Inmiddels zie ik mijn kind nauwelijks meer. En niemand schijnt me te kunnen helpen. Ik moet me rustig houden volgens vele instanties die ik gesproken heb. Het zou alleen maar werken als een rode lap op een stier en mn eigen veiligheid in gevaar brengen. Maar mn kind dan? Er is bijna niks meer waarmee ik m naar me toe kan halen. Er is altijd wel wat waardoor hij “liever” bij vader blijft. Mijn kind begrijpt niet dat opmerkingen als ik doe en laat alles voor jou dus… doe jij dat ook voor mij. hij vind zichzelf heel zielig en laat dat ook duidelijk blijken en daar is mijn kind gevoelig voor. Jij bent het enigste wat ik heb. Mensen zijn niet te vertrouwen en vrienden bestaan niet. En zo nog een heel boekwerk.

    • Lieve radeloos,
      Wat jij beschrijft is hetgeen waar ik me op het moment zorgen om maak. Ik ben 22 jaar met deze man en heb 2 kinderen van hem. Sinds een week of 2 geleden een artikel gelezen over narcisme waarin mijn zus veel overeenkomsten zag met mijn partner. Na veel onderzoek op internet zoveel herkenning gevonden. Ik voel me verdrietig, leeg, moe, hopeloos en lichamelijk ziek van de overeenkomsten die ik heb gelezen. Ik ben zo in de war… Nu moet ik dus proberen weg te komen uit de relatie. Geen idee wat ik moet doen. Geen geld, geen werk, geen sociaal netwerk. Mensen met wie ik erover praat (zelfs de zus die de overeenkomsten zag) geloven niet dat hij zo is. Hij is wel een beetje sjaggerijnig maar toch echt niet zo duivels.. Mijn jongens zijn ook helemaal voor hun vader. Hij is zielig. Hoe is het met jou en je kind afgelopen? Ik neem aan dat hij/zij ook wat ouder is? Kan je de stoornis aan ze uitleggen of gaan ze jou dan als de manipulator zien?

  14. Een kleine bijdrage, ter overdenking:

    Men zegt: ‘Hij/zij is een narcist’.
    De psycholoog zegt: ‘Hij zij heeft een narcistische persoonlijkheid’

    Het eerste veronderstelt dat iemand alleen maar bestaat uit ‘narcisme’ en dat lees je op heel veel sites terug. Het is een soort van ‘duivel’, die je verleidt om je weer keihard pijn te doen en jij moet je daar uit alle macht tegen verzetten en weerstand bieden. De rest van je leven. Wegrennen, niet terugkijken en zeker niet ‘vergeven’.

    Het tweede veronderstelt dat deze man of vrouw een persoonlijkheid heeft en dat impliciet dat een mens, een wezen, uit nog wel iets meer bestaat. Dan zou het kunnen zijn dat ook de persoon met narcisme daadwerkelijk pure liefde kan voelen voor een ander persoon, maar dat wijze waarop iemand daarmee omgaat niet goed is en heel star is. De definitie van een persoonlijkheidsstoornis is niet voor niets een ‘hardnekkig patroon van gedachten, gevoelens en gedragingen’. Over narcisme is bekend dat het bestaat om een diepgewortelde onzekerheid te ‘bezweren’. Ongeveer net zoals slachtoffers van narcisme hun dieperliggende gevoelend van liefde voor hun narcist proberen te ‘bezweren’.

    Maar wat als jij, in tegenstelling tot de narcist, daar nu gewoon eens mee ophoudt.

    Sommige exen blijven je je leven lang bij en sommigen vergeet je weer. De exen die ik onthoud zijn de exen met wie ik ooit of vaker (al was het maar heel kort) een moment heb gehad van de diepste vorm van intimiteit die er tussen twee mensen mogelijk is. Dat kan een blik zijn of een aanraking, maar wat het bijzonder maakte was dat er op dat moment (hoe kort ook) er ‘niets’ tussen die persoon en mij instond. Dat zijn dingen die je brein, ziel of lichaam (wat je lichaam) nooit meer vergeet. Dat is ‘liefde’.

    Als je dat met een narcist hebt gehad, hoef je niet aan jezelf te twijfelen. Op dat moment bestond dat moment voor de narcist ook en was er niets dat tussen jullie in stond; ook geen persoonlijkheidsstoornis. Omdat je dat nooit meer vergeet zal die persoon jou ook nooit meer verlaten, omdat je nu eenmaal van die persoon houdt.

    Dat is ongelofelijk moeilijk als diezelfde persoon je bedrogen, gemanipuleerd of zelfs mishandeld hebt. Mensen willen niet erkennen dat je eigenlijk van zo iemand houdt en altijd van zo iemand zal blijven houden. Het roept defensiemechanismen op. Een daarvan is iemand die aan narcisme lijdt, geheel gelijk stellen aan zijn stoornis. De ander is piekeren en maar hopen dat het ooit over gaat. Nog een strategie is de narcist proberen terug te pakken, wachten of opnieuw met hem of haar een relatie induiken.

    Mijn idee: Wat je ook doet. Als je eenmaal een dergelijke vorm van liefde voor iemand hebt ervaren blijft het voor altijd in je zitten. Niet de persoon zelf, maar de liefde die je voor die persoon voelt, is een onderdeel van jou geworden. Als je daar tegen vecht, doet het je pijn en wordt het alleen maar groter. Jij hebt dat moment met hem/haar gehad, maar de ‘narcist’ heeft dat moment met jou ook gehad. Zijn narcisme is de enige manier waarop hij of zij daarmee omgaat. En juist vanwege dat narcisme, gaat zijn/haar liefde (ja, ook narcisten kunnen dat voelen) niet weg. Het kan zo klein zijn dat hij/zij het niet eens merkt, maar het kan elk ander moment weer heel erg groot worden.

    Ik lees: ‘Wat is mijn hele leven lang aan hem blijf denken?’ Ik snap hem zo goed, maar het is de verkeerde vraag. De vraag is: ‘Is het erg dat ik waarschijnlijk altijd wel van iemand zal blijven houden die niet goed voor me is?’ Hoezeer dat ook een conflict oplevert. Het antwoord is nee, want met houden van, voor wie dan ook is niks mis. Het is een mooi deel van jezelf en dat kun je (gelukkig) niet kapot maken. Als je dat accepteert, zul je merken dat zaken tot rust komen en dat die gevoelde liefde voor iemand zo klein kan worden dat je het niet meer merkt en door kunt met je leven. En dan kun je ook begrijpen dat van iemand houden zeker niet betekent dat je iemand in je leven moet willen hebben, op welke manier dan ook.

    • het eerste wat ik dacht na het lezen van dit stukje is amen…ik denk dat ik mij hier precies in kan vinden. de beste manier om er mee om te gaan. dank je wel voor dit stukje plaatsen hierdoor kom ik beter door deze tijd heen. een mooie visie op het geheel. groetjes zontijger

      bij deze wens ik IEMAND en iedereen op deze site heel veel succes en sterkte bij weer gelukkig zijn en worden…

  15. Lieve allemaal,
    Lees ik pas toch weer in een landelijke krant met hoog aanzien dat een vechtscheiding altijd de schuld is van beide ouders, blablabla…
    Het schiet nog steeds niet erg op met kennis verspreiden over NPS of erger, kan dat niet actiever gebeuren?
    Ik zou wel een boekenfonds of iets willen oprichten zodat de boeken van Iris bij opleidingen, politie, hulpverlening, enz. terecht komen en gebruikt gaan worden met natuurlijk gedegen onderzoek welke ouder(s) een NPS of erger heeft/?hebben.
    Het laatste is heel belangrijk want als de persoon met de stoornis door heeft dat deze kennis gebruikt wordt, gaat hij of zij het ook gebruiken en krijgt (nog steeds) de verkeerde de schuld…
    Sterkte, groet van Coby

    • hoi coby

      herkenbaar. en frustrerend machteloos en vooral ONRECHTVAARDIGHEID…..
      en idd er zou veel meer kennis moeten komen ook om kinderen te helpen te begrijpen en zsm in veiligheid te brengen.

  16. Ik denk dat ik de afgelopen 2 jaar te maken heb gehad met een narcist. Ergens weet ik het wel zeker, maar ik ben al heel lang zo ver dat ik mezelf/mijn eigen oordeel niet meer vertrouw. Ik voel me al heel lang geen persoon meer, ik heb het idee dat ik geen normale normen en waarden heb, ik heb geen vertrouwen meer in mezelf, ik heb zelfs moeite met het vertrouwen van mijn vriendinnen die ik al vele jaren ken. Ik denk vaak dat ik gestoord ben, dat er dingen mis zijn met mij. Dat is namelijk wat hij gedurende die 2 jaar erin heeft gestampt. Dat ik ziek ben, dat ik gestoord ben, dat ik rare kronkels heb. Dat anderen mij ook gestoord vinden. Hij verdraait mijn woorden om vervolgens te kunnen zeggen dat ik lieg en dat dat aantoont hoe ziek ik ben. Mn vriendinnen vragen waarom ik geloof wat hij zegt en waarom ik hun niet geloof als zij zeggen dat er niks mis is met mij. Ik kan niet verklaren waarom ik hem geloof. Ik weet alleen dat ik telkens dat stemmetje en die twijfel in mn hoofd hoor; ik ben gestoord, is het wel normaal wat ik denk, er is iets mis met mij. Ik voel me niet prettig als ik over straat loop, bang dat mensen kunnen zien dat ik gestoord ben, dat ze zien dat er iets mis is met mij.
    Maar ik voel mij ook niet prettig in mijn eigen woonplaats. Hij woont daar ook. Toen ik op zoek was naar een andere woning moest ik de straatnaam vertellen. Hij wou weten of het bij hem in de buurt was, want met hoe ik in elkaar zit was t niet slim als ik bij hem in de buurt zou komen wonen,kreeg ik te horen. Hij zei dat ik toch ook in een van de naastgelegen plaatsen kon gaan wonen. Later moest ik mij verantwoorden waarom ik in de supermarkt 5 minuten van mijn huis boodschappen deed. Waarom ik daar boodschappen deed en waarom niet bij een andere supermarkt. Ik heb het gevoel dat ik niet in mijn eigen woonplaats mag zijn, dat ik niet mag bestaan.
    Ongeveer een jaar geleden bleef het niet bij mij kleineren. Hij deed zn handen om mn keel en riep dat hij mij wel kon wurgen. Ik moest huilen van schrik en gelukkig heeft hij niet geknepen. Ik heb het willen wurgen wekenlang goedgepraat naar vriendinnen toe; hij worstelde met zichzelf, ik had medelijden met hem, ik vond t rot dat hij zich zo voelde. Inmiddels praat ik het niet meer goed. Maar de twijfel is nog steeds daar; reageer ik overdreven dat ik het niet vind kunnen dat hij zn handen om mn keel heeft gedaan? Til ik er niet te zwaar aan? Heeft hij me wel echt gekleineerd met zeggen dat ik gestoord etc ben en is er niet gewoon echt iets mis met mij?
    Ik vind mezelf niet zielig, Maar het ergst vind ik dat ik mezelf niet meer herken, dat ik niet meer van mezelf op aan kan. Dat ik mezelf niet vertrouw en geloof. Maar ik vind mezelf ook dom. Dat ik hem op zn mooie blauwe ogen heb vertrouwd. Dat ik hem geloofde als hij zei dat ik een bijzonder persoon ben (zonder dat hij ook maar de moeite nam interesse te tonen) en dat hij het contact niet kwijt wou. Om een dag later te zeggen dat ik een zielig en triest persoon ben.
    Ik kan alle symptomen afvinken, en toch twijfel ik of het wel klopt wat ik denk. Of ik niet te ver ga door te denken dat hij een narcist is. Ik kan me niet voorstellen dat iemand zo zou doen. Dat iemand een ander persoon zo zou behandelen. Ik heb al regelmatig gevraagd waarom er geen excuus komt, Waarom hij mij zo behandeld heeft. Maar ik krijg de deksel op mn neus. En elke keer vraag ik me af; hoe kan je niet zien dat dit niet normaal is. En dan komt het kleine stemmetje weer; je bent gestoord, jij bent niet normaal, je normen en waarden kloppen niet.

