Hoe kom je er uit?

Je kunt ontsnappen uit de gevangenis waar je door narcistische mishandeling toe veroordeeld wordt. Er is een weg naar buiten, terug naar jezelf en de wereld. Maar in mijn ervaring luistert het nauw. Daarom ga ik later in op de vele misverstanden die er over narcisme en aanverwante pathologie als psychopathie bestaat.

Welke stappen kun je maken om los te komen uit de greep van narcistische mishandeling?

  1. Leg de verantwoordelijkheid terug waar die altijd al hoorde

    Erken met wie je te maken hebt en neem rigoureus afstand! In veel bronnen wordt No Contact aanbevolen, maar soms is het niet zo simpel. In sommige gevallen zul je toch een bepaalde relatie moeten onderhouden, bijvoorbeeld als de persoon familie is, of als jullie samen kinderen hebben. Neem dan toch zoveel mogelijk afstand. Dat gaat vanzelf gebeuren als je de volgende stappen volgt, maar eerst moet het besef landen dat je met een narcist te maken had (hebt), en dat dat diepe sporen heeft nagelaten. Heling kost tijd. Hoe langer de relatie geduurd heeft, des te moeilijker het proces. Maar er is licht aan het eind van de tunnel.

  2. Informeer je zelf

    Als je zeker weet dat het om een persoonlijkheidsstoornis gaat, lees dan zoveel mogelijk. Er is goede informatie te vinden. Je zult zelf merken welke inzichten resoneren met je gevoel. Toen ik ging lezen over narcisme, vooral op blogs van ervaringsdeskundigen, vond ik zo veel gedrag terug dat exact zo tegen mij was ingezet. Eindelijk kreeg ik houvast. Weten dat je niet de enige bent is enorm heilzaam.

  3. Leer jezelf weer te vertrouwen

    De kern van deze mishandeling is dat jou het gevoel wordt gegeven dat je gek bent. Iemand die zichzelf niet meer vertrouwt, is een gewillige prooi. Je bent van je eigen waarneming afgehaald, want het was niet zo, je beeldde je maar wat in, etc. Veel slachtoffers hebben geen enkel vertrouwen meer in wat ze voelen of denken. Alles wat je inbrengt, werd immers omgedraaid. Het is nu zaak dat je jezelf weer voorop gaat stellen. Wie ben je, wat wil je, wat voel je? Probeer jezelf als het ware te (her)ontdekken: van welke muziek houd je het meest, van welk eten, van welke film? Probeer te bewegen, omdat je daardoor letterlijk weer in je eigen kracht komt. En neem vooral alles wat je ervaart serieus. Onderzoek het, zonder oordeel. Je hoeft geen censuur meer toe te passen, je laat je niet meer tegen jezelf uitspelen.

  4. Zoek een goede therapeut

    Omdat je te maken hebt gehad met ernstige mishandeling, raad ik je aan hier professionele hulp bij te zoeken. Deze therapeut moet in ieder geval kennis hebben van trauma en de gevolgen van psychische mishandeling. Het allerbelangrijkste is dat de therapeut de verantwoordelijkheid legt waar deze hoort; namelijk bij de dader. Dit is in de context van narcistische mishandeling heel belangrijk, juist omdat je het altijd bij jezelf en jouw houding moest zoeken. Elke therapeut kan zeggen verstand te hebben van narcisme, maar of dat echt zo is moet blijken uit zijn of haar reactie op jouw verhaal. Mijn advies: als de therapeut met een van de zes misverstanden aan komt zetten tijdens de therapie, dan moet je je afvragen of je op de goede plek zit. Het moet niet zo zijn dat jij de therapeut moet opleiden over narcistische mishandeling, in plaats van omgekeerd.

  5. Zorg voor een klein netwerk van mensen die je steunen

    Er zijn weinig mensen die weten hoe beschadigd je kan raken door narcistische mishandeling. Helaas kan dit onbegrip reacties opleveren die je nog verder in de duisternis brengen. Wees daarom voorzichtig naar wie je toe gaat, want niet alle mensen om je heen – omstanders – zullen je kunnen of willen begrijpen.  Het komt vaak voor dat omstanders zich op glad ijs begeven, door te suggereren dat zij er Beter mee zouden omgaan. Vanuit een misplaatste superioriteit wordt dan gesuggereerd dat zij meer begrip hadden gehad, niet zo boos zouden zijn op de dader (want die kan er toch niets aan doen). Ik heb zelf erg onder dit soort reacties geleden. Weet dat je niet de enige bent. Veel slachtoffers vertellen hoe vaak ze veroordeeld werden. Wat je zoekt is begrip, en wat je krijgt is afwijzing. Realiseer je dat dergelijke omstanders het niet kennen, of niet willen kennen, en bedenk op tijd dit is niet de juiste persoon om steun bij te zoeken. Er zijn mensen die je wel kunnen steunen, door dat ze het zelf ervaren hebben of zich toch open kunnen stellen voor jouw ervaring. Zeker voor moeilijke momenten is het heel belangrijk zo iemand in de buurt te hebben, die je kan bellen of even kan zien.

  6. Neem alles wat je ervaart serieus, vooral je boosheid

    Narcistische mishandeling heeft je volledig van jezelf afgehaald, en jezelf terugkrijgen doe je door te ervaren. Dit gaat nog niet zo makkelijk, omdat je zo lang hebt gehoord dat het Overdreven was wat je voelde, dat je geen Recht had op die gevoelens, of weer zo met Jezelf bezig was. Bedenk dat volgens de narcist de enige die aandacht en gevoelens waard is, de narcist zelf is.

    Ik zat met veel boosheid. Veel spiritueel getinte therapieën of boeken vertelden mij dat het voelen van die woede mij niet zou helen, dat ik dan enkel in de weerstand zat. In de context van narcistische mishandeling is het mogen ervaren van boosheid juist essentieel. Je hebt je nooit mogen verzetten, er werd sluipend maar systematisch over je grenzen gegaan, natuurlijk word je daar razend van. Veel slachtoffers hebben hun woede zo lang moeten onderdrukken, dat deze zich naar binnen keert en zich omzet in apathie en suïcidale gedachtes. Juist in het ervaren van je grenzen, zit je gevoel van waardigheid. Vindt een therapeut die dat begrijpt, die je weer in contact brengt met jezelf. Onder die woede zit namelijk de enorme pijn, is mijn ervaring. Toen ik eindelijk een gespecialiseerde therapeut vond die geschokt al mijn ervaringen had aangehoord en mijn woede begreep, bleek die fase helemaal niet zo lang te duren. Nu die boosheid er gewoon mocht zijn, kwam ik al snel in de laag eronder: de pijn en rouw over wat me was aangedaan.

  7. Ervaar het leven buiten het land van de duisternis

    Binnen de langdurige invloedssfeer van narcistische mensen kom je vroeg of laat in een existentiële crisis terecht, omdat je zo wordt uitgedaagd in je geloof in de wereld en de mensheid, dat je het op een gegeven moment echt niet meer weet. Je redding is het ervaren van de realiteit en hoe de wereld bedoeld is te zijn. Het is mijn overtuiging dat je – zeker om uit de narcistische invloed te komen – de normale kaders als het ware weer aangeleerd moet krijgen. Met normale kaders bedoel ik: het normale leven. De realiteit is genezend. Andere mensen die in de realiteit staan zijn genezend.

Ik ga in mijn boek nog veel uitgebreider in op wat je doen kunt om te helen.

« eenmaal ontsnapt, verzamel de brokstukken gevaarlijke misverstanden over narcisme »

218 thoughts on “Hoe kom je er uit?

  1. hoi Nelleke,
    Er zijn verschillende vormen van mishandelen, ik had het ook niet in de gaten ,we hebben 7 kinderen, maar nu zie ik hoe hij het doet. Niet de waarheid vertellen en als hij wat vertelt staat hij in het middelpunt, als de kinderen het over hun spel hebben dan moeten ze hun mond houden en vroeger sloeg hij hun ook als het niet ging zoals hij wou maar zo dat ik het niet in de gaten had of erbij was. Dat krijg ik nu terug, zelfs sex en ik wist het niet ,het gaat heel geniepig, nu krijg ik het op mijn bordje dat ik niet goed gezorgd heb ……..

  2. goedenavond allemaal, mijn ex kwam daarnet thuis .dat vind ik heel vervelend en wordt daar wat depressief van .mijn zoon probeert dat…niet bewust…,maar zet even leuke rap op .dat was wel weer positief,,.dan komt m,n ex naar beneden, brengt z,n spul naar beneden en gaat naar bed zegt niks tegen mij, wel tegen mijn zoon ……beter maar toch die..ja wat is het ,…..hang naar iets wat er niet meer is. alles voor die andere vrouw, ach ja laat maar gaan …….verdrietig

  3. Ik heb m’n relatie verbroken, en mijn verhaal is het zelfde als van jullie, heel veel ellende dus, maar nu word ik gestalkt, ik heb hem geblokt op mijn telefoon, maar hij stuurt mij verschrikkelijke mail, hoe moet ik dit nu aanpakken, wat is wijsheid, ik probeer nog steeds een weg te vinden dat hij niet boos word, maar mij met rust laat, maar niks werkt,

    • Hoi Diana,
      Wat vervelend voor je, dat je dit moet meemaken. Op basis van deze korte informatie, kan ik je alleen maar aanraden om geen contact te hebben. Het gaat er niet om, dat jij je best doet om hem niet te kwetsen. Zie wat het is: hij doet iets, waar jij je niet goed bij voelt. Het is andersom, Hij kwetst jou en neemt het je vast ook nog kwalijk, dat hij zich zo gedraagt. Hij is volwassen en in staat eigen keuzes te maken, los van wat jij doet. Nu ja, het ontbreekt hem hier aan, maar dat is zijn probleem. Niet het jouwe, hoe lastig dit ook is. I know.
      Het is moeilijk om niet te reageren op zijn gedrag. Jij wil vast ook begrepen worden, aardig gevonden worden of hem overtuigen dat wat hij doet niet werkt. Soms moet je heel lang “radiostilte” geven. Niet opnemen, niet de deur open doen, niets zeggen, mails niet lezen en direct verwijderen. Het is namelijk gif en je hoeft het niet te lezen. Je bent het hem niet verplicht. Je mist er niets aan. Neem het je zelf niet kwalijk, dat je dit doet. Als er geen reden is om elkaar te zien (kinderen, gezamenlijk huis, werk, andere concrete redenen), dan hoef je elkaar ook niet te zien.
      Houd het vol! Je doet het voor jezelf. En zorg dat er altijd iemand is, die je kunt bellen en die jou er op dat moment doorheen helpt. Geloof me, dat werkt! Er komt een dag, dat hij niets meer bij jou kan halen, Echt.
      Het is jammer, dat het zo moet gaan en dat jij iets moet doen, wat niet bij je aard past. Maar doe het voor jezelf!
      Veel wijsheid en sterkte. Ik hoop, dat je hier iets aan hebt.

  4. Hallo Iris.
    ’t is al weer even geleden maar ik heb je boek nu en lees iedere keer weer een stukje… Als ik alleen ben en daarna het boek weer verstoppen. Ik vind een zin zooo duidelijk : dat slachtoffers van narcistisch misbruik zich zelf de schuld geven dat het zover is gekomen is HET bewijs van narcistisch misbruik.. !! Pfff, wat heb jij mijn ogen geopend zeg! Ik krijg hulp nu, moet eerst aan mijzelf werken, angst moet weg en dan toch een keer de confrontatie aangaan. Ik wil dat hij zich toch open stelt voor therapie. Mag ik zoiets wel schriftelijk voorbereiden en aan hem voorlezen

    • Hoi Anne-roos,
      Bedankt voor je bericht. Ik snap dat je graag wilt dat hij zich open stelt voor therapie, maar de echt wil om in therapie gaan kan alleen vanuit hemzelf komen. Anders zal er niets veranderen. Door hem te confronteren met jouw wens dat hij in therapie gaat, is de kans groot dat hij de rollen direct omdraait, waardoor jij er weer ingetrokken wordt. Zie ook mijn boek. Pas als iemand met veel narcistische trekken zelf het leven als onhoudbaar gaat ervaren, komt hij of zij op het punt om hulp in te willen schakelen. Zolang hij zich op jou kan richten, zal hij niet op dit punt komen. Wees dus voorzichtig.
      sterkte!
      Iris

  5. Hoi

    Ik ben Caroline en heb hier vaker gepost. Vorig jaar was ik best ver gekomen m.b.v. alternatieve therapie (doe ik nog steeds) en het boek van Iris. Nu lijk ik echter een stuk teruggevallen in het gedoe met mijn moeder. heb conflicten, voel me gestresst, schuldig en in de war, zit te trillen en mijn ware zelf raakt op de achtergrond.

    Dus moet ik afstand nemen, denk ik, want met haar praten leidt nergens toe. Het volgende was er afgelopen week aan de hand: een vriendin/tweede moeder/vroegere collega is plotseling overleden. Ik zit in een rouwproces maar krijg ook lullige reacties van mensen om me heen bijv: “het leven gaat door” “dat hoort erbij” etc. Als ik dit tegen mijn moeder vertel, dat dit pijnlijk is om te horen, kiest ze (altijd en automatisch zonder iets te checken) de kant van de anderen wat ze als volgt formuleert (dat maakt het voor mij nog erger) “WE bedoelen het goed en JIJ bent overgevoelig”Ik was helemaal ziek van haar/hun gedrag en als ik dat haar vertel met de bedoeling dat ze begrip zou tonen/verantwoordelijkheid zou nemen doet ze dit niet dus probeer ik dit meerdere keren (stom ik weet het nu?) Nu vindt zij zichzelf zielig dat ik over iets door blijf gaan, dit deed ze toch ook niet bij mij toen ik een keer op haar schold dus nu heb ik het gedaan en voel ik me schuldig.

    Het gaat een tijdje “zogenaamd” goed tussen haar en mij en dan doet ze me opeens vreselijk pijn maar ze draait het om. vind het ook moeilijk om afstand te nemen omdat ze 84 is en ik de enige van mijn zussen in haar woonplaats woon. Zussen wonen verderweg en vinden het volgensmij wel makkelijk dat ik alles opknap. Ik heb het gevoel dat mijn moeder nooit tevreden is, ik overal de schuld van krijg en dat ze veel van me verwacht en dat – als ik nu afstand neem – zij en mijn zussen/haar kennissen – mij verantwoordelijk houden als er wat met haar gebeurt bijv.

    Ik weet niet meer wat ik moet doen, voel me schuldig, verantwoordelijk en in de war. Dit hele gedoe leidt weer nergens toe. Als ik bijv zeg “Je doet me pijn” zegt zij: “Jij mij ook” dat kleutergedoe.

    groetjes
    Caroline

    • Goede ondersteuning om jezelf terug te vinden : Het drama van het begafde kind door Alice Miller.
      Dan weet je dat je moet kappen met oude vrienden etc. maar ook om jezelf terug te vinden waarnaar Iris oek refereert (verdwenen zelf).

      Ander super boek is : Pesten en Treiteren door Marie France Hirigoyen, na lange tijd heruitgegeven.
      Het gaat vrijwel hoofdzakelijk over omgaan met narcisten in werk familie en partneromgeving. Maar ook hoe eruit komen.
      Zeker zoveel waard als Iris boek. Andere zienswijze maar het helpt.

      Sterkte
      Mirjam

    • Lees eens in sprookjesvorm :
      Het sprookje van de dood.
      Conclusie in boek waarom de narcist op je pad kwam.
      Cadeautje qua inzicht en steun
      Mirjam

  6. Moeilijk Caroline!! Zeker omdat je als enige in dezelfde woonplaats woont als je moeder.
    Waarschijnlijk hoeft je moeder in de ogen van anderen helemaal niet iets heel naars te zeggen om jou toch te raken. Op de een of andere manier kunnen ze dat gewoon, hun slachtoffer kwetsen, ook al zouden anderen erbij zijn, die zouden het niet opmerken. Raar is het om dingen in je bovenstaande verhaal te herkennen. Echt precies zoals mijn moeder zou reageren. Hoe vaak ik idd niet heb moeten aanhoren hoe goed ze het voor mij bedoelde… Jou voelen van ‘schuld, verantwoordelijk en in de war’, is wel een van de symptomen die je vertellen dat je slachtoffer bent van iemand met narcisme. Een rot gevoel, maar niet reëel. en gewoon net zo pijnlijk als dat iemand je fysiek in elkaar slaat, tenminste daar vergelijk ik het mee en dan kijk je er verrassend genoeg heel anders naar. Nu ik het schrijf. Het liefst zeg ik tegen je (en anderen zeggen dat tegen mij) Je moet je niet schuldig voelen…. zet het van je af…. Maar als je in elkaar geslagen wordt voel je ook de pijn nog dagen daarna, stel dat dan iemand tegen je zegt: Zet de pijn maar van je af.
    Ik kan je niet helpen, geen tips geven, ik begrijp dat afstand nemen in jou situatie wel heel moeilijk is. Misschien emotioneel afstand? Dus zo zakelijk mogelijk? 🙂 Maar ook daar kan iemand met narcisme doorheen. Nu zul je wel heel veel denken en zoeken hoe het verder moet, wellicht kom je na een paar dagen tot de juiste oplossing. Ik heb een week geleden me ook suf gepiekerd wat te doen en ik kwam er niet uit, dácht ik, maar na een paar dagen wist ik het wel. Hopelijk kom jij ook tot een oplossing. Heb je iemand in je omgeving die je begrijpt?

