Hoe herken je trauma?

Trauma toont zich in je leven via de volgende symptomen:
  • uitstelgedrag
  • weerstand
  • moeite met concentreren (wattig hoofd)
  • je nooit goed genoeg voelen
  • angst om te mislukken
  • moeite met het vragen van hulp
  • verstrooide gedachtes
  • alles moeten plannen
  • angst voor succes
vrij vertaald door Iris Koops
Herken je een of meerdere van deze signalen?
Wees mild voor jezelf en beweeg stapje voor stapje richting herstel op een tempo dat bij jou past.
Zoek je hulp bij je herstel? De boeken ‘Herstellen van narcistische mishandeling’ en ‘Je leven in eigen hand; verder na narcistische mishandeling’ worden door slachtoffers veelal omschreven als levensveranderend. Je bestelt ze hier >>> https://verdwenenzelf.org/boeken/

Psychisch geweld en economische kansen

Dit is een gastblog van Mirjam

Sinds kort durf ik uit te spreken slachtoffer te zijn van psychisch geweld. In mijn geval gecombineerd met fysiek geweld. Het gekke was dat ik liever in elkaar geslagen werd dan dat er non-verbaal, verbaal agressief gedrag om me heen was. De spanning dat er onverwachts woorden of blikken op mij konden worden afgevuurd die een vernietigende uitwerking hadden waren oncontroleerbaar. Ik kon niet zien waar die vernietiging zich nestelde. Ik kon er niet voor wegduiken zoals ik bij het slaan mijn handen voor mijn hoofd kon houden om het te beschermen. Zoals ik na fysiek geweld mijn blauwe plekken kon zien en langzaam weer zag verdwijnen waarmee de pijn ook een soort van verdween. Op school uitte ik mijn gevoel van machteloosheid in brutaal en onverschillig gedrag waar docenten gek van werden en geen adequaat antwoord op hadden, behalve mij uit de klas te sturen waar ik dan vervolgens op een bankje in de gang mocht overdenken wat ik fout had gedaan. Om na de les mijn excuses aan te bieden en te beloven in een volgende les netjes aanwezig te kunnen zijn, wat ik natuurlijk niet deed. Een enkele docent vroeg zo nu en dan hoe het met mij ging. Hij leek verder te kijken dan mijn gedrag. Dat voelde als dodelijk eng, want natuurlijk vertelde ik niets over mijn thuisfront, te bang voor de gevolgen als mijn verhaal bij mijn ouders terecht zou komen. Lees verder “Psychisch geweld en economische kansen”

Terugblik 2022

Nog een paar uur op de klok voordat het nieuwe jaar aanbreekt.

Wij kijken terug op een intensief, maar waardevol 2022. Bekijk het overzicht van de highlights door op onderstaand plaatje te klikken >>>

http:// 2022

Het was een jaar waarin we volop invulling hebben kunnen geven aan onze doelstelling om het herstel van slachtoffers van psychisch geweld op de juiste manier te faciliteren en waarin we meer professionals hebben bereikt dan ooit. Dat is belangrijk omdat er nog een grote slag te slaan is in het verrijken van kennis en de daaropvolgende juiste daadkracht als het gaat om de begeleiding van slachtoffers van intieme terreur.

We verkochten boeken, gaven workshops, verschenen ook dankzij voormalig voorzitter Tako Engelfriet vaak in de media, spraken op congressen en vulden onze websites en social media met nuttige inzichten.

Aan alle websitebezoekers; dank jullie wel voor jullie betrokkenheid. Dat betekent veel voor ons en geeft ons de motivatie om ons ook volgend jaar vol in te zetten.

‘Spoken word’ huiselijk geweld

We naderen het einde van het jaar. Dit leek ons een mooi moment om deze video met jullie te delen. Een ‘spoken word’ over huiselijk geweld.