    • Hoi Chantal,
      Bedankt voor je bericht. Al lezende gaan alle alarmbellen bij me af; jij bent zo aan jezelf gaan twijfelen dat je op het punt lijkt te staan jezelf helemaal kwijt te raken. Het proces wat je beschrijft is de kern van narcistische mishandeling: vanuit hem gaan denken (‘hij bedoelde het niet zo’), denken dat jij de gestoorde bent, het gevoel hebben dat jij jezelf laat zitten. Het is heel belangrijk om te beseffen dat je slachtoffer bent. Dat je gedrag symptomen zijn en niets zeggen over wie jij bent. Ik raad je van harte aan om in ieder geval mijn werkboek te bestellen, of beide boeken, opdat je weer houvast krijgt over wat er met je gebeurt en je jezelf terug kunt gaan halen. Niet voor niets heet deze website ‘het verdwenen zelf’. Jouw zelf zit er nog wel, maar is diep verborgen. Probeer die verbinding weer te gaan herstellen, zoek hulp. Dat ben jij waard.
      Veel sterkte!
      Iris Koops

  17. Hebben jullie deze ervaring ook met een narcistische ouder (in mijn geval mijn moeder)
    Zelf denk ik dat ze een verborgen narcist is, het schelden en tekeer gaan tegen mij herken ik niet. Bij mij was het altijd zo van: Tja, gelukkig heb ik als dochter naar mijn ouders toe wel……, maw ik was fout.
    Bijbelteksten: eert uw vader en moeder, werden misbruikt, en oh wat deed ik haar toch veel aan.
    Dat ze dit nog moest meemaken, enz enz.
    In mijn geval heb ik nooit geweten dat ik een “slechte” moeder had, integendeel, ze was een “goed” mens, dacht ik altijd.
    Telkens wanneer ik dacht van: Hey, wat eigenaardig, wist ze het zo te verdraaien dat ik mezelf een slechte dochter begon te vinden met een kort lontje.
    Eigenlijk heb ik nooit iets doorgehad tot mijn 43e jaar. Leugens werden altijd zo ontkracht dat ik altijd aan mezelf ging twijfelen, want tja; natuurlijk bedoelde ze dat toch niet zo? Ik had het natuurlijk weer verkeerd begrepen. Dan die jankpartijen, schelden deed ze nooit echt maar janken des te meer, want oh, wat had ze het zwaar altijd en dat ik dan niet een beetje meer begrip kon opbrengen, Nee, dat had ik natuurlijk niet van haar.
    Altijd gaf ik haar gelijk aan het einde vd rit.
    Tot sociaal media kwam en dingen zwart op wit stonden. Ik kon toch niet meer ontkennen dat ik het niet goed had gehoord, De zware aantijgingen en kwetsende teksten stonden er toch echt. Dan nog al die leugens die er op stonden, ik heb uren, wel dagen lang met mn mond open het op sociaal media zitten lezen. Een oma die een foto van haar kleindochter (onze dochter) misbruikte om daar een knul van 32 mee ad haak te slaan. Toen ben ik gaan struinen op internet en viel alles op zn plaats, het manipuleren, gaslighting het liegen en vooral de tranen die op commando eruit rolden.
    Toen pas realiseerde ik mij dat me hier verre vandaan moet houden.
    Maar ook toen pas werd haar scenario veranderd en zag ik haar werkelijke aard.
    Ze stalkt me inmiddels na bijna 4 jaar nog steeds.
    Ik herken het verhaal van Mariah hierboven ook erg, iedereen ben ik inmiddels kwijt.
    Mijn broer, overige familie, gemeenschappelijke kennissen, de kerkgemeenschap en telkens vind ze weer een reden om contact te zoeken. Iedereen is inmiddels de revue gepasseerd en ook onze kinderen probeert ze het nog steeds bij.
    Het vreet energie, terwijl ik zelf nooit contact zoek en zeg dat ze me met rust moet laten.
    Maar ja, het is toch je moeder?
    Dus dat rechtvaardigt dit gedrag? Maar ze is al op leeftijd? So what? Ik weiger elk contact met haar, maar telkens vind ze weer een manier, vindingrijk is ze toegegeven dus wel.
    Ook ik heb al gedacht om stiekem naar de andere kant vh land te verhuizen of te emigreren. Maar tegenwoordig door social media ben je zo weer te traceren.
    No contact is het beste idd. maar helaas heeft mijn verborgen narcist daar ook geen boodschap aan.
    Ik heb mijn therapie inmiddels beeindigd, maar ben toch maar weer het boek van Iris gaan lezen.
    Je alleen voelen herken ik idd, maar vooral dat je gevoelsmatig je steeds moet verdedigen vind ik het zwaarst.
    Ik ben gelukkig een gelovig mens en weet dat ik niet alleen ben, maar gedragen word door onze lieve heer, maar soms krijg je het even weer te pakken als ze weer iets uitvreet. (waar ze uiteraard helemaal niets mee bedoeld, dat was natuurlijk een hele onschuldige vergissing).
    Zo, moest er even uit hoor.
    Marjolein

  18. Ik heb ook onempatische reacties gehad van spiritueel genezers die zelf eerder ook narcistische trekken hebben en het gedaan hebben voor roem, aandacht, geld en macht en andere aardse motieven. Ze laten anderen totaal niet in hun waarde, zij pretenderen het wel te doen maar in de praktijk doen ze het totoaal niet. Ze kunnen alleen maar klachten veroorzaken voor geld ook nog wel. Uitspraken van ‘het maakt niet uit dat mensen wel eens oneerlijk zijn’ tot dat ‘een ander zich ook gehoord wil voelen’ en terwijl ze zich zo gedragen hebben. Ook uitspraken van ‘dat je meer naar diegene moet luisteren’, en ‘of er niet iets met mij zou zijn’ en van die stereotype opmerkingen die zich als een olievlek over het land hebben verspreid en van die cliche-uitspraken en dooddoenertjes en opendeuren zoals van ‘loslaten, en bij je gevoel blijven, en bij je zelf blijven, en van vergeven, want dan vind je rust in je zelf’. Deze mensen beoordelen de materie oppervlakkig en gaan alleen van zich zelfuit en zijn onpersoonlijke uitspraken waar je niets aan hebt dan dat het nietszeggend in de oren klinkt van mensen die niet weten waar ze het over hebben en in het land der blinden leven als blinde schapen zoals flying monkeys, en enablers die het gedrag mogelijk maken. Onder het mom van het vergeven praat je het goed en kan het maar doorgaan. Het wordt hiermee goed gepraat want als je het vergeeft kun je weer verder en zo praat men zonder te weten wat dit persoonlijk betekent in een leven van mensen die met dit soort misbruik te maken hebben gehad. . .

  19. Niet zelden hebben mensen die bezoek hebben gebracht aan een medium zelfmoord gepleegd. Dat bezoek was echt de druppel die de emmer deed overlopen bij sommige mensen. Totaal geen begrip van die mediums te verwachten. Vaak doen ze zich interessant voor en arrogant en schaamteloos commercieel en het lijken wel criminelen die snel aan geld willen komen. Roem geld macht controle en het zelfde als de narcist. Ze doen ook aan geestelijke en lichamelijke behandelingen en er zijn er bij die er klachten van hebben gekregen en weer naar anderen moesten die hun rommel weer konden opknappen of zo zeiden ze dat. Spiritueel genezers lijken zelf wel of narcisten en psychopaten om dat ze egocentrisch in het middelpunt van de belangstelling willen staan. Ze komen met kwaadaardige onpersoonlijke uitspraken. .Ze hebben alleen boekjes gelezen zonder zich daar verder in ontwikkeld te hebben. Verder was er ook eens een paragnost die kon je opbellen en belde je op dan was die de afwas aan het doen terwijl de klant aan de telefoon was.

    Vaak hebben ze stereotype opmerkingen. Je moet hier echt in thuis zijn en het echt menen. Een netwerk van echte vrienden die je begrijpen en die je kunt bellen en waar je bij terecht kunt. herkenning wat er aan de hand is is al en hele opluchting want ze kunnen je niet meer wijs maken dat jij diegene bent die iets heeft en vreemd doet. met die smearcampaigns kan de narcist anderen beinvloeden en probeert hiermee aanhangers en volgelingen te maken die het je onmogelijk maken en roddels verspreiden.

    • Beste Tio,

      Ik ben zelf medium en healer en ik zal niet ontkennen dat er heel wat kaf onder het koren zit.

      Maar zomaar mediums en healers in het algemeen verslijten voor narcisten en geldwolven getuigt zelf niet van een bewustzijn wat op zoek is naar waarachtigheid en waarheid maar wel eerder teert op gemakzucht. Een bewustzijn dat vooral geen moeite wil doen om gedegen onderzoek te doen naar de ‘geheimen’, de realiteit achter de sluiers die het fysieke optrekt voor de mens die enkel met zijn bewustzijn op het lichamelijke en traditioneel zintuigelijk waarneembare is afgestemd.

      Ik heb inderdaad stapels boeken gelezen, én mij wel ontwikkeld tegen alle laagbewuste innerlijke insinuaties in, tegen al het mogelijke negatieve innerlijke in een gigantische strijd geleverd, wat mij telkens weer naar beneden wilde halen, én overwonnen, én jarenlange bewuste meditatie om die innerlijke zintuigen en waarnemingen te ontwikkelen. En als je het afweegt tegen wat er werkelijk allemaal mogelijk is kan ik mij nog onwezenlijk veel verder ontwikkelen. Hier toon ik al nederigheid, iets wat absoluut niet-narcistisch is.

      Als er iemand naar mij komt, of ik naar hem/haar ga, telt tijd en geld niet voor mij. Soms duurt zo een sessie 2 of 3 uur, naar gelang mijn aanvoelen en reken ik niets extra.

      Die mens, en de Werkelijke Liefde die ik voor die persoon voel, staan dan centraal voor mij. Weeral iets wat narcisten zo goed als vreemd is. Na die sessie wil ik die persoon op een hoger niveau hebben gebracht zodat er weer meer geluk, licht, liefde, inzicht, gezondheid,… aanwezig is in die persoon. Daar draait het mij om. Geluk voor iedereen. Verbondenheid, waarachtigheid, oprechtheid, eerlijkheid… Want ik weet maar al te goed dat ik constant in de gaten wordt gehouden door wezens die veel verder staan als mij en elke gedachte van mij tot in het kleinste detail kennen. Als ik niet waarachtig ben straf ik mijzelf onmiddellijk omdat ik dan innerlijk op een lager niveau terecht kom en zelf minder licht in mijzelf ervaar. Hoe meer innerlijk licht hoe groter je geluk…

      Onnoemelijk veel mensen beseffen niet hoe donker het in hen is omdat ze niet bewust zijn en zich innerlijk helemaal niet ontwikkelen…

      Ondanks mijn helder waarnemen ben ik zelf een vreselijke narciste tegen het lijf gelopen. Mijn eerste partner was eigenlijk zo ook al. De 2 de nog véél erger.

      Maar het is juist door haar dat het helder waarnemen nog veel sterker is toegenomen. Eerst omdat ze mij ondersteunde in die ontwikkeling en het zelfstandig worden daarin. Haar drijfveer om dat te doen was inderdaad het geld wat ik daar mogelijk mee kon verdienen. En daarna omdat ik niet anders meer kon dan afgaan op mijn eigen innerlijk waarnemen ipv op haar manipulaties en leugens.

      Voor mij was zij de vrouw van mijn leven -zoals zij zich in het begin heeft voorgehouden tegenover mij-. Maar in realiteit heeft zij mij afschuwelijk belogen en bedrogen. Zij is mannenziek tot en met en holt elke fantasie achterna. Waarachtigheid is een woord wat haar totaal vreemd is.

      In het begin ging ik af op wat zij mij vertelde en negeerde ik bepaalde impulsen die ik innerlijk kreeg. Op de duur, na enorme turbulentie, is dat helemaal beginnen draaien. Maar het accepteren van de realiteit en het loslaten van het beeld wat je had van die persoon en zoals zij zich oorspronkelijk verkocht heeft is bijzonder bijzonder moeilijk geweest. De pijn die dat veroorzaakt heeft, de pijn van het voelen van het afspreken met andere mannen, van het sex hebben met hen, heeft mij door de hel gesleurd.

