Voor slachtoffers die dwingende controle en narcistische mishandeling meemaakten is dat niet zo makkelijk en vanzelfsprekend. Als ze dit eerder probeerden dan ging de pleger enkel meer mishandelen.
Ook al is er nu veiligheid, ook in normale relaties blijft het vaak een beladen punt.
Herken je dit? Dat anderen je (goed bedoeld) aansporen gewoon een grens aan te geven, maar dat dit helemaal niet zo makkelijk is?
Je kan niet zomaar even die knop omzetten. Trauma gaat in het lijf zitten. Het hoofd zegt: ‘ik geef nu gewoon even een grens aan’. Het lijf zegt: ‘NEE! Doe het niet’. En deze waarschuwing had een belangrijke functie.
De associatie werd; grenzen stellen betekent gevaar. Het hele systeem mag mee genomen worden in het feit dat binnen normale relaties het stellen van grenzen (op een constructieve manier) veilig is.
Stap voor stap, met het oog op wat er in het lijf gebeurt.
Voor het kunnen stellen van een grens moet er enige veiligheid zijn; in contact met de ander en in jezelf.
Slachtoffers mogen ontdekken wat hun grenzen zijn en hoe ze deze kunnen communiceren zonder zich schuldig te voelen of angst te ervaren voor de gevolgen. Het herstel van dit vermogen is een langzaam proces. Herwinnen van vertrouwen in jezelf en in relaties waarin grenzen wel gerespecteerd worden.
Wil je meer informatie over trauma en dwingende controle? Ontdek ons netwerk, onze publicaties, mijn boeken en onze overige diensten via deze website.
Met dank aan Denise Hagmeijer voor de illustratie.
5 reacties op ““Geef gewoon je grenzen aan!””
Dit is zo herkenbaar. Ik zat in een situatie waarin iemand echt over mijn grenzen ging en iedereen zei, dat laat je toch niet over je kant gaan! Maar ik vond het zo eng om een grens te stellen. Heb hier met mijn therapeut naar gekeken, die begreep het en kon me helpen wat er vanbinnen gebeurde. Legde uit dat het wel voelde als gevaar maar dat dat een oude ervaring was. Nu door deze tekening en blog is het me nog duidelijker geworden, bedankt.
Ik heb uiteindelijk wel een grens gesteld en die persoon reageerde daar wel goed op. En zo hoort het ook met normale mensen, dat leer ik steeds meer.
Ik zette een grens tegen een lotgenoot met wie ik goed kan opschieten. Vervolgens was ik bang om haar te verliezen. Verwachtte dit al, maar ze schreef met blijdschap: “Wat eerlijk!”
Betreft een bedrijf is het echt wel lastiger. Die willen geen grenzen. Als ik een nette brief schrijf dat ik één maal per jaar de meterstanden wil doorgeven, krijg ik om de drie maanden de mededeling dat ik mijn meterstanden moet opgeven. Ik negeer ze nu net zoals ze mij negeren.
Wat ik heel prettig vind om te merken bij mezelf is dat ik op mijn strepen durf te staan als er eens kritiek komt op mijn verhalen. Dat ik me dan niet persoonlijk aangevallen voel, maar rustig kan overwegen wat en hoe ik erop zal reageren. En me nadien ook niet rot ga voelen.
Maar in het verleden was dit heel anders hoor!
Net wat je zegt Iris, om – gezonde – grenzen aan te geven is er enige veiligheid nodig. Het kan in bepaalde situaties van levensbelang zijn om eerst te zorgen voor een veilige plek. Dat heb ik jaren geleden zelf ondervonden. Dan is het eerst een kwestie van zien te overleven.
Vanuit een veilige plek kun je, met behulp van betrouwbare mensen en/of therapie, leren dat je grenzen mag aangeven, ja zelfs moet leren aangeven. Vooral in het begin is dat heel eng. Je voelt jezelf juist heel slecht en hard als je dit voor het eerst gaat doen. Het is nodig om dat vervelende gevoel te leren verdragen. Maar àls je dan stapje voor stapje went aan het aangeven van grenzen, dan groeit je zelfbeeld en mag je leren trots te zijn op jezelf.
Eerst moet je je grenzen kunnen voelen
Hallo, ik ben hier nieuw, maar getriggerd door wat er gezegd wordt.
Grenzen geven kon ik heel lang niet: te bang, te onzeker.
Nu kan ik het beter, maar het gaat niet altijd goed. Ik merk dat ik soms zo boos kan worden wanneer iemand de zorgvuldig door mij gegeven grens over gaat, dat ik weer teveel doorschiet in mijn reactie en waarschijnlijk te duidelijk en heftig reageer. Oud zeer waar een ander niet op zit te wachten. Dit was met een collega op m’n werk. Ik heb er behoorlijk last van gehad. Ik werd op het matje geroepen wegens mijn ongepaste, heftige reactie. En dat haalt dan weer alles terug van vroeger waar ik zogenaamd niet deugde.
Dan moet je sterk in je schoenen staan, jezelf rustig maken, de kluwe wol van emoties ontrafelen. Het blijft een ingewikkeld proces.
Fijn om hier te lezen dat ik niet alleen ben:)