โ€œ๐˜๐˜ฌ ๐˜ป๐˜ข๐˜จ ๐˜ฏ๐˜ช๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ธ๐˜ข๐˜ต ๐˜ซ๐˜ฆ ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฅ ๐˜ช๐˜ฏ ๐˜ฎ๐˜ช๐˜ซ,
๐˜ฎ๐˜ข๐˜ข๐˜ณ ๐˜ท๐˜ฐ๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ฅ๐˜ฆ ๐˜ข๐˜ญ ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ญ๐˜ข๐˜ฏ๐˜จ๐˜ฆ ๐˜ต๐˜ช๐˜ซ๐˜ฅ,
๐˜ฅ๐˜ข๐˜ต ๐˜ท๐˜ญ๐˜ข๐˜ฎ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ต๐˜ซ๐˜ฆ ๐˜ฅ๐˜ข๐˜ต ๐˜ฃ๐˜ณ๐˜ข๐˜ฏ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฌ๐˜ข๐˜ฏ ๐˜ช๐˜ฏ ๐˜ฎ๐˜ช๐˜ซ,
๐˜ฅ๐˜ข๐˜ต ๐˜ธ๐˜ข๐˜ด ๐˜ช๐˜ฌ ๐˜ฌ๐˜ธ๐˜ช๐˜ซ๐˜ต.

๐˜๐˜ฌ ๐˜ป๐˜ข๐˜จ ๐˜ฏ๐˜ช๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ธ๐˜ข๐˜ต ๐˜ซ๐˜ฆ ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฅ.
๐˜๐˜ฆ๐˜ต ๐˜จ๐˜ช๐˜ฏ๐˜จ ๐˜ฐ๐˜ฐ๐˜ฌ ๐˜ฉ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ญ ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ฆ๐˜ช๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ช๐˜ซ๐˜ฌ.
๐˜‘๐˜ฆ ๐˜ฃ๐˜ญ๐˜ถ๐˜ด๐˜ต๐˜ฆ ๐˜ฏ๐˜ช๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ฉ๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ท๐˜ถ๐˜ถ๐˜ณ ๐˜ช๐˜ฏ ๐˜ฎ๐˜ช๐˜ซ,
๐˜ฎ๐˜ข๐˜ข๐˜ณ ๐˜ฅ๐˜ฐ๐˜ฐ๐˜ง๐˜ฅ๐˜ฆ ๐˜ด๐˜ต๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฅ๐˜ด ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ด๐˜ต๐˜ถ๐˜ฌ๐˜ซ๐˜ฆ ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ณ.
๐˜Œ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ด๐˜ต๐˜ถ๐˜ฌ๐˜ซ๐˜ฆ ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ณ ๐˜ท๐˜ข๐˜ฏ ๐˜ธ๐˜ช๐˜ฆ ๐˜ช๐˜ฌ ๐˜ธ๐˜ข๐˜ด ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ธ๐˜ช๐˜ญ๐˜ฅ๐˜ฆ ๐˜ป๐˜ช๐˜ซ๐˜ฏ.
๐˜๐˜ฌ ๐˜ป๐˜ข๐˜จ ๐˜ฏ๐˜ช๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ธ๐˜ข๐˜ต ๐˜ซ๐˜ฆ ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฅ,
๐˜ข๐˜ญ ๐˜ป๐˜ข๐˜จ ๐˜ฅ๐˜ฆ ๐˜ธ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ฅ ๐˜ฐ๐˜ฎ ๐˜ฎ๐˜ฆ ๐˜ฉ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฏ,
๐˜ฅ๐˜ข๐˜ต ๐˜ฆ๐˜ณ ๐˜ช๐˜ฆ๐˜ต๐˜ด ๐˜ฏ๐˜ช๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ฌ๐˜ญ๐˜ฐ๐˜ฑ๐˜ต๐˜ฆ,
๐˜ช๐˜ฆ๐˜ต๐˜ด ๐˜ฏ๐˜ช๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ฑ๐˜ญ๐˜ถ๐˜ช๐˜ด ๐˜ธ๐˜ข๐˜ด.
๐˜”๐˜ข๐˜ข๐˜ณ ๐˜ฅ๐˜ข๐˜ข๐˜ณ๐˜ข๐˜ข๐˜ฏ ๐˜จ๐˜ข๐˜ง ๐˜ช๐˜ฌ ๐˜ฆ๐˜ณ ๐˜ฏ๐˜ช๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ต๐˜ฉ๐˜ถ๐˜ช๐˜ด,
๐˜ธ๐˜ข๐˜ฏ๐˜ต ๐˜ช๐˜ฌ ๐˜ฉ๐˜ข๐˜ฅ ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ฌ๐˜ฐ๐˜ป๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ท๐˜ฐ๐˜ฐ๐˜ณ ๐˜ซ๐˜ฐ๐˜ถ,
๐˜ฅ๐˜ถ๐˜ด ๐˜ท๐˜ฐ๐˜ฐ๐˜ณ ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ป๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ง ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ป๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ง ๐˜ข๐˜ข๐˜ฏ ๐˜ซ๐˜ฐ๐˜ถ ๐˜ฃ๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ฐ๐˜ท๐˜ฆ๐˜ฏ.
๐˜‹๐˜ข๐˜ต ๐˜ธ๐˜ข๐˜ด ๐˜ข๐˜ญ๐˜ญ๐˜ฆ๐˜ด ๐˜ธ๐˜ข๐˜ต ๐˜ต๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ต.
๐˜”๐˜ข๐˜ข๐˜ณ ๐˜ช๐˜ฌ ๐˜ป๐˜ข๐˜จ ๐˜ฏ๐˜ช๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ธ๐˜ข๐˜ต ๐˜ซ๐˜ฆ ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฅโ€ฆโ€ฆ.โ€