      Ondanks alles hou ik nog steeds van haar maar zij bevind zich op een bijzonder laag spiritueel niveau. Nog steeds voel ik dingen van haar en is die verbondenheid er van mijn kant met haar. Nog steeds voel ik enkele dagen vantevoren of ze weer met een bepaalde man gaat afspreken. Ze heeft er zo een hele hoop waaruit ze telkens weer één kiest, en die dat niet doorheeft dat hij één van de velen is, en spreekt ze daar mee af. En zo probeert ze die hoop nog telkens te vergroten. Ze heeft zich zelfs geprostitueerd via webcam,… Dat innerlijk te moeten ervaren heeft mij uppercuts gegeven waarvan ik maar moeilijk overeind kon komen.

      Beste Tio jij beseft echt niet wat het betekent om werkelijk helderziend, heldervoelend en helderwetend te zijn. Op sommige momenten is dat een enorme zegen. Maar er zijn momenten dat het een vloek is. En het is een werkelijkheid. Niettegenstaande dat er vele charlatans zijn en geldwolven en narcisten zullen tussen zitten zijn er ook mensen die vanuit hun hart anderen willen helpen.

      Ik heb mijn 2de ex nooit vals willen beschuldigen. Maar zij kon zo verdomd goed liegen en manipuleren dat ik twijfelde aan mijzelf. Daarom ben ik zelf andere helderzienden beginnen te raadplegen om te zien wat zij over haar te vertellen hadden.

      Ik heb er 5 of 6 verschillende geraadpleegd waaronder zelfs sommigen 2x. En ze zijn inderdaad niet allemaal even ver in liefde ontwikkeld. Maar misbruik van mijn vertrouwen in hen heb ik bij die mensen niet geconstateerd. Maar allemaal zeiden ze mij hetzelfde : ‘Die vrouw is absoluut niet te vertrouwen’. Eén zei het mij ook letterlijk : ‘ Die houdt er verschillende mannen op na en de ene weet het niet van de andere’. Terwijl ik stiekem hoopte dat ze iets anders zouden zeggen. Niet dus…
      Bij één vrouw die ik 2x bezocht had moest ik zelfs niet meer terugkomen als ik nog contact zou blijven houden met mijn ex.

      Al die seances met die mensen hebben mij juist geholpen de realiteit zoals ik ze innerlijk wel voelde en ervaarde te accepteren en juist geen ongelukken te doen…

      In plaats van de mensen de stuipen op het lijf te jagen en hen af te schrikken, voor iets waar sommigen juist heel nobel in zijn, zou je beter aan je eigen innerlijke ontwikkeling werken waardoor je zelf veel meer gaat voelen en leert te onderscheiden wat werkelijk is en wat niet. Op die manier ga je waarheid verkondigen in plaats van alles uit gemakzucht op één hoop te gooien en anderen daardoor af te remmen in hun eigen ontwikkeling. Anderen helpen leiden naar Innerlijk Licht is veel nobeler dan hen op die weg blokkeren.

      Groeten,
      Marc Van Dijck

      • Er zou eens onderzoek moeten komen hier naar healers met dubieuze praktijken. Want die zijn er. Die mensen alleen maar minder maken. Er waren mensen die zeggen dat ze levensgevaarlijk waren, en verder heb ik er ook veel over gelezen en ervaren. Deze slachtoffers verdienen erkenning en geen ontkenning en miskenning. Ik heb gehoord dat sommigen alles zijn kwijtgeraakt na het contact van zo”n spiritueel persoon en met schulden zaten en de rekeningen niet meer konden betalen en de boodschappen niet meer. Ze halen je neer met grove woorden zoals van dat je plat en ordinair zou zijn en dat je er onverzorgd bij zou lopen en dat ze zeggen van ik wil wel geloven dat niemand met je wil.
        Mensen die ze hun ziel afgenomen hebben en opscheppen dat zij heel ver ontwikkeld zijn en gecultiveerd en dat ik dan ongecultiveerd zou zijn. het is net alsof je zegt van kom de Utrechtse serieverkrachter maar tegen want je moet er iets van leren. het klinkt alsof je het allemaal verdiend hebt. verder willen ze zich niet verantwoorden nadat wat het met die ander heeft gedaan. . Zij verheffen zich boven het volk en voelen zich boven mensen verheven meer dan God. Ik heb ook iemand gesproken die vaak naar het radioprogramma het zwarte gat heeft geluisterd en constateerde dat men het afreageerde op mensen die van goede wil waren. Het zou ten koste gaan om mensen die van goede wil waren die daar in dat programma te gast waren. Er zijn narcisten onder goeroes en spirituele healers die je een dogma opdringen en aanpraten. Ze laten mensen niet in hun waarde en dringen je hun mening op en dat die mening van jou niet goed is. Ook op parabeurzen deden ze aan occulte bewerking. Occultisme en voorspellingen doen bij onschuldige mensen en dat zijn mensen die in een ondergeschikte positie zaten en in een kwetsbare positie. Het gaat om kwetsbare mensen. dan hebben ze hun vertrouwen in reguliere instanties verloren en zijn ze op zoek gegaan naar alternatieven. mensen de les lezen en hun normen en waarden op de proef stellen en je daar aan aan doen laten twijfelen. Van I know it all houding and you know nothing. . .

      • hoi marc

        wat prachtig uitgelegd…..iedereen in zijn of haar waarde latend geduldig open en kwetsbaar durven zijn respect. en er zijn mooie en minder mooie mensen op de wereld. ik ben zelf ook aan het ontwikkelen kijken en ik denk dat het donker duister licht opzoekt en zich wil warmen het stelen ipv hetzelf zijn of het vinden crieeeren. als je liefdevol bent verwacht je bepaalde dingen niet je ziet ze niet aankomen jij kunt ze niet begrijpen het is je niet voor te stellen en het geeft en heel naar beeld op de wereld. vertrouwen vindt ik lastig maar ik ben wel open en spontaan. en dat is ook mijn licht….kiezen voor jezelf…een narcist heeft alleen het beste met zichzelf voor…ipv de ander te laten groeien doorontwikkelen het beste gunnen breken ze je af nemen ze je af.

        ik weet niet of mensen het herkennen maar het is regelrechte oorlogsvoering leven in een hel…..
        waar je niemand mag zijn en we hebben het hier feitenlijk over MENSENRECHTEN….

        er zijn geen foute categorieen mensen wel lege snelle verdwaalde egoistische use it abuse it throw it away mentalteit. en de tijd van nu helpt niet mee de verschillen tussen arm en rijk worden groter…de HULPVERLENERS kunnen weinig en beschikken over te weinig kennis…
        er wordt misbruik gemaakt van goedheid…uiteindelijk is het hun verlies niet de onze…

        ja ik ben bang de wereld weer in te gaan maar ik doe het wel…ik ben zo goed als alles verloren kind huis …het sprookje de zeepbel die knapt ….
        en toch moet ik door ….dingen die mij helpen en mogelijk ook andere is lopen…en denken ik zet letterlijk en stap naar een betere toekomst weg van de ellende….die mij wil beperken beheersen dat is geen liefde. nog een die helpt bij mij is muziek…

        je leert en je kan de goede dingen proberen mee te nemen. mijn ex leerde mij de kracht van muziek. het voelt als een grote voorjaarsschoonmaak. hoe langer je in zo n situatie verkeerd hoe groter de troep en chaos.

        ik denk nu….ik wil uit dat moeras….
        hoe harder ik vecht hoe vaster ik kom te zitten ik zal dus moeten veranderen en al die troep die ze veroorzaken onder ogen moeten komen. ze vernielen je leven…

        groetjes, zontijger

  20. Ik heb een vraag waar ik echt mee in mijn maag zit:

    Ik heb 3 narcisten eindelijk uit mijn leven verbannen en dat stukje weer teruggepakt voor mezelf en de angst is voorbij en mijn leven weer op de rid.
    Maar nu komt het:

    Na een lange vriendschap zie ik nu duidelijk dat ik er nog een heel dicht bij me heb staan. Er gebeuren allemaal rare dingen om haar heen en zo sociaal als ze zich voordoet zit er een snoeiharde manipulerend dame achter die een spoor van vernielingen achter zich laat. Vooral op financieel gebied is ze dubieus en mensen inzetten voor dit doeleinde zonder schroom. Ze wringt zich in netwerken en doet zich groots voor maar ook kwetsbaar. Overal waar ze geld uit kan slepen pakt ze en wordt verbloemt onder een deken van sociaal gedrag en “behulpzaamheid” wat uiteindelijk word omgeruild voor jou dienstbaarheid. Vind het doodnormaal dat ze geld krijgt of verdiend aan vriendschappen of in ruil voor een nachtje omdat zij hulp of spullen nodig heeft. En snoeihart ze weer de deur wijst en alles voor status,
    Nu wil ik daar vanaf ik word er kotsmisselijk van en wil ook geen schijnheil zijn en ontloop haar zover dat kan. Onze netwerken zitten in elkaar verweven zakelijk dus ontkomen is er niet bij. Maar er is gewoon zoveel boven gekomen dat ik gewoon niet meer normaal kan reageren. Dus wat te doen, gewoon een opsomming gaan maken van wat mijn gevoel is en dat haar vertellen zonder woede maar gewoon wat ik vind en dat ik dit niet meer wil. Of het dood laten bloeden en haar in het ongewisse laten? Ik voel me er schuldig over dat ik na alles wat ik te weten ben gekomen en wat ik al 2 jaar voel dat ik dit niet meer kan rijmen in een vriendschap. ik heb jullie ervaring nodig.

    • Beste in dubio,

      Je lijkt hier wel een beschrijving te geven van mijn narcistische ex.

      Wees je er heel bewust van dat jij in alle eerlijkheid en oprechtheid graag jouw gevoelens over haar tegenover haar zou willen uiten maar dat dit juist 2 eigenschappen zijn waar het haar totaal aan ontbreekt.

      Deze vrouw heeft zich zo in leugens en manipulatie gewrongen dat het haar enige manier van overleven is geworden. Juist zoals bij mijn ex, die ook allerlei mannen gebruikt voor tal van doeleinden.

      Waarachtigheid is hen, deze narcisten, totaal vreemd.

      Ook mijn ex wrong zich in netwerken en een liefdadigheidsorganisatie om er achteraf geld uit te kunnen kloppen. Iets waarvoor ik mij toen begon te schamen.

      Zij hebben een volledig schijnleven opgebouwd naar de buitenwereld toe. Vanaf dat jij hen in jouw leven hebt opgenomen gaan zij er ook van uit dat hun manipulatie naar jou toe volledig geslaagd is en gaan zij over in een soort berustingsfase waarin zij zich niet meer zo persé willen uitsloven naar jou toe om hen te overtuigen van hun ‘waarachtigheid’ in het leven.
      Daardoor gaan ze soms zelfs dingen opbiechten tegenover jou die ze doen naar anderen toe, zijn ze er zelfs een beetje trots op dat ze iemand anders zo kunnen manipuleren en nemen ze je daarbij in vertrouwen. Niet beseffend dat jouw wereldbeeld en de manier waarop jij anderen behandeld totaal tegenover gesteld kan zijn dan dewelke waarop zij anderen behandelen. Zij zijn overigens zo sterk bezig met het inwilligen van hun eigen verlangens dat zij nooit een echt contact met jou hebben gemaakt, nooit een echte verbinding met jou hebben gemaakt waardoor ze eigenlijk totaal niet weten wie jij in werkelijkheid bent.

      In stilte gaan zij ervan uit dat iedereen zoals hen is. Zij kunnen zich niet inbeelden dat er mensen zijn die in werkelijkheid volledige zuiverheid nastreven in al hun intenties.

      Zij gaan ervan uit dat iedereen die dingen die zij doen ook wel eens af en toe doen…

      Bij vreemden, of mensen die ze nog niet helemaal in hun macht hebben, kan het zijn dat zij vlug afstand nemen van die persoon als die hen op hun fouten wijst, uit angst om ontmaskerd te worden. De energie die het kost om iemand die ze nog niet in hun macht hebben en hen al wat doorheeft proberen te overtuigen van hun ‘onschuld’ vergt hen vaak veel te veel moeite. Toch zeker mijn ex, en ook jouw vriendin als ik dat zo aanvoel.

