Bevrijdingsdag?

Dit is een gastcolumn van Jantine

Het is drie uur ’s middags op 5 mei, bevrijdingsdag. Ik zit in een hoekje van mijn huis. De gordijnen aan de voorzijde zijn dicht omdat ik me niet veilig voel. In het huurhuis dat net vijf dagen op mijn naam staat. Ik tril en voel me niet op mijn gemak. Duidelijk hoorbaar is in het huis naast me een verhuizing aan de gang. Mijn bejaarde buurvrouw van 85 verhuist blijkbaar deze middag. Zij wordt geholpen door mijn ex en zijn vrienden. Hij bezorgde me hevige PTSS en de anderen die er zijn en me niet geloofden versterken mijn angst.

De mensen in de woning naast me zijn allen overtuigd van de goedheid van mijn ex, hulpvaardig zijn betekent immers dat je een goed hart hebt? Dat praktisch helpen niets zegt over daadwerkelijk empathisch zijn ontgaat hun volledig. Zijn rookgordijn doet zijn werk.

Lees “Bevrijdingsdag?” verder

Langzaam bij mezelf

Dit is een gastcolumn van Peter

Ik ben mid-40 en opgegroeid als jongen in een gezin met nog een wat oudere broer. Mijn moeder zou je kunnen omschrijven als een narcist van het grandiose/theatrale type, waarbij uiterlijk vertoon voor haar het  opperste goed was. Ik moest er altijd op familiefeestjes uitzien zoals zij dat wilde, in kleren waar ik me vaak niet mezelf in voelde. Zij zag er ook altijd piekfijn uit en creëerde een sfeertje van: ‘kijk eens hoe wij het gemaakt hebben’. Mijn vader gedroeg zich eigenlijk steeds onderdanig aan haar, had niet zo’n sterke ruggengraat en kon zich eigenlijk niet verzetten tegen de continu kleinerende en miskennende opmerkingen van zijn vrouw naar hem toe. Lees “Langzaam bij mezelf” verder

Wie denk je dat je bent?

Dit is een gastcolumn van Cara

Mijn moeder zei altijd dat ik hard moest worden aangepakt. De juffen op school hadden echter het liefst tien kinderen zoals ik in de klas. Het lag dus niet aan moeilijk gedrag dat ik hard moest worden aangepakt. Het kwam doordat er op onbewust niveau werd gesleuteld aan mijn authenticiteit en ik op dezelfde onbewuste manier probeerde te ontkomen aan dit destructieve proces. Moeder wilde niet dat ik eraan ontkwam. Ze wilde blijven sleutelen tot ik een verlengstuk van haar zou zijn geworden.

Lees “Wie denk je dat je bent?” verder

Het eiland van mijn jeugd

Dit is een gastcolumn van Jaberin

Nu besef ik dat het erf waar ik ben opgegroeid eigenlijk een soort eiland blijkt te zijn. Een eiland zonder kade en zonder taal voor liefde. Geen ruimte voor de innerlijke wereld en een gebrek aan onvoorwaardelijke liefde. Geen mogelijkheden om iets te spiegelen. Geen cohesie, geen verbinding, geen uitleg, geen reflectie. Hol, kaal en plat. Guur en kil.

Op het eiland wist ik niet hoe ik eruit zag, wat mijn vorm was. Ik had niets om me in te kunnen spiegelen; het water om mij heen was vaak troebel. En àls het terugkaatste, verblindde het me. Of was het zo onvoorspelbaar in beweging dat het mijn blik vervormde. Wie ben je dan, als er eigenlijk geen ruimte is voor een eigen vorm?

Lees “Het eiland van mijn jeugd” verder

Ik worstel en kom boven…

Dit is een gastcolumn van Martin

“Ik trek de deur achter me dicht en stap in het diepe…”. Zojuist heb ik na een relatie van bijna 40 jaar aan mijn partner kenbaar gemaakt dat ik van haar wil scheiden. Mijn besluit staat vast. Niet met mijn hart, maar met mijn hoofd neem ik deze beslissing nu ik uiteindelijk weet waar de angel in onze relatie zit. Zwaar geëmotioneerd vertel ik haar dat ik er niet meer tegen kan, dat ik onder het juk vandaan wil wat al jaren om mijn nek hangt. Ik wil vrijheid in mijn hoofd, vrijheid om te kunnen zijn wie ik ben, niet meer op mijn tenen hoeven lopen! Ze is verbijsterd, verdrietig en stamelt nog uit dat ze toch altijd goed voor mij gezorgd heeft… Lees “Ik worstel en kom boven…” verder

Mag ik boos zijn op mijn narcistische moeder?