Lees verder “‘Spoken word’ huiselijk geweld”

De duistere decembermaand

Dit is een gastblog van Narda

Je kunt er niet omheen in deze periode van het jaar. Met de feestdagen in aantocht kun je de radio of TV niet aanzetten of je wordt overladen met commercials die vertellen dat december een maand is van liefde, geven, mogen ontvangen, warmte en overvloed. Als partner/dochter/zoon van een al dan niet verborgen narcist weet je helaas wel beter. De feestmaand is een maand waar je erg tegenop ziet. Een periode van op je tenen lopen, soms nauwelijks adem durven halen en hopen en bidden dat de situatie niet teveel escaleert. December is een maand van toneelspelen, de schone schijn ophouden naar de buitenwereld (als we daar nou eens massaal mee op zouden houden, wat zou er dan gebeuren?!) en van je rot schamen om alles wat er speelt.

Vroeger bij mij thuis leek het fantastisch. De buitenwereld zag de fantastische wild-maaltijden die mijn leuke sociale moeder met veel liefde had bereid, de heerlijke wijnen en prachtige kleding, waanzinnig dure geschenken en lange liefdevolle gedichten in een huis verlicht met kaarsen en een groot open haard vuur. Niemand en ikzelf voorop, begreep dan ook waarom ik altijd zo moe was die maand. Waarom ik juist dan extra hoofdpijn had of waarom mijn broer jaren later als reden voor zijn definitieve vertrek naar Nieuw Zeeland kerstmis noemde. Lees verder “De duistere decembermaand”

The woman who stole my life

Een gastcollege op de Hogeschool

Dit is een gastcolumn vanย Isabo

Ruim vijftig paar ogen kijken mij verwachtingsvol aan. Het is de week van de kindermishandeling en ik geef vanmiddag live een gastcollege als ervaringsdeskundige over de impact van psychische en emotionele mishandeling door destructieve ouders. Studenten pedagogiek, verpleegkunde, pabo, jeugdzorg en fysiotherapie willen graag weten hoe ik dit heb ervaren en hoe zij dit kunnen herkennen in kinderen waarmee zij later als hulpverlener gaan werken.