    • Hoi Puissant,
      Nog bedankt voor je reactie, ik heb het gelezen en probeer er iets mee te doen, Ben nu nog aan het bijkomen van de uitvaart van mijn vriendin en dan is het hoofdstuk `moeder`weer aan de beurt.
      Bedankt voor je moeite/reactie, ik zal het nog vaker doorlezen,
      groetjes
      Caroline

  7. Hallo Iris, bedankt voor je reactie. Maar ik zal het hem toch duidelijk willen maken dat zijn gedrag de reden is van de bijna burn-out waar ik nu tegenaan zit. Ik voel dat ik niets meer voor hem voel, hoe maak ik hem dat dan duidelijk?

    • Hoi Anne-roos,
      Voor dit soort vragen heb ik mijn boek geschreven. Dit zijn -helaas- geen vragen die ik met een simpel “to do listje” op kan lossen. Het antwoord – hoe jij hier mee om wilt gaan- hangt af van jouw specifieke situatie, je inzicht in zijn pathologie etc. Dus zorg eerst dat je diepgaand inzicht verwerft, dan kun je besluiten wat te doen. Narcistische mishandeling is complex, en vraagt om een doordachte benadering. Gewoon een gesprek met hem om hem te laten inzien wat hij je heeft aangedaan, zit er denk ik niet in. Ik begrijp heel goed dat je graag zou willen dat het wel kon, maar je kunt jezelf veel leed besparen door eerst te doorzien waarmee je te maken hebt, en dan je “strategie” te bepalen.
      Sterkte!
      Iris

  8. Hoi Caroline,
    Ik herken je verhaal ook. Voel je niet schuldig. Hoe jij je voelt, is hoe jij je voelt. Dat hoef je niet te verdedigen. Ik zou het omarmen.
    Wat mij heeft geholpen zijn de volgende zaken:
    – ik heb afscheid genomen van mijn schuldgevoel. (“waarom doe ik af en toe zo onaardig tegen mijn moeder” “ik ben niet goed genoeg” – als iemand iets kwetsend zegt, dan roept dat gevoelens op bij degene die ze kwetsend ontvangt. Dat is heel normaal. Het is juist niet normaal, als degene die de kwetsende woorden uit, dat niet erkent)
    – ik heb afscheid genomen van mijn verwachtingen. (ik zou willen dat ik een andere band had met mijn moeder. Dat ze er meer echt voor mij is, in wat IK nodig heb en niet wat zij bepaalt wat goed voor me is. Maar dit is de moeder waar ik het mee “moet” doen. En omdat ik gekozen heb om haar in mijn leven te houden, “wil” ik het met haar doen. Ik bepaal voor mezelf de voorwaarden. Die leg ik haar niet uit, ik handel er alleen naar).
    – ik wil mijn gelijk niet meer behalen. (Waarom zou ik haar nog moeten overtuigen van haar handelen? Mijn moeder is 75 jaar. Zij gaat niet meer veranderen en zo wel, dan is dat haar keuze, niet de mijne. Ik zal ook niet echt veranderen, maar ik heb wel controle over de situatie waar ik me in wil bevinden. Dus ik denk bewust na over hoe ik met haar om wil gaan en wanneer. Dan houd ik het binnen de perken, zeg maar. En ik kan altijd weggaan.
    – “Dan vind ze me maar stom, niet lief, onattent”. Ik vind dat ook regelmatig van haar. Niemand hoeft mij maar altijd lief te vinden. Het is een onmogelijk streven. Want zeg nou eerlijk, vind je zelf iedereen om je heen altijd lief en aardig?
    – ik laat de verantwoordelijkheid daar waar het hoort. (daardoor lukt het me veel beter, dingen niet te persoonlijk aan te trekken)
    – ik heb de keuze gemaakt, niet meer bang te zijn (en volgens mij is dit de belangrijkste).

    We houden onszelf vaak klein uit angst. Angst is niet altijd de beste raadgever. Mijn moeder is in wezen een angstig mens. En door die angst, ontvangt ze de wereld door een heel onwerkelijke bril.
    Onlangs nog, was ze bij me (oppassen) en toen ik thuis kwam, had ze mijn woning gestofzuigd. Dat was ik oprecht blij mee en ook gezegd. Toen vroeg ze me op een soort straffende toon: “wat ligt daar voor doos met een gat onder je tafel?” Ik keek haar verbaasd aan. “Mam, dat is gewoon een schoenendoos.” Toen kwam er een soort opgelucht lachje, maar nog wel enigszins bestraffend: “ik dacht dat het een muizenlokdoos was”.
    Toen begon ik te lachen en zei tegen haar: “mam, als jij hier hebt gestofzuigd, dan kon je die doos gewoon onder de tafel schuiven en dan had je gezien dat het een schoenendoos was. Realiseer je je, dat je irreële dingen bedenkt, door jouw eigen angst voor iets, in dit geval muizen. (Ik heb een jaar geleden een muisje in mijn huis gehad). Nu heb je hier een tijdje angstig gezeten, voor niets. Daarbij, waarom ga je er van uit, dat ik, moeder van twee kleine kinderen, een muizenlokdoos in een ruimte zet bij kleine kinderen? Volgende keer logisch nadenken).
    Ik heb dit jaar de keuze gemaakt, om niet meer bang te zijn. Voorheen, zou ik me dit heel persoonlijk aan hebben getrokken. Herken je het patroon? Feitelijk gedraag ik me dan ook als haar. Ik zie nu meteen haar irreële gedachtegang. Ik benoem het, zodat ik direct laat zien (vooral aan mezelf), hoe het niets met mij te maken heeft en vervolgens ga ik over tot de orde van de dag. Ik probeer uit de discussie (wel/niet) te blijven. Dat is normaal gedrag. Hoe meer ik me houd aan hoe ik wil hoe mensen met elkaar en mij omgaan, hoe meer ik mezelf in die situatie houd. Wat ik nu zoveel mogelijk anders doe, is dat ik niet meer wacht tot zij me hierin gelijk geeft. “Hey, ik wil niet dat je me zo behandeld” is voldoende. Hoe de ander hierop reageert, laat ik bij de ander liggen. Dat heb ik namelijk niet in de hand. Als iemand daar geen respect voor heeft, dan is diegene op dat moment niet goed voor mij. Dat hoef ik niet uit te leggen.

    Ik begrijp je geslinger, van goede momenten, naar slechte momenten. Ik ga daar ook doorheen. Met het maken van keuzes en je eraan houden, altijd, helpt je om dat geslinger in de hand te houden. En je hebt soms slechte momenten nodig, om de goede nog meer te waarderen!

    Ik ben die rollercoaster het afgelopen jaar doorgegaan. Mijn relatie heb ik beeindigd en doordat de “after math” zo raar liep, ben ik gaan speuren op internet. Toen ik deze site ontdekte, vielen zoveel puzzelstukjes in elkaar. En niet alleen mijn ex verdenk ik van narcistische trekken, ik zag ook herkenning in mijn moeder. En ondanks dat ik dacht, dat ik dat oude zeer lang geleden vaarwel had gezegd, ik ging er volledig opnieuw doorheen. Werd er soms gek van. Gelukkig heb ik een paar hele goede mensen in mijn omgeving, die me af en toe een spiegel voorhielden. Ik heb mezelf vergeven voor de emoties waar ik kennelijk opnieuw doorheen moest. Dat is mijn verwerkingsproces geweest.

    Mijn moeder is wie ze is, altijd. Mijn ex is wie hij is, altijd. En dat geldt ook voor mij. Mijn moeder zal altijd in mijn leven blijven en mijn ex ook (doordat we kinderen hebben en co-ouderschap). En hoe oneerlijk ik de situatie soms (en voorheen vaak) ook vind. Dit is mijn leven. En ik neem het heft weer in eigen handen. Dat geeft me rust en zekerheid. En ik snap ook, dat ook als mijn ex aardig lijkt, dat het niet altijd oprecht is, dus ik moet er ook niet te veel van vinden. Lekker oppervlakkig blijven

    Ik wens je veel sterkte!

    • Hoi anoniem,
      Bedankt voor je reactie, heel leerzaam. Ik ga je posting zeker nog vaker doorlezen, dan leer ik ervan, Ben nu nog aan het bijkomen van de uitvaart van mijn vriendin, afgelopen dinsdag. Daarna is het hoofdstuk `moeder` weer aan de beurt.
      groetjes
      Caroline

    • Hartelijk dank anoniem, zoveel dochters met zo een moeder..ik ook. Je eigen grenzen stellen is zo belangrijk. Heel fijn om jouw verhaal te lezen. Je hebt al veel geleerd en jezelf bevrijd van de last. Het is loslaten van wat was maar je krijgt er je eigenwaarde voor terug. Er is niets waardevoller dan dat.

  9. Op het nieuws kwam dat er partijen zijn die zelfdoding gaan onderzoeken. aangezien ik zelf erg suïcidaal geweest ben en nog weleens ben, door N mishandeling hen allemaal een brief geschreven met mijn verhaal en zorgen om slachtoffers. Misschien is er nu een kans voor ons als onzichtbare slachtoffers om deze mishandeling op de kaart te zetten? Want hoeveel lotgenoten hebben zichzelf van het leven beroofd en komen als: psychisch ziek of met weet ik wat voor stoornissen als oorzaak te boek te staan terwijl de werkelijke oorzaak anders ligt?

    • Hoi Anoniem,
      Je beschrijft hier het meest schrijnende effect van narcistische mishandeling, dat het slachtoffer soms alleen nog een uitweg ziet in zelfmoord, en daarna zelf als “psychisch ziek” wordt gezien. Wat goed dat jij een brief hebt gestuurd en hier aandacht voor vraagt.
      Veel sterkte ook, ik hoop dat je gedachtes aan zelfmoord helemaal zullen verdwijnen doordat je steeds meer gaat herstellen.
      liefs, Iris

  10. Hoi,
    wat een herkenbare verhalen mijn man is 7 en half jaar geleden overleden (leverkanker) we waren 37 jaar getrouwd, het was geen fijn huwelijk, en ik ben heel erg boos op hem. Hij dronk heel veel en was altijd weg, bij andere mensen en in verenigingen waar hij bijna altijd voorzitter was in elk bestuur was hij de leuke en joviale man maar thuis ho maar. nu ik steeds meer lees over narcisme begrijp ik ook dat het niet aan mij lag. maar dat hij zo was.
    ik probeer mijn leven weer op te pakken maar dat gaat moeilijk, want hij heeft heel veel kapot gemaakt bij mij. Zo ben ik 2 van mijn 3 kinderen kwijt ze willen niets meer met mij te maken hebben door alles wat er is gebeurd, ook met mijn schoon familie heb ik geen contact meer. want ik had over mijn man en de familie slecht gesproken, (ik weet dat dit niet waar is) maar toch doet het pijn. ik ben toch diegene die altijd zo moeilijk deed! ik voel mij erg verdrietig en kan moeilijk de draad weer oppakken (veel lichamelijke klachten)
    groetjes

    • Hoi Riky,
      Bedankt voor je berichtje. Ik kan me heel goed voorstellen dat je je heel verdrietig voelt en ook veel lichamelijke klachten hebt, want je hebt heel veel achter je! Ik raad je aan om mijn boek te bestellen, daarin ga ik o.a. in op alle symptomen die je kunt krijgen door narcistische mishandeling, en wat je kunt doen om te herstellen. Er zijn binnen het netwerk (zie pagina “Hulp”) diverse therapeuten die lichaamsgericht werken en jou kunnen helpen om je symptomen te verminderen. Heel veel sterkte!
      Iris

  11. hoi,
    Ik ben Caroline, heb hier vaker gepost. Vorig jaar heb ik -met het boek van Iris in de hand – langere tijd afstand genomen van mijn moeder. Ze is 84 en schermt – als het haar uitkomt – ermee dat ze oud, zielig en alleen is. Omdat sommige andere mensen dit ook zeggen, dat ik niet langere tijd geen contact kan hebben omdat dat zielig voor haar is ofzo voel ik me nu schuldig dat ik nu afstand neem en vorig jaar “zo lang” niet geweest ben.
    Een kennis van haar bemoeide zich er toen op straat mee dat ik niet naar haar ging met Kerst en zei dat ik spijt zou krijgen als ze dood is en dat ik het weer goed moet maken of zo. Maar dat mens weet helemaal niet hoe mijn moeder tegen mij is omdat ze tegen haar kennissen – natuurlijk – altijd charmant, vrolijk en sociaal is (zogenaamd) en tegen mij chagrijnig en liefdeloos. In het weekend ging ik altijd naar mijn moeder (en vroeger nog vaker, wat me nu natuurlijk verweten wordt) en ik kan niet meer incasseren. Ik ben uitgeput, heb geestelijke en lichamelijke klachten, ben ook al jaren “psychisch ziek” (afgekeurd etc) waarmee mijn moeder me mee beschimpt als het haar uitkomt. (“die pillen helpen niet” “ben je maf geworden door je assertiviteitscursus” “jij met je hulpverleners” etc).
    Nu voel ik dat ik – voor de zoveelste keer – doodop ben en het mijn dood wordt als ik zo doorga (ziekenhuis of gekkenhuis ofzo) maar door het gelul van sommige mensen denk ik dat ik haar niet helemaal – of voor langere tijd – kan loslaten. Dat ik dan weer een slecht rotkind ben. Volgens mij verwijt mijn moeder me van alles en is ze nooit tevreden (wat ze nooit toe zal geven) en gaan mijn zussen vrijuit ( ik bedoel dat zij hen volgens mij niet zoveel verwijt) (zij wonen verder weg en komen niet vaak bij haar) ook al kom ik elke dag dan moet ik voor mijn gevoel “incasseren”(geen liefde, geklaag en geen dankbaarheid/waardering).
    Ik heb het gevoel dat dit de enige plek is waar ik begrepen word en ik wil uit het land van de duisternis, ik heb het gevoel dat ik haar negativiteit/chagrijn moet opvangen en dat ik geen liefde/waardering krijg.
    Ik wil de hoop nu laten varen en aan mezelf denken maar dat voelt zo raar. Toch ben ik zo uitgeput en in de war.
    groetjes,
    Caroline

    • Hoi Caroline,
      Twee dingen; ten eerste heb jij de rol van het “slechte kind” binnen jullie familie. Wat je ook doet, het is niet goed. Je moeder vind altijd weer iets om alleen jou te ondermijnen. Die uitsluiting is zeer pijnlijk. Ten tweede; veel omstanders hebben geen idee wat narcisten doen. Sluit je af voor dergelijke commentaar als van die kennis! Kijk naar het verregaande effect wat de mishandeling door jouw moeder op jou heeft. Je symptomen liegen er niet om. Ik gun het jou van harte dat je de weg van zo veel mogelijk afstand in gaat slaan. Omring je met mensen die goed voor je zijn. Ik weet niet of je al gespecialiseerde hulp hebt, zo niet regel die alsjeblieft. Dat ben jij waard!
      sterkte,
      Iris

      • Hoi Iris,
        Bedankt voor je reactie. Heb wel goede hulp op het moment (MIR methode waar ik blokkades/trauma’s mee loslaat) en praat met mensen bij DAC. Alleen doordat ik te vaak naar mijn moeder ging was ik elke keer down en moe. Ook heb ik niet zoveel vrienden/kennissen om op terug te vallen, die probeer ik nu te maken maar heb ook sociale angst en wantrouwen etc.

