Dit is een gastcolumn van Henk
Het lukt me soms om met enige afstand te kijken naar de jaren waarin mijn ex (een narcist) me mishandelde. Iedereen die is mishandeld door een narcist, zal waarschijnlijk denken (of tenminste gedacht hebben) niet veel waard te zijn. Het kan zijn dat sommige slachtoffers al voor ze een narcist ontmoetten slecht over zichzelf dachten. Ik niet. Ik had zelfvertrouwen, vond mezelf waardevol.
Tijdens en na de mishandeling dacht ik vaak: ik word behandeld als stront, dus ik zal wel stront zijn. Jaren van vallen en opstaan, en erg blij zijn met fijne therapeuten later, weet ik rationeel: ik ben wat waard. Als ik die stap ook nog emotioneel kan maken, kom ik in de richting van mijn zelfvertrouwen van voor de mishandeling. Dat betekent dat mijn zelfbeeld niet is verdwenen, maar eerder verstopt, bedolven onder onware, schadelijke aantijgingen.
Een narcist kan je de meest verschrikkelijke dingen laten geloven. Zo geloofde ik dat ik een slechte ouder was en niet voor mijn kinderen zou kunnen zorgen. Deze overtuiging zat diep in me en kon alleen worden verslagen door de realiteit. Ik zorgde voor mijn kinderen en kon ervaren dat ik het kon, dat de kinderen blij waren. Anderen zagen wat ik kon en benoemden dat. Het heeft jaren geduurd voordat het me lukte ze te geloven. Het is een proces om je weer te verbinden met de realiteit, en daarmee met je zelf(beeld).
Op de cover van het eerste boek van Iris Koops zie je kale grond met daarop een heel klein plantje of struikje. Dat symboliseert voor mij mooi dat er iets van jezelf intact blijft. Het is overwoekerd, beschadigd, geparkeerd, vergeten, geminimaliseerd, maar het is er wel. Het bestaat nog wel. Het staat voor: ik ben wat waard.
Idealiter omgeef je het struikje met mededogen, in de beeldspraak met zon en water, gun je je zelf tijd en ben je vooral zacht voor je zelf. Geef je zelf de kans om te groeien. Wees niet te streng als het niet snel gaat of als je soms een stapje terug moet doen.
Zorg wel voor de juiste hulp, die kan in mijn ervaring het verschil maken. Een belangrijk onderdeel van narcistische mishandeling is het slachtoffer verwarren, het slachtoffer laten geloven dat er geen sprake is van mishandeling. Een narcist vindt namelijk zijn/haar imago zo belangrijk, mishandeling past daar niet goed bij. Als het een slachtoffer lukt om uit de mishandeling te ontsnappen, wacht er nog een heel traject om te herstellen. Dat voelt erg onrechtvaardig.
Ik denk dat herstel pas beginnen bij de ondubbelzinnige vaststelling: ik ben een slachtoffer geweest van narcistische mishandeling. Dat slachtofferschap hoeft uiteraard niet het eindpunt te zijn, geen vastgeroest zelfbeeld, maar is noodzakelijk als het begin. De narcist heeft jou iets aangedaan, heeft jou gemanipuleerd, heeft jouw zelfbeeld beschadigd. Van hieruit kan je proberen om met compassie over jezelf te denken, om jezelf niet de schuld te geven, om op termijn weer eens te denken over wat jij zelf wil met je leven. Om te denken dat je het recht en de vrijheid hebt om daarover te denken, om te voelen dat je de narcist mag negeren. Dat kan klinken als een onmogelijk doel en als ver weg, en het is ook moeilijk, maar te zeggen: ik ben een slachtoffer van narcistische mishandeling is een noodzakelijke eerste stap. Lukt dat, dan ben je al in de goede richting bezig.
Een goede therapeut kan dat verschil maken. De wrede waarheid lijkt te zijn dat je narcistische mishandeling pas echt kan begrijpen als je die zelf hebt meegemaakt. Ik gun het niemand om mishandeld te worden door een narcist, maar elke slachtoffer van narcistische mishandeling gun ik wel een therapeut die ervaringsdeskundig is.
Een goede therapeut zal altijd erkennen dat het slachtoffer een slachtoffer is geweest. Dat als iets niet lukt, het niet erg is, omdat je als slachtoffer al zoveel te verstouwen hebt gehad. Een goede therapeut zal je ervoor behoeden dat je jezelf de schuld geeft. Een goede therapeut zal benadrukken dat het belangrijkste is dat jij zelf precies weet wat er is gebeurd. Een goede therapeut houdt je verbonden met de realiteit.