“Ze heeft mijn leven gestolen”, vertel ik over mijn moeder als antwoord op de vraag wat de schade is geweest voor mij. Lees verder “The woman who stole my life”

Onderzoek Pointer kans om blinde vlek psychisch geweld bij instanties in kaart te brengen

Huiselijk geweld is lang niet altijd fysiek geweld, zoals wij al weten. Sterker nog, meestal is er bij huiselijk geweld ย sprake van psychisch geweld. Toch is deze bijzonder schadelijke vorm van mishandeling bij veel instanties nog een blinde vlek. Want, in tegenstelling tot fysieke mishandeling is psychisch geweld niet zichtbaar en de pleger is uitermate goed in staat om een doelbewust verkeerde voorstelling van zaken te geven, waardoor hulpverlenersย  geen juiste analyseย  maken en slachtoffers niet adequaat worden ondersteund. Dit leidt tot machteloosheid en wanhoop bij slachtoffers. We zien dit vaak gebeuren bij โ€˜vechtscheidingenโ€™.

Onderzoek Pointer
Pointer, het onderzoeksjournalistieke platform van KRO-NCRV, is een groot onderzoek gestart naar hoe instanties omgaan met huiselijk geweld. Eerder leidden andere onderzoeken van hun hand al tot verrassende doorbraken en daadwerkelijke verandering. Wij juichen dit initiatief daarom van harte toe, maar vinden het enorm belangrijk dat de complete scope van huiselijk geweld in beeld wordt gebracht en het onbegrip en de onkunde bij instanties ten aanzien van psychisch geweld een prominente plaats krijgt. Daarom roepen we slachtoffers te maken hebben (gehad) met psychische mishandeling en zich niet gezien en gehoord voelden bij instanties op om mee te doen aan het onderzoek >ย  Anna kan haar kinderen niet beschermen tegen gewelddadige ex-man: โ€˜Aangifte helpt nietโ€™ | KRO-NCRV Lees verder “Onderzoek Pointer kans om blinde vlek psychisch geweld bij instanties in kaart te brengen”

Hoe neem ik het beste afscheid van jou?

Dit is een gastcolumn van Heidi

En dan is daar de dag waar ik met vrees op gewacht heb. Na jaren geen contact te hebben gehad met jou, in naam mijn vader, word ik gebeld. Je dementeert. Ik moet gaan nadenken over bewindvoering, over wat er moet gaan gebeuren. Ik heb altijd zo gehoopt dat me dit scenario bespaart zou blijven. Dat je op een dag gewoon niet meer wakker zou worden. Vaak schaam ik me voor deze gedachte, durf ik hem niet bij iedereen uit te spreken, maar laat deze hel alsjeblieft stoppen. Beter voor jou en voor iedereen om je heen.

Ik hield me tijdens het telefoongesprek groot, hum hier en daar, en luister. Dit gesprek zou ik zakelijk en afstandelijk voeren, had ik met mijzelf afgesproken. De tijd dat ik me door jou liet raken heb ik ver achter me gelaten. Ik hield het een minuut of tien vol. Maar hoe verder het gesprek ging hoe meer de beelden van het afscheid van ma zich aan me opdrongen. Een narcist verlaten doe je niet. Dat komt je duur te staan. De ontkenning van jou toen ma ging dementeren, was zo schrijnend en verdrietig. Na een levenslange opoffering was haar zelfs geen vredig einde gegund. De woedeaanvallen die je op haar botvierde als ze weer eens iets niet wist of wanen had, waren afschrikwekkend. Of ze wel wist wat ze jou aandeed. Het beeld van haar op haar knieรซn om jou om vergeving te vragen, vullen me weer met walging.

De ontkenning die er in resulteerde dat ma voor jou bleef zorgen, in plaats van andersom, ook de bewuste ochtend dat ze zich ernstig bezeerde in de keuken, is misdadig te noemen. De eieren die ze voor je klaar wilde maken, zijn nooit gekookt. De rest is geschiedenis.

En nu, nu word je zelf gegrepen door deze ziekte. Wat ga ik doen? Wat kan ik doen? Wat wil ik doen? Het liefst met mijn kop diep het zand in. Mij niet bellen. Maar dat is duidelijk niet gelukt.
Of is er een kans dat ik de band met jou, de man die ons emotioneel mishandelde, bevredigend af kan ronden? Kan ik er boven gaan staan? En wat heb ik nodig om dat te kunnen? Wil ik dat? De boosheid, de frustratie, het verdriet en de machteloosheid is groot. Maar ook heb ik een leven gevonden ondanks jou, ondanks mijn geschiedenis. Heb ik een manier gevonden er mee om te gaan en om te zetten in iets positiefs. Jongeren zien, op weg helpen, het verschil maken.