        Nu heb ik op een ander forum (voor relatieverslaving) het advies gekregen mijn verwachtingen van haar los te laten. Nu zei ik dit tegen mezelf (tegen mijn innerlijk kind) en dit helpt wel, mijn angsten en verwachtingen van haar loslaten. Moest erg huilen maar voel me nu toch anders. Als deze hulp niet voldoende blijkt zoek ik misschien een coach uit jouw netwerk,
        bedankt
        groetjes
        Caroline

      • Ik ben 26 jaar getrouwd met een narcist. Maar het ergste is dat mijn dochter misbruikt is door zijn vader. Toen ze met haar verhaal kwam heb ik haar direct gesteund. Maar haar vader legde het probleem bij mij, ik kon niet normaal denken. Ik ben ook een incest slachtoffer. Dan begin je zwaar aan jezelf te twijfelen. Mijn dochter moest wenend naar daar gaan. Ik heb toen wel altijd gevraagd om haar nooit alleen te laten met zijn vader dit deed hij wel. Na een paar maanden was het onmogelijk om met haar daar naar toe te gaan die begon zo hard te wenen. Vanaf toen moest ze er niet meer naar toe. Altijd was ik van alles de schuld en hij kon mijn gezag steeds ondermijnen. Vroeg ik aan mijn kinderen ruim op iets dergelijke en als ik na de derde keer bozer werd was hij degene die zei waarom zijt ge weer zo boos. Het gevolg de kinderen ruimde niks meer op, ze gooide zelfs hun snoeppapiertjes niet weg. Als gevolg ik werd gewoon slaaf van iedereen en de boevrouw. Door zijn ma en pa moest ik mij laten uitmaken als het uitschot. Na het overlijden van zijn vader werd ik zwaar depressief wegens het erven van vervuilde grond en wat mijn zoon toen minderjarige niet direct kon verwerpen. Toen ik zwaar depressief werd had hij totaal geen begrip voor mij. Op de proclamatie van mijn zoon wordt hij verliefd op zijn eerste liefde. Ik nog zwaar depressief werd aan de kant gegooid. Ik ben altijd bang geweest voor mijn toekomst daar ik geen inkomen had en huismoeder was. Hij zou mij dit nooit of te nooit aan doen tot de dag kwam. Ik werd ingeruild voor een nieuwe vrouw en uitgemaakt als een gestoorde vrouw. Nu liggen we in een echtscheiding en dit gaat niet al te vlot zelfs de bemiddelaar probeert hij te manipuleren. Liefst van al zet hij mij met nul euro. Nu mag ik alleen voor de kinderen verder zorgen. Maar ik vrees als ze volledig op hun eigen benen kunnen staan dan zal hij mij wel als de slechte uitmaken.
        P.S toevallig is hij voor de hele buurt en voor mijn familie en kennis de perfecte persoon. Zelfs op zijn werk kijkt iedereen naar hem op hij is een goeie baas heeft een hoge functie in een bedrijf. Precies is de geschiedenis in herhaling gegaan. Ik was het kind dat er nooit had mogen zijn. Ik werd geboren toen mijn vader zwaar ziek werd die enkele jaren later na mijn geboorte is overleden.

  12. Ik heb het boek al in huis en heb al een hoofstuk uit, ik voel mij nu begrepen, maar er komen vele herinneringen boven. Ik werd er eerst heel erg verdrietig van, maar later ging het beter. Riky

  13. Hallo Iris,

    Bij deze wil ik je hartelijk danken voor je boek. Ik vind het bijzonder knap hoe je dit voor elkaar hebt gekregen. Ik vind het bewonderenswaardig.
    Zonet heb ik het helemaal uitgelezen en ik heb het idee en gevoel dat na vele jaren alle puzzelstukjes nu op hun plek liggen, dat ik zelfs kan zeggen dat er niks mis met mij is.
    Hopelijk kan ik dit gevoel en idee nu eindelijk eens echt vasthouden en misschien eens een beetje genieten van het leven zonder een zware last.
    Ik besef nu nog meer hoe getraumatiseerd ik ben (met dat ik dat opschrijf zegt een stemmetje; ‘is dat wel zo?’). Het rijtje met symptomen van de mishandeling ga ik nog weer en weer lezen om ze echt te laten beklijven en mezelf steeds serieuzer te nemen dat ik mij dus echt niet aanstel.
    Mijn geluk is dat ik sinds een aantal jaren eindelijk een hulpverlener heb gevonden die mij serieus neemt en mij laat zien welke zware last ik al heel lang meedraag waardoor ik meer open ben gaan staan voor een andere belichting op mijn hele leven. Het kost mij nog steeds moeite mezelf als volwaardig, sterk en de moeite waard te zien alleen merk ik wel dat ik steeds meer die kant op neig en ik hoop dat ik op een dag mij echt letterlijk lichter ga voelen.

    Groetjes Sandy

  14. hoi Caroline
    ik begrijp jou volkomen, (ik had nu jij het zo verteld ook zo’n moeder) en mijn advies is dan ook neem afstand al is dat ook moeilijk. het gaat tenminste nu om jou, en niet om jou moeder, jou moeder verander je niet meer, maar jij moet een weg vinden om er mee om te gaan.
    Mijn man was een narcist, alcohollist en een fanatieke roker 3 pakjes per dag. hij is overleden,(leverkanker) en nu 7 jaar later begint het bij mij pas door te dringen wat hij allemaal kapot heeft gemaakt bij mij en de kinderen. mijn schoon fam is boos op mij ze hebben mij uit de fam gezet: mijn 2 oudste kinderen zie ik bijna niet meer dus ook mijn kleinkinderen niet. dit doet zo’n pijn, alleen met mijn jongste zoon heb ik een goed contact. ik heb nu weer een hele leuke vriend die helpt mij heel goed bij dit proces waar ik doorheen moet, ook jij moet hier door heen hoe moeilijk ook! Ik weet ongeveer hoe het moet (voor de ander) maar ga er maar aan staan het is een hele klus, maar je kunt het je bent een sterke vrouw dat zeggen ze ook steeds tegen mij, maar toch iedere keer trap je weer in die valkuil en zie er dan maar weer uit te komen.
    Riky

    • Hoi Riky,
      Bedankt voor je reactie, ik vind het heel erg voor je wat je is overkomen door je man, je schoonfamilie en dat je je 2 oudste kinderen bijna niet meer ziet. Ik weet helaas niet wat ik moet zeggen om je te troosten (en voel me daar dan weer schuldig om). Ben wel blij dat je een vriend hebt die je helpt.
      Zelf zit ik emotioneel vast in schuld/verantwoordelijkheids gevoel etc wat ook te maken heeft met angst voor mijn moeder en het loslaten van de verwachtingen/illusies van mijn innerlijk kind. By the way, ik had ook een narcistische ex waar ik door kapot ging. Dit was mijn laatste relatie en was 10 jaar geleden. Heb altijd foute mannen gehad en was te kwetsbaar/afhankelijk. Ik zie nu dat ik eerst in mezelf moet geloven. Destijds vond ik het “makkelijker” (bij wijze van spreken) de relatie met hem te stoppen omdat ik het later af kon sluiten maar ik breek niet zomaar met mijn moeder. Ik ben een extreem verantwoordelijk/gevoelig/empathisch en loyaal persoon nl.
      Ik denk daarom dat ik via deze site gespecialiseerde hulp ga zoeken want ik zit in een negatieve spiraal. Toch heb ik afstand van mijn moeder genomen maar ben eenzaam en zit in een isolement. Zij beheerst constant mijn gedachtes en gedrag. Ik bel haar steeds om als het ware “toestemming” te vragen om een poos weg te mogen blijven en ook al geeft ze die vertrouw ik haar nog voor geen meter. Voor mijn gevoel heeft ze me altijd verantwoordelijk gemaakt voor haar leven/gevoelens en ben ik mezelf helemaal kwijtgeraakt. Voor mijn idee ben ik er altijd voor haar ondanks hoe ze me mishandeld heeft (zij en mijn zussen) maar geeft ze mij geen liefde.
      Dit alles kan natuurlijk niet met haar besproken worden want dan heeft ze weer niks gedaan. Ze is het zich ook niet bewust wat liefde is en hoe dat moet maar anyway daar koop ik niks voor. Ik ben gewoon bang van dat eeuwige schuldgevoel en de angst voor haar verwijten/manipulaties,
      groetjes,
      Caroline

  15. Hier lees ik veel herkenning. Heb zelf jaren gezocht naar wat mijn moeder mankeerde, en tot op de dag van vandaag beheerst zij mijn en het leven van mijn zussen. Ook de impact wat het heeft op mijn relaties is groot. Onbegrip van de omgeving vooral, je komt niet bij je moeder, jullie zouden beter voor haar moeten zorgen zijn zaken die ik veel hoor. Ben ik al in het dorp moet ik mij tegen mensen die ik amper ken verantwoorden voor het gedrag van mijn moeder en waarom wij “niets”doen en haar niet helpen.

    Als kind zijnde, was zij altijd ziek,zwak en misselijk, vanaf mijn 4de zorgde ik voor mezelf. Nooit een goedkeuring of eens een vraag of het goed met ons ging. Mijn vader was tot mijn 8ste alcoholist en had nooit kinderen gewild. (ze hebben er 4!!!) dus die bemoeide zich nergens mee. Alles mocht zolang ze maar geen last van ons hadden. Met mijn 19de ben ik met de eerste de beste getrouwd en was liever dakloos in het buitenland dan “thuis”. Uiteraard was dit een huwelijk wat gebaseerd was op leugens en nadat ik mijn functie vervuld had kwam de ware aard van het beestje naar boven. Ben uiteindelijk na 5 jaar met een koffertje en een kind teruggekomen naar Nederland. Mijn moeder zei dat ze me zou helpen met dingen te regelen etc en dat ik zolang bij haar kon blijven.Inmiddels waren mijn ouders gescheiden, want anders was dit nooit een optie geweest. Bij aankomst bleek dit gelogen te zijn, overal verkondigde ze hoe fijn ze het vond dat haar dochter er weer was maar geholpen heeft ze me niet en ondertussen als ik dan bij haar was kreeg ik te horen wat voor slechte moeder ik was. Daarna had ze het lef om mijn zusjes te bellen dat ik haar geslagen had. Nu een dikke 8 jaar later, loopt ze labiel in de buurt rond, en doet zich als zwakzinnige voor. Inmiddels heeft ze dit etiketje ook officieel op zich laten plakken. Mijn zussen en ik kunnen er niet meer tegen, het gaat alleen over haar,ikke ikke ikke, we hebben haar al overal mee naartoe proberen te slepen maar altijd maar stank voor dank. Een normaal gesprek is absoluut niet mogelijk, want wij doen haar vanalles aan. Want ze had altijd alles voor ons over??!!! Momenteel kom ik er echt minimaal, het liefst zonder mijn kinderen en na 10 min ga ik dan ook weg vol woede en een hoge bloeddruk.

    Het meest vervelende vind ik nog dat ik na een aantal jaren alleen geweest te zijn ik nu 2 jaar een relatie heb met wat ik denk een narcist is en helaas daar een kind mee heb. Het draait alleen maar om hem,mijn gevoel telt niet,mijn mening niet, ik zie het allemaal verkeerd, ik doe het allemaal verkeerd, ik steun hem niet genoeg etc etc etc. (en ondertussen ben ik erachter dat hij een ex en een kind heeft waar hij dan wel of niet mee samen is, maar hier mag ik het niet over hebben, want ik moet hem steunen in deze moeilijke tijd)
    Dus ook hier zal ik afstand van moeten nemen en mee moeten breken. Denk soms als je je leven lang met dit soort manipulerende types geleefd heb je ze als het ware aantrekt als een magneet. Want uiteindelijk blijf je hunkeren naar een soort “goedkeuring” om er te zijn, dat iemand het fijn vindt dat je bestaat.

  16. In het afgelopen jaar heb ik meerdere keren berichtjes gepost. En het afgelopen jaar is op en neer gegaan. Ik heb twee kleine kinderen en een (wat ik vermoed) narcistisch expartner en nadat ik het werkboek had gelezen zag ik ook veel herkenning bij mijn moeder. Mijn moeder is 70+ en ik merk de laatste tijd aan haar, dat ze milder wordt. Maar ik merk dat mijn ex nog steeds een soort macht over mij heeft en me op gezette tijden uit het lood slaat. Ik wil zo graag leren, dat hij me niet meer raakt en dat hij er gewoon niet toe doet, maar sinds ik me meer en meer buitensluit bij hem is de enige manier, mij raken via de kinderen. En soms trap ik er gewoon weer in. Ik vind het hatelijk wat hij doet, maar weet soms ook niet meer hoe ik het tegen kan gaan. laatst hadden mijn meiden een logeerparijtje bij een vriendin en hij weet het gewoon achteraf weer helemaal te verzieken. Mijn dochter in de war (zonder dat ze het door heeft) en waarom? Waarom moet hij altijd weer zo’n negatieve stempel drukken op iemand anders geluk?
    Heeft iemand hier tips om van dit laatste los te komen? Ik wil er zijn voor mijn meiden. Zij zien nog niet wat voor iemand hij is en ik mag ze dat niet vertellen. Het is soms zo moeilijk als ze vol liefde over hem praten, terwijl ik een heel andere kant van hem ken. En hij in onze relatie naar hen, echt niet altijd de liefdevolle vader was.

  17. Ik heb hier al eerder mijn verhaal gezet maar damnz wat kan er weer veel gebeuren in een paar maanden tijd. Ik was maanden van hem af en ben erg depressief geweest. Ik raakte uit de depressie en het ging harstikke goed en Toen uit het niets ontving ik van hem een mail en enige wat erin stond was” whats up…. bel mij op….

    Ik was zo kwaad….en daarna voegde hij me toe op skype en we raakten weer in contact…
    Wat ben ik weer dom geweest. Gelukkig heb ik hem nog steeds niet gezien maar meneer wilde weer opnieuw beginnen en de reden dat hij niks van zijn eigen liet horen was omdat hij depressief is geweest en dan kun je er volgens hem niet zijn voor je kind vandaar dat hij maanden niks van zijn eigen liet horen ( gast denkt echt dat ik dom ben) en ik was de reden dat het fout was gegaan tussen ons want ik had moeten werken aan onze relatie bla bla bla…maar goed ik weer zo denken …ja blijft toch de vader van mijn kind en geen 1x dat hij heeft gevraagd naar de kleine….2 weken geleden ( we hadden weer dagelijks telefonisch contact of via mail) zou hij eindelijk naar de kleine komen kijken….Die dag sprak ik hem nog 2 keer aan de telefoon en het laatste wat hij zei was: “”geen paniek ja?!”
    Sindsdien heb ik helemaal niks meer van hem vernomen. En hoe stom ook ik raakte ongerust dus appte zijn moeder en die zegt doodleuk dat meneer in het buitenland zit.

    Nou echt ik weet niet wat er nu allemaal door me heen gaat…Het meeste ben ik nog boos op mezelf. Boos omdat ik er gewoon weer ben ingetrapt. Pfffff hoe moet ik hier nu weer uitkomen. Waarom blijf ik verdomme steeds een zwak voor hem houden. Het ging echt supergoed met mij tot we weer in contact kwamen. Ik ben zo bang dat ik weer in een depressie ga vallen….
    Wat kan ik doen?

  18. Hoi Bianca,

    Ik snap dat je uit het lood geslagen bent. En ik snap ook heel goed, dat je het jezelf kwalijk neemt.
    Begin met wat afspraken voor je zelf te maken, zodat je voor eens en voor altijd de deur dicht houd. Bijvoorbeeld:
    – ik houd van mezelf en daarom houd ik hem buiten de deur. Ik mag dat doen, want ik weet wat goed is voor mij. Het is zijn probleem als hij dat niet respecteert. Ik hoef er ook geen toestemming of goedkeuring van hem over.
    – Ik houd van mezelf, dus ik hoef niet te reageren, als hij enige vorm van contact zoekt. Ik mag dit negeren, omdat ik weet, dat het niet goed is voor mij. En dat is de belangrijkste reden
    – Ik wil de verantwoordelijkheid dragen voor mijn kind en als hij niet in staat is dit ook te doen, dan is hij er niet bij. Ondanks, dat ik het liever anders had gezien, feit is, dat het niet zo is. Hij is er niet voor zijn kind en ik ben daar niet verantwoordelijk voor.
    – Ik ga vanaf nu goed voor mezelf zorgen, zodat ik weer helemaal vrij en gelukkig kan zijn en dat is ook goed voor mijn kind.
    – En als het een keer niet lukt, dan is dat ook ok. Ik leer er weer van. Die lat hoef ik niet zo enorm hoog te leggen.

    En ik zal je zeggen, de bovenstaande dingen hebben ook een kern van waarheid voor mij. Ik heb co-ouderschap, dus we delen de zorg. Maar ik zie hem nog steeds iedere week en dat vind ik nog steeds heel erg lastig. Afscheid nemen van mijn verwachtingen ten aanzien van opvoeden en omgang etc, is ook voor mij heel moeilijk. En soms gaat het goed en soms niet (getuige mijn bericht hierboven). Ik merk wel dat het herstel steeds beter en sneller gaat.