Wat voor therapeuten geldt, geldt helaas ook voor omstanders. Als je zelf geen narcistische mishandeling hebt meegemaakt (of coulanter: niet bereidwillig bent je in te lezen, iemand anders al kent die narcistische mishandeling heeft meegemaakt) zal je het nooit helemaal snappen. Dan kan je als omstander zeggen: ‘oh, maar ik heb er nooit wat van gezien’ of ‘waar twee vechten, hebben twee schuld’ of ‘jij zal vast ook wel wat gedaan hebben’. Ik heb als slachtoffer ook heel lang gedacht dat ik een aandeel had, tot ik tot de conclusie kwam: het maakt niet uit wat ik wel of niet doe, ik krijg toch wel de schuld.
Dan dringt er een besef door: er zijn relaties waarin maar één de schuld heeft. Dat kan voor een slachtoffer kristalhelder zijn, maar het kan tijd (en therapie) kosten om daar echt van doordrongen te raken.
Toch kan het voor slachtoffers een constante strijd blijven om dat zo helder te blijven zien. Een narcist kan later contact opnemen en poeslief zijn, en je twijfelt. Je kan je een mooi moment met de narcist herinneren, en je twijfelt. Een buitenstaander zegt zonder kennis van zaken dat er geen sprake was van mishandeling, en je twijfelt. En dat terwijl het voor je herstel noodzakelijk is om te weten: ik was een slachtoffer van narcistische mishandeling. Een goede therapeut helpt je dat kristalhelder te blijven zien.
En nu ik dat kristalhelder zie, ga ik mijn verdwenen zelf hervinden.
30 reacties op “Mijn verdwenen zelf vinden”
het is voor mij zo herkenbaar wat je schrijft.
ik vind het knap dat je kunt zeggen dat je slachtoffer bent geweest van narcistische mishandeling. ik wil mij zelf die stempel niet geven, dat lukt mij niet, daarmee heb ik het gevoel dat ik mijn ex juist iets geef waar hij geen recht op heeft, nl dat ik zijn slachtoffer ben.
En idd de juiste hulp zoeken/vinden is cruciaal, ik had zoveel geprobeerd aan hulp, totdat ik bij een ervaringsdeskundige terecht kwam, zo ontzettend helpend! en nog ondanks alle hulpprojecten die ik heb afgelegd, ben ik er nog steeds niet helemaal en ben ik ook nog steeds op zoek naar mijn verdwenen zelf.
Beste Marije, dank voor je reactie. Ik snap je aarzeling om jezelf een slachtoffer te noemen, dat is ook een hele stap. Het heeft mij geholpen om zacht en met compassie naar mezelf te kijken, en om mezelf niet meer de schuld te geven van wat er is gebeurd. In die zin is het iets wat ik mezelf geef, mezelf gun. Misschien werkt dat voor jou anders.
In ieder geval veel sterkte met je verdere herstel.
Herstel vind mijn inziens pas plaats voorbij slachtofferschap. Wanneer je inzicht krijgt in eigen patronen die maakten dat je niet gelijk een grens kon trekken en gezonde keuzes voor jezelf kon maken. wanneer je leert voelen wat je lijf aangeeft, herkent en heelt wat je innerlijk kind nodig had.
Nee, dat verandert niets aan de destructieve patronen van de ander, dat kun je ook niet. Je bent hierdoor wel in staat om de dynamiek en je eigen rol daarin te herkennen waardoor je andere, gezonde keuzes kunt maken. Eigen regie, autonoom, niet meer afhankelijk en beinvloed door de eigen hechtingsproblemen. Dáár zit je kracht, niet in slachtofferschap.
Ik merk dat ik een beetje moeite heb met je reactie Monique. Ik lees nergens in deze column dat Henk vast zit in slachtofferschap. Ook niet dat hij anderen aanpraat dat te doen. Het gaat er bij deze mishandeling , waarbij je steeds met de omkering te maken hebt (de pleger doet alsof zij/hij slachtoffer is) om dat je kan vaststellen slachtoffer te zijn geweest. Die erkenning, dat de mishandeling niet jouw schuld was. Dat heeft niets te maken met jezelf een slachtofferrol aanmeten. Ik denk dat Henk, net als velen, juist de verantwoordelijkheid neemt voor zijn herstel. Dat doe ik ook. En ook ik zeg dat ik slachtoffer ben geweest. Daar is niks mee.
Dat iedereen anders omgaat met zijn proces, OK, maar veroordeel hier niet in. Mijn bescheiden mening.