Pa, je bent en was een ongelooflijke klootzak. Je hebt mijn moeder haar leven lang misbruikt tot haar laatste adem. Dat kan ik je nooit vergeven. Dat wil ik je ook niet vergeven. Zij wist het voor zichzelf te verkopen. Ze hield op haar manier van je. Maar hoeveel moest zij daarvoor inleveren? Deze lieve creatieve pedagogisch sterke vrouw, moest haar kwaliteiten inleveren om jou te dienen. Het verdriet en de pijn is te diep om je vrij te pleiten. Je hebt mij klein proberen te houden, gemanipuleerd en mijn vleugels proberen te kortwieken. Het is je niet gelukt met niet zelden een narcistische woedeaanval tot gevolg of wekenlang stilzwijgen.

Maar toch zit je in mij. Ik ben wie ik ben ook door jou, of ik nou wil of niet. En het heeft lang geduurd maar ik ben inmiddels redelijk gelukkig met mijzelf. Ik heb een goed, vrij en onafhankelijk leven. Creativiteit is hierin een grote vreugde. Dat heb je ondanks je vele pogingen niet kapot weten te krijgen. Ik vind het soms lastig om in de spiegel de bevestiging te zien een dochter van je te zijn, dat ik deels jouw genen heb en jouw achternaam met me meezeul. Daarom, gun ik mijzelf een goed afscheid. Niet voor jou maar voor mijzelf. Nog geen idee hoe ik dat ga doen. Ik ga het stap voor stap bekijken. Ik wil dit goed doen om niet nog meer last van je te krijgen, al helemaal niet na je dood.

Het telefoontje drukte me in ieder geval op het feit dat het verdriet, geen liefdevolle vader te hebben en daarom ook geen liefdevol afscheid, heel diep zit. Al mijn hele leven ben ik door jou in een rol gemanipuleerd die mij niet past. Ook niet die van de harde, afstandelijke dochter die haar vader aan zijn lot overlaat. Maar je laat me geen keus. Of krijg ik die stiekem nu toch? Verdwijnt die nare man en tovert de dementie een zachte kant in je naar boven waardoor ik gewoon kan zijn wie ik ben? Zorgzaam, liefdevol, duidelijk en oprecht zodat ik op een manier afscheid kan nemen die bij mij past. En nee, ik zal niet ineens van je gaan houden, dat zou masochistisch zijn. Maar laat mij het boek sluiten waarvan niemand een deel 2 verlangt.