    Als je geen contact hoeft te hebben, laat het dan ook zo. Laat de verantwoordelijkheden bij wie ze horen. En als hij ervoor kiest om zoveel te liegen in zijn leven, dan is dat toch echt zijn zaak. Jij kan kiezen er niet meer bij te zijn.

    Ik hoop, dat je hier iets aan hebt.

  19. En wat als je na drieëneenhalf jaar ‘vechtscheiding’ (hij vecht, ik verdedig) nog steeds geen stap verder bent, behalve dan een OTS, IPT en elke maand om de tafel moet zitten met die ene persoon die je zo langzamerhand haat uit de grond van je hart? Afstand nemen zegt je hart, maar dat mag niet. Hij speelt zijn rol goed, instanties trappen erin. Makkelijke rol heeft hij: slachtoffer van die verschrikkelijke moeder die de omgang steeds verbreekt… Ik, bezorgde moeder van een kind met nu al drie jaar ernstige gedragsproblemen, zie soms geen andere uitweg dan stoppen van omgang. Gewoon om mijn zoon even op adem te laten komen. Alle door hem aangespannen rechtszaken kosten mij enorm veel geld. Alimentatie doet hij niet aan. Ik werk nog steeds enkele dagen per week, hij is sinds een paar maanden oproepkracht. Vechtscheiding?! Ik zie geen uitweg meer. Hoe zorg ik ervoor dat zijn ware aard duidelijk wordt bij de instanties?

    • Beste ik mama,

      Dank je voor je bericht. De wanhoop en onmacht maakt je verdrietig en boos. Heel begrijpelijk. Je zou willen dat je alles goed kon maken, door het te doen zoals jij het wilt. Helaas komen we deze verhalen steeds weer tegen. Er is zoveel onbegrip bij instanties, veel narcisten weten professionals volledig in te pakken. Dat is heel erg, een algemeen probleem en wij hebben hier ook geen pasklaar antwoord op.

      Ik begrijp je wanhoop en frustratie heel goed. Het is zo pijnlijk dat je aan de kant van de weg staat en geen invloed lijkt te hebben op het geheel. Je kunt niet iets doen aan ‘het laten zien van zijn ware aard’, daar heb je geen invloed op. Misschien gebeurt het ooit, misschien nooit. Je bent met hem bezig. Hij lijkt nooit te stoppen met vechten en jij stopt niet met jezelf te redden. Een advies: gooi je focus over een ander boeg: Ga voor je kind. Kijk naar je kind. Hoe is hij er aan toe? Wat heeft hij nodig? Geef dat in de vorm van veiligheid creëren. Ik denk dat je hier al veel in doet en heb veel respect hiervoor!
      Ga er op uit, ontdek dat het leven anders kan zijn dan strijd. Laat dat je kind zien. Geef daar je aandacht aan. Daar wil je het voor doen. En de boosheid en je emoties hebben wel aandacht nodig, ze zijn ook zo begrijpelijk. Deze steun kun je krijgen bij een goede coach of therapeut, zie de pagina “Hulp”. Dat kun je voor jezelf doen.

      Sterkte met alles!
      Susan

    • Hallo, hier ben ik dus bang voor. Instanties mogen niks vrijgeven tijdens een scheiding. Er is weinig wat ik op dit moment kan doen om hen te beschermen, het is en blijft hun pa. Hij is een mooie prater, scharmerend uiterlijk. Hij veegt me zo van de tafel bij wijze van spreken😕 dat onmacht gevoel is vreselijk. Hoe kun je aantonen in welke hel je geleefd hebt en nog in verstrikt zit, wie kan hulp bieden of houvast? X

      • Beste Natascha,
        Je kunt op geen enkele manier aantonen dat je in een hel geleefd heb. Je kunt het vertellen. Hopelijk heb je de juiste mensen die je verhaal horen en begrijpen. Als je deze mensen niet direct treft, zoek dan naar iemand die je wel begrijpt. Via deze website kun je de informatie aanvragen van gespecialiseerde coaches en therapeuten Zorg dat je gesteund wordt. Het onmachtige gevoel is groot en onverteerbaar. Dat is waar. Probeer een weg te zoeken, die je helpt. Wat jij kunt doen voor je kinderen is, er voor ze zijn. Dat is al heel wat waard voor een kind.
        Sterkte ermee,
        Susan

      • Co-ouderschap met een ex met narcistische kenmerken is een ingewikkeld proces. En een proces waar je niet van af komt. En soms lijkt het alsof je geen keuze hebt.

        Laat ik je op het hart drukken: Dat heb je wel! En wat Susan hierover zegt, is precies waar het om gaat. Het gaat om JOU en om JOUW kinderen. Als ouder draag je de verantwoordelijkheid om je kinderen als zelfstandige, gezonde en vol vertrouwen volwassenen de wereld in te begeleiden. En wat anderen hierin ook zeggen of doen, jij bent verantwoordelijk voor jouw deel. Wat je situatie ook is. Op dit platform is het thema narcisme, wat de hindernis is op deze weg. Maar als je het even breder bekijkt heeft iedere ouder te maken met hindernissen in het leven, die van invloed zijn op hoe je je kinderen opvoedt. Je bent altijd zelf de regisseur van jouw deel.

        Wat een narcistische manipulator met je doet, is ervoor zorgen, dat het lijkt alsof je geen enkele invloed hebt. Dat is namelijk de basis van de omgang met een dergelijk iemand. Alsof je er zelf helemaal niet toe doet. En je raakt er zo van in de war, dat je je focus verliest. Maar die kun je echt weer terugpakken.

        Laat ik je dit zeggen: Jij doet er toe. Elke dag en altijd. En je hebt altijd een keuze. De keuze om voor jezelf op te komen of de keuze om je te laten manipuleren. En ik weet, dat dat heel simpel gesteld is en dat het veel moeilijker is om je eraan te onttrekken.

        Zodra jij minder tot niet reageert op zijn manipulatieve technieken (stap 1 leer ze herkennen), dan zien anderen uiteindelijk ook hoe hij (zij) is. En als ze het niet zien, jij bent dan zo sterk, dat dat er niet toe doet!

        Kies wat voor vrouw (man), vriend(in), moeder (vader) je wilt zijn en wat jij belangrijk vind in het leven. Dat is het grootste goed wat je je kinderen kunt meegeven. Onvoorwaardelijke liefde. De narcist zal dit nooit ervaren en dat is eigenlijk heel triest. Maar je kunt dit feit erkennen, zonder emotionele bagage. Jij bent er niet verantwoordelijk voor!

  20. Ik wil graag iets met jullie delen, waar ik recent voor mezelf achter gekomen ben. En hierbij durf ik nu ook gewoon mijn naam te vermelden op dit platform. Ik heb tot nu toe mezelf anoniem gelaten.

    Ik ben nu anderhalf jaar weg bij mijn narcistische ex. Hij heeft geen formele diagnose, maar iedere hulpverlener (mediator, advocaat, coach, therapeut) die ik in de afgelopen anderhalf enkele anekdotes meedeelde, bevestigde mijn conclusie of kwam er al dan niet direct zelf mee. In de afgelopen anderhalf jaar zijn er veel momenten geweest, dat ik dacht dat ik letterlijk gek werd. Totdat ik gewoonweg het niet meer over hem kon hebben, zonder lichamelijk te ‘shaken’ en helemaal koud te worden. Dat ik met mijn rug tegen de verwarming moest zitten als ik met een vriend(in) of familielid aan het bellen was om me te kalmeren en op te warmen.

    Weggaan was mijn beste beslissing in de afgelopen 10 jaar. Een einde maken aan een relatie die me diep ongelukkig maakte en waarin ik dreigde mezelf volkomen te verliezen. Het feit, dat ik moeder ben geworden en twee prachtige kinderen heb, maakte, dat ik langzaam weer tot mezelf kwam en ophield mezelf voor te liegen met: “ik kan dit” of “ach, ik ben ook niet de makkelijkste” of “tja, maar hij is vroeger gepest en nu heeft ie me nodig om te voelen, dat er echt iemand van hem houdt” en nog meer onzin!

    Dat je voor iemand wil gaan en er voor iemand wil zijn is 1 ding. Jezelf opofferen voor iemand, is waanzin. Dat hoeft niet en dat mag iemand niet van je vragen.

    In de afgelopen anderhalf jaar ben ik woedend geweest, verdrietig en radeloos. Wist niet meer waar ik het zoeken moest. Heb van alles uitgeprobeerd en kwam in een hele oude pijn terecht. Iets wat is ontstaan vanaf het moment dat ik op de wereld werd gezet. Ik kwam er niet uit.

    Nu voel ik dat ik op de goede weg aan het gaan ben. Het kost gewoon tijd, om de zaken helder te zien en te accepteren, dat dit het is.
    Oeh, wat voelde ik me bedrogen. Waarom moest ik dit leven leiden? Waarom heb ik kinderen met iemand, die niet spoort? Moet ik me wel of niet zorgen maken hierover, gezien het feit we 50-50 co-ouderschap hebben? Waarom moet ik altijd op mijn hoede zijn? En duiken, voor al die projecties die hij op me afvuurt, het liefst in het bijzijn van de kinderen.

    Nu kies ik ervoor, dat hij ook gewoon niet spoort en dat dat betekent, dat ik ook gewoon niet kan verwachten, dat ik op een normale, gezonde en volwassen manier met hem om kan gaan. Dus laat ik het dan ook zo oppakken. En ik kies ervoor om dit in mijn tempo te doen. En om hulp te durven vragen. Niet alleen spuien over wat hij allemaal wel/niet doet. En zien jullie dat wel? Buitenwereld, zien jullie wel dat ik in zo’n twilight zone leef?

    Ik ben hier achter gekomen:
    Als iemand je kwetst en diegene geeft jou niet het gevoel je hierin te erkennen, dan kan het heel moeilijk zijn om die pijn te verwerken (oude koeien…..). Meestal heb je die ander nodig om dit te kunnen verwerken. Een oprecht excuus met daarbij de nodige handelingen waaruit voor jezelf blijkt, dat die ander het goed wil maken. Helaas bestaan er mensen, die je die erkenning niet kunnen geven. Meestal vanuit een eigen onvermogen. In dat geval weet dan dit: Jouw gevoel is echt en terecht, puur omdat jij het voelt. Je hebt die ander niet nodig om erkenning te krijgen voor jouw gevoel. Erkenning van die ander maakt het alleen makkelijker en sneller op te lossen. Het is geen voorwaarde. De erkenning ligt in jezelf en de conclusies die je kan maken over welke mensen je in je leven wilt behouden en op welke manier.

    Dus, ook al doet hij raar en probeert hij me op de kast te krijgen, iets waar hij tot nu toe zeer succesvol in is geweest (en wat hij waarschijnlijk zal blijven doen en proberen), ik hoef dit niet te accepteren, maar ik wil die erkenning uit mezelf halen. Niet meer van hem. Hij hoeft niet meer te bevestigen naar mij, dat het niet klopt wat hij doet en dat het me kwetst. Laat hem, ik kies mijn eigen pad. Op mijn manier en op mijn tempo. Als hij dat niet leuk vind, dan is dat zijn probleem. En als hij dat aan mij wil laten zien, dan doe ik gewoon een figuurlijk stapje opzij. En ik hoef me daar niet meer schuldig over te voelen.

    Momenteel heb ik ervoor gekozen nu even vooral tijd en aandacht aan mezelf te geven. Ik ga naar een voetreflextherapeut (heerlijk en een aanrader, als een kadootje voor jezelf), ik ga naar een hypnotherapeut om weer helemaal in mijn eigen basis te gaan staan (misschien wel voor het eerst in mijn leven) en ik ga naar een coach die gespecialiseerd is in het coachen van (ex)partners van narcisten en kinderen. Want ik erken, dat ik daar toch echt mee te maken heb en dat ik moet leren om te gaan met deze situatie. Want oplossen, is geen optie. Hij verandert nooit, maar ik kan wel veranderen hoe ik hier mee om wil gaan.

    Ik wens jullie allemaal, dat je weer de liefde voor jezelf en uiteindelijk ook voor de juiste mensen om je heen terug vindt. Het leven is veels te mooi om iedere dag met je narcistische persoon te moeten bezig houden. Gun het jezelf en gun je de tijd.

    En ik weet, er zullen nog steeds momenten zijn, dat ik boos en verdrietig ben en verbaasd en bang om wat er allemaal speelt. Ik troost me met de gedachte, dat dat komt, omdat ik NIET zo ben en dat dat een hele fijne gedachte is. En dat ik leer om te kiezen: ik wil er nu niet mee bezig zijn. Ik wil weer genieten en blij zijn en leven vanuit liefde en niet vanuit angst, woede en verdriet. Ik heb alles nodig om mens te zijn en ik mag kiezen waar ik me het meeste mee bezig wil houden. En dat is niet met hem!

  21. Inmiddels iets meer dan een jaar geleden zat mijn vriendje bij mij -voor zijn deur- in de auto. We hadden net daarvoor wat “gerommeld”. Echt seks hadden we nog niet echt gehad, de relatie was redelijk pril. En ik wilde rustig aan doen want had een paar maanden ervoor een relatie met een narcist gehad. Dit vriendje was zo anders, hij was grappig, ik zweefde, hij deed niet uit de hoogte, wilde alles horen over mijn ex. Hoe ik er achter kwam dat die vorige een narcist was, wat het met mij gedaan had, wat ik er over las en wat ik besprak ik mijn therapie. Hij zei door mijn moeilijke periode heen te kunnen kijken, de echte ik de zien en hij wilde graag met mij verder en maakte zich vaak zorgen om me. Zo lief wilde hij weten waar ik heen gevlucht zou zijn als die ander mij zou hebben gestalkt, hij wilde weten wie mijn vriendinnen waren en wat mijn grootste angsten waren. Uren kon ik tegen hem aan lullen. Uren kon ik om hem en zijn macabere sadistische humor lachen. Zoooooo lief!

    Drie weken daarvoor waren we uit geweest. Van te voren had ik getwijfeld of ik wel moest gaan. De laatste keer dat ik met een man uit was (niet mijn partner) versierde hij een andere dame voor mijn neus. Ik had tegen mijn vriendje gezegd als de dood te zijn weer alleen gelaten te worden op een feestje. En toen -op het feestje in een stil hoekje- vlak nadat mijn vriendje zeg maar verkering aan mij gevraagd had…. die enge vent die zijn handen niet thuis kon houden… ik vroeg verbaasd aan mijn vriendje “zag je dat niet?”. Hierop werd hij boos en zei dat hij alleen naar huis wilde. Blijkbaar paste ik toch niet bij hem omdat ik hem zo voor schut gezet had (als een man die niet op zijn vrouw kan passen). Maar euhhhh, niemand had dit toch gehoord en ik vroeg het toch normaal. De tranen liepen over mijn wangen, werd ik nu weer op een feestje alleen gelaten? Ben ik nu mijn kersvers vriendje mijn verliefdheid al weer kwijt?
    Hij bleek mij strak aankijken, kreeg een glimlach om zijn mond, boog naar voren en vertelde mij hoe lief en schattig hij mij vond. Ik had hem verkeerd begrepen en tja…. hij werd zo opgewonden van me. Hij vulde aan dat ik waarschijnlijk ook de verkeerde signalen aan de man gegeven had die zijn handen niet thuis kon houden. Kortom hij had wel goed op zijn meissie gelet, maar ik was niet duidelijk geweest en mogelijk zelf flirterig. (Inmiddels weet ik wel beter, maar toen had ik het niet door).

    Twee weken later nam hij mij mee uit eten. Eigenlijk had hij een afspraak met zijn kinderen, maar wilde mij eerst nog even zien, hij had speciaal vrijgemaakt, zo zei hij. Hij maakte zich namelijk zorgen. Tijdens het lekkere eten (wat ik overigens daarna zelf mocht afrekenen) hoorde ik dat hij het de aankomende tijd zo druk kreeg, hij zou amper tijd voor mij hebben. Omdat hij wist dat ik iemand ben die na mijn ex narcist (die loog en bedroog) erg achterdochtig kon zijn wilde hij dat van te voren uitgelegd hebben. Hij was dus druk druk met werk en hij hielt van mij. Mocht ik toch argwaan krijgen dan lag dat aan mij en dat mocht ik niet te vaak doen anders zou hij een rot gevoel krijgen (de waarheid is: ik woon 700 meter bij hem vandaan, zijn vriendin waar ik geen sikkepit vanaf wist woont 1 uur rijden verderop… zij begon te klagen dat ze hem al maanden amper meer zag en hij moest tijd voor haar vrijmaken).