      Iemand die ze nog niet in hun macht hebben en erop blijft hameren dat ze hen doorheeft zullen ze wel in een grote boog gaan vermijden. Al zullen ze het verlangen om hen van hun ‘ongelijk’ te overtuigen niet kunnen loslaten en mogelijk vroeg of laat toch nog proberen na te jagen.

      Maar in jouw geval is het anders. Jij kent deze vrouw heel goed en je bent er ook nog eens zakelijk mee verbonden. Zij gaat ervan uit dat zij jou volledig in de hand heeft en dat jij haar gecreëerd en geprojecteerd zelfbeeld volledig hebt geaccepteerd.

      Op die manier begint zij jou als één van haar ‘kamp’ te zien. Jouw normen en waarden kan zij totaal niet begrijpen omdat ze die ooit in haar leven heeft afgestoten. De verbondenheid met de diepgang daarvan kan zij niet waarnemen en niet meer ervaren.

      Ze heeft een illusie van zichzelf gecreëerd die zéér ver afstaat van haar Kern. Een schepsel gecreëerd dat ontdaan is van alle Waarachtigheid.

      Wil zij ooit worden zoals haar Kern, en anderen die volledige zuiverheid nastreven, zal zij dat schepsel tot in haar laatste cel moeten laten sterven, en zelfmoord dienen te plegen op haar ‘persoonlijkheid’ om volledig van 0 met enkel nog Waarachtigheid als instrument een nieuwe persoonlijkheid op te bouwen.

      Voorlopig is dit totaal niet aan de orde aangezien zij nog steeds geniet van de persoonlijkheid die zij heeft opgebouwd.

      Elke opmerking van jou naar haar toe over haar persoonlijkheid zal zij als een moordpoging op haar persoonlijkheid beschouwen, hoe goed jouw bedoelingen ook mogen zijn.

      Er is geen voeling met geweten nog enige moraal, waarop een ‘normaal’ mens terugvalt als hij met kritiek op zijn persoon geconfronteerd wordt, en die enige basis van waarheid bevat, bij een narcist.

      Een normale mens wordt dan introspectief, omdat er nog iets van waarachtige basis is waarop hij kan terugvallen om terug opnieuw van te vertrekken en zichzelf bij te schaven.

      Bij de narcist ontbreekt die basis of zo goed als volledig.

      Na alle manipulaties, leugens, bedrog, overspel,… en mijn onophoudelijke weergeven tegenover mijn ex van mijn wetenschap daarvan kreeg ik het verwijt dat ik haar met een schuldgevoel opzadelde. Dat is het allerlaatste wat zij willen omdat het de eerste pijlen zijn die hun persoonlijkheid het leven zal ontnemen. Elk mogelijk schuldgevoel proberen zij te onderdrukken en de aansteker daarvan zullen ze proberen uit te schakelen.

      Ik heb de persoonlijke ervaring dat als je hun persoonlijkheid doorprikt en dat kenbaar maakt, en hun manipulaties om jouw gedachten terug op hun lijn te krijgen niet aanslaan, ze zich zullen weren als een duivel in een wijwatervat, letterlijk. Een duivel kent geen geweten en zal alles in het werk stellen om jouw volledig onderuit te halen, zeker naar anderen toe en jou van nog meer te beschuldigen dan wat ze zelf op hun kerfstok hebben.

      Als ze al verschrikkelijk waren worden ze dan helemaal afschuwelijk. En je zou het jezelf heel erg kunnen berouwen dat je hen daar ooit over hebt aangesproken of hebt verweten, zeker in jouw situatie.

      In mijn situatie was het anders omdat het om zeer diepe gevoelens van verbondenheid ging en gaat, heel complex was en ik alles wilde uitklaren tegenover iedereen en ik allerlei dingen kon bewijzen.

      Ik zou jou aanraden om heel stil afstand te nemen van die vrouw en volledig uit haar leven te verdwijnen als je het jezelf niet te moeilijk wil maken, ongeacht dat je graag eerlijk wil zijn tegenover haar…

      Neem in alle stilte afstand van haar, op elk vlak, en als je er door haar over wordt aangesproken kan je gewoon zeggen dat je een andere richting aan je leven wil geven. Daarmee ben je eerlijk en blijf je waarachtig. Als jij dan op elk vlak volledig van haar bent verlost kan je haar dat ooit nog zeggen, maar dan vermijd je alle ellende die je op je nek zou kunnen halen door een ‘aanval’ te plegen op haar persoonlijkheid…

      Hartelijke groeten en veel moed,

      Marc

      • Beste Marc,

        Ik ben het gesprek aangegaan en heb alles vlak gehouden en onze vriendschap ontbonden en geen emoties getoond en rustig gebleven. Heb wat voorbeelden verteld waar ik niet mee kan leven die gewoon te erg waren dus geen discussie mogelijk. En laat het nu verder doodbloeden. Ze doet nog regelmatig pogingen maar ik ga dat uit de weg. Ze zet nu pionnen in onze kinderen bv en zakenrelaties waar ze naast kan staan om in te breken in gesprekken etc maar ik blijf zen en hoop dat ze snel haar pijlen op een ander wijst. Weer een stap dichter bij vrijheid.

  21. Ik heb een vraag en hoop dat jullie me kunnen helpen.
    Tot zes jaar geleden had ik nog nooit gehoord van narcisme. Na mijn scheiding van m’n relatie van 20 jaar kwam ik de prins op het witte paard tegen. Hij was geslaagd, knap, flamboyant noem maar op. Ik de mooiste, liefste, slimste en meest sexy vrouw die hij ooit had ontmoet. Jullie raden het al; nadat ik bij hem was ingetrokken was ik ineens niet meer zo geweldig.
    Wat volgde waren 3 jaren vol manipulatie, vernedering, een gedwongen abortus en uiteindelijk mishandeling. Zijn vrienden hadden mij gewaarschuwd dat hij narcist was en hielpen me weg te komen. Ook een nieuwe vriendin van mij haatte hem op het eerste gezicht. Ook zij praatte op me in om te gaan. Al heel snel werd onze vriendschap hecht en ze noemde me de zus die ze nooit had gehad. Ze had een vage ziekte en kon daardoor weinig. Al snel deed ik van alles voor haar. Boodschappen, mee naar artsen en ziekenhuizen (nog steeds geen diagnose) en werd ze steeds veeleisender.
    Maar niets was goed genoeg. De bananen waren te groen. Hoe kon ik in hemelsnaam nou dat merk chips meenemen? Waarom had ik de auto daar gezet? Al snel herkende ik (en mijn kinderen) het patroon. Na wat testjes (kijken waar ze op reageerde) heb ik heel snel afstand genomen van haar en haar gelieg, gemanipuleer etc.
    Maar nu.. werd ik een aantal maanden geleden gevraagd als accountmanager bij een bedrijf in niche cosmetica. Een van de bazen vond me hilarisch, de leukste collega, blablabla. Toen kreeg ik al argwaan. Hij vond me wel overdreven leuk. Hij roddelde over andere collega’s, deed naar tegen medewerkers, vond zichzelf fantastisch en anderen niks.
    Heeeeelp dacht ik: weer eentje
    En ja hoor ; ik kreeg een ernstige hartklacht en was ineens niet leuk meer.
    Na mijn voorzichtige reïntegratie was ik ineens de minst leuke collega. Schreeuwde hij tegen mij, kon ik niets meer goed doen en toonde nul interesse in een nieuwe attack die ik kreeg. NUL! Geen appje, geen belletje niks.
    Jullie begrijpen dat ik hier weg ga.
    Maar… Na narcist nummer drie denk ik; waarom krijg je ze op je pad?
    Iemand zei tegen mij dat dat is omdat je een les te leren hebt. Ik herken ze nu wel veel eerder en reageer daar ook sneller op door afscheid te nemen.
    Maar 3 op een rij?
    Hoe is dat bij jullie?

    • Hoi Jup,

      Narcisten zijn prooizoekende wezens die een gastheer/dame zoeken, zodat ze dagelijks hun omgeving aftasten op iemand die ontvankelijk is voor hun dwangmatige behoefte aan dominantie, opportunisme en obsessief-compulsieve drang tot manipulatie, dit alles tot eer en glorie van eigen lichtgeraakte ego.

      Mezelf kennende weet ik dat ik in het verleden narcisten aantrok, niet zozeer omdat ik onzeker of kwetsbaar zou zijn, of op zoek naar een `sterke’ persoonlijkheid, integendeel,
      maar omdat ik heb ontdekt dat diep in me een te grote behoefte aan erkenning en dagelijkse bevestiging schuilt. Kwestie van oude patronen uit mijn jeugd.
      Nu ik deze heb losgelaten, simpelweg door niet meer op zoek te zijn naar bevestiging van een ander, begin ik haarfijn de mechanismen te doorzien van vraag en aanbod in de wereld van de narcist.
      Inderdaad -ook in gevallen om me heen gezien- is de kans op herhaling groot, nl. dat iemand die de narcist los heeft kunnen laten, maar niet zijn eigen behoeftige mindset heeft veranderd, vaak opnieuw de dupe wordt.

      Overigens weet ik nu dat er narcisten zijn in gradaties, er zijn ook halfnarcisten en gelegenheidsnarcisten, een ding hebben ze gemeen met pursang narcisten: Het doel heiligt de middelen en daardoor zal het geweten tijdelijk of voorgoed onder het tapijt worden geschoven. En daar komt men mee weg…

      Helaas is onze westerse maatschappij na de eeuwwisseling steeds meer een kweekvijver voor narcistisch gedrag geworden, dit door de neokapitalistische `ratrace’ waarin koopkracht, topconsumptie, macht, en aanzien, mede door de mainstream media en social media, steeds meer als zaligmakend wordt gezien, waardoor degenen die denken hierin persoonlijk tekort te schieten automatisch prooi worden voor de toxische tentakels van zoveelste (semi- of kwart)narcist.

      Succes & groet,

      Harold.

    • Ja dat herken ik. Ik kom ze ook steeds tegen. En trap er in. En blijf er bang voor. Wat ik heb begrepen is dat we te empathisch zijn. Narcisten zijn daarnaar op zoek. Mijn vriendin die dominee is noemt dat slot-sleutel. Je past precies op zijn of haar behoefte om te domineren en hij of zij op de jouwe om er voor een ander te zijn.
      Bij mij is het begonnen met een narcistische ouder. Voor eeuwig probeer ik te krijgen wat ik van mijn vader niet kreeg maar waar hij me de illusie van gaf: bewondering, liefde, het middelpunt van zijn wereld zijn.

      Ook een minnaar en een leidinggevende. En verder de behoefte om me te verbinden aan ‘ lost cases’. Je probeert het onmogelijke voor elkaar te krijgen en dan raar opkijken dat je moeite voor niks is geweest, weer met lege handen staan.

      Je kunt hoogstens een kleine vooruitgang in het patroon zien. Ik hoop op een dag een gezonde liefde tegen te komen en me niet meer te laten beetnemen.

      Of je moet inzien dat die behoefte iets bijzonders te betekenen toch gelukt is ook al sta je weer met lege handen.

      Val jezelf niet te hard. Narcisten spelen het erg goed. De meeste mensen trappen in hun spel. En zie: je hebt t toch door gehad uiteindelijk.

      Sterkte. Beter luck next time

  22. Beste ‘in dubio’ en ‘Jup’, laat het nooit merken dat je ‘ze’ door hebt. Op deze site staat genoeg informatie over ‘het kijken achter het narcistische masker’. Zodra de persoon met een NPS dat door heeft (zeker als je het zelf gaat vertellen zoals ‘in dubio’ misschien van plan is) voelen ‘zij’ een aanval en dat loopt nooit goed af voor jou! Onopvallend en vriendelijk afstand nemen en als er contact moet blijven bestaan (zakelijk) jezelf ‘tools’ aanleren (zie deze site en de boeken van Iris).
    Sterkte en succes,
    Groet van ervaringsdeskundige Coby, (ga zelf nog regelmatig ‘de fout’ in)

      • En nog een gegeven denk aan drijfzand hoe meer je vecht des te harder je naar beneden wordt gezogen. sterkte

  23. In onze relatie wordt ik steevast de narcist genoemd. Ik wordt lomp genoemd,bestempeld als agressief, egoïstisch en gevoelloos. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Doordat ik via mijn werk veel met persoonlijke ontwikkeling in aanraking ben gekomen en daarin vaak op zoek moest naar mijn ‘echte ik’ begin ik nu na ruim tien jaar steeds sterker te twijfelen aan mijn zelfbeeld.