Dit is een gastcolumn van Jasmijn

Met vlagen ben ik boos. Heel erg boos. Maar mag dat? En op wie? Op mijn narcistische moeder? Op mezelf? Op alles en iedereen?

Als het klopt dat het narcistisch misbruik door mijn moeder waarschijnlijk veroorzaakt is door haar eigen onverwerkt jeugdtrauma, mag ik dan wel boos zijn op haar dat ze mij zoveel leed heeft aangedaan? Waarom heeft zij nooit aan haar problemen kunnen werken? Waarom heeft niemand haar kunnen helpen? Waarom heeft zij nooit hulp gezocht? Want nu is het ook mijn probleem geworden! Zij is toch verantwoordelijk voor haar gedrag, haar keuzes en haar fouten? En ik ben dat weer voor die van mij. Maar waar begint mijn eigen invloed en waar eindigt die van haar? Waar eindigt haar verantwoordelijkheid op mijn leven en waar begint die van mij? Op welk deel van haar gedrag mag ik verschrikkelijk boos zijn, het haar kwalijk nemen en voor welk deel mag ik compassie voelen?
Haar wellicht ooit kunnen vergeven?

Lees “Mag ik boos zijn op mijn narcistische moeder?” verder

De stilte omarmen

Dit is een gastcolumn van Moniek

Stilte is goud waard…

Stilte is goud waard, tenzij de ander een narcist is. In dat geval kan de stilte als een bedreiging voelen. Het is iets wat ik door de loop der jaren heen volop heb mogen ervaren. In mijn jeugd was mijn vader vaak de zwijgende norse man. Hij voerde de spanning op wanneer hij snuivend door het huis heen liep naar mijn kamer toe. Dan barstte de bom en gaf hij mij in stilte een pak rammel. Mijn gesnik doorbrak de stilte. Ik durfde niet hard te huilen want dan werden de klappen harder. Mijn vader was een openlijke narcist. Ik leerde dat stilte een vijand van mij was. Het had iets beklemmends. Lees “De stilte omarmen” verder

Narcistische moeder ontmaskerd

Dit is een gastcolumn van Jasmijn

Binnen de langdurige invloedssfeer van narcistische en dominante mensen kwam ik steeds dieper in een existentiële crisis terecht, omdat ik zo werd uitgedaagd in mijn geloof in de wereld en de mensheid, dat ik het op een gegeven moment echt niet meer wist. Ik liet binnen alle leefgebieden over me heen lopen (gezin, werk, relaties etc) en accepteerde respectloos gedrag omdat ik moe gestreden was en het vast verdiend had. De ander (moeder o.a.) had immers geen psychische hulp nodig, ik was degene met de gebruiksaanwijzing.

Lees “Narcistische moeder ontmaskerd” verder

Zorgmijder of zorgzoeker

Dit is een gastcolumn van Moniek

Een situatie die opeens verandert

Mijn huwelijk met mijn narcistische ex man duurde tientallen jaren. Het was een zeer lastige tijd en ik had het gevoel dat ik er grotendeels alleen voor stond. Mijn familie had geen idee wat zich achter onze voordeur afspeelde. Daarbij kwam kijken dat ik geen idee had wat er nou normaal was in een huwelijk en wat niet. Ik liep rond met mijn emoties en mijn kapotgeslagen persoonlijkheid tot ik met een hardnekkige kuch bij mijn huisarts belandde. Deze kwam tot de schokkende conclusie dat mijn hart er slecht aan toe was. Ze stuurde me door naar de cardioloog en ik belandde in de medische molen. Lees “Zorgmijder of zorgzoeker” verder

Durf te dromen

Dit is een gastcolumn van Moniek

Als je leven een nachtmerrie is geworden

Als er een ding is wat met je gebeurt in een relatie met een narcist is het wel dat je dromen worden geroofd. Denk maar eens terug aan de dromen en wensen die je eventueel had in je kindertijd, in je studententijd, in die jaren dat je jouw persoonlijkheid begon te ontwikkelen. Wat wilde je later worden, wat was jouw droombaan? Feit is dat in een relatie met een narcist jouw dromen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Hij of zij gaat er met jouw toekomstvisie vandoor en hij maakt er ofwel zijn toekomst ofwel iets belachelijks van waarvoor jij jezelf schaamt. Mijn leven was een nachtmerrie geworden, en ik leek er niets tegen te kunnen doen.
Lees “Durf te dromen” verder