    Goed, terug in de auto dus… een paar weken later en nog steeds verkering. Voor hij uitstapt geeft hij met een serieuze stem en blik aan dat hij met mij moet praten. Ik kijk hem verschrikt aan en hoor de woorden “ik maak het uit”. Ik zit aan de stoel genageld, hadden we niet net “gerommeld” en lieve woordjes tegen elkaar gezegd? De tranen stromen over mijn wangen en ik baalde als een stekker “ik heb het weer verpest” net nu ik zo’n lieve begripvolle man heb. Weer die starre blik en die glimlach, hij buigt zich naar mij toe geeft mij een kus en zegt dat hij het niet uit wilde maken, maar iets wilde testen. Geheel verward gebeurd er iets in mij wat ik tijden niet meer gehad heb, ik voel mijzelf langzaam uit mijzelf gaan. Mijn vriendje verteld mij dat hij al tijdens iets aan mij ziet, iets wat niet klopt, iets waar hij zich zorgen om maakt, iets wat ik met mijn therapeut moet bespreken. Hij geeft aan dat hem is opgevallen dat ik stem en toon van mensen verkeerd begrijp. Dat ik soms helemaal naast de intentie van mensen zit. Net zoals bij die man die zijn handen niet thuis kon houden, net zoals ik toen dacht dat hij mij alleen zou laten op dat feest en nu had ik weer niet door dat hij het niet meende. Ik had een serieus probleem. Verstijfd en steeds meer uit mijzelf hoorde ik hem aan, gevoelloos “wat zegt hij nu allemaal, ik spoor echt niet, mijn ex had dus gelijk, het lag wel allemaal aan mij”. Mijn vriendje buigt verder naar voren, omhelst mij, fluistert in mijn oor dat de staat waarin ik op dat moment ben (gedepersonaliseerd), hem opwind en dat hij mij daar vaker wil hebben.

    Verdwaasd ben ik 700 meter verderop mijn huis ingegaan om de volgende ochtend nog steeds verward wakker te worden, gelukkig had ik een dag vrij.
    Opeens bedacht ik mij, woordblind is als men een leesprobleem heeft met woorden. Zou er ook zoiets als toondoof bestaan bedacht ik. Dus google is your best friend. En ja hoor het bestaat. Al snel vond ik een link naar een grootschalig wetenschappelijk onderzoek in Nederland mbt toondoofheid en het verkeerd interpreteren van emoties in tonen. Naast dat moest je aan nog een aantal criteria voldoen. Ach jee, ik herkende mijzelf best wel. Ik bellen en de volgende dag kon ik al terecht. Ik hoorde dat toondoofheid best wel zeldzaam is en dat het tegenovergestelde een absoluut gehoor is, wat veel muzikanten zoude hebben (mijn vriendje was muzikant). En ja hoor, niet te geloven. Ik ben 1 van die zeldzame mensen die toondoof is. Uitleg kreeg ik mee, zoals: blinden horen vaak beter en toondoven vertalen lichaamstaal vaak beter. Al met al neem je niet slechter of beter waar dan anderen, maar gewoon anders. Ik besloot aan dit onderzoek deel te gaan nemen. Ik voelde mij helemaal blij: ik ben niet gek, er is niets mis met mij, ik ben niet gek, ik ben toondoof en neem dus emoties in toon anders waar, maar neem al met al niet slechter waar omdat ik het compenseer.

    De dag erop mijn vriendje gebeld en hem gezegd dat hij goed is, dat hij toondoofheid bij mij zag. Tot op de dag van vandaag weet ik niet waarom ik hem niet gezegd heb dat ik lichaamstaal beter vertaal. De week erop wees hij mij steeds vaker op mijn gedrag “ik zou het weer hebben, hem verkeerd begrijpen, ik nam echt verkeerd waar, er mankeerde echt iets aan mij”. Mij begonnen zijn starre blikken, grimassen en niet bij de emotie passende gezichtsuitdrukkingen op te vallen en op een nacht in bed stelde ik mijzelf de vraag “wat zie ik als ik zijn stem, zijn woorden wegdenk”…. en toen zag ik alles. Dit moest wel een man met een relatie zijn, dit moest wel een man zijn zoals mijn ex en zo’n man waar ze op die ene website het.verdwenenzelf over spraken. De volgende dag maakte ik een account aan op Facebook en met wat speurwerk vond ik haar. Ben naar haar toegegaan en heb gevraagd “ben jij de vriendin van…”.

    En dan heel veel shit waar ik niet op in wil gaan…

    Inmiddels dus een jaar later… Hoe kom je eruit heet dit hoofdstuk/deze pagina. Wel: Iris haar boek heb ik pas voor de helft gelezen. Het kan dus zijn dat ik iets ga roepen wat in het tweede helft van het boek staat, maar wat ik nog niet weet. Maar waar ik veel aan gehad heb is het besef dat narcisten en psychopaten al je zwakke plekken weten te vinden. Met een knik van de vinger. Zelf zo goed dat zij door hebben dat ik toondoof was. Als reactie daarop ben ik in kaart gaan brengen welke zwakke plekken zij gevonden hadden alsook welke delen van mijzelf ik dacht kwijt te zijn. Voor mijn gevoel was ik onder andere vertrouwen kwijt, mijn waarnemingsvermogen, mijn onafhankelijkheid. Net zoals Iris zegt: leg het terug… heb ik schuldgevoel en schaamte zoveel mogelijk terug gelegd. Maar juist die punten die ik dacht dat gestolen waren heb ik toegeëigend. Alles wat ik dacht kwijt te zijn, bestempelde ik als mijn kracht (anders had hij het niet willen pikken), maar alles wat hij ooit aanwees als mijn zwakke plek (en waar ik het mee eens ben) ben ik nu aan het ondersteunen met mijn kracht. Bijvoorbeeld: belangrijke gesprekken doe ik alleen nog face to face, zodat ik er bij kan kijken. Mbt mijn waarnemingsvermogen prijs ik mij gelukkig dat the bom dat ik hem na 7 weken door had. Mbt afhankelijkheid ben ik op zoek gegaan waarom ik zo snel in de macht van die mannen kon zijn, ik kwam er achter dat ik al door moeder “getraind” was en dat ik meer wil weten over de term codependency. Van narcisme wist ik geen reet, nu wel een jaar lang heb ik gelezen, gehuild, mij verwonderd, nu ga ik met mijn kennis vrijwilligerswerk doen. Enzovoort enzovoort.

    Wat lullo dacht dat hij goed was in omdraaien, wel ik kan dat dus ook! Ik let verantwoordelijkheid terug en pak terug wat van mij is. Of misschien is de volgende zin beter: er is een dekentje over mijn mooie ik kwaliteiten gelegd en nu ben ik het dekentje aan het verwijderen en zie dat de boel eronder niet weg gerot is, maar gerijpt.

    Misschien een tip voor anderen om ook dingen in kaart te brengen en om te draaien.

    Maar hoe dan ook, voorlopig geen mannen meer voor mij. Ik zou niet durven.

    Groetjes en bedankt voor het lezen.
    E.

    • Beste E,
      Je bent al een eind op weg naar zelfkennis, maar er is nog een hoop te winnen. Misschien ben je inmiddels beland bij Hoofdstuk 5. Je zit op dit moment in een proces om te leren van jezelf. Wie ben ik, wat past bij me en wie wil ik zijn? Dat verloopt in fases en soms zit het even tegen. Soms zit het te vaak tegen. Je kunt even afstand nemen van relaties totdat jezelf uit een persoonlijke vraagstuk bent. Geef jezelf aandacht en niet de ander (draai het om). Zodat je weet wat je aankan, waar je staat en dat je goed voor jezelf kan zorgen. In Hoofdstuk 5 wordt beschreven hoe je dat doet, de verantwoording terugleggen. En hoe belangrijk het is als je jezelf weer leert vertrouwen. Uiteindelijk ga je altijd met jezelf door, en veel relaties zijn tijdelijk. Door goed in jezelf te investeren leer je jezelf goed kennen en sta je steviger en krachtiger. Dan blijf je helderder nadenken en dat is handig. Wat ook herstellend is om te investeren in je ‘gezonde’ netwerk, in de ‘normale’ relaties en vriendschappen, zodat je je leven kan leven op een fijne manier. Ga aan de slag en wordt wie je bent. Leer jezelf kennen en ontwikkel. Het zit al in je!
      Succes ermee, Susan

      • Beste Susan,

        Dank voor je uitvoerige reactie. Oops… je weet me wel op heterdaad te betrappen. Ik ben iemand die als het beter gaat snel over wil gaan tot de orde van de dag (en daardoor mijzelf voorbij ren en het cruciale finale werk daardoor wel eens oversla met alle mogelijke terugvallen van dien). Your right: investeren in jezelf maakt mij krachtiger. Ik ben al van werk veranderd, een hobby aangegaan en volg daarvoor een cursus, vrijwilligerswerk gestart, mijn oude vrienden van vroeger opgezocht (en het warme bed bleek op mij gewacht te hebben), maar soms voel ik mij nog te klote. Echt helen betekend ook dat ik de tijd moet gaan nemen om mijn “werk” gedegen af te gaan maken. Er is inderdaad nog een hoop te winnen. Dank voor dit inzicht!

  22. beste Susan
    ik begrijp en ik wens je heeeeeeel veel succes met alles.
    sorry dat ik niet uitgebreide reageer ik kan het momenteel niet wat ik zit zelf erg diep momenteel.
    ————————-
    mijn man is nu bijna 8 jaar geleden overleden hij was een alcoholist en sinds ander halfjaar geleden en nu ik het boek heb van herstellen van narcistische mishandeling word het mij meer en meer duidelijk. ik heb 3 zonen met de oudste 2 heb ik zo goed als geen contact
    ik word niet meer uitgenodigd voor een verjaardag want die houden ze niet, maar later kom je er achter dat ze wel een verjaardag hebben gehouden, waar ik niet welkom was en mijn jongste zoon had ook geen uitnodiging gehad ik zit hier heel erg mee, want dan komt er bij mij de vraag van
    wat heb ik allemaal fout gedaan in de opvoeding van mijn kinderen,
    waarom liegen de kinderen zo tegen mij?
    waarom ben ik niet welkom bij mijn eigen kinderen? vooral nu hun vader niet meer leeft.
    waarom zien de kinderen en mijn schoonfamilie niet van wat er echt is gebeurd, wie hun vader en wie hun broer was en hoeveel verdriet ik er nog van heb.
    waarom verteld iedereen dat ik roddel als ik mijn waarheid over mijn man vertel en ziet de fam dit als de familie slecht makken. ik weet het momenteel niet meer. ik weet momenteel niet meer welke weg ik moet bewandelen wat ik nou goed?
    zijn mijn kinderen ook narcistisch? net als bijna mijn ex schoonfamilie. die veel liegen en de andere overal de schuld van geven.
    ik stop even want het word mij even te veel
    Riky.

  23. Beste Iris.
    Nu ik therapie krijg gaat het gelukkig wat beter tussen ons.
    Mijn man heeft in ieder geval wel een geweten.
    Toch heb ik het er nog vaak erg moeilijk mee; hij weet niet dat ik weet dat hij een paar keer per week achter de computer naar pornofilmpjes kijkt.
    En wat daar te zien is probeert hij bij mij uit; ik besef nu dat dat al jaren aan de gang is…
    Hij verwijt mij ook dat ik nooit eens tegen hem zeg dat ik van hem houdt, nee, dat is zo gek niet als je dit weet..
    En dat ik maar een saaie vrouw ben…..
    Ik weet niet hoe ik hier mee om moet gaan; het gaat redelijk nu maar als ik dit bespreekbaar zou maken is het natuurlijk weer helemaal mis…
    Ook de hulpverlener ( maatschappelijk werkster) weet niet wat wijs is…
    Dankjewel.

  24. goede dag. klinkt beetje cliche maar net als voor anderen heeft me deze site (verhalen van lotgenoten) mij enorm geholpen. 3 jaar heeft me in beslag genomen er vanaf zo’n figuut af te komen. mede dankzij zijn fout om (net als een van de vrouw hier) politie in te schakkelen omdat ik gek werd omdat ik twee kleine (1 en 2) met hem heb werd besloten dat ik moest voor paar dagen weg (van mijn huis) omdat ik een gevaar voor gezin vormde. ben ik in dakloze centrum beland omdat ik niet genoeg geld had op deze moment om naar hotel te gaan. met politie busje weggebracht…. eindelik toen ik thuis kwam hulp verleners stonden tegen mij omdat hij zo lief bedoelde dat allemaal. je wordt voor een gek uitgemaakt. toen heb ik geeisd (heel lief en onderdanig) dat hij weg uit huis moest om onze gezin te redden. ik wist dat het enige oplossing is geweest om van hem eindelijk na 3 jaar af te zijn. en zo kreeg ik jeugd zorg op mijn rug etcetc heb ik dat doorstaan en netjes me eruit gewikkeld. het is moeilijk om door te zetten want hij kan zo lief zijn. verhalen van anderen helpen mij om moedig te zijn. mijn vraag is (hij heeft laatst tijdens zijn bezoek aan kinderen mijn voet gebroken moet ik nu de hele zomer in gips lopen met een schroef tot de rest van mijn leven) kan hij gevaar voor mij en mijn kinderen vormen gezien het feit dat hij allimentatie moet betalen. we zijn in 2013 gescheiden en toch door mijn stomme naiviteit ben ik verder met hem gegaan. zou zon iemand je kunnen vermorden en je kinderen om allimentatie niet te moeten betalen? misschien is het beter dat ik vanaf zie? voor onze veiligheid? bedankt lieve lotgenoten

    • Beste Maya,

      Wat een heftig verhaal. Wat zou het toch fijn zijn als ik je echt kon helpen. Je zat in het web van je huwelijk en gelukkig ben je daar uit, maar er niet los van. Hij laat het niet rusten en nu is hij boos, omdat hij alimentatie moet betalen. Zo boos, dat hij je voet breekt. Dat is buiten alle grenzen van normaliteit. Verschrikkelijk.

      Wettelijk gezien moet hij gaan betalen. Ik kan je situatie niet goed inschatten, maar probeer alle contact met hem te mijden. En er een derde persoon bij te hebben, als er toch een confrontatie komt. Zo voel je misschien wat veiliger. Dat is belangrijk omdat hij fysiek geweld gebruikt.

      De vraag voor je alimentatie: Ik zou zeggen: je hebt er recht op en je kinderen zijn nog jong. Je hebt het nodig. Ik begrijp je overweging. Je wilt geen gevaar lopen. Loop je geen gevaar meer als je de alimentatie niet hoeft? Ik denk het niet. Dan zoekt hij wel iets anders.

      Ook zou ik steeds melden bij jeugdzorg/politie wanneer hij over de schreef gaat. Ook weet ik dat het vaak zinloos lijkt, maar je weet nooit of je het nog nodig hebt in de toekomst.

      Ik wens je veel sterkte,

      Susan

  25. ik dacht na twee jaar heen en weer geslingerd te zijn de knoop te hebben doorgehakt om toch echt de scheiding in te zetten. Met twee kleine kinderen, veel gezamenlijke verplichtingen, maar vooral nog steeds het gevoel dit niet te willen erg moeilijk en daardoor nog steeds niet overtuigend… Ik ben al ver, maar nog niet helemaal. ik ben sterker, heb me uit het isolement getrokken, heb meer financiele zelfstandigheid etc
    Een narcistische partner (zo, ik zeg het), er langzaam ingeslopen/ naar buiten gekomen door grote veranderingen en onzekerheid , alle voorbeelden zo herkenbaar, woedend maar niet gewelddadig.
    En nu krijg ik weer een charme offensief… groot charme offensief… het lijkt met geweten… Ik weet dat het onderdeel kan zijn van juist dat patroon… en weet niet of hij volhoudt en of het lukt… maar het verwart me; juist omdat hij nu toch uit zichzelf de stap heeft gemaakt naar een therapeut… en dat wordt overal gezegd; hij kan alleen aan zichzelf werken en moet die stap zelf willen maken… wat is de kans?

