Dit is een gastcolumn van Nynke.
In de week dat mijn moeder stierf, heb ik veel gehuild. Ik huilde niet omdat ik verdrietig was dat ze stierf. Ik huilde omdat ik níet verdrietig was dat ze stierf. Ik huilde omdat ze me zelfs in de week voor haar sterven niets warms kon zeggen. Ik huilde omdat ze me nog steeds niet zag of me erkenning kon geven. Ik huilde om het kleine meisje dat ik was geweest en een jeugd die nooit fijn of veilig was. Ik huilde omdat ik me zo eenzaam voelde in mijn verdriet en ik tegen zoveel mensen aan het liegen was over mijn verdriet. Ik kon niet zeggen dat ik het niet erg vond dat mijn moeder dood was. Ik huilde ook een heel klein beetje voor haar omdat ze zo eenzaam stierf en ik me niet kon voorstellen dat er iets ergers is dan sterven terwijl je kinderen blij zijn dat je sterft.
Sinds de dag na haar begrafenis, nu bijna anderhalf jaar later, heb ik geen traan meer gelaten. Ik ben geen dag verdrietig geweest en heb haar nooit gemist. Soms zijn er momenten dat ik aan haar denk en die momenten worden altijd gevolgd door de gedachte: ‘Godzijdank is ze er niet meer’. Ik voel zoveel ruimte sinds haar dood. Ik voel een ongekende vrijheid die mij stappen laat zetten die ik nooit durfde en nooit kon zetten. Ik voel me gelukkiger en vrijer. Ik ervaar het leven zonder constante ruis. Haar invloed op mijn dagelijks leven wordt sinds haar dood nog veel duidelijker. Ik was ervan overtuigd al grote afstand genomen te hebben, maar zie nu hoeveel invloed ze behield.
Tegen mensen die mij goed kennen, zeg ik dat haar grootste geschenk is dat ze relatief jong is overleden. Wanneer ik dit opschrijf, voel ik een steek, want hoe afschuwelijk is het om dit over je eigen moeder te schrijven. Ik weet dat veel mensen dit nooit zullen begrijpen, maar ik leer steeds meer dat het okee is dat ik dit wel zo voel. Mede dankzij het werk van Iris Koops en het netwerk van het Verdwenen Zelf.
127 reacties op “Nadat mijn narcistische moeder stierf”
Al dat misbruik, mijn moeder heeft alles om haar heen vernietigd ,me vader tegen me opgezet ,gelukkig heeft hij mij wel in mijn ogen aan geven en gezegd dat hij van mij hield, maar helaas heeft hij maar 49 kunnen worden, ik ben nu bijna 60 en.in trauma therapie, en gelukkig gaat het al een stuk beter ,ik heb nu 7 jaar geen contact meer met mijn niet moeder ,ik durf te zeggen net als velen van jullie ,dat ik blij ben als ik te horen krijg ,dat ze onder de groene zoden ligt ,wat zou dat een opluchting zijn .
Ik googlede op ‘je moeder dood wensen’ en werd meteen door AI berispt hoe harteloos dat was. Vervolgens kreeg ik een hele rij links naar hoe je met je verdriet om kunt gaan. Pas onderaan vond ik deze bladzijde.
Natuurlijk is het ‘harteloos’ maar de wanhoop die je voelt als je moeder je maar blijft leegzuigen met haar grenzeloze egocentriciteit lees ik in jullie reacties. Ook ik wens van harte dat het niet te lang duurt voor ze gaat hemelen🙄 Maar inderdaad, het lijkt wel of juist dit soort de eeuw aantikt!
Mijn vader, eveneens narcist, is pas overleden. Pas als ook zij haar laatste adem heeft uitgeblazen, zal ik me vrij voelen. Je kunt dit niemand uitleggen helaas. Fijn om hier lotgenoten te lezen.
ik begrijp je helemaal, jouw zin over dat je je pas vrij voelt als ook je moeder er niet meer is, heb ik ook. Het enige verschil is dat mijn ouders allebei nog leven. Helaas kunnen we niet in de toekomst kijken, kon ik dat maar dan had ik iets van houvast. sterkte Donna
Mijn ouders leven allebei nog. Nu kan ik ze niet narcistisch noemen maar heb al tig jaren een moeizame band met ze. Hun verwachtingen naar mij als oudste dochter zijn hoog. Omdat ik als oudste dochter helaas kortbij woon, verwachten ze dat ik vaak langskom. Ik ben 2 jaar geleden gescheiden, werk fulltime, heb 2 kinderen fulltime bij mij wonen. Ik kan daar qua tijd niet aan voldoen en daarnaast kost een bezoek aan hen veel energie: mijn vader die erg negatief is, ik moet goed opletten met wat ik zeg want werkelijk alles wordt doorverteld ook al beloven ze van niet. Ook voor mijn scheiding was er vaak commentaar over onze bezoek frequentie (was nooitgenoeg), ons oude opknaphuis, onze bruiloft die veel te sober was in hun ogen etc etc. Alles werd ook breeduit en negatief naar familie en iedereen die het maar horen wilde, geventileerd over ons. Mijn zusje en haar gezin was hun oogappeltje, nog steeds. Ik heb me jarenlang niet goed genoeg gevoeld, aan mezelf getwijfeld, geprobeerd hun goedkeuring te krijgen. Als ik precies aan hun verwachtingen voldeed, dan was het goed. Echter op mijn tenen lopen houdt een keer op en dan begon het geklets weer. Ook mijn kinderen werden erin betrokken. Mamma mist ons blijkbaar niet, zei mijn vader dan als ik in hun ogen weer te weinig was geweest. En als ik ging, kon mijn vader heel cynisch vragen of ik hun huis nog had kunnen vinden. Sinds kort ben ik bij een psycholoog vanwege alles. Ik leer nu dat ik wel goed genoeg ben om wie ik ben, dat ik trots mag zijn op mezelf, mijn grenzen mag aangeven. Praten met mijn ouders geeft geen resultaat want zelfreflectie kennen ze niet. In hun ogen ben ik het probleem. De emotionele band met mijn ouders heb ik een half jaar geleden doorgeknipt. Het contact helemaal verbreken kan ik niet puur en alleen vanwege mijn kinderen: zij zijn dol op hun opa en oma. Hun “praatjes ” zullen alleen stoppen als ze definitief hun ogen hebben gesloten. Mijn gesprekken met de psycholoog zijn helpend maar voor mijn gevoel heb ik pas echt rust als ze er niet meer zijn. Ik kijk ernaar uit.