Een andere wereld

Dit is een gedicht van An

Vaak weet ik mezelf niet te vinden
Bomen ruizen in de wind
Kijk omhoog, zie je de takken
Reikend als de handen van een kind

De wortels van de boom zijn stevig
Dat is wat hen verbindt

Waar zijn mijn wortels
Verdwenen of niet bestaand
Mijn handen reiken
De wortels vergaan

Ik ben iemand
Ze kunnen mij zien
Zonder wortels, los van alles
Misschien weten ze me te vangen

En dat ik in hun wereld mag

Overleven in mijzelf

Dit is een gedicht van Victoria

Wat als de pijn je teveel is,
als het verdriet je overspoelt.

Wat als je bang bent voor je eigen gevoelens,
als de wanhoop te groot is,
als je geen uitweg meer kan zien.

Wat als je echt niet meer weet hoe,
en je alleen nog maar kan vallen.

Wat als je niet meer durf te vertrouwen,
als je je niet meer veilig voelt in jou. Lees verder “Overleven in mijzelf”

Het zit dieper dan ik dacht

Dit is een gastcolumn van Summermoon

En dan is het 14:00 uur en ik voel me goed. Ik doe de hele dag al mijn eigen ding op mijn eigen tempo en heb nog geen berichtje van hem gehad. Ik bedenk me ineens, dat ik de hele dag nog niet aan hem heb gedacht. Wat een feest!

Maar… is dat echt zo? Ben ik echt zo vrij, ben ik daadkrachtig, doe ik wat ik wil?

Nou, ik heb inmiddels wél besloten om die cursus te gaan doen, die ik al jaren heel graag wil doen. En tegelijkertijd besef ik me, dat ik dat besluit heel moeilijk vond om te nemen. Twijfel zoals “kan ik dat wel?”, “is dat niet veel te duur?”, “is het wel een betrouwbaar adres?” weerhielden me ervan om ten eerste het besluit te nemen en me dan ook daadwerkelijk in te schrijven. Lees verder “Het zit dieper dan ik dacht”

Op het strafbankje

Dit is een gastcolumn van Lana

Hij profileert zich in alle gesprekken als een bijzonder talentvol en succesvol persoon. Charmant, lief en attent. Al snel lijkt alles aanwezig te zijn voor een liefdevolle relatie. We maken plannen voor een leven samen. We houden van elkaar en er is wederzijds vertrouwen. Het vele bellen, de lange gesprekken, het bepalen van wat en hoe we iets doen, ervaar ik dan nog niet als storend.

In de jaren die volgen valt op dat hij veel ruimte inneemt, zowel mentaal als fysiek. Er is altijd iets. Hij raakt betrokken bij conflicten op zijn werk en in de familie. Hij wordt op staande voet ontslagen. Zijn strijd is hard en meedogenloos naar personen die hem niet op waarde schatten. We praten veel over wat hem allemaal is aangedaan, ook in nachtelijke uren. Ik luister, ik wil er voor hem zijn. Zijn “zwarte lijst” met mensen die hem dwarszitten groeit gestaag door.

Lees verder “Op het strafbankje”

‘Meegesleurd in de donkerte van je wereld’

Dit is een gastcolumn van Anna

Papa, deze is voor jou. Omdat het moet, omdat ik niet langer kan toneelspelen, omdat ik op mijn zesendertigste na een proces van zes jaar vol geloof en ongeloof afscheid wil nemen van wat is en wat was.

Nog een keer extra naar het toilet gaan, de juiste muziek opzetten, exact het goede licht proberen binnen te laten. En dan… schrijven. Het maakt me zenuwachtig om dit op papier te zetten. En dat merk ik aan mezelf, ik wil de controle houden. Terwijl ik weet dat het juiste licht en de perfecte schrijfplek er niet voor de volle honderd procent toedoen, observeer ik mezelf. Een energie van angst, stress en onrust neemt het over. Ik wil er niet aan beginnen, en toch het moet geschreven. Lees verder “‘Meegesleurd in de donkerte van je wereld’”

Geluidloze gil

Dit is een gastcolumn van Monique

Ik droom weer dat ik gil, maar niemand hoort me, want er komt geen geluid uit mijn mond. Ik schrik wakker, kijk om me heen. Gelukkig… niemand is wakker geworden. Voor hetzelfde geld schreeuwde ik. Ik begin te huilen… ik weet waar dit vandaan komt.

Ik heb het contact met mijn dove narcistische ouders verbroken. Tranen om alles wat ik heb verloren, wat ik nooit heb gehad. Ik mis ouders, maar hen mis ik niet. Lees verder “Geluidloze gil”

Kleine kinderen leren

Dit is een gastcolumn van Audrey

Herinneringen kunnen bepaald worden door de plek en de omstandigheden waarin je opgroeide. Soms blijven ze zwaar nagalmen, hoe oud je ook wordt.