    Nu lees ik deze site en stel mezelf hardop de vraag die al een tijdje als een mist door mijn hoofd gaat: is mijn partner wellicht (ook) degene met de narcisme kenmerken. Sinds kort zet ik “ook” tussen haakjes.

    Ik kan met deze gedachten echter bij niemand terecht. Mijn temperamentvolle karrakter en energieke voorkomen zorgen ervoor dat mijn partner als de ‘normale’ wordt gezien. Door een hoge sensitiviteit weet ze goed in te schatten wat er speelt bij een ander en kan daar zeer goed op focussen (in haar beroep, huisarts, is dat ook handig denk ik)

    Niemand weet echter dat zij haar woede als met een knop kan uitzetten en poeslief de deur opendoet om met de moeder van een klasgenoot van onze dochter hartelijk lachend een speeldate te maken. Het is bijna eng.

    Intimiteit (fysiek en mentaal) is er al jaren niet meer. Dat ging geleidelijk maar ik herinner steeds vaker situaties waarvan ik me nu afvraag of dat geen signalen waren (vanaf begin is er bijvoorbeeld nooit geknuffeld en ook bij haar thuis was dat not done).

    Ik ben gaan proberen om mezelf te veranderen want dit lag aan mij dacht ik, dat werd me ook gezegd. Laatst hoorde ik van een andere vrouw dat ik echt wel een leuke vent en vader ben, ik schrok daarvan, ik geloofde het gewoon niet. Ik hield het niet meer droog toen ze vroeg of ik vroeger ook al een negatief zelfbeeld had. Ik had altijd zo’n lol en voelde me zo lekker.

    Hoe verder weet ik niet, de mist trekt wel op maar ik ben de enige die dat ziet. Ik voorzie dat we uit elkaar gaan, zij de kinderen zal houden en er dus voor hen niets gaat veranderen.

    Klopt trouwens wel, schrijven helpt. Was ik onterecht sceptisch over.

    Anonieme man

    • Omg anonieme man, ik kan alleen zeggen, : zoek professionele hulp. Tegen een huisarts kun je niet op. Gaslighting, en de knop omzetten, spelen met emoties, ik schrik ervan.
      Je schetst een somber beeld van de toekomst van je kinderen en van jezelf.

      Zoek het goed uit en houd je ogen open. Wees er voor jezelf en voor je kinderen en zorg ervoor dat je nergens van beschuldigd kunt worden.
      Dan kun je jezelf recht in de spiegel aankijken en kun je je kinderen bijstaan. Dat zullen ze nodig hebben.

      Sterkte.

    • Hoi anonieme man, het lijkt wel of je met mijn ex samen bent geweest. Maar alle verhalen hier zijn met dezelfde inhoud. Misschien zoek je iemand om hier ervaringen mee te delen. Ik sta daar open voor. Laat maar weten. Gr

  24. Beste Marjet en Rik, alleen al dat jullie reageren geeft mij een positieve impuls. Ik twijfel nog veel te veel aan mezelf. Misschien hebben we allebei wel de kenmerken. Ik herken best vaak aspecten of eigenschappen die dan worden geroepen. Ik kan bijvoorbeeld best manipulatief zijn. Daardoor ga ik dan weer twijfelen. Ik moet dan op een stil moment even nadenken en zeg dan bijna hardop tegen mezelf: maar dat is niet mijn kern. Mijn kern is zonder oordeel de dingen nemen zoals ze zijn. en niet mijn omgeving aanpassen naar verwachtingen.
    Maar ik kan het wel, en zet dat ook wel in als dat past, daardoor herken ik het.
    Lange reactie voor korte boodschap: dank voor je reactie, doet erg goed.

    • Beste anoniem,

      Wat je je het beste kan afvragen is of je echt oud met deze persoon wil worden, ben je gelukkig en kan je echt jezelf zijn?

      Ik ben bijna een jaar van mijn ex af. Heeft mij zwaar aan het twijfelen gemaakt. Maar zie het nu toch echt duidelijk. Het doel van een narcist is om je aan het twijfelen te brengen. Veel sterkte met je beslissing. Vraag je af, hoe was ik voor deze relatie. Je bent sterker dan je denkt.
      Sterkte

  25. Beste allemaal,
    Mensen met een NPS vragen zich niet af of ze een NPS hebben.
    Ze twijfelen niet over hun manipulatief zijn, zij manipuleren of het de gewoonste zaak van de wereld is.
    Dat is mijn beleving/ervaring, dus Anoniem je zou de eerste zijn die ik ‘tegen kom’… wees sterk en voorzichtig want je kinderen zijn bij jou beter af!
    Sterkte, (het gaat lukken!)
    Coby

  26. Sinds enkele dagen ben ik voor de zoveelste keer aan de kant gezet door mijn ex. Wij hebben een relatie gehad van 6 jaar waar hij mij meerdere keren aan de kant heeft gezet en vreemd is gegaan. Een prachtige spontane jongen dacht ik maar de periode van leuke
    Momenten werden steeds korter en voelde me niet meer gelijk aan hem. Bij elke discussie liet hij duidelijk merken dat het aan mij lag en niet aan hem. Ik kwam er achter dat hij wel van een biertje/snuifje En blowtje hield en dat elke keer ondanks beloftes er wat aan te doen toch weer terug kwam. Dat hij vreemd ging dat was mijn schuld zei hij omdat ik geen poging meer deed om seks met hem te hebben. Het probleem is dat als ik dat vroeger wel deed dat hij me afwees omdat hij zich niet goed voelde. Ik durfde het gewoon niet meer bang voor afwijzing en het feit dat hij alleen iets met mij wilde doen als hij onder invloed was. Ik was een saaie niets ondernemende vrouw elke keer weer terwijl hij de week daarvoor heel graag kinderen met mij wilde. Dat het weer uit is gegaan komt doordat ik mijn huisje niet kan opgeven omdat mijn moeder daar in woont en dat nog een paar maanden duurt voordat ze een eigen huisje heeft gevonden na haar scheiding. Het vreemdgaan wat hij me enkele dagen geeft toegegeven komt helemaal niet voor als reden en daar heeft hij ook geen spijt van zegt hij. Ik had meer mijn best moeten doen anders was hij wel trouw gebleven en had hij geen drugs en alcohol meer gebruikt. Elke keer krijg ik verschrikkelijke schuldgevoelens en bij het minste op geringste ga ik terug. Hij weet precies hij hij mij moet pakken en kwetsen en hoe hij me kan bespelen met zijn spijt betuigingen. Ik vraag me echt af of ik te maken heb met een verslaafde of een verslaafde en een narcist? Niemand begrijpt waarom ik me zo laat behandelen maar het feit is dat ik mijn zelfrespect al heel lang geleden verloren ben.

    • 1 advies…. Kappen!

      Zoek vriendinnen op, ga leuke dingen doen en doe een hobby!

      Koop mooie kleren en blijf bij hem vandaan en laat je niet ompraten!!

      Jij bent mooi zoals jij bent, hij niet! Onthoudt dat goed en laat je niets anders vertellen!
      Ooit komt er iemand op jou pad die jou waard is meid! Die loser is het niet waard!

      • Net mijn spullen opgehaald en hem gesproken. Hij was dronken en had gesnoven. Ik merkte dat hij er aan de ene kant echt wel klaar mee was maar aan de andere kant heel duidelijk liet blijken dat hij twijfels heeft. Hij zal me vast over een aantal weken weer contacten en weer mijn hoofd op hol brengen als hij beseft wat hij mist en zich even als vrijgezel heeft kunnen gedragen.
        Ik voel me zo verdrietig omdat ik zoveel van hem hou en me niet kan voorstellen zonder hem te moeten leven. Aan de andere kant heb ik ook ergens hoop dat hij echt op mij uit gekeken is zodat ik mijn toekomst niet verzoek door er weer on te trappen. Het liegen en bedriegen zal altijd blijven bestaan want hij heeft niet genoeg aan mij en daar moet ik mezelf voor behoeden. Ergens hoop ik dat hij zo’n ontzettende spijt krijgt Maar aan de andere kant moet ik dit juist niet hopen.
        Ik weet het echt even niet meer door de tegenstrijdige gevoelens die ik zelf heb en die ik zojuist van hen heb meegekregen.

    • Lieve Lisa,

      Een narcist kan goed praten of laten we zeggen: “in de ruimte lullen”. Je moet je afvragen of het ooit beter wordt. Ben je echt gelukkig? En kinderen? Is dat jouw wens voor jouw kinderen? Wil je dit je eigen kinderen aandoen? Ik heb een kind van een narcist. Omdat ik na een jaar zwanger was en alles fantastisch was op het begin. Als ik jou een tip mag geven. Neem afstand, het wordt niet beter. Het wordt alleen maar slechter en erg. Neem een ander nummer, zodat je rust hebt en afstand kan nemen. Hoe leuk hij ook kan zijn, I know… ook al flikt hij alles bij je en nog vind je hem leuk. Waar ben jij? Het is jouw leven! Ga ervoor en over een paar jaar heb jij een hele lieve man en kindjes. Een man die jou wel verdient. Verpruts je leven niet! Ze zijn sluw en wispelturig. Het ene moment geven ze je een top gevoel en het andere moment ben je niks waard. Het ligt idd ook nooit aan hun. Ze hebben een stoornis en maken je kapot.

      Ik heb een prachtig kindje, alleen heeft dat lieve kindje een narcist als vader. Dat is heel moeilijk omdat er in Nederland zoveel vechtscheidingen zijn… hallo… dit is geen vechtscheiding…we hebben te maken met een psychopaat, die een gevaar is voor ons kindje.

      Ik wens jou veel sterkte, ga voor jezelf en je mooie toekomst!

      • lisa

        ga alsjeblieft zsm weg. ik ben jaren bij mijn ex gebleven voor mijn kind. hij werkte bij justitie en was ex marinier. hij zei altijd ik maak je stuk en pak je kind af. ik dacht ik moet volhouden voor mijn zoon achteraf denk ik niet dat dit de juiste beslissing was. hoe langer het duurt hoe erger het wordt .

        en je kind loopt er schade van op. het mooiste is denk ik als je je kinderen kunt laten zien hoe een goede relatie is ipv de schade die ze oplopen in zo n schadelijke relatie…

        groetjes zontijger

  27. ben je echt je zelfrespect al kwijt? Ik twijfel daarover als ik je bericht lees. Anders zou je ook niet hier berichten toch? Wat mij erg heeft geholpen om de afhankelijkheid aan te pakken bij mezelf zijn de boeken van Jan Geurtz. Met name “verslaafd aan liefde” is erg goed geweest.
    succes

  28. De minachtende belerende ondertoon in je stem kwetst me en dat weet je
    Ik confronteer je ermee maar ‘ik ben gek’
    Ik wil gewoon samen blij zijn en niets nodig hebben
    Maar ik moet hulp zoeken
    Want het komt door mijn jeugdtraumas dat ik niet om kan gaan met jouw houding tov mij
    Je haalt vakkundig het bloed onder mijn nagels vandaan, keer op keer op keer op keer.
    En als ik explodeer, dan gaat het mis, en dan zeg jij: zie je wel
    Jarenlang zocht ik hulp
    Jarenlang werd ik ontkend
    Toen richtte ik mijn zoeklicht op jou en jij sloeg op de vlucht
    Op zoek naar mannen, blind en zwak, alleen voor jouw gemak
    Inmiddels een schim van wie ik was, geen vorm, vertrouwen of grens meer.
    Precies waar je me hebben wilde
    In mij slechts nog wat gefabriceerde gestoordheid waar ik nu gelukkig doorheen kan kijken
    Bedankt voor het aanwijzen van mijn zwaktes, het was me een genoegen.