    • Beste verward,

      Wat is de kans in deze Russisch roulette? Wie zal er aan het kortste eind trekken? Het charme offensief voelt zo goed en is zo tijdelijk. Je hoopt waarschijnlijk op dat moment dat het goed komt, misschien geloof je er zelfs in voor dat moment.
      Het is begrijpelijk, je hebt twee kinderen. Je weet niet wat je staat te wachten. Je weet wat je hebt. Is dit wat je wilt voor jezelf?
      Geestelijke mishandeling is zo tergend en slopend. Je onderbuikgevoel zegt het misschien al: dit is niet goed voor je. Het klopt niet.
      Toch gaat hij naar een therapeut. Krijg je dan weer hoop? In veel gevallen windt de narcist de therapeut/ behandelaar om zijn vingers en zal tegen jou zeggen: ik heb er wat aan gedaan. Aan mij ligt het niet.
      Feit blijft, dat je je niet gelukkig voelt. Verdiep je in de materie, zodat je begrijpt hoe hij zijn spel speelt. Dan begrijp je dat verwarrende gevoelens erbij horen. Lees het werkboek van Iris goed door en doorzie wat er gebeurt.
      Het zal je sterker maken en je weet dan wat je kans is.
      Sterkte ermee,
      Susan

  26. Toch wil ik het even kwijt, sinds begin dit jaar het contact met ouders en broers en zussen verbroken, contact met zussen en broer gaat ook niet die geloven mijn moeder… Zien niet wat er werkelijk gebeurd. Begin dit jaar was mijn zoon jarig, hij kreeg van elk gezinslid een cadeau opgestuurd ook van mijn moeder en vader. (Ik weet door ervaring dat mijn moeder alles beslist met goede ‘bedoelingen’. Ik ken haar goed genoeg om te weten dat ze heel aandoenlijk iets gezegd kan hebben in de trant van: “Die kinderen kunnen er niet aan doen… voor hen vind ik het heel sneu…” Of: “Stuur die kinderen maar cadeaus dan kunnen ze later nooit zeggen dat het aan ons lag dat hun moeder geen contact meer wilde… en tja eerlijk is eerlijk ik weet niet wat ik mis gedaan heb..”
    Nu is mijn dochter jarig en de eerste cadeaus zijn er weer. (Voor mijn verjaardag was er trouwens geen post).
    Ik voel me zo beroerd daardoor (Dat ze zich liefdevol opstellen door cadeaus te geven, ik weet dat ze uiteindelijk helemaal niet zo liefdevol zijn). Ze stellen zich zó liefdevol op. Ik weet en zie heus wel het narcisme erin… maar toch geeft het me een gevoel dat ik nu wel helemaal verplicht ben om de schuld op mij te nemen. De cadeaus geef ik wel gewoon aan de kinderen maar voor mij is het heel moeilijk hen uit te leggen dat oma echt niet goed voor mij is en dus ook niet voor hen. (Ik ben een tijd lang of beter gezegd altijd depressief geweest, vorige jaar heel erg depressief dankzij mijn moeder en heb hun echt een poos veel te veel aan hun lot overgelaten. Nu genees ik eindelijk en nu kan ik hen al een stuk meer bieden aan aandacht en een schoon huis etc.)

    • Beste Verdriet,

      Jij weet hoe het verhaal in elkaar zit. Je hebt jarenlang ervaren hoe manipulaties je gevoel ondermijnen. Je weet dat het niet klopt, en concreet is er aan de buitenkant niets te zien. Alles lijkt perfect en jij zit met een dubbel gevoel. Misschien wil je je kinderen ook ‘waarschuwen’ en behoeden voor deze manipulaties.

      Je wilt uitleggen hoe het voor jou is geweest, zodat zij je keuze zullen begrijpen. Je wilt jouw ervaring delen met je kinderen. Jouw ervaringen horen bij jou. En niet bij je kinderen, hoe moeilijk het ook is. Ik lees ook dat je het heel goed doet. Je geeft de cadeaus aan je kinderen. Je belemmert het niet. Het voelt oneerlijk omdat het omkoopcadeaus zijn. En dat voel je vanuit elke vezel in je lijf, en bewijzen kun je het niet. Je kinderen zullen hun eigen weg hierin moeten zoeken. En het is moeilijk voor hen. Want ze snappen het niet. Zij hebben geen ‘last’ van de manipulatieve omkopingen.

      Blijf bij jezelf. Zeg rustig tegen de kinderen dat het contact is zoals het is. Oma stuurt cadeaus voor hun verjaardag. Voor jou is het niet goed om contact te hebben. Dus voorlopig is dit wat het is. Wees je bewust van de schuldvraag: je bent niet schuldig aan je mishandeling. De daders zijn schuldig. Jij niet. Jij hoeft het ze niet te vergeven. Je moet wel verder leven. En dat doe je goed. Geloof in wat je al bereikt hebt en achter de rug hebt. Grote keuzes (contact met je ouders verbreken) voor jezelf. Wees trots, dat mag je zijn!

      Sterkte, Susan Veenstra

  27. Ik herken al de verhalen zit er nog midden in omdat er een kind in het spel is die ik bijna weer thuis had, maar door de narcistische vader weer ernstig is geboycot. Nu nog steeds geen hulp voor mijn dochter,al diverse malen uitgesteld door de instanties het enige wat er gebeurt is dat er voor kinderen enorme wachtlijsten zijn die slachtoffer zijn van narcisme maar voor volwassenen zijn er wel genoeg projecten. Ik moet keihard voor haar vechten omdat de instanties heel lang op zijn hand waren en uiteindelijk op mijn hand maar toch weer positief contact met vader afdwingen Kind wil het lang niet meer ze wil naar haar ouderlijke huis en er staat weer ots en uithuisplaatsing. De uithuisplaatsingen hebben tot niets geleid ze bleef woedeuitbarstingen hebben en dat gebeurde bij mij en dan pakken ze je kind weer af en krijgt weer geen therapie. Het is gekomen sinds de bedreigingen en bezoekuren van vader Nu heeft ze daar geen last meer van maar alles wat er gebeurd is komt bij mij terecht en ondanks alle positieve dagbehandelingen etc word ik als incapabele ouder gezien en ook rapportages van psychiatrische problematiek terwijl dat echt niet meer aan de orde is bij mij alleen emotieregulatie is mogl. Mij diverse malen laten onderzoeken maar de positieve rapporten worden weggeschoven moet de taal machtig zijn en in hun eigen taal terug praten. Maar narcisme wordt niet altijd herkend ze kunnen zich uitstekend verwoorden en de hulpverleners nemen het klakkeloos over. Mijn kind mag gelukkig voor de 2e keer voor de rechter spreken en hoop dat ze haar eigen advocaat krijgt. Die hel heeft mij te lang geduurd eerst woonde mijn kind 9 jaar bij mij toen werd ze bij haar vader geplaatst en met alle hulpverlening waar ik om gesmeekt had en niet kreeg daarna werd ze uithuisgeplaatst bij vader en heeft nog een half jaar in een pleeggezin gezeten waar ik gelukkig haar nog veel meer zag en ben in langzame terugkeer naar het ouderlijke huis terug kwam Alles leek positief maar nog steeds geen therapie voor wat het kind allemaal heeft meegemaakt. Nee ze vonden alleen structuur en veiligheid belangrijk maar niet haar emotionele toestand en constant moeten overleven en alleen bij haar dierbaren zich kan uiten. Het wordt tijd dat de ervaringsdeskundigen en ook de profs opnieuw samen gaan werken er zal dan minder leed zijn i.p.v van met termen gooien van kopp kind parentificatie loyaliteit heb ik allemaal al gehad ik wil dat er aan mijn kind wordt gedacht en hoe zwaar het is om een kind van een narcist te zijn. En ik die als ouder ook beslist haar tekortkomingen heeft heeft jarenlang therapie nodig gehad en werk nog steeds aan mezelf maar krijg als nog mijn kind niet thuis dus dubbel vechten en ben blij dat er lotgenoten zijn en toch nog mensen en hulpverleners bestaan die het wel allemaal begrijpen en je eigen netwerk hebt. Maar dat je dubbelgestraft werd en nog dat is de doelstelling van de narcist die vindt dat je alles van hem afpakt dus jij mag niets en dan zegt een hulpverlener “hij is veranderd hoor”. Naïviteit kan ik absoluut niet gebruiken en ik moet je zeggen als je met instanties te maken hebt moet je heel erg uitkijken dat zij je ook niet psychisch murw maken zodat je kind niet meer bij jou geplaatst kan worden dit is mij toen overkomen en nu moet ik van het imago af komen en dat ik best wel veel aankan en alle rapportages doorspitten goede advocaten nodig hebben. Blij dat ik hier mijn verhaal kwijt kan en zoveel begrip is ook voor alle andere lotgenoten. ===

  28. Hoi

    Ik ben Caroline en heb hier eerder gepost. Ik probeer nu weer afstand te nemen van mijn narcistische moeder omdat ik er geestelijk en lichamelijk onderdoor ga maar durf niet gelukkig te zijn, heb het gevoel dat dat niet mag van haar, dat ze dan jaloers is ofzo. Heb nu ook lichamelijke klachten en zij is nu boos op me dat ik niet kom met Kerst omdat ik daar in de Assepoester rol zit Zussen hebben me ook veel aangedaan en wordt nooit uitgepraat, ik ben het slechte kind en woon in dezelfde woonplaats als moeder. Nu heb ik steeds meer weerstand om daar te zitten met Kerst.

    Toen ik vorig jaar met Kerst niet kwam belde mijn zus, daar ben ik nu ook bang voor zij is ook narcistisch. Ben bang als ik niet opneem dat ze voor de deur staat met een cadeautje, (deed ze vorig jaar ook, bellen en zie ik als manipulatie, normaal kijkt ze niet naar me om) mijn zussen wonen verder weg en ik mag het hier opknappen met moeder. Nu stap ik uit mijn rol en ben bang van geklier van omgeving, haar kennissen bijv die zich ermee bemoeiden dat ik er niet heen ging vorig jaar. Ook die werken continu op mijn schuldgevoel. Mijn moeder houdt me door haar manipulaties en chantage verantw voor haar welzijn. Nu ik met Kerst niet kom geneert ze zich t.o andere mensen en probeert dit bij mij neer te leggen.

    Ik wil helemaal los van dit verhaal en aan mezelf werken en gelukkig worden, maar dat zij me het geluk niet gunt (weet niet of ik dit verkeerd zie) en omstanders klieren etc voelt als bedreigend. Voel me soms nog slecht en schuldig dat ik nu aan mezelf moet denken. Ik wilde graag liefde van moeder maar had steeds ruzie etc.

    Alle reacties zijjn welkom,

    sterkte allemaal,

    groetjes
    Caroline

      • ja Daantje dat vond ik ook maar ik dacht gelijk dat het weer aan mij lag, stom dat ik het niet in een keer van me af kon zetten. Nu gaat het eindelijk beter met me.groetjes van Caroline

  29. Hallo allemaal,

    Na ruim 4 jaar ellende is mijn ex naar een andre woonplaats vertrokken, hij woont nu bij zijn huidige vriendin. Een stukje bij de kinderen en mij vandaan. Niet na eerst nog even zijn sporen nagelaten te hebben.
    Vorig jaar, hij had geen grip meer op mij. Ik heb mijzelf het betere negeren aangeleerd. Is hij zich gaan afreageren op mijn dochter. Het begon et minder alimentatie aan haar te betalen, zonder overleg. Zij heeft eerst nog uitgeprobeerd of dat ging, lukte niet en is zelf het gesprek aangegaan. Keer op keer werd hij boos en leidde zo’n gesprek tot een flinke ruzie. Tot zijhet LBIO is gaan laten innen. In een keurige mail heeft zij het haar vader in een mail uitgelegd. Zij mocht direct haar spullen halen en de sleutel inleveren. Dat was half juli. In oktober lag er een brief van een advocaat voor mijn dochter op de mat. Een heftige tijd brak voor haar aan. Uiteindelijk zag hij in dat zijn plan niet zou lukken en is de “zaak” gestopt. Vlak daarna is hij uit ons dorp vertrokken, als een dief in de nacht. Mijn zoon, die af en toe nog bij hem kwam, vertelde dat zijn vader ging verhuizen.
    Mijn dochter is door alles zwaar beschadigd, heeft een hele fijne psychologe, die e.e.a. Heeft ingeschat als zijnde een narcistische vader. Ooit zal het goedkomen, hoop ik. Zij kan zo enorm depressief zijn, helaas ook manipulatief. Dit gedrag herkent zij, zij wil dit niet.
    Mijn zoon is zwaar teleurgesteld in zijn vader, gaat hier wel anders mee om. Is erg introvert, dus is niet altijd duidelijk voor mij wat er door hem heen gaat.
    Wat kan ik nu het beste doen voor mijn kinderen? Behalve dan er voor ze te “zijn”?

  30. Beste mensen,
    Vorig jaar, ongeveer rond deze tijd, kwam ik erachter dat mijn moeder en waarschijnlijk ook mijn broer ernstige narcistische karaktertrekken hebben. Of erger. Het was nooit gezellig bij ons thuis. Dat is een understatement.
    Met behulp van de website “Het verdwenen Zelf” , het bijbehorende werkboek, idem workshop en een hele goede (lees in dit geval ook vooral hele lieve) psychotherapeut en een handje vol hele lieve mensen om mij heen, die het ook inzien, heb ik hier duidelijkheid over gekregen en handvatten gekregen om hiermee te dealen.
    Ik ben 46 jaar en heb ik met deze wetenschap voor het eerst het gevoel dat de oorzaak voor alle toestanden die we in de familie hebben beleeft niet bij mij ligt. Daarmee heb ik een heel stuk rust gekregen bij mezelf. Het slijt allemaal een beetje in. Wennen is hier de verkeerde uitdrukking.
    Ik neem afstand. Maar het houdt nooit op. Er is wel wat of er komt wel wat (toestanden). Ik heb al geen contact meer met mijn broer en zus. ( Mijn vader is jong overleden )
    Nu heb ik ook aan mijn moeder aangegeven dat ik ook liever geen contact meer met haar wil. Ik vind dat heel moeilijk om dat te zeggen. Ik kan het, denk ik, ook niet.
    Zij is het daar hélemaal niet mee eens en wil het contact niet opgeven. Haar reactie hierop switcht van heel boos zijn en tegen mij schreeuwen tot zielig doen en verdriet faken. ( ook in die volgorde en nu voor mij heel herkenbaar ). Ik laat het niet meer zo binnen komen en probeer het langs me heen te laten gaan. Probeer, want het lukt niet. Ik weet dat het moet uit zelfbescherming.

    Helemaal buiten het bovenstaande om; Nu ik ouder wordt probeer ik mij enigszins te spiegelen aan mijn moeder. Wat heb ik van mijn moeder geërfd, qua persoonlijkheid? Qua doen en laten? Houding? Ik denk dat iedere dochter dat doet bij haar moeder, na verloop van tijd. Zo van, waar kom ik vandaan, wie ben ik en waarom ben ik wie ik ben.
    Maar ik zie totaal geen overeenkomst, ik zie geen herkenning van haar in mij, ik voel geen liefde bij haar, ik voel geen hartelijkheid bij haar, ik voel geen band met haar. Wat ik met haar heb zijn gemeenschappelijke herinneringen. Maar als ik heel goed naar haar kijk, zie ik helemaal niets. Geen persoonlijkheid, geen liefde, geen empathie. Wat ik zie is iemand die op basis van gewoonten, zich spiegelen aan anderen en d.m.v. trucs het leven doorkomt. Ik zie een grote leegte.
    Dit ben ik niet, hiermee heb ik totaal geen overeenkomst. De leegte in haar, is ook een leegte in mij. De leegte dat ik geen empathie, liefde, gevoel heb meegekregen van mijn moeder. Ik moest / moet het allemaal zelf maar uitzoeken. Zij heeft geen idee.
    Ik voel dat ik geen moeder heb. Dat is een groot gemis. Ik heb daar last van. Al met al heb ik de vinger kunnen leggen op dat verdriet en kan ik het onder woorden brengen. Maar als snel vraag ik mezelf wat hiervan de gevolgen voor mij zijn als persoon. Wat mis ik nog meer? Wat ben ik misgelopen in mijn persoonlijke ontwikkeling?
    Gekke vraag misschien, maar hebben jullie daar ervaring mee?
    Ik zoek sociale interactie in bv. hondenclub en handwerkclubje en gelukkig mijn werk. Maar verder houd ik het graag rustig, misschien mede door mijn burn-out van vijf jaar geleden. Ik ren niet meer zo hard ergens achter aan. Ik ben vreselijk gek op mijn grote honden. Heb een paar vrienden en vriendinnen sinds de lagere school, die ik af en toe zie. Dat is leuk. Maar verder heb ik het gevoel dat ik me terug trek. Ik ben graag alleen. De rust en stilte is een verademing na al die toestanden en burn-out. Ik ben niet depressief, wel een beetje verdrietig. En een beetje bang dat ik vroeg of laat toch in een depressie raak. Voorkomen is beter dan genezen.
    (Lees-)tips en trucs zijn van harte welkom!!