Hoi Rob, fijne reactie. Zo sta ik er ook in. Ik zeg nu dat ik slachtoffer ben geweest en probeer wat van mijn leven te maken.
Beste Rob, ik veroordeel het ook niet, ik geef alleen mijn mening op basis van ervaringen door de jaren heen weer. Waarbij ik pas verder kwam in herstel, voorbij deze termen.
ik wens een ieder veel sterkte met herstel, het is geen eenvoudige opgave. En zelfs dat is een understatement.
Hoi Monique, ik kan het niet laten nog te reageren. Volgens speelt hier enige verwarring. Ik lees dat je de dramadriehoek aanhaalt in je reactie op Henk. In het tweede boek van Iris Koops wordt hier uitgebreid op in gegaan. De verwarring zit ‘m erin dat jij stelt, dat als je de termen dader en slachtoffer bezigt, je in de dramadriehoek zit.
Dat lijkt me een verkeerde interpretatie. In het boek (en ook elders) wordt juist uitgelegd hoe mensen met narcisme je in die driehoek trekken. Dat doe je echt zelf niet door bepaalde termen te hanteren. De positie erbuiten (oftewel winnaarsdriehoek) krijg je als je vast kan stellen wat er is gebeurd, wat Henk doet in zijn column. Vervolgens verantwoordelijkheid gaat nemen voor je herstel.
Het gegeven dat termen als dader en slachtoffer jou irriteren, is misschien het onderzoeken waard, succes daarmee.
Ik merkte dat dit mij ook triggerde. Lijkt alsof je ‘slachtoffer zijn’ een vieze naam geeft. Er is een verschil in slachtofferschap vanuit narcisme dader en echt slachtoffer zijn qua mishandeling.
Hoi Lizet, dank voor je reactie. Ja, jezelf slachtoffer noemen brengt je weer in contact met de realiteit. En hopelijk van daaruit richting herstel.
Beste Monique, dank voor je reactie. Ik weet nog niet heel goed wat ik daarvan vind. Ik ben het ermee eens dat iemand na een narcistische mishandeling verder in het herstel kan zijn als hij/zij een slachtofferrol achter zich kan laten. Toch denk ik dat herstel begint met het erkennen dat je een slachtoffer was. Wat na de eerste zin schrijft, vind ik lastig. Ik denk dat iedereen, hoe goed iemand ook zijn lijf en grenzen kan voelen, hoe veilig iemand ook gehecht is, slachtoffer kan worden van een narcist. Precies woorden als ‘dynamiek en je eigen rol daarin’ lijken de verantwoordelijkheid van de mishandeling (deels) bij het slachtoffer te leggen. Juist die verantwoordelijkheid bij de dader leggen, zo betoog ik, is de eerste stap naar herstel. En als het daarna lukt weer te vertrouwen op je eigen lichaam, je grenzen kan aangeven, eigen regie over je leven hebt, des te beter.
Beste Henk, naar mijn idee èn ervaring is de weg naar herstel juist uit de termen van dader- slachtoffer te blijven. (dramadriehoek)
Het klopt dat er destructieve patronen gaande zijn en dat je daardoor beschadigd wordt. Maar wat ik bedoel met kijken naar de eigen rol in deze dynamiek, is dat beschadigen kon gebeuren omdat jouw grenzen werden overschreden. Erkennen dat je dat hebt laten gebeuren is geen verwijt maar meestal een onvermogen nog. Het achterhalen waarom je dat laat gebeuren en dat helen, daar ligt de kracht van een goede therapeut die je daarin kan begeleiden.
Aan het destructieve gedrag van de ander kun je niets doen; aan zelfzorg, bepalen wat je accepteert en of je toegankelijk blijft wel. Daar ligt een eigen verantwoordelijkheid, die los staat van de verantwoordelijkheid van de ander voor het eigen destructieve gedrag.
De weg naar herstel ligt naar mijn idee daar waar je invloed op kunt hebben, daar waar de eigen kracht zit en dat zijn de eigen keuzes en gedrag.
Beste Monique, dank voor je reactie. Ik weet niet goed of we elkaar niet goed begrijpen of dat het echt oneens zijn. Het is natuurlijk goed voor iemands herstel als je voorbij je slachtofferschap te kan komen en je kan richten op je eigen behoeftes. Wat ik lees in jouw bericht is dat hoe iemand is een aandeel heeft in de mogelijkheid mishandeld te worden. Bijvoorbeeld: iemand is onveilig gehecht en daardoor kwetsbaarder voor mishandeling. Daar kan je dan als mishandelde (om het woord slachtoffer niet te gebruiken) aan werken met een therapeut. Begrijp ik je zo goed?