    Rotwijf.

  29. Herkenbaar… mooi omschreven. Jammer dat de raad zulke onervaren medewerkers heeft die zich zo in laten pakken. In die fase zit ik nu. Een hoop woede, onmacht en frustratie…

    Sterkte! Dikke knuffel want die verdien je!

  30. Helemaal mee eens,iemand die duidelijk lijdt aan narcisme,verwoest niet alleen zijn/haar eigen leven maar ook van de betrokkenen en dan juist diegene die het dichtst bij hem of haar staan,zoals de echtgenote,wat waar is is dat iemand die aan narcisme lijdt,de één wel goed behandeld en de ander niet,dat is selectief,het is maar net hoe het hem of haar uitkomt,alle handelingen gebeuren uit eigenbelang en dat lijkt op egoïsme,dat is het ook,zelfs als dit gedrag een ‘ziektebeeld’ is,dan nog is de persoon in kwestie verantwoordelijk,hulp aanvaarden is het beste voor de ‘patient’ die aan narcisme lijst,omdat hij/zij een beter leven verdient,daar zijn therapieën voor,ik geloof ook in het aanleren van nieuwe vaardigheden,stap voor stap en het negatieve gedrag en denken omzetten in positief gedrag,klinkt simpel,maar zo eenvoudig is het ook,het zal een intensieve en lange weg zijn,maar dat verdient zo iemand en is noodzakelijk,niet alleen voor de ‘ patient’ in kwestie maar ook voor de samenleving,niemand is alleen maar goed of slecht!

    Hope

  31. Hier zit voor mij de grootste pijn ondanks dat mijn zelf niet meer verdwenen is (de meeste tijd) hangt er altijd ‘iets’ in de lucht…
    Pas wanneer de daders ontmaskerd zouden worden en verplicht ‘hulp’ zouden moeten aanvaarden krijgt het slachtoffer erkenning en stopt de angst voor het ‘iets’.
    Ook stopt het maken van nieuwe slachtoffers.
    Neem van mij aan dat mijn daders alleen maar slecht zijn!
    Coby

  32. Ik heb het zo aangepakt bij mijn ex – wederhelft,dat ik hem.al vrij snel betrapte op leugens,veroordelend gedrag naar anderen,wie dan ook en de meeste mensen deugden/deugen niet in de ogen van mijn ex….ik heb vanaf het moment dat hij een totaal ander persoonlijkheid begon te worden,hem meteen gezegd dat ik mijn reserve”s had ten aanzien van mijn vertrouwen in hem,dus heb ik gaande weg zijn karakter geanalyseerd en was verbaasd over zijn snelle switch van de ene persoonlijkheid,naar de andere,in die zin dat hij zich steeds aanpaste aan de situatie,mensen en omstandigheden en dat razendsnel,tot ik zag; jij hebt geen identiteit…gaandeweg zag ik ook hoe hij dagelijks tegen zichzelf ‘aanliep’ zo heftig dat het mij pijn deed,zo van; Je zal dat maar hebben,hoe vermoeiend moet dat zijn!

    Liegen en bedriegen;

    Er zijn niet veel mensen die niét liegen..van een ‘leugentje om bestwil’ t/m
    liegen en bedriegen als het zo uitkomt,alleen bij mensen met een bepaalde persoonlijkheidsstoornis,zoals borderline en het NPS in ernstige mate,liegen en verdraaien vaak de boel om te overleven,zij kunnen niet anders,dat neemt echter niet weg dat zij niet gewezen mogen worden op hun gedrag,als dit beschadigend is voor hun zelf of hun omgeving ten aanzien van hun verantwoording (doe dat nooit in veroordelende woorden,die benadering zal niet helpen,niet het gewenste resultaat geven)

    Ik lees dat zo iemand met een ernstige vorm van Narcisme niet uit je ‘kop’ te krijgen is en ja….het heeft iets fascinerend,we hebben ook te maken met een zeer complexe persoonlijkheid,die ook mooie kanten heeft(anders was je immers niet verliefd geworden en/of getrouwd/relatie met de persoon in kwestie,alleen….blijf niét langer dan noodzakelijk is bij zo iemand want 1) het sloopt je en 2) je kunt op afstand misschien nog iets voor je ex betekenen,maar dan wel met de noodzakelijk afstand,zowel fysiek,als psychisch in je hoofd dus!

    Jarenlang bij zo iemand blijven is géén optie!!!! Niet om je kinderen,of om het maar vol te houden bij hem/haar ,want het komt toch – hopelijk – ooit wel een keer goed? Nee!!! Het is ‘ pappen en nathouden’

    Iemand met zo’n ernstig verstoord zelfbeeld en wereldbeeld(zij leven vaak in een soort eigen gecreëerde,fantasie wereld) hebben echt hulp nodig! Met een vaste hand richting hulpverlening leiden(duwen en trekken helpt niet) en….bidden,dat help mij,om alles in perspectief te blijven zien,de dingen te kunnen relativeren,accepteren dat het is zoals het is – we leven in een wereld,ook onze eigen maatschapopij die ‘verstoord’ is geraakt,zo plakken we mensen het ‘ etiket’ op als gestoord zijnde,dat betekent niet dat zo iemand niet te helpen is,niet genezen kan worden,of zodanig kunnen functioneren dat het leven niet alleen voor henzelf maar ook voor hun omgeving aanvaardbaar en hanteerbaar wordt,want het lijkt me een verschrikking om zo te moeten leven en dat is het ook!.zo iemand dan toch bijstaan,zei het op – gepaste – afstand is mogelijk,de sleutelwoorden zijn ; Liefde,verantwoording en respect (iets wat bij mensen die ‘behept ‘ zijn met bepaalde ernstige persooblijkheidstoornis vaak niet hebben,maar dat wel op gewezen mogen worden(wat jij niet wil dat jou geschied doe dat ook een ander niet,dan komt het toch neer op respect en oprecht zijn,wees zelf ook oprecht,ga hem niet behandelen zoals hij jou behandeld,hij is ziek(psychisch) jij niet!….

    Nieuwe vaardigheden aanleren;

    deze mensen moeten als het ware ‘ gereset’ worden,opnieuw geprogammeerd,daar zijn therapieën voor,maar ook gewoon in het dagelijks leven en het menselijk verkeer dat is een opgave,er wel wat aan te doen er is hulp!

    Hope

  33. Ik geloof niet dat iemand met een NPS kan herstellen, of normaal kan leren functioneren. Dat zit te diep. Kies voor jezelf. Get the hell out of there. Ik snap dat je gevoelens je er toe brengen hoop te hebben en het beste voor hem te willen, maar dat is helaas een illusie.
    Het lijkt mij dat er meer aan ten grondslag ligt, een aangeboren gebrek aan empathie, dat is een heftige stoornis die de omgeving enorm veel kwaad berokkent.

    Nee, laat dat los, dat gaat niet gebeuren. Richt je energie op jezelf en op het terugvinden van je verloren zelf. Dat kost heel veel moeite maar dat ben je jezelf en je omgeving verschuldigd. Een narcist is een zwart gat die energie opzuigt.

    Dat is mijn ervaring.

  34. Sorry Hope,
    Lees deze site en de boeken van Iris nog eens goed aub.
    Gevaarlijke misverstanden over narcisme…
    Mijn daders gaan over lijken en zullen er nooit mee zitten.
    ‘Wat jij niet wilt dat jou geschied, enz’ overkomt hen niet, er is geen of nauwelijks een geweten. Een ander heeft het gedaan, enz.
    Onvoorstelbaar maar waar helaas!
    Coby

    • Ik had een uitgebreide reactie Coby die ben ik nu kwijt en kan ‘m.dus niet versturen ik zal nog een poging doen

      Sterkte en alle begrip voor jou gevoelens/emoties en ervaringen

      Hope

  35. Dank je wel Hope! Het is fijn om hier mensen te ontmoeten die mij begrijpen.
    Als (ex)partner van heb ik geen ervaring maar heb wel te maken (gehad) met partners van de daders. Al overkomt hen de ergste dingen, zij zijn uiteindelijk degenen die hun excuus aanbieden aan de dader of zelfs mee gaan naar het politiebureau om aangifte te doen tegen het slachtoffer… en dan gaan op het politiebureau alle gevaarlijke misverstanden over narcisme in werking…
    Dus is het onze plicht om kennis over NPS te verspreiden!
    Uitleggen doe ik zelden, leen mijn boeken van Iris uit en noem deze site.
    Iedereen sterkte, liefs van Coby

  36. Lieve mensen
    In elk verhaal zit een vast patroon.
    Dit is mij ook overkomen boeken kun je er over schrijven. Eigenlijk leer je ook je eigen zwakheden inzien als de relatie op de klippen loopt.
    Het begrip van mede lot genoten geeft inzicht en begrip. En geef je kracht voor eigen herstel. We hebben allemaal ook hele mooie momenten gekent ondanks alle pijn. Zie het als verrijking van je eigen ik als je verlost bent van zeer moeilijke periode.
    ‘What doesn’t kill you it makes you stronger’. Deze woorden hebben mij kracht gegeven voor herstel de sleutel naar de deur van je eigen ik. Dat heb je tenslotte in je eigen hand.

    Leer Droom Werk met plezier. Reis zo veel als je kan.
    Gelukkig zijn is persoonlijk en heeft niks te maken met iemand anders.
    Als je teleurgesteld bent in de ander
    Straf de ander niet mensen zijn verschillend
    Verlies je eigen bekwaamheid niet om te geloven om te vertrouwen en om lief te hebben.
    Tenslotte wens ik iedereen veel kracht om weer terug te gaan naar je eigen ik.

  37. Ik ga heel simpel zijn! Alles wat ik hier lees en zie en aantref van slachtoffers. Dus om het heel kort samen te vatten. Ik ben echt door alle emo fases heen gegaan. Als ik dat wijf (moeder) vandaag tegen zou komen, trek ik haar kop van de romp! Ik was altijd heel bang en heeeeeel angstig en etc. Ben gepest en vernederd verwaarloosd etc. Alles waardoor ik heb moeten lijden en wat me is overkomen is puur haar schuld. Mijn vader door haar kwijtgeraakt. Die ging uit ellende weg bij haar. Ze mag sterven en dan spuug ik nog op haar graf ook.

  38. Quote: Er had zich nooit iemand om mijn welzijn bekommerd, ik was helemaal op, en nog moest ik meer “liefde” tonen.

    Quote: Het advies van “deskundigen”, om je in hen in te leven, hen te begrijpen, klinkt hen dan ook als muziek in de oren. Doe gewoon nog iets beter je best! Wat ze er niet bij vertellen, is dat het moment dat het “goed genoeg” is, nooit komt. Het wordt je voorgehouden als een fata morgana in de woestijn.

    Zo treffend beschreven deze zinnen. Juist als slachtoffer heb je een buitengewoon vermogen tot liefde, empathie en inlevingsvermogen getoond. Ook in mijn geval kan ik dergelijke adviezen of suggesties niet horen of zien, ik spring er van uit mijn vel.

    Ik ben opgegroeid met een narcistische opvoeder en ben er gelukkig letterlijk ervandaan weten weg te lopen. Tegenwoordig als ik denk met een narcist te maken te hebben dan trek ik alle stekkers uit het contact en ben ik niet meer te verwurmen. Vaak zie je dat mensen in de omgeving dit gedrag van mij totaal niet hadden verwacht omdat ze me niet zo kennen. Ik zou willen zeggen tegen diezelfde omgeving: zie dat maar als een groot alarmsignaal. Het maakt me ook niet meer uit of iemand wel of niet narcist is, wanneer ik dezelfde manipulatie technieken gespeeld zie, is dat voor mij voldoende. En dat is wat iedereen zou moeten doen, overal. Stoppen met meegaan in dit belachelijke spel dat narcisten spelen.

    Ik heb geen liefde voor een narcist en het zal er ook nooit komen. Ik heb helemaal niets voor een narcist. Dat kan ook niet, want een narcist is in de kern ook niets.