  31. Wat een verdrietige levensverhalen allemaal. Erg dat levens zo verwoest worden. Dat het zelfvertrouwen van mensen zo onderuit gehaald wordt.
    Ik verkeer nu in een lastige positie. Ik moet binnenkort een gesprek aan met deskundige over ons kind samen met mijn ex. Ik ben bang dat ik niet geloofd ga worden in dit gesprek, dat mijn ex gaat liegen of mij zo er neer gaat zetten, dat ik gewantrouwd ga worden. Heeft iemand tips, tips voor hoe ik recht overeind blijf staan. Dat ik me niet laat intimideren? Ik wil namelijk in staat zijn zo goed als mogelijk voor de belangen van de kleine op te kunnen komen. zonder emotioneel te blijven.
    Ik word nu namelijk al misselijk bij de gedachte met mijn ex om de tafel te moeten.

    • Hallo Rikkie, Mijn ervaring is dat als je zelf rustig blijft en bij je eigen verhaal, de ex/narcist zichzelf vastdraait met zijn gedrag, het filtert zichzelf eruit zeg maar. Een goede deskundige pikt dat op.

  32. beste Rikki,

    beste tip die ik je kan geven is zorgen dat jij weet wat voor jou belangrijk is.

    Niet gaan invullen hoe je ex gaat doen. Snap en weet dat hij er niet zit om het jou gemakkelijk te maken. En weet, dat je niet op alles hoeft te reageren. Het wordt toch geen gesprek, dus je mag best stiltes inlassen. Focus op jezelf en op wat jij belangrijk vind voor je kind.
    Ga niet mee met de wedstrijd.

    Schrijf voor jezelf op wat je wil bereiken. Het gaat je helpen je vast te houden aan je verhaal.

    En bedenk maar zo: laat hem maar proberen jou op te jutten. Laat hem maar lelijke dingen zeggen over jou. Waarom energie steken in iemand, die geen respect voor je heeft? Wil je echt goedkeuring van hem? Ben assertief! Je kan het. Jij bent de mama en jij weet wat goed is voor je kind.

    Ik wens je veel moed en kracht!
    Sharon

  33. Waar je alert voor moet blijven is dat hij zal proberen om je onderuit te halen, dit kan zijn door ergens over te liegen in het gesprek. Ga hier niet op in en hou het bij jezelf.
    Praat alleen in het belang van je kind.
    Hou even een pauze van drie tellen alvorens je antwoord geeft.
    Hij verwacht dat de oude jij daar zit, maar als je laat zien dat je daar zit met de nieuwe ik dan raakt hij van slag.
    Ik hoop dat je er wat aan hebt.
    Succes!

  34. Wat mij altijd helpt is op schrijven wat ik zeggen wil.
    Dan lees ik dat gewoon voor,want dan kan ik niet afgeleid worden,en niemand kan mij onderbreken. En het dwingt de ander om te luisteren.
    Daarbij is het voor jezelf ook veiliger,want je wordt niet verleid om dingen te zeggen waar je later zelf ook weer spijt van krijgt,omdat dat juist het gene is waar de narcist je toe zal proberen te verleiden.
    Daarbij kan het ook heel goed zijn,om met een vertrouwd iemand in een rollenspel het gesprek vast te gaan “spelen”
    Jij weet precies wat de ander gaat doen en proberen,dat kun je op deze manier voor zijn.
    Je zult dan zeker zelf sterker zijn.
    Dat ben je al,alleen hij weet dat nog niet.
    (en misschien weet je dat zelf ook nog niet…)

  35. Beste Rene en Sharon,
    dank voor jullie reactie. Ik kan hier zeker iets mee.
    Ik ga inderdaad zaken op papier zetten en proberen me niet uit balans te laten brengen. Hoe moeilijk dat ook zal worden.

  36. zoooo, ik heb weer twee vreselijk energie-drainende dagen achter de rug. Eerst met het regelen van een schoolmaatschappelijk werkster voor mijn jongste dochter die niet goed in haar vel zit. Deze dame heeft zich niet aan haar afspraken gehouden en vader betrokken bij de kennismaking met mijn dochter. Ik was razend. Vervolgens een appje van de ex die nu doet alsof hij alles in gang heeft gezet. Grrrr
    Vervolgens krijg ik een very nasty statement van zijn zus op mijn Facebook profiel, omdat ze een reactie op een post volledig misgeinterpreteerd heeft.
    Ik heb de hele familie en alle mensen die ik via hem heb leren kennen ontvriend.

    Gelukkig snappen mijn vrienden mij en zien ze wat er gebeurt en snappen ze dat de situatie waar ik in zit soms hopeloos ingewikkeld is. Ik heb vrienden die ook mij kritische vragen stellen en dat waardeer ik.

    Een aantal van hen hebben echt tijd nodig gehad om mijn verhaal een plek te geven, waarbij ze de absurditeit snappen. En nog schrikken ze wel eens als ik weer meer loslaat over wat er daadwerkelijk is gebeurd.

    Ik heb lange tijd, in het belang van de kinderen, getracht de deur open te houden richting zijn familie, maar nu ben ik er mee klaar.

    Ik ga beter voor mezelf zorgen, zodat ik lekker in mijn vel zit en daardoor een nog betere band met mijn kinderen op te bouwen. Zij moeten hun eigen pad bewandelen (Susanne, dit vertelde je me al vorig jaar en je hebt zo gelijk).

    Ik ga me niet meer verdedigen en ik wil me niet weer zo uit balans raken als in de afgelopen 2 dagen.

    Ik wens jullie allemaal sterkte en energie!!

  37. Ooit zat ik in mislukte therapie… met hertraumatisering tot gevolg na eerst een verkering van 5 maanden met een narcist en die erop, waar ik 7 weken wat mee had, bleek een psychopaat.

    De website het verdwenenzelf heeft mij geholpen, het boek later ook. Voornamelijk om dingen helder te krijgen mbt eerste ex en moeder. Het boek van Jan Storms paste meer bij die tweede, die als psychopaat zijnde niet zo erg narcistisch was.

    Om er uit te komen heb ik veel stappen gezet en ik loop nu nog bij een therapeute uit dit netwerk.
    Ik heb stappen gezet om de stoornis te leren kennen, stappen om uit mijn isolement te komen, stappen om mijn financiën weer verder op de rit te krijgen, stappen richting actief worden voor mensen met dezelfde ervaring en stappen gezet om er achter te komen wat ik deed of liet wat resulteerde in waarom zij mij uitkozen. Pff wat een reis. Laatst hoorde ik dit volgende liedje live gezonden worden. Ik was daar met mensen die ik heb leren kennen in een club (1 van mijn stappen om uit het isolement te komen). Het liedje roerde mij, het deed pijn, tranen van herkenning…. ik ben een blauwdruk van mijn jeugd…

    Met dank aan mijn narcistische moeder.

    Maar ook tranen van hoop, hoop op de verandering.
    Hier is het liedje (het eindigt met hoop ;-)).

    Mij helpt het, wie weet 1 van jullie ook.
    //www.youtube.com/watch?v=W1BFjaXeNS4

  38. Bij punt 2 lees ik, als je zeker weet dat het om een persoonlijkheidsstoornis gaat.
    Dit alles lezende is mij veel duidelijk geworden. Maar zeker weten doe je toch pas als er een diagnose is gesteld en dat gebeurd nooit want hij / zij mankeert niks. Jij bent degene die niet helemaal bij zijn hoofd is…

  39. Hallo,
    Wat je zegt is waar. Ik ben 12 en half jaar mishandeld geweest op de 3 termen. Ja na 11 maanden weg te zijn denk ik soms dat ik gek word..zelfmoord..het gevoel dat ik nog steeds niet genoeg doe..dat niemand mijn pijn woede kortom gevoelens mag zien horen of voelen… het is een heel eenzaam gevoel. Ik klap constant helemaal dicht. Ik haat mezelf als ik in de spiegel kijk. Zijn woorden en daden blijven in mijn hoofd spoken.niemand begrijpt me. Iedereen zegt leer er mee leven… kujk niet achterom. Toch heb ik geen knop. Ja ik ben nu bij mijn jeugdvriend mijn droom …en toch ik blijf bang , bang iets te doen of zeggen zodat er iets verkeerd ga lopen. Ik voel me een vrouw met een stempel op mijn hoofd. Ik hoor nu super gelukkig te zijn. Ik begrijp niet waarom ik er blijf azn denken. Maar jij ,jij begrijpt me. Ik zeg tegen mijn therapeuten ” je moet het geleefd hebben voor je mij kan behrijpen…” die woorden beschreef jij ook. Ik dacht dat ik alleen was die zo dacht. Nee dus.. een zelfhulpgroep bestaat niet…spijtig. ik heb veel onbegrip en voor de kinderen ook. Ik ga om de 2 weken naar de bezoeksruimte waar ik onbegrepen ben. Ook voor mijn waarschuwingen. Ik ben vastberaden om aan te tonen wie hij echt is. Ik ga te vroeg gaan zodat hij mij ziet en ik weet zeker na al zijn doodbedreigingen , dat hij het niet zal kunnen laten mij verrot terug te slaan. Ja ben doodsbang nig altijd doch… voor de vrijheid van mijn kinderen … ik zal mij verrot laten slaan zodat iedereen eindelijk ziet wie is en dat wij de waarheid spreken . Nooit zal hij mijn kinderen nog slaan emotioneel mishandelen !! Zo lang ik leef.
    Grs bloemy

  40. Sommigen gaan ook nog denken dat je gestoord bent en dat het aan jou ligt. Sommige therapeuten zijn nog erger. De kern van de zaak laten ze liggen en zijn er op uit om je kapot te maken. Het lijken zelf wel geestelijk gestoorde criminelen. Niet de narcist komt in een psychiatrisch ziekenhuis maar diegene die het overkomt. Ze verspreiden nog een negatief imago over je en iedereen gelooft het. Als je het bij en woonbedrijf zegt dat de narcist van je heeft gestolen krijgt diegene die het heeft ondergaan de schuld ervan. Ook slachtofferhulp spreekt hun hier niet op aan en de politie heeft mij er ook mee laten zitten. je krijgt na een trap na en ze zien je als ziek en zielig. Aan de kennissen wie ik het zei die reageerden als lampenpitten en waren passief. Zij zagen het niet als zo erg. Ik dacht ik ga maar langs deuren bellen maar na uitleg begreep men het ook niet dan te denken dat het om oude rommel ging die de narcist had weggegeven maar dat was het absoluut niet. Ook dingen waar ik emotioneel aan gehecht was heeft de narcist schaamteloos gestolen met geweld waar ik bij was. Slachtofferhulp wil er zich van af maken door te zeggen dat zij een verkennend gesprek hebben gehouden en dat zij er niets aan kunnen doen. De narcist is vogelvrij, Zij kunnen alles maken of dat denken ze en die ander helemaal niets. Het feit dat men zo alleen staat en zo veel onbegrip van de buitenwereld krijgen en dan met name ook van de geschoolde beroepsgroepen. Zij gaan aan de kern van het probleem voorbij en denken dat jij het probleem bent. Al je zei dat de narcist weg moest gaan deed de narcist dat niet. Altijd negatief commentaar op wat je deed en niets deed je goed. Altijd commentaar op kleding uiterlijk en kapsel en wat je deed. Alleen hun opvattingen tellen maar die van de naaste niet..Ik hoop dat er meer geschreven wordt in tijdschriften die voor een gewoon publiek toegankelijk zijn en niet alleen voor ingewijden en ingewikkelde essays. Ik hoop dat het wordt voorkomen en dat men het tijdig zal in zien dat het niet aan hun ligt maar aan die ander die zo is en die je wil doen laten twijfelen aan je waarnemingsvermogen. Op den duur weet en zie je het niet meer. Het kost kracht om in zo”n relatie te zitten, en om er een punt achter te zetten. Het gaat zo sluipend en subtiel het gevoel is dubbel. Er zijn dan toch ook nog dingen waar je het voor doet. Ik hoop dat ze het herkennen voordat ze iemand toelaten er omgang mee te hebben. .Zoals herkenningspunten en wanneer de alarmbellen gaan rinkelen om vervolgens actie te ondernemen zodra het nog kan. Eenmaal binnengelaten en ze laten je niet weer los of je kunt je maar moeilijk uit hun macht bevrijden. Ik ben helemaal afhankelijk gemaakt en uitgezogen en financieel benadeeld.

  41. Hoi, ik ben Caroline en heb hier vaker gepost. Ik probeer afstand van mijn moeder te nemen en ben daarvoor ook op zoek naar steun omdat ik in isolement zit. Ben er geestelijk en lichamelijk ziek van maar als ik afstand neem voel ik me schuldig en heb daar weer buikpijn en stress van. Weet niet of er iemand is die dit herkent? Als ik bij haar ben doet ze zielig/chagrijnig/ongeinteresseerd wat meveel pijn doet. Erover praten is niet mogelijk want alsik zeg dat ze me pijn doet is het weer zielig voor haar etc. Ik raak zo in de war van dit gedrag. Ben ook bang voor haar verwijten/manipulaties etc.
    bedankt,
    groetjes
    Caroline

    • Hallo Caroline,

      Ik snap heel goed hoe jij je voelt. Afgelopen kerst na 34 jaar eindelijk het contact verbroken met mijn ouders. Moeder narcistisch en mijn vader praat haar precies na. Zoveel jaar verdriet gehad zovaak gewild dat ik het contact kon verbreken maar dat lukte niet.
      Nu eindelijk wel maar poeh vooral de consequenties, geen contact met ouders en broer maar ook de rest van oma, ooms, tantes ze hebben allemaal een oordeel over mij dus ook die losgelaten.
      Nu bijna een jaar verder en het is bevrijdend om niet wekelijks te horen op een slinkse manier dat jij niet goed bent alles fout doet, ondankbaar bent want ze bedoelen het goed.

      Waar ik nu het meest tegen aanloop is mijn vrienden en omgeving en hun onbegrip ze vinden dat ik in therapie moet want mijn boosheid, verdriet enz belasten mijn 13 jarige zoon. ( maar voor breken contact waren die emoties erook)
      Het verleden van mij heeft niks te maken met zijn puberteit en als dat wel zo is helpt het mij niet om die verwijten te krijgen voor mijn herstel.
      Ze vinden ook dat mijn verwerking te lang duurt. O daar kan ik pissig over worden een vriendin loopt al jaar thuis burnout door pesten op werk en ik zou 34 jaar moeten verwerken in paar maand.

      Ik kan echt enorm in de verdediging schieten als mensen mij het gevoel geven dat ik iets moet of moet veranderen, mijn denkwijze niet goed is enz. Ik wil het graag op mijn tijd en voorwaarden doen en proberen die 34 jaar hersenspoeling om te zetten naar: ik ben goed genoeg, ik doe er wel toe, ik stel wel iemand voor, niet alles is mijn schuld. Maar dat heeft tijd nodig. Merk dat mijn omgeving me dat moeilijk gunt.( mijn man wel hoor die is echt heel lief)

      Nu zit ik op punt om een vriendin die dat eigenlijk niet is ook uit mijn leven te laten want het levert mij niets op.

      • Hallo,

        Bedankt voor je reactie, ik vind het heel naar de problemen waar je nu tegenaan loopt maar ik weet ff geen oplossing want zit zelf erg in de shit, sorry. Ik kan niet breken met mijn moeder dan voel ik me te schuldig, ze is 86 en alleen en woont in dezelfde woonplaats, ik ben het zwarte schaap vh gezin geloof ik. Door mijn eenzaamheid vind ik het ook moeilijk om afstand te houden en ze betaalt sommige dingen voor me wat ik liever niet heb. Dus ik vind afstand nemen al moeilijk ben wanhopig, vefdrietig en onzeker want de relatie verbetert niet. Aan de telefoon doet ze normaal en als ik bij haar ben zielig en chagrijnig waardoor ik in de war raak.

        Ik vraag dan wel of ze niet gezellig of normaal kan doen want tegen haar kennissen en rest vd familie doet ze zgn “normaal”maar dan zet ze n masker op. Ik heb net weer gezegd dat ik niet zo vaak kan komen als ze zo doet en dan zegt ze weer dat zeniks goed doet en speelt ze slachtoffer. Ik word er psychisch gestoord van. Mijn zussen wijzen me af en negeren me waardoor ik niet naar n familie bijeenkomst wil en met kerstmis daar is mijn ma dus kwaad over en praat mij n schuldgevoel aan dat ik me niet populair maak bij de familie. Maar dat was ik toch al niet bij mijn zussen. Zij hebben me ook veel aangedaan terwijl ik hen nooit iets gedaan heb. Mijn vader is dus overleden voor de duidelijkheid.