Timekeeper toont schadelijke effecten psychisch geweld op jongeren

โ€˜๐˜‹๐˜ฐ๐˜ฐ๐˜ณ๐˜ฅ๐˜ข๐˜ต ๐˜ฌ๐˜ช๐˜ฏ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฅ๐˜ช๐˜ฆ ๐˜ช๐˜ฏ ๐˜ฉ๐˜ถ๐˜ฏ ๐˜ซ๐˜ฆ๐˜ถ๐˜จ๐˜ฅ ๐˜ป๐˜ช๐˜ซ๐˜ฏ ๐˜ฃ๐˜ญ๐˜ฐ๐˜ฐ๐˜ต๐˜จ๐˜ฆ๐˜ด๐˜ต๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ฅ ๐˜ข๐˜ข๐˜ฏ ๐˜ฑ๐˜ด๐˜บ๐˜ค๐˜ฉ๐˜ช๐˜ด๐˜ค๐˜ฉ ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ธ๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ฅ ๐˜ฐ๐˜ฐ๐˜ฌ ๐˜ช๐˜ฏ ๐˜ฉ๐˜ถ๐˜ฏ ๐˜ญ๐˜ข๐˜ต๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ฆ ๐˜ญ๐˜ฆ๐˜ท๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฆ๐˜ช๐˜จ๐˜ฆ๐˜ฏ โ€˜๐˜ช๐˜ฌโ€™ ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ท๐˜ข๐˜ณ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฌ๐˜ฆ๐˜ฏ๐˜ฏ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ป๐˜ฆ ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜จ๐˜ณ๐˜ฆ๐˜ฏ๐˜ป๐˜ฆ๐˜ฏ. ๐˜๐˜ข๐˜ข๐˜ฌ ๐˜ฌ๐˜ฐ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ป๐˜ฆ ๐˜ช๐˜ฏ ๐˜ณ๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ข๐˜ต๐˜ช๐˜ฆ๐˜ด ๐˜ต๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ฆ๐˜ค๐˜ฉ๐˜ต ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ช๐˜ฆ๐˜ฎ๐˜ข๐˜ฏ๐˜ฅ ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ป๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ง๐˜ฅ๐˜ฆ ๐˜ฑ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ด๐˜ฐ๐˜ฐ๐˜ฏ๐˜ญ๐˜ช๐˜ซ๐˜ฌ๐˜ฉ๐˜ฆ๐˜ช๐˜ฅ๐˜ด๐˜ด๐˜ต๐˜ณ๐˜ถ๐˜ค๐˜ต๐˜ถ๐˜ถ๐˜ณ ๐˜ข๐˜ญ๐˜ด ๐˜ฅ๐˜ฆ ๐˜ฑ๐˜ญ๐˜ฆ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ณ ๐˜ท๐˜ข๐˜ฏ ๐˜ช๐˜ฏ๐˜ต๐˜ช๐˜ฆ๐˜ฎ๐˜ฆ ๐˜ต๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ณ๐˜ฆ๐˜ถ๐˜ณ ๐˜ช๐˜ฏ ๐˜ฉ๐˜ถ๐˜ฏ ๐˜ซ๐˜ฆ๐˜ถ๐˜จ๐˜ฅ.โ€™ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  ย  Gebi Rodenburg, psychologe uit ons netwerk vertelt in dit stuk over de impact van psychisch geweld. Zij keek in voor het magazine van Augeo, namens het Verdwenen Zelf, de Britse film #TimeKeeper. Wij zijn er blij mee dat er steeds meer aandacht komt voorย  psychisch geweld, omdat de gevolgen voor slachtoffers vaak ernstig zijn en er nog veel onbegrip is in de samenleving.
Het aangrijpende verhaal van de film is gebaseerd op interviews met mensen die #huiselijkgeweld hebben meegemaakt en professionals die in dit gebied werken. De film werd gemaakt in opdracht van de Britse gemeente Lewisham, voornamelijk om het bewustzijn van het personeel, maar ook dat van de bredere gemeenschap te vergroten. Hij werd genomineerd voor een belangrijke Britse filmprijs. Bekijk de film (24.16 min, Engelstalig) en lees de reacties: https://lnkd.in/gDvmpdb. (trigger warning)

Lees verder “Timekeeper toont schadelijke effecten psychisch geweld op jongeren”

Bruidslingerie

Dit is een gastcolumn van Aurora

Een zonnige vrijdag aan het begin van de herfst. Het is nog vroeg in de ochtend en ik sta op de zolderkamer van mijn ouderlijk huis. Hier bracht ik als kind en puber een groot deel van mijn tijd door. Inmiddels woon ik hier al bijna 10 jaar niet meer.

Ik kijk naar mijn bruidsjurk die op een hanger aan een antieke kast hangt. Even later zijn mijn moeder en mijn zus erbij wanneer ik mijn trouwjurk aantrek. Er worden fotoโ€™s gemaakt en tranen weggepinkt. Als laatste wordt mijn sluier op mijn hoofd vastgezet. Onderaan de trap staat het voltallige trouwgezelschap op me te wachten. Bovenaan de trap sta ik even stil, om van dit moment te genieten. Dan loop ik de trap af, mijn trouwdag tegemoet.

Weken later ben ik bij mijn ouders op visite. Mijn moeder heeft de mooiste fotoโ€™s van mijn trouwdag in een flip-over album gestoken. Ze heeft de fotoโ€™s al aan iedereen laten zien. Als ik het album doorblader zie ik twee fotoโ€™s van mij in weinig verhullende bruidslingerie. Genomen vlak voordat ik mijn trouwjurk aan had. Ik wist niet dat hier ook fotoโ€™s van gemaakt waren.

