Dit is een gastcolumn van Anna
Niet meer achteromkijken. Niet in het verleden leven. Er niet meer over praten. Ik krijg dat zo vaak te horen. Ik doe mijn best. Toch voelt het soms alsof ik levenslang heb.
Mijn verjaardag. Laat op de avond zie ik een felicitatie in mijn telefoon staan van mijn narcistische ex. Ik bedank hem koeltjes. Het liefst zou ik hem negeren. Blokkeren. Ik weet echter dat hij dat tegen mij zal gebruiken naar onze kinderen toe. Toch is er ook weer even die glimp van hoop in mijn hart. Hij is mijn verjaardag niet vergeten. Zou hij dan toch iets om mij geven? De moeder van zijn kinderen?
Het antwoord is NEE. Het is valse hoop. Dat en vele andere waarheden heb ik mogen leren uit het werkboek van Iris Koops ‘Herstellen van narcistische mishandeling’. Het was helemaal geen liefde. Hij gaf en geeft helemaal niets om mij. Ik begrijp daarom nog steeds helemaal niets van hem. Omdat ik zelf het tegenovergestelde ben. Ik stelde de ander altijd boven mezelf, en ben nu sinds de scheiding aan het leren om eerst voor mezelf te zorgen.
Toch wordt de wond van de emotionele mishandeling nog steeds aangeraakt. En dat is het probleem. Ik kan dit niet achter me laten. Want we hebben kinderen samen. En deze (volwassen) kinderen gaan nog regelmatig met hem om. Tot mijn grote verdriet. Ook al worden ze bespeeld, tegen elkaar uitgespeeld, voorgelogen en emotioneel mishandeld, ze zoeken hem steeds weer op. Ook omdat hij steenrijk is en hij ze ‘koopt’. Het is heel moeilijk voor mij om te aanvaarden dat ze steeds weer kiezen voor deze destructieve relatie. En van deze chaos (denk maar aan Trump, zo ziet het er een beetje uit) krijg ik nog steeds teveel mee.
Ik heb een goede band met mijn kinderen. Althans dat denk ik. Dat wil ik denken. Daarom delen ze ook zoveel met me. Ik weet dat ik de ‘gezonde ouder’ ben van de twee. Dat voelt als een hele verantwoordelijkheid. Toch lopen ze harder voor hem dan voor mij. Ik weet het, het is geen wedstrijd, maar het doet zoveel pijn dat ze vaker met hem afspreken en met hem op vakantie gaan en mij door de afstand sporadisch bezoeken (ik ga wel zelf regelmatig naar ze toe).
Ik weet dat hij ze nog steeds leugens over mij vertelt. Vorig jaar vertelde mijn zoon iets over ons huwelijk wat helemaal niet klopte. Ik was te verbijsterd om te antwoorden. Hij zei dat zijn vader dat had gezegd. Ik voelde me diep gekwetst, dat mijn zoon dit als een papegaai napraatte. Dit klopte helemaal niet! Mijn dochter zegt vaak: “jullie zijn nu toch allebei gelukkig met een nieuwe partner?” En daarmee wordt al het leed dat mij aangedaan is, platgeslagen. Alsof het er niet is. Mijn leed is er niet. Zand erover. Ik denk dat de kinderen het simpelweg niet meer aankunnen al die ‘shit’. En dat begrijp ik.
Dat ze nog steeds zijn hielen likken, dat is voor mij heel erg moeilijk te aanvaarden. Ook al heb ik dat zelf ook 25 jaar gedaan. Ik werd 25 jaar verwaarloosd, emotioneel en fysiek mishandeld en voorgelogen. Daarna werd alles verdraaid. Ik had iets met iemand anders gehad, ik had een postnatale depressie gehad, van alles werd verzonnen. Terwijl hij jarenlang een ander had, die ik ook nog persoonlijk kende. Iedereen wist het behalve ik. Zo naïef was ik. Ik werd uit mijn huis verdreven en zij lag daarna met hem in mijn bed. Hij woont er nog steeds met haar. Het familiehuis noemt hij het. En mijn kinderen blijven er nog steeds logeren, en doen alsof er niks gebeurd is. Hartverscheurend.
Zeg me niet dat ik het achter me moet laten. Mensen die dat zeggen snappen er niks van. Narcistisch slachtoffer ben je zolang het gif nog doorsijpelt naar je kinderen. Dat begrijpt iedere moeder. Ik doe mijn best. Ik heb het leven lief. Ik hou in de basis van mijn medemens. Ik hou zoveel van dieren. Ik hou van de liefde! Ik hou van mijn lieve partner. En last bus NOT least: ik hou van mij! Trots en dankbaar dat ik dat kan zeggen, vanuit het diepst van mijn hart. Maar ik heb een bloedhekel aan mijn ex. En ik zal pas echt rust krijgen als hij niet meer onder ons is. En niemand kan oordelen over dit gevoel. Omdat niemand mijn leven heeft geleefd.
Anna
9 reacties op “Valse hoop”
Ja dat is makkelijk gezegd, laat het los, hij is het niet waard, leef je eigen leven… bladiebla. Maar na jarenlang misbruik ben je compleet geprogrammeerd en die rare valse hoop inderdaad, ik ben zelf daardoor een aantal keer teruggekeerd naar mannen die me vreselijk hadden behandeld. Het heeft niks met zwakte te maken.
Pijnlijk voor je en zeker zo snel ingeruild zijn, weggeworpen worden, tegen jezelf uitgespeeld. Je integriteit wordt aan diggelen geslagen en als je die verdedigt, ben jij dader…
Heel veel sterkte en hoop dat het ondanks deze uitdagingen uiteindelijk lichter voor je zal worden.