  39. Quote: Door te vergeven kan je de narcist “los laten”

    Nu vind ik dit hele bovenstaande stuk echt heel erg fijn om te lezen, maar over dit stukje wil ik zeggen dat ik het zo herkenbaar vind. Juist door het idee te hebben dat ik moest vergeven of lief hebben of.. hield me nog langer gevangen met mijn blik op de situatie met de narcist en van mezelf vandaan. Waarom moet je als slachtoffer het eerst ondergaan, vervolgens overal de verantwoordelijkheid voor nemen, en last but not least: vergeven en lief hebben? In mijn oren klinkt zoiets volkomen belachelijk. Bovendien komt het slachtoffer nergens in het bovenstaande aan bot en gaat het nog steeds om.. ja precies: de narcist.

    Als slachtoffer had ik het nodig dat mensen mijn kant van het verhaal wilde horen en begrijpen. Maar in plaats daarvan kreeg ik mensen die al een standpunt in hadden genomen (die van de narcist) en bij mij verhaal kwamen halen. Ieder woord dat ik nog zei maakte niets meer uit. Wat ik nodig had gehad als slachtoffer was iets meer het voordeel van de twijfel en een klein beetje empathie. Waarom er altijd bakken van gingen naar de narcist en er niets overbleef voor mij is mij nog steeds niet duidelijk.
    Maar wat ik nodig had als slachtoffer is dat mijn stem gehoord zou worden, precies het geen wat een narcist heeft gesmoord in zijn onophoudelijke poging altijd alles te smoren.

    Soms gebeuren er zulke gruwelijke dingen, daar is geen liefde meer of loslaten mogelijk. Hoe kon ik loslaten wanneer ik elke dag werd geconfronteerd met de gevolgen van dit misbruik in mijn leven en ik op geen enkele manier hulp kreeg? Sterker nog de narcist kreeg het nog voor elkaar een hele meute aan mensen te mobiliseren om me nog verder erin te trappen. Ik zal mijn narcist nooit iets vergeven als dat inhoud dat het haar ontslaat van haar eigen verantwoordelijk. Ik zal tevens omstanders en medeplichtigen niets vergeven als dat inhoud dat ze hun eigen verantwoordelijkheid niet zelf dragen. Ik leg alles terug bij henzelf, wat van henzelf is mogen ze fijn zelf opruimen. Ik moest mijn eigen slachtofferschap dragen en al die shit van al die mensen daarbij? Sorry maar vind men het heel erg gek als ik daarvoor pas?

    • Je hebt helemaal gelijk. Maar dat zul je niet vaak krijgen omdat een narcist altijd zijn eigen pr uiterst goed verzorgt. Zo krijgt ze (in jouw geval) altijd een betere pers. Iedereen vind haar zielig en ziet jou als de slechterik als zij je voor is geweest met boosaardige verhalen.
      Als je daar tegenin gaat vererger je het alleen maar.
      Heel nasr, maar zo werkt t.
      Je hoeft niet te vergeven, dat inzicht van Iris heeft mij ook enorm geholpen. Ik heb ook een psychologe die me steeds steunt en zegt niet te trappen in de zoete broodjes die ze bakken. Verwacht niks, zegt ze, er valt daar niets te halen. Dat is alleen een valstrik…
      Bij mij gaat het om mijn ouders. Ingewikkeld en op een andere manier pijnlijk, maar van een partner dat is toch wel heel akelig.

      • Dag Marjet,

        Of het nu een partner is of je ouders die narcistisch zijn, het zal allebei erg moeilijk zijn. De situaties zijn ook niet goed te vergelijken denk ik.

        Gelijk hebben of gelijk krijgen. Gelukkig voor mij heb ik niet zo een sterke behoefte om gelijk te krijgen als een narcist dat heeft.

  40. Inderdaad, er valt niets te halen. Ze hebben in hun optiek altijd gelijk. In mijn geval gaat het om mijn ex partner. Nu heeft hij weer iets nieuw gevonden om zijn gelijk te halen. Namelijk respect. Dat zouden we wederzijds moeten hebben. Maar waar was zijn respect toen hij me ongevraagd bij mijn borsten greep omdat hij zijn zin niet kreeg? Waar was zijn respect toen hij enkele dagen voor mijn vertrek met het voorstel met hem naar bed te gaan? En dat terwijl hij in 20 jaar niet meer naar me omgekeken had? Waar was hij, eerder in de relatie, toen ik toonde met een kind dat een grote achterstand in ontwikkeling had? Waar was zijn respect toen hij willens en wetens het bedrijfje wat wij toen hadden naar de kelder liet gaan, “vergat” het mij te vertellen en nadat ik er toch achter kwam mij voor hem de kolen uit het vuur liet halen? Hoeveel respect toonde hij door mij steeds maar weer beloftes te doen die toch nooit nagekomen werden? En nu verwacht hij van mij dat ik voor hem respect heb. Nou echt niet!

    • Dag Mieke,

      Ik hoop voor jou dat je vrede in jezelf mag vinden. Je hoeft ook niemand te respecteren die jou niet respecteert. Soms lijkt het net alsof ze het conflict zelf zo fijn vinden. Ze zoeken steeds wel iets anders om over een conflict te maken. Het helpt wanneer je daarachter bent.

  41. Sinds drie jaar weet ik wat narcisme is. Vroeger dacht ik dat narcisten ongevaarlijke types waren die de hele dag in de spiegel keken.
    Nu weet ik wel beter! En ben na diepgaande bestudering van het verschijnsel narcist tevens tot de conclusie gekomen dat ik ze helaas aantrek als vliegen op stroop!

    Hoe komt dat? Ik lieg niet, bedrieg niet, dwing niet, maar laat me ook niet dwingen. Geen enkele behoefte de ander te verbeteren, noch ontvankelijk voor moralisme. Ben `n bescheiden mens, maar assertief genoeg om voor mezelf op te komen als ik me onheus bejegend voel. Zodat de narcist zich pijnlijk in me vergist.
    Want Narcissus ter plekke zal altijd primair zijn of haar omgeving scannen op elementen die zijn of haar bestaansrecht in twijfel zouden kunnen trekken.
    Dit betekent dan ook dat ik stéévast binnen de kortste tijd ruzie krijg met zelfverklaarde autoriteiten en grote ego’s die mij zien als bedreiging voor hun plek in de omgeving waarin ik ook, toevallig of niet, figureer! Story of my life!
    Het is omdat ik de absolute tegenpool ben van ter plekke populaire narcisten, die ten onrechte, door hun `Umwelt’ ook nog worden gezien als zg. `sterke persoonlijkheden’. (haha)
    Dat kostte me een aantal werkkringen en een paar relaties.

    Een narcist hééft en krijgt per definitie gelijk! Dat mag je onrechtvaardig vinden, maar daar kun je het als empathisch, naar ethiek en oprechtheid strevend mens nooit van winnen!
    Elk tegengas jouwerzijds wordt geïnterpreteerd als vijandelijkheid; en een perfecte narcist weet daar de omgeving moeiteloos van te overtuigen.

    Nu ben ik er klaar mee, ze komen niet meer binnen, al kost dat soms best nog wel energie.
    (ben ook wel wat jaloers op mensen die nooit met narcisten te maken hebben, `k denk dan al gauw dat het aan mijn dwarse instelling ligt dat ik ze aantrek)
    Ik denk ook dat een narcist niet van nature een onmens is: in zijn of haar benauwende optiek ben jij dat als ze hun zin niet krijgen. Daarom zie ik NPS dan ook als een zéér ernstige gedragsstoornis, helaas onbehandelbaar, omdat de patient de wereld op zijn kop zet door zijn `tegenstander’ voor gek te verklaren, zodanig dat zelfs hulpverleners niet hun vingers en reputatie eraan willen branden!
    Zodat narcisme het nieuwe normaal lijkt te zijn geworden.

    Tot slot, het valt me op dat vooral in Nederland narcisten tegenwoordig overal mee wegkomen, het lijkt of het verschijnsel hier weliger tiert dan elders.
    Hoe dat kan is een ander verhaal, dat heeft te maken met ons sociaal-cultureel systeem dat m.i. de afgelopen dertig jaar is doorgeslagen naar het recht van de grote schreeuwers, mooipraters en dramaqueens.
    Eens stonden Nederlanders bekend als nuchter volk, helaas laten mainstream media en social media een ophemeling zien van het grote gelijk van de narcist. Vroeger noemden we die gewoon een egoïst, en werd die van alle kanten gecorrigeerd door de omgeving. Nu niet meer dus ook hierin de wereld op z’n kop.

  42. Beste Harold, het is niet alleen in Nederland dat narcisten overal mee weg komen, hoe erg het ook is, maar kijk ook eens naar een paar van de zogenaamde wereldleiders, Kim Yung-un, Poetin, maar vooral Trump. Die laatste is wel zo overduidelijk een narcist, prijst iedereen Die het met hem eens is maar heeft helaas de macht om tegenstrevers volledig te gronde te richten. Neem nou maar eens zijn bijna ziekelijke behoefte zich via Twitter te uiten met de meest stompzinnige opmerkingen. Maar het meest opvallend zijn wel zijn beslissingen, genomen tot meerdere eer en glorie van zichzelf, maar met een groot gevaar voor de economie en niet op de laatste plaats voor de wereldvrede. Als ik nu zie dat “mijn” narcist al die jaren dat ik met hem samen was bezig is geweest de vrede binnen ons gezin te verzieken, dan wordt ik doodsbang iedere keer dat ik die Trump bezig hoor,

  43. Hoi Mieke,

    Je hebt helemaal gelijk.`k Wou het niet noemen, om de politiek er buiten te laten, maar Trump is inderdaad een levensgevaarlijke Oppernarcist, die Europa onder zijn plak wil.
    En narcisten zijn ook zeker de andere door jou genoemde, plus uiteraard Erdogan, Nethanyahu, Duterte en een paar leiders in Oost-Europa zoals in Polen, Hongarije.

    Ik doelde ook meer op binnenlandse narcistische verschijnselen als Baudet en Wilders die in ons democratische klimaat helaas een tweespalt weten te bewerkstelligen door ons politieke debat te vergiftigen met drogredenen en valse argumenten.
    Zodat streven naar waarheidsvinding en zuiverheid in politieke besluitvorming steeds meer onder druk komt te staan. En derhalve de publieke opinie ook op lokaal niveau vertroebelt.
    Waardoor het gelijk van de in de directe omgeving ter plekke aanwezige narcist, op bv. de werkvloer en in relaties, steeds meer wordt getolereerd, toegejuicht zelfs, in onze Nederlandse samenleving, uit lijfsbehoud, bestaans(on)zekerheid, of uit angst om om te vervreemden van zijn of haar sociale peergroep.
    Niemand wil ruzie met een narcist, dat wordt ook afgeraden. Ze individueel willen corrigeren helpt trouwens niet, want daarvoor heb je een genoeg met jou sympathiserende achterban nodig.

    Ik blijf als optimist hopen op een groeiende beweging tegen dominant-narcistisch populisme waarin pathologische leugenaars, gaslighters, manipulators en volksmenners geen bestaansrecht meer krijgen.

    En succes met je opstelling, want een narcist mag never nooit respect verdienen!

  44. Heb onwijs veel aan deze informatie.. probeer al een half jaar los te komen van een narcist mijn ex die nu over is gegaan tot stalking. Kan mijzelf erg terug vinden in alles. Hoop mijzelf snel weer terug te vinden!

  45. Wat een eye opener, dat stuk over vergeving. Als christen kwam ik bij het christelijke pastoraat voor een hulpvraag. Toen ik uit huis was (gezet door mijn narcistische vader) was de eerste en enige vraag ‘Heb jij je vader wel vergeven?’. Ja. Dat had ik gedaan. Maar daarmee was het voor mij niet af. Ik kreeg te horen dat ik het verkeerd deed in het leven en dat ik anderen teleurstelde daarmee. Toen ik door mijn echtgenoot narcistisch werd mishandeld was het laatste wat ik wilde het pastoraat weer inschakelen. Dus bleef ik dobberen. Vergeven waarna het vergeten is, is in mijn ogen een mooie geestelijke dooddoener. Goed om nu te zien dat het idd niet zo werkt. dacht serieus 31 jaar lang dat het aan mij lag.