Want in dat geval zijn we het echt oneens. Ik denk dat iedereen slachtoffer kan worden van een narcist en dat een narcist bij iedereen wel een ingang kan vinden. Dus frases als ‘waarom je dat laat gebeuren’ lees ik als: het slachtoffer heeft de mishandeling mede mogelijk gemaakt, het slachtoffer had zelf maar anders moeten handelen. Als jouw bericht zo begrepen mag worden vind ik je bericht ronduit schadelijk.
Het is natuurlijk na narcistische mishandeling niet onzinnig om te achterhalen op welke manier je gevoelig was voor een narcist, welke patronen je misschien al had en dergelijke. Dat zou je weerbaarder kunnen maken. Ik vrees echter dat er na narcistische mishandeling eerst heel wat andere prioriteiten zijn, zoals op de been blijven. Deze gevoeligheden onderzoeken lijkt mij een luxe voor als je al heel wat stappen in je herstel hebt gezet.
Ik kan het ook niet laten om even te reageren. Ik lees deze discussie en merk aan mezelf dat het bij mij schuurt dat er toch ook verantwoordelijkheid bij een slachtoffer wordt gelegd, omdat er wordt gesteld dat je over je grenzen hebt laten gaan waardoor mishandeling kon plaatsvinden. Een slachtoffer van narcistische mishandeling wordt de godganse tijd gegaslight en tijdens dat gaslighten wordt er een schuldgevoel aangepraat wanneer men zich verzet. Dat je niet meer helder kan zien dat je het recht hebt om je te verzetten, komt door de verwarring van het gaslighten. Je gaat jezelf door de ogen van de mishandelaar zien en daarmee geloven wat hij of zij zegt. Dat is de kracht van manipulatie!
Daarbij hebben vele slachtoffers de ervaring, waaronder ikzelf zeker ook, dat wanneer je wel helder kan zien dat de situatie grenzen vereist en je die dan stelt, de mishandeling alleen maar toeneemt. Omdat je niet meer helder kan denken en in een absurde realiteit bent gezogen, ga je in de krankzinnigheid mee. Achteraf zie je pas waar je nou precies in hebt gezeten, je hebt tijdens de mishandeling nooit helder gehad wat er gaande was.
De verantwoordelijkheid voor dit onacceptabel gedrag zoals gaslighten en andere mishandeling, ligt echt bij de dader. Niemand, maar helemaal niemand is verantwoordelijk voor het gedrag van een ander. Dat iemand, om wat voor reden dan ook, niet de grenzen helder kan stellen, is nooit een uitnodiging om daar misbruik van te maken.
Ik noem mezelf slachtoffer van narcistisch misbruik, niet omdat ik mezelf wil vastzetten in die rol, maar omdat erkenning van wat er gebeurd is essentieel is voor herstel.
Slachtoffer zijn betekent dat je de dynamiek eerst niet doorziet. Narcistisch misbruik is subtiel, manipulatief en systematisch. Pas wanneer je begrijpt wat er speelt, zie je ook dat er een dader is. Dat onderscheid maken is geen slachtofferschap cultiveren, het is realiteit erkennen.
De verantwoordelijkheid terugleggen bij degene met het destructieve gedrag is geen zwakte. Het is juist de eerste stap naar autonomie en heling.
Iemand vragen waarom de narcist “zijn gang kon gaan” suggereert impliciet medeverantwoordelijkheid. Dat miskent hoe deze dynamiek werkt: een narcist zoekt en vindt een ingang. Dat is onderdeel van de stoornis, niet van een tekort bij het slachtoffer
Wat fijn om je column te lezen Henk. Ik zei hier al eerder; ik lees niet zoveel van mannelijke slachtoffers en ik weet dat ‘we’ met velen zijn. Misschien is er toch een taboe? Je beschrijft hoe je ex-vrouw je deed voelen, nou, die herken ik. Ik lag in puin na een relatie met zo’n type. Totale chaos in mijn hoofd. Heb veel aan de boeken van Iris Koops gehad.
Wat je zegt over ‘zoek een therapeut die het echt snapt’ is een belangrijke. Anders zit je je tijd te verdoen is mijn ervaring. Eerst zat ik bij een vrouw en die keek alsof ik Chinees praatte toen ik beschreef hoe het ging (niet zo geweldig dus) en wat voor relatie ik had gehad. Ze wilde kijken naar onze ‘communicatiepatronen’, en welk enneagramtype we waren, dat soort dingen. Ik werd er slechter van, die gesprekken. Ben overgestapt naar iemand die het wel begreep. Dat is een wereld van verschil.