Dank je wel Mariz. De ene keer gaat het beter dan de andere keer. Ik geniet van de kleine dingen in het leven. En mijn pijn mag er zijn. Warme groet, Anna
Blijf gewoon heel eerlijk naar je kinderen en betrek ze niet in jullie meningsverschillen ..kinderen krijgen meer mee dan je denkt en denken erover na …vroeger of later komen ze er achter dat hij liegt.. en dan trekken ze dat door naar andere momenten uit hun leven en komen ze er langzaam achter hoe hij werkelijk is.. Gaan ze vragen stellen over bepaalde gebeurtenissen : eerlijk antwoord geven..mijn oudste was er al snel achter hoe hij was ,mn jongste kwam er twee jaar later achter.. ze kwam naar me toe en voelde zich enorm verdrietig: ze doorzag zijn valsheid en liegen steeds meer….we praten er nog regelmatig over en beide kinderen willen hem nooit meer zien…
Beste Irene, ik probeer idd niks lelijks te zeggen want dat werkt alleen maar tegen me. Ze weten wel dat hij jarenlang een ander had.
Ze weten zoveel, maar zijn nog als was in zijn handen. Ze willen bij hem in de gunst blijven. Voor mij hoeven ze niet te rennen, dat zit toch wel goed. Ik hoop ooit dat het kwartje bij de kinderen gaat vallen.
Groetjes Anna
Zeer herkenbaar, en zo verdrietig. En een app op je verjaardag, krijg ik ook nog altijd. Maar dat vergeten ze al snel weer. Mijn kinderen overkwam dit ook, kopen met geld, geld in envelopjes, overal mee naar toe. Hun,vader was zo veranderd
…En toen ging het mis…mijn zoon brak. Ex vervuilde ook zijn huis,..En nu geen kontakt meer tussen vader en zoon. En weet je,….ik heb ook een bloedhekel aan mijn ex.
Eens gaan ze het zien,..en als ze het eenmaal zien,…is er geen weg meer terug. Ga jij fijn op bezoek bij je kinderen, maar eens komen ze bij jou. Fijne dat je weer een nieuwe partner hebt, heb ik ook. Sterkte, ik leef met je mee
Dank je wel Vlinder voor je steun ! Samen sterk ! Liefs Anna
Anna wat heb je het super omschreven. Niemand kan oordelen wat jij hebt doorgemaakt en nog steeds in je leven door je kinderen.
Ik was in eenzelfde situatie en mijn kinderen ook. 25 jaar bij hem en 3 kinderen. Nu 25 jaar verder en kinderen met verslaving en psychische problemen. Nooit gaat het over nooit gaat het weg. Ook niet als hij er niet meer zou zijn. Ik ben nu gelukkig maar dit verdriet van mijn kinderen draag ik elke dag met me mee. Zet em op Anna lukt mij ook meestal.
Dank je wel Betsy voor je steun en ik wens jou ook het beste toe. We doen ons best en we hebben het goed gedaan. Dat blijf ik tegen mezelf zeggen. Het klinkt gek maar voor mij is dit alles toch de weg vinden naar zelfliefde. Ondanks alles achter mezelf blijven staan. Wat er ook gebeurt. Liefs Anna
Lieve Anna, wat verschrikkelijk voor je!
Het is inderdaad vreselijk om zoveel verdriet en pijn te verwerken. Dat moet slijten maar blijft heel erg.
Ik ben volgende maand 82 jaar en mijn hele leven heeft hetzelfde gebeuren mijn leven gekweld. Na 15 jaar en 4 kinderen kon ik zijn kou, gevoelloosheid en de Problemen die zijn gedrag en mijn onmacht me gaf niet meer verdragen en ging bij hem weg. Toen begon het nog veel erger te worden. Hij bleef onaantastbaar en de leuke aardige man voor iedereen en ik werd niet geloofd.
Niemand hielp me, ook de familie niet.
Radeloos ben ik geweest en mijn drie dochters zijn vreselijk misvormd door de spanning, ruzies. Ik ben geboren als een gevoelig, begaafd kind (kunstenaar) maar raakte alles kwijt, geen greintje zelfvertrouwen hield ik over.
Je wordt helemaal niet begrepen en alle ellende valt op jezelf.
Ik heb het toch uiteindelijk doorstaan, misschien komt dat door m’n geloof, ik heb God van de hemel afgebeden en dank Hem nu omdat ik nog heel en gezond ben. Zonder het geloof had ik misschien wel zelfmoord gepleegd of was ik in de psychiatrie terecht gekomen. Zoals mijn dochters.
Ik heb ook een zoon, daar ben ik trots omdat het een heel goede man is en een mooi gezin heeft met 4 heel lieve kleinzonen.
Zo’n narcist heeft het volgens mij vaak op vrouwen voorzien, die bang maken daar geniet hij van. Mijn zoon was beter bestand, mijn meisjes waren erg gevoelig.
Anna, jij hebt niets aan wat ik je vertel, maar geloof me: ik begrijp je heel goed!
Zoek een goede therapeut en vecht voor jouw leven. Laat je kinderen los zolang jij nog in verdriet leeft en leg ze dat uit!
Ik ben 30 jaar met een andere man geweest omdat ik niet alleen kon zijn met mijn verdriet. Ik was niet gelukkig omdat het verleden me op de hielen bleef, maar het was wel een betrouwbare man.
2 jaar geleden ontmoette ik opeens een man waarmee het helemaal klikt en kan ik zeggen dat ik gelukkig ben.
Het verleden blijft pijn doen ivm mijn dochters maar ik durf te zeggen dat ik altijd heel erg mijn best heb gedaan.
Ik voel geen schuld.
Sterkte Anna en geloof in jezelf, je hebt niemand nodig want elk mens moet het uiteindelijk zelf doen. Liefs en sterkte.