Toen ik als baby ter wereld kwam, onderging ik mijn omgeving en nam, zoals elke nieuwkomer, heel wat in mij op. De wereld van een kind bestaat uit heel wat regels, die je worden aangeleerd, goed of slecht. De basiseducatie ligt bij onze ouders of opvoeders en pas na enkele jaren leerde ik via de kleuterklas en de enkele televisieprogramma’s voor kleuters verdere gedragsregels in onze maatschappij, die soms net iets anders waren dan die men mij had aangeleerd. Opvoeding, conditionering en programmering gaan hand in hand. Echter, wat als deze basis al tegenstrijdig is, wat als de waardengevoelens verschillend zijn? Hoe destabiliserend is dit niet voor een kind? Lees verder “Kleine kinderen leren”

Mijn kind zei: ‘mama je bent betoverd’

Dit is een gastcolumn van Ava

Van vrolijke, zorgzame, sprankelende en onbevangen vrouw naar een bange, machteloze en uitgeputte vrouw.

Vol goede moed dook ik acht jaar geleden (als weldenkend hulpverlener met een zoon van vijf jaar) na mijn scheiding in een nieuwe relatie met een man met twee kinderen. Bij ons in het dorp stond hij niet bekend als makkelijk. Hij had een langdurig financieel conflict met zijn ex-zwager en een vechtscheiding met zijn ex. Maar ik, een graag geziene in het dorp, een gevoelig en zeer inlevend persoon, ik zou dat weleens gaan fixen. Mijn hulpverlenershart kon toch immers alles aan, ik was flexibel en begripvol. Ik nam een berg aan lieve vrienden en familie mee en kwam liefde brengen. Ik sloeg de waarschuwingen (die ik met hem besprak en hij uiteraard stellig ontkrachtte) in de wind. Lees verder “Mijn kind zei: ‘mama je bent betoverd’”

Als je de waarheid durft te vertellen, dan lig je er uit

Dit is een gastcolumn van Audrey

Als je binnenin je familie te maken krijgt met buitensporig gedrag en het doet je letterlijk of figuurlijk pijn, dan word je meestal verplicht om te zwijgen, terwijl je eigenlijk kapot gaat door hetgeen je hebt meegemaakt. Je wenst het uit te gillen, maar je wordt verplicht om te zwijgen. Om te verhinderen dat de waarheid naar buiten komt, schrikken daders niet terug om allerlei middelen te gebruiken, zoals veel slachtoffers weten. Dit kan van alles zijn, zoals liegen, dreigen, geweld gebruiken, uitsluiten, schaamtegevoel opwekken, ongeloof, zich beroepen op familiale solidariteit. Ik schreef er onder andere deze twee gedichten over.*

 

Spoken 

Familie of vrienden hebben soms wel eens gezegd,
Dat je te gevoelig reageert, dus zwijg maar terecht!
Op die manier word je dus wel de mond gesnoerd;
Gemakshalve voor anderen, ook al voel je je beroerd.

Sommigen van deze mensen bezitten hier het alleenrecht;
Ruimdenkendheid en gevoeligheid zijn alleen hun voorrecht.
Zo stappen ze uiteindelijk dan maar luchtig over je heen
Want het is alleen hun waarheid die telt, zo is er maar een! Lees verder “Als je de waarheid durft te vertellen, dan lig je er uit”

Ons verhaal gedeeld

Dit is een gastcolumn van Leonie en Nathalie

‘Een kind dat is mishandeld blijft van zijn ouders houden. Het stopt juist met houden van zichzelf’. Dat is de pijnlijke realiteit die slachtoffers van ernstige emotionele en psychische mishandeling in hun jeugd kennen. Maar hoe breng je dit over aan een groep studenten die mogelijk nog helemaal niet bekend zijn met de impact van deze ernstige vorm van mishandeling?

Het was de uitdaging waar wij, slachtoffers van narcistische mishandeling in onze jeugd, voor stonden. En het is goed gegaan! Eind april hebben wij, op verzoek van het Verdwenen Zelf een online presentatie gegeven aan studenten van verschillende hbo opleidingen van de HAN (Hogeschool Arnhem Nijmegen), over het opgroeien onder een narcistische ouder (psychische en emotionele mishandeling). Deze presentatie was onderdeel van de minor “Het kwetsbare kind” en bedoeld voor studenten met interesse in kwetsbare kinderen en studenten die in de toekomst willen gaan werken met (kwetsbare) kinderen en hun gezinssysteem.

Lees verder “Ons verhaal gedeeld”