    • Verstandelijk vergeven is 1 ding Monique, met je hart vergeven, lukt niet zomaar, vergeten doe je nooit en verzoening is weer iets heel anders.

      Bij mij is een verzoening met mijn narcistische moeder als Christenzijnde praktisch uitgesloten. Dat stukje verantwoording nemen, wat hierboven genoemd is, ontbreekt gewoon. Bovendien vind ik haar voor mijn eigenwaarde niet veilig genoeg om omgang met haar te hebben.

      Hoeveel mensen ik hierdoor wel niet op mijn dak heb gehad ?( en nog steeds)
      Dit blijft een lastige kwestie. Want hierdoor ben ik geen goede Christen natuurlijk (wat een flauwekul). Ervaar jij dit ook?
      Marjolein

  46. Wat zijn narcisten toch voorspelbaar en inwisselbaar in hun slechtheid. Ook mijn vader zette ons systematisch het huis uit, alle vier, een voor een.
    En die vergeving, ik ben blij met dit stuk van Iris omdat dat gevoel maar niet komen wil en je weer in dezelfde eeuwige reflex schiet, dan moet het wel waar zijn dat ik het ben die slecht is, wat niet zo is natuurlijk.
    Je hoeft iemand niet te vergeven of zelfs lief te hebben die zelf niet in staat is tot vergeven of liefhebben, wiens eigenbelang de enige maat der dingen is. En wat me misschien nog wel meer schokte: dat mijn moeder dat accepteerde als onoverkomelijk.
    Zo heb je niet alleen een narcistische vader maar in feite narcistische ouders.
    En nooit in je hele leven zul je het gevoel kennen waarin anderen zich kunnen koesteren: de onvoorwaardelijke liefde van je ouders. Geen steun, geen begrip, en dan sta je behoorlijk in de kou. Dan ga je geloven dat je geen liefde waard bent. En dat is de grootste schade, het grootste kwaad dat je is aangedaan.
    De enige waarde van het christendom ligt in zo’n trauma dan in de liefde van God die sommigen kunnen voelen in plaats van die van hun falende ouders.
    Ik zoek het in een poging tot eigenliefde, in het besef dat ieder mens waarde heeft, en in het onder ogen zien van mijn pijn. En in het besef dat Iris ons inprent: Het is niet jouw schuld.

    • Vergeven is passend als de aanstichter van ellende beseft wat zijn acties teweeg hebben gebracht en dat oprecht met je deelt. Dan pas kan je zeggen: ik vergeef het je omdat ik nu weet dat je zelf ingezien hebt dat je mis gehandeld hebt.

      • Dat is een mooi inzicht. Het gaat bijna altijd op, helaas niet met een pathologische narcist. Aangezien deze alleen cognitief empatisch is kan hij of zij het begrip wel tonen maar niet voelen. Dat maakt ze manipulatief. Ik zou excuses en medeleven van een narcist wel aanvaarden, uit beleefdheid, maar ik zou het nooit geloven. Ik verwacht niet dat zijn gedrag daardoor verandert en ik zou mijn gedrag er zeker niet door veranderen. Ik zou contact blijven mijden.
        Het medeleven dat de narcist hiermee beoogt te scoren is alleen voor hem/haarzelf bedoeld. Ik weiger nog langer mee te werken aan de egotrips van narcisten.
        Trap niet in die valkuil.

        Voor het oog van de wereld kun je dat niet openlijk doen. En je roept er een narcistische woede mee op die in de ogen van argelozen gerechtvaardigd lijkt.

      • Één ding heb ik het laatste jaar wel geleerd en dat is dat een narcist nooit zal inzien wat zijn acties teweeg gebracht hebben en oprechtheid is een woord dat hij alleen kent van horen zeggen. Dus vergeven? Moet ik mijn ex vergeven dat hij mij en onze kinderen ruim 40 jaar lang gebruikt heeft om er zelf beter van te worden? Moet ik hem vergeven dat hij zo gemanipuleerd heeft dat er nu niemand meer is voor mij, dat iedereen heeft afgehaakt met als gevolg dat ik nu eenzaam op mijn flatje zit en mijn enige contact nog bestaat via de sociale media met mensen die mij verder onbekend zijn? Nee! Dat vergeef ik hem nooit! Hij is degene die door zijn onvolwassen gedrag mij in deze situatie gebracht heeft en als ik hem daar mee wil confronteren geeft hij niet thuis. De enige reactie die ik krijg is “Ik wil niet” . Let wel! Hij is 70, geen 7. Ik wil niet is iets wat kinderen zeggen.
        Als het op vergeven aan komt is het eerder zo dat ik mezelf moet leren vergeven voor de stommiteit die ik heb uitgehaald door zo lang te blijven en steeds te hopen dat het ooit tot hem door zou dringen dat zijn gedrag niet normaal is.
        Hoewel, als ik eerder besloten had om weg te gaan, lees zo’n 30 jaar geleden, dan was hij van de radar verdwenen en had mij laten zitten met een door hem veroorzaakte schuld van 1,5 ton. Dat was wat mijn therapeute me laatst duidelijk maakte en waar ze ook gelijk in had.
        Aan die therapie heb ik wel veel gehad, maar helaas kan zij ook dat knopje in mijn hoofd niet omdraaien en zal ik voor de rest van mijn leven moeten dealen met de tegenstrijdige gevoelens die ik heb

  47. Mijn schoondochter is kwaadaardig
    Ik heb een schoondochter uit Mexico die kwaadaardig is. Zo heeft ze mijn zoon van 23 volledig ingepalmt.
    Ze leerden elkaar vijf jaar geleden via internet kennen. Op een gegeven moment kwam ze als au-pair naar Nederland. Hier heeft ze van 3 van de 4 gezinnen ontslag gekregen omdat ze veels te lui is. Ze manipuleert, liegt en bedriegt.
    Zo is ze zwanger geworden na eerst abortus te hebben gepleegd omdat mijn zoon eerst zijn leven op regel wilde. Dus achter zijn rug om. Daarna heeft ze hem een jaar lang onder valse voorwendselen meegetroggeld naar Mexico. Ze hadden zgn een ranch en er was volop werk. Niet dus. Mijn zoon kwam terecht in een ghetto en kon zelfs niet alleen de straat op omdat het er té gevaarlijk was. Met hulp van een vriend kon hij terugkomen naar Nederland. Kompleet uitgemergeld. De dokter had zelfs gezegd dat het lichaam de vitale functies al beschermde en het niet veel langer had moeten duren! Nu is ze terug in Nederland. Ik had ermee ingsttemd omdat mijn zoon graag zijn zoontje weer wilde zien. (mijn zoon woonde bij mij). Echter na een maand liep het zo gigantisch uit de hand dat ik ze de toegang tot mijn woning heb ontzegd. Ze had nl. mijn fb aangemeld op haar tel. en alle gesprekken met mij en mijn dochters gekopieerd. Dit ging over de opvoeding van haar zoontje die ze niet de baas kan. Zij liet alles maar toe wat hij deed en ik mocht er niks van zeggen. Het kindje is overigens 2 jaar. Hij vernielde spullen, terroriseerde mijn huisdieren, sloeg mijn andere kleinkinderen die doodsbang voor hem waren, en zij liet alles maar toe. Als ik er wat van zei was het ruzie. Als zij er niet bij was was het een heel lief jochie. De druppel was dat mijn zoon zei dat wíj manipuleerden en alles logen. Daar kwam het verhaal van het fb (die ze had aangemeld op haar eigen tel.) nog bij Ze probeerde ijskoud weer mijn tel. te kraken, maar dankzij mijn indringersselvie had ik bewijs. Ik had er genoeg van en heb ze op straat gezet. Mijn zoon heeft in een ggz instelling gezeten en vorig jaar had ie de politie bedreigd en was in een dwangbuis afgevoerd. Het rare is dat ik totaal geen last van hem heb als zij er niet is. Sterker nog: wij hebben dan een hele goede band. Zij heeft hem volkomen in de tang en ik weet me geen raad meer. Ze maakte foto’s en filmpjes van alles wat we deden en zeiden. Dit is toch niet normaal gedrag? Momenteel is het kontakt verbroken want met zo iemand kan ik niet in één huis leven. Ik vind het triest voor de kleine jongen. Die zie ik niet meer. Door instanties zijn ze nu ergens ondergebracht en sindsdien heb ik geen kontakt meer. Ik zie de toekomst voor mijn zoon erg somber in. Maar wat kan ik doen? En bestaat er ook een naam voor iemand met zo’n gedrag? Graag reakties!

    • Ik heb 2 dochters…waarvan de oudste volgende maand 29 wordt en de jongste is 14. V.a. dag 1 dat ik vertelde zwanger te zijn ( ze komen uit dezelfde huwelijk en dus zelfde vader) wou ijn oudste niets te maken hebben met de zwangerschap en heeft hekel aan haar ( lieve) zusje. We hebben veel ellende meegemaakt tijdens mijn oudste haar pubertijd en soms lijkt t wel alsof ze geen gevoel heeft. Ik denk dat ik mijn best heb gedaan in de opvoeding, en ze heeft 1 x gezegd dat ze een geweldige gelukkige jeugd heeft gehad, maar alles ging mis in de pubertijd. Ze is alleen maar jaloers op haar zusje ( nog steeds) en kleineert haar graag. Ze verteld anderen dat ze niets met mij te maken wil hebben…en na veel verdriet , is er weer iets contact na een paar jaar…Miss. heb ik haar wel te verwend? Wat heb jij meegemaakt als ik vragen mag Andrea?

  48. ik heb een zoon van 26 en van bij de geboorte voelde ik dat hij anders was dan mijn andere kinderen.hij hield er niet van om opgepakt te worden of knuffelen ,koesteren,hij duwde zichzelf van mij af.hij vermeed oogcontact,doet hij trouwens nog.vanaf zijn drie jaar hebben wij verschillende testen laten doen en daar kwam dan uit dat hij adhd had,daarna was het asperger(hij heeft een hoog I.Q uiteindelijk hebben ze het op autismespectrum syndroom gehouden.hij heeft nooit echt meegedraaid in het gezin en voelde zich zowat verheven boven zijn zussen.hij heeft op verschillende scholen gezeten waar het nooit echt goed ging,dat kwam voornamelijk omdat leerkrachten geen rekening hielden met zijn autisme,hij was immers verstandig volgens hen en had geen begeleiding nodig.hij heeft ook enkele jaren op internaat gezeten en dat was zijn beste periode,regelmaat en structuur was goed voor hem,hij voelde zich daar ook goed.toen hij 18 was is hij weer voltijds thuis komen wonen wat van de ene in de andere crisis liep.hij wou enkel nog in zijn kamer met de computer bezig zijn.als hij zijn zin niet kreeg was het huis te klein.we zijn toen begeleiding voor hem gaan zoeken.we hadden de begeleiding gevraagd om voor hem een soort tehuis(beschermd alleen wonen) te zoeken zodat hij daar de structuur en de regelmaat van het internaat zou hebben.na een tijdje ondervonden wij dat hij ons afschilderde als waren wij de oorzaak van alles wat er in zijn leven was misgegaan..hij is dan alleen gaan wonen wat er in resulteerde dat hij de wet overtreden heeft en hij vrij gelaten is onder voorwaarden,aan die voorwaarden heeft hij zich ook niet gehouden en nu zit hij vast.al die tijd ben ik hem blijven steunen en blijven helpen.nu ondervond ik weer dat hij ons bij de psychiatrische dienst weer afschilderde als de oorzaak van wat er nu allemaal weer verkeerd gaat in zijn leven.Naar buiten toe is hij een heel sympathiek en een toffe gast.Hij zegt ook wel regelmatig tegen mij en dit al sinds hij nog jong was,dat ik hem verkeerd heb grootgebracht en dat ik er geen verstand van had om met hem om te gaan. Hij schildert mij af als een simpele ziel die niet weet waar ze mee bezig is.Hij is een meester in het manipuleren .Ik denk dat het tijd is dat ik hem loslaat en hem zijn eigen pad laat gaan al is dit niet zo gemakkelijk maar als ik blijf proberen om hem te helpen help ik alleen mij zelf omlaag en dat is een kant die ik niet meer wil uitgaan.

Geef een reactie