Een akelig gevoel bekruipt me en nestelt zich in mijn buik.
โ€œDeze laat je toch niet aan iedereen zien?โ€ vraag ik, deels bevreesd, deels hoopvol omdat zelfs mijn moeder toch wel zal begrijpen dat ik dat niet wil.

Mijn moeder reageert als door een wesp gestoken: โ€œHoezo niet?โ€
Ze zet haar handen in haar zij. Ze kijkt me aan terwijl haar mond tot een boze streep trekt. Dan gaat ze op aanvallende toon verder: โ€Dat is weer niet goed zeker?! O. Mijn. God. Jij hebt ook altijd wat te klagen. Waarom doe je nou zo moeilijk ?Je ziet er toch prachtig uit? Waarom zouden anderen dat dan niet mogen zien? Opa vond het prachtig. Hij heeft ze aan al zijn vrienden in het verpleeghuis laten zien. Gewoon omdat hij zo trots op je is. Mag dat soms ook al niet. Dat hij trots op je is??!โ€

Ik breng stamelend uit: โ€œO neeโ€ฆdat meen je nietโ€ฆheb je deze fotoโ€™s echt aan anderen laten zien? Dat wil ik niet. Deze fotoโ€™s zijn privรฉ. Die zijn niet voor iedereen.โ€

Mijn moeder begint te huilen terwijl ze op dramatische toon verder gaat: โ€œHet is ook nooit goed genoeg voor jou. Ik doe het gewoon nooit goed. Het is altijd wat met jou. Je bent ook zo stug. Alles draait altijd om jou en om jouw overgevoeligheden. Hoe moet ik nou weten dat jij dat niet wil?! Nou goed hoor, ik haal ze er wel uit.โ€ Zuchtend, met een verongelijkt gezicht en met ogen die ze geรฏrriteerd wegdraait voegt de daad bij het woord en grist de fotoโ€™s uit het album.

โ€œZo. Weg. Heb je nou je zin? Hier, neem ze zelf maar mee, want mij vertrouw je duidelijk niet.โ€

Ze duwt de fotoโ€™s, die inmiddels helemaal verfrommeld zijn, in mijn handen. Met een verdrietig gevoel kijk ik naar de fotoโ€™s. Tranen prikken achter mijn ogen. Soms doet mijn moeder me even aan een opstandige peuter denken, maar dat durf ik nooit hardop te zeggen.

Ik slik mijn tranen weg en probeer te bedenken wat ik nu het best kan zeggen of doen om uit deze ruzieachtige sfeer te komen. Maar nog voor ik iets kan zeggen staat mijn moeder op, beent boos de kamer uit en smijt de deur hard achter zich dicht. Zo eindigen gesprekken met haar regelmatig. Inmiddels raak ik er steeds meer aangewend, het lijkt me minder te raken dan vroeger. En daarover schaam ik me, heel erg. Wat voor een dochter blijft nou gewoon op de bank zitten als haar moeder huilend de kamer uitloopt?
Maar het lukt me niet mezelf in beweging te brengen. Het voelt alsof mijn rol als haar redder โ€œopโ€ begint te raken. Ik wil dit niet meer. Ik wil iets anders. Maar ik weet nog niet precies wat.

Zoals voor veel slachtoffers geldt: Ik had er op dat moment nog geen idee van dat mijn moeder structureel narcistisch gedrag vertoonde. Ik kende het woord narcisme nog niet echt. En ik wist daardoor ook niet dat ik in een huwelijk gestapt was met iemand die eveneens narcistisch is. Als je me toen gevraagd had iets over mijn moeder of mijn echtgenoot te zeggen, dan had ik over beiden gezegd: Ze hebben het zwaar, worden vaak verkeerd begrepen. Ze zijn wat onhandig in de omgang met anderen en snel boos, maar ze bedoelen het goed. Het woord narcisme was nog nooit in me opgekomen.

Meer blogs van Aurora