        Ik ben erg in de war sorry dat ik geen goede feedback kan geven,
        Groetjes
        Caroline

  42. De relatie is net over, ik ben weg. Eerst een opname gehad. Ik hen zoveel verdriet en boosheid in me. Niet alleen naar hem. Waarom heb ik mezelf dit aan laten doen? Altijd op mn tenen lopen, mn uiterste best doen. De confrontatie maar niet aangaan want dan werd t nog erger. T schelden t voor schut zetten. T gelieg en gemanipuleer. Maar nog vraag ik me af wat ik dan niet goed genoeg deed. Hoesten durfde ik niet meer snachts want dan werd hij boos en maakte me expres wakker daarna. Uitgeput ben ik totaal naar de kloten.

    • Oh ik zit in het zelfde! En het is een emotionele roller coaster en het ene moment gaat het beter dan het andere! Samen staan we sterk! Ervaringen delen helpt…

  43. Hoi Caroline,
    Ik herken dit wel.
    Het gedrag wat jij al jaren meemaakt is een gewoonte geworden , en hoe vreemd het ook klinkt jou lichaam en geest heeft dit nodig.
    Je zult moeten afkicken van dit gedrag.
    Je wilt terug naar het “vertrouwde” gedrag van je moeder ook al is dit een fout gedrag.
    Je kunt het vergelijken met een vrouw die altijd geslagen wordt door haar man en telkens weer bij hem terug gaat…. want hij is zo.lief als hij mij niet slaat.

    Gr Rene

  44. Ik heb met tranen in mijn ogen dit artikel gelezen. Het is een zeer complexe situatie waar ik in zit en er lijkt geen einde aan te komen. Ik vind dan ook dat dit veel meer bij instanties, therapeuten, psychologen enzovoorts onder de aandacht gebracht moet worden. Mijn grootste frustratie ligt namelijk bij het feit dat mijn ex ze allemaal om de tuin lijd.

  45. Ik heb 19 jaar met een narcist geleefd. Hij heeft me alles ontnomen m’n familie m’n vrienden m’n energie m’n levenslust. We hebben zes kinderen en sinds drie weken ben ik vrij ik ben met hulpverlening aan een andere woning in een andere stad gekomen. En nu is er rust en word ik daar juist onrustig van. Het lijkt wel alsof ik depressief aan het worden ben. Voel me zo waardeloos. Echt een hopeloze kneus en hij appt me vanwege de kids en steeds blijf ik me maar verantwoorden en wil ik goed gevonden worden. Das toch helemaal achterlijk? Echt ik keek hier met de kids zo naar uit en nu zak ik weg.

    • Beste Petra,
      Terugzakken mag, dat hoort bij het proces van opklimmen.

      Je bent al zover: weg, inzicht in de situatie, eigen huis. Echt om trots op te zijn! Ik weet zeker als je dat allemaal al voor elkaar hebt, dat je ook weer zelfverzekerd(er) uit deze dip gaat komen.

      En dat willen blijven pleasen ben je zo lang gewend dat doe je automatisch weer. Wat goed dat je doorhebt dat die gevoelens bij je spelen. Niet te streng voor jezelf zijn hoor! Dat heb je namelijk helemaal niet verdiend.

      Sterkte!

    • Dag Petra, ik heb dat gevoel ook gehad. Jouw levenslust komt terug hoor. Probeer te achterhalen wat je zelf leuk vindt en handel ernaar. Bv luister naar de muziek die jij graag hoort, doe een dansje, maak foto’s, bak een taart… Alles wat jij wilt! En probeer er van te genieten. Succes.

    • Hai Petra, ik zit nu in het zelfde proces heb een heel lang bericht geschreven maar kan het niet vatten in woorden lijkt het! Hou vol je komt er doorheen, tenminste dat is wat ik mijzelf voor houd! Die rust en dat gevoel van leegte ken ik. Je bent zo gewend geweest te reageren op hem, dat nu dat niet meer nodig is je in een gat lijkt te vallen! Heel veel sterkte!

  46. Goede middag, ik lees veel op deze site. Ik heb 14 jaar een relatie gehad met een narcist. Ik was zo gek op hem dat ik alles ging doen om het gezellig te maken etentjes tegelen vakanties en vanalles met z’n kinderen. Vanaf het begin van de relatie merkte ik al dat er dingen niet klopte. Ik kreeg voor niks waardering en hij vond alles wat ik deed normaal. Als ik vroeg waarom zie je mij niet staan en kun je je niet inleven in mij, dan hoorde ik stelselmatig stel je niet aan je wist waar je aan begon etc. Dan legde hij woorden in mijn mond en refereerde hij aan zijn kinderen als ‘je hebt natuurlijk weer geen zin in mij. Kut kinderen’ dat heb ik nooit gezegd, wel dat ik het soms moeilijk vond en dat het niet vanzelf gaat en dat ik een beetje begrip fijn zou vinden. Er is zo veel gebeurd woede uitbarstingen omdat ik zei wat hem niet zinde of als ik met vriendinnen praatte over ons. Zodra hij dat hoorde werd hij woest. Als ik verdrietig was dan zei hij altijd stel je niet zo aan en hou op slachtoffer te spelen. Ik werd alrijd behandeld ik vans teen was en als hij boos was en ik achter hem aan liep dan kreeg ik een duw om mij uit z’n buurt te krijgen. Hij kon zich dan uren boos opsluiten in de slaapkamer of op de wc. Of hij reed boos weg in de auto en zette zijn telefoon uit. Wat er aan het eind gebeurd is, de druppel, is dat ik verliefd werd op iemand anders iemand met een lief hart die interesse toonde in mij en mijn situatie. Wat mijn ex toen heeft gedaan om mij te straffen is echt heel heel erg. Hij heeft allemaal leugens verspreidt over mij en waarheden verdraaid en dat naar iedereen gestuurd die ik ken, zelfs naar m’n werk. En dit is maar een fractie van waar ik mee te maken heb. De escalatie ging verder. Hij zegt nu nog steeds dat hij mij terug wil maar In gedrag laat hij anders zien. Hij heeft iedereen in z’n kamp getrokken en ik sta et alleen voor. Mensen geloven mij niet aangezien ze hem kennen als de perfecte man. Zelfs na het vericht dat ze met eigen ogen hebben gezien geloven ze eerder hem!! Ik was er altijd voor z’n kinderen en deed alles voor de relatie. Wist vaak niet wat ik aantrof qua bui en deed alles om hem niet boos te maken. Het rare is dat Ik geneigd ben de leuke momenten te onthouden en al die nare eenzame momenten dat ik op internet aan het speuren was naar het feneomeen “liefdeloze man” naar achteren schuif. Ik twijfel aan m’n eigen oordeel en kan niet meer zien wat normaal gedrag is. Sorry voor het lange bericht maar ben na een jaar nog totaal van de kaart. Als ik zei zullen we aan onze communicatie werken etc dan was ik degene waaraan alles lag en als hij boos was lag dat aan mij. Net als het uren negeren was teneinde raad en en merk dat ik nog helemaal vast zit. Kan ik nog oordelen over normaal en abnormaal? Nu niet en weet niet meer hoe dat te vinden.

  47. Dag Bloem,
    Verschrikkelijk wat je hebt ondergaan en ik herken mezelf daarin. Ruim een jaar, genoeg om me onderuit te halen maar te weinig om niet te stoppen.

    Heel herkenbaar het niet communiceren, niet met je vrienden over jullie mogen praten (imago schade), het zwart maken.
    Ik kreeg ook de bedreiging dat als ik ”verder graafde” dat hij dan in mijn verleden zou graven maw. mijn vrienden zou benaderen.
    Nu heb ik niets te verbergen, maar hij die oh zo lief en aardig voorkwam bij anderen en waar ik toch een ontzettend leuke man aan had overgehouden, een oude liefde van 50 jaar terug, waar ik geen argwaan jegens koesterde, en nu heb ik het uit gemaakt. Op jouw leeftijd, je had het nog zo leuk kunnen hebben. Ja voor hun, maar niet voor mij die in deze relatie zat.
    Nog steeds gelooft niemand me.
    Soms krijg ik de argwaan door subtiele ontkenningen van mensen of hij ze al benaderd heeft. Ik heb geen idee. Ik word al net zo argwanend als hij steeds was (hackers op internet, betalingen via een pasje bij de supermarkt, alleen contante betalingen doen in het buitenland, etc. )
    Maar ik weiger fobisch te worden vwb vertrouwenskwesties.
    Het enige wat ik heb gedaan al mijn pc’s, mobiel, etc. van een nieuwe veiligheidscode voorzien want het bleek dat alle apparatuur met de zijne in connectie stond …..

    Als je het boek van Iris leest, en ik kan je aanbevelen : Pesten en treiteren van Marie-France Hirigoyen (wat eigenlijk alleen maar over narcisten gaat als werkgever, ouder, partner waar je het meest me van doen hebt) en Het drama van het begaafde kind door Alice Miller, dan zul meer inzicht krijgen in wat er gebeurt en handvatten krijgen hoe je jezelf weer op de rails zult krijgen.
    Een ding ervaar ik (nu na 2 maanden) : slapen, kennis vergaren, ook al eet je niet, kom tot rust.
    De inzichten helpen je om je krachten van voor die tijd weer te herkennen. Zij zijn immers leeg en parasiteren op jouw : intelligentie, empathie, gevoeligheid en kracht.
    Val je weg, dan krijg je het zwaar te verduren en zullen ze je belagen (laster, stalking). Ook de stilteperiodes zullen minder zwaar wegen wanneer je weet waar ze dit om doen.
    Verwarring zaaien, voor zichzelf mompelen, halve zinnen zeggen waardoor jij als tegenpartij de rest gaat invullen en zij dus nooit iets hebben gedaan, zodat je aan jezelf gaat twijfelen en je hele fundament gaat verliezen, maakt dat je afhankelijk wordt van hun en niet buiten de deur gaat zoals jij. Kom je uit die put, dan eten ze weer jouw energie op.

    Ik ben in gesprek gegaan (om kosten te besparen) met mijn huisarts, om de 14 dagen. En met een psychologisch verpleegkundige die mij weer in het leven zet qua structuur, activiteiten, etc. Ik wilde niet veel tijd verliezen en eerlijk gezegd ga ik als een speer.
    Ik kan nog steeds niet goed eten (bruinbrood te zwaar, alleen vla en melk), neem ipv medicatie (oxazepan) een wijntje te veel om die onrust niet te voelen (de wijn kan ik straks wel weer laten staan, na alle vermoeidheid, maar hoe dat gaat met medicijnen, geen idee hoe dat is om te ontwennen).

    Mijn hart en hoofd zijn leeg. Waren helemaal leeg, maar nu kan ik weer lachen en mijn humor ontplooien, ideeen ontwikkelen ook al komen die niet echt tot een echte uitvoering. Maar de administratie en chaos in mijn huis na een jaar (bij hem was het altijd chaos in huis en administratie) begint opgeruimd te raken, heerlijk!!! Om iets op te bergen loop ik nog steeds af en toe 10 x op en neer en baal daar vreselijk van omdat ik dan weer vergeten ben wat ik eigenlijk wilde doen, maar vorderingen maak ik. De buitenwereld snapt niets van mijn verhaal. Hij was de aardige, lieve, bescheiden narcist itt Trump die outgoing en agressief is in zijn attitude (het mooiste vind ik momenteel dat andere europese landen na de video van Nederland : America first, but Holland second, en nu volgen Duitsland, Denemarken, Belgie, Engeland met hun gelijkwaardige video).

    Kijk hoe nu ook mensen op het vakgebied van psychologie/psychiatrie in de usa reageren en zich niet meer in kunnen houden, politici die zich ten dele durven uitspreken want de narcist is wraakzuchtig.
    Schwarzenegger, geweldig . Hij heeft de toko van Trump op filmindustrie overgenomen en behaalt lagere kijkcijfers wat mr USA wereldwijd aankondigt en Schwarzenegger reageert met video : Zullen we ruilen mr USA van baan. Jij je toko weer terug en ik jouw baan. Dan zal de wereld weer kunnen slapen.

    N. zullen niet in therapie gaan omdat zij het beter weter. Maar als je om je heen kijkt dan barst het van deze mensen en er komen er steeds meer.

    In de usa zeggen ze : hoe komen we ervan af?
    Dit is het jaar van de Haan voor de oosterse wereld. Jaar van oorlogen en natuurrampen wordt voorspeld.
    Dus wrs alleen als de wereld vergaat of dat er iemand is die het aandurft om deze wereldleider uit de wereld te helpen.

    Probeer naar je eigen krachten te kijken en koester die.

    Stichting Zijweg heeft mij gezegd (een ambassadeur) een jaar met een narcist kost je minstens 3 jaar om ervan af te komen maar je zult er nooit helemaal van genezen.
    Dus count your blessings.
    En kijk eens naar gaslighting om te zien hoe de n. tewerk gaat. Je zult het nooit meer vergeten en wrs ook nooit meer met zo iemand in zee gaan.
    Dat is wat ik ervan heb geleerd. Naast nog beter te luisteren naar de signalen die ik oppakte maar goed wegpraatte. Liefde maakt niet blind. Je wilt blind zijn.
    Ook wij als partners hebben laten gebeuren wat er is gebeurd.

    Veel kracht en liefde toegewenst.
    Mirjam

  48. Ook voor mij een heel herkenbaar verhaal, lijkt bijna alsof je het over mijn ex hebt. Ik zat er na de relatie helemaal doorheen, heb hulp gezicht (psychiatrie zit voornamelijk vol met slachtoffers, degene met het zieke gedrag heeft hier geen last van en laat zich veelal niet helpen). Gedurende de therapie begon ik in te zien dat er ook een voedingsbodem aan mijn kant was wat mij een perfect doelwit voor zo’n man maakte. Ik had al in mijn vroege jeugd te maken gehad met narcisme; koude uitsluiting etc. Uiteindelijk in de GGZ hulp terecht gekomen en cognitieve gedragstherapie ondergaan. Een jaar verder en ik sta er weer aardig. Ik weet weer wie ik ben, wat ik kan en wat “normaal” is. Kan grenzen stellen en loslaten, radicaal accepteren en het kleine kind in mij verzorgen. het is een hele weg, maar absoluut eentje die ik met beide handen heb aangepakt en waar ik weer mezelf terug heb gevonden. Je bent verwond, verward, geschoffeerd, emotioneel verwaarloosd en beschadigd. Omarm het proces en zoek hulp, er is een uitweg. Terug naar wie je was zal niet meer gaan, alles wat je meemaakt is wat je nu bent. Ik heb een betere versie van mezelf gevonden en die staat zo stevig dat mij dit niet meer kan gebeuren. Heel veel sterkte!

    • Hallo, heeft iemand hier ervaring met een narcistische ex als vader? Ik heb er één, maak me ontzettend zorgen om mijn kind en krijg geen voet aan de grond bij hulpverlening en mn dossier lijkt te summier om een rechtszaak om eenhoofdig gezag tot goed einde te brengen.

      Iemand tips?
      Alvast bedankt!

      Groet Meike

  49. Hallo..
    Nu achteraf gezien…weet ik dat het jaren kost.
    Nog verbonden door de kinderen…
    En de jongste heeft onlangs voor nu definitief afstand van hem genomen. Het heeft haar veel energie gekost…is ook een proces. Zoals met alles een proces is. Het was moeilijk voor haar.. maar ze zegt nu ook..mama jij hebt mij zo goed geholpen. Ik heb haar gezegd dat ik heel veel van haar hou en super trots op haar ben….ze gaf mij een knuffel en drukte mij bijna fijn. Sommige dingen kun je niet in woorden uitdrukken…dat is gevoel.
    Ik zelf heb een traject van 3 jaar psychologe achter de rug. En heb in het begin na de scheiding zoveel artikelen gelezen over narcisme.
    Ik heb sterke kinderen…die steeds sterker worden. Ben zo reuze blij en trots op ze.
    Contact is er niet meer met ex….geeft zoveel rust. Ik was vaak ondersteboven…bang…boos…verdrietig etcetera etcetera na contact met ex of als er iets met de kinderen gebeurde.
    En nu we het boek definitief min of meer kunnen sluiten…merk ik dat er nog onzekerheid…onrust etc bij mij zit.
    Ben uiteindelijk bij een homeopathe terecht gekomen en zoals zij zegt…je bent nog bezig met de nasleep van je huwelijk. Het eerste gesprek voelde enorm goed.
    Nu op weg naar een veel sterkere zelfverzekerdere vrouw. Nog even geduld hebben met mezelf….alles is een proces.

Geef een reactie