Helemaal eens dus. Succes Henk, we komen er wel.
Hoi Rob, ik vind het vervelend voor je dat je dit hebt meegemaakt, maar ergens fijn dat we een beetje herkenning bij elkaar lezen. Ik denk dat veel omstanders simpelweg niet geloven dat een vrouw een man kan mishandelen. Dat kan familie en vrienden kosten. Ja, een goede therapeut is veel waard. Communicatiepatronen analyseren is nuttig als twee mensen constructief in de wedstrijd zitten. Met je narcistische partner naar relatietherapie is in mijn ervaring nog erger, een soort uitbreiding van de mishandeling.
Een heel goed artikel dit, dank voor het delen!
En dit is 100% waar: je kan het pas begrijpen als je het zelf hebt meegemaakt en dit wens ik mijn ergste vijand niet toe!
Er wordt het meest gesproken over mannen die narcistisch zijn en vrouwen zijn vaak het slachtoffer. Begrijp me niet verkeerd: ik wil zeker niet afdoen aan die gevallen en als was het er maar eentje, dat is er dan altijd 1 teveel, geen discussie! Bovendien heb ik het zelf ook meegemaakt toen ik klein was en tot eind 2018.
Maar vrouwelijke narcisten bestaan zeker en opereren bovendien vaak onder de radar (de verborgen variant). Dat is waar ik nu mee te maken heb.
Ik herken alles wat erin staat en dankzij vele documenten en podcasts ben ik een heel stuk wijzer geworden en hiervoor ben ik niet naar een therapeut geweest of psycholoog. Dit omdat ik geconstateerd heb hoeveel onwetendheid er is over dit onderwerp; vooral degenen die je zouden moeten helpen begrijpen het vaak niet zoals o.a. hulpinstanties. De laatste tijd wordt te pas en te onpas de term “Narcisme” geroepen, terwijl niet iedereen beseft wat het precies inhoudt. 10 jaar geleden had ik hier geen idee van. Inmiddels weet ik beter en heb veel geleerd, dankzij de echte experts die een en ander erover gedeeld hebben.
Als slachtoffer weet je in het begin niet eens wat je moet zeggen zodra een hulpverlener zegt: “Wat kan ik voor u doen?” Ik wist echt niet waar ik moest beginnen op dat moment en had geen idee van hoe en wat.
Toen ik een en ander voor de 1e keer las en beluisterde was het alsof mijn leven werd beschreven. Ik schrok. Het was eng maar tegelijkertijd was ik zeer aangenaam verrast. Dit zette mij ertoe aan om meer hierover te lezen en te beluisteren. En er gebeurde veel meer, nl: wat ik op een gegeven ogenblik besefte was niet alleen begrijpen wat er zich hedendaags afspeelt in mijn leven, maar het ging juist helemaal terug naar mijn jeugd- en kindertijd: daar begon het eigenlijk allemaal. Alle puzzelstukjes pasten toen uitstekend op hun plaats en ik kon eindelijk vele dingen verklaren.
Ik weet dat ik er nog niet ben en nog een lange weg te gaan heb, want mijn toxische partner mag dan wel helemaal klaar zijn met mij, maar wil niet bij me weg omdat ze weet dat het niet in haar voordeel is. Ik heb nl. veel afgetimmerd om mezelf in bescherming te nemen, iets wat me beslist niet in dank wordt afgenomen! Je wordt mishandeld, om dan vervolgens jou van mischandeling te beschuldigen ( = projectie). Bepaalde situaties van wangedrag worden ontkend of simpelweg met: “Zo is het niet gebeurd, je beeldt het je in” (= gaslighting). Ook heb ik geleerd vooral niet in (zinloze) discussies te trappen want dat is immers pure voeding voor hen, ze genieten ervan dat je in de stress schiet en spelen zo als het ware met je.
Ik weet dus inmiddels hoelaat het is en mijn volgende uitdaging is hoe kom ik af van deze toxische persoon die mij niet los wil laten, ondanks dat ze me liever dood dan levend wil. En nee, je stapt niet even zo 1-2-3 uit de relatie (degene die daar anders over denkt begrijpt het niet), vooral als de hulpinstanties en de rechtbank niet adequaat meewerken, puur door onwetendheid en je moet maar net eentje tegenkomen die het wel snapt dus. Met alle respect, maar een hulpverlener van bv begin 20 met net een diploma op zak maar verder nagenoeg geen levenservaring, reken er maar niet op dat die het echt zal begrijpen.
Stel dat ik er nu een punt achter zet en onze minderjarige dochter wordt vervolgens aan haar moeder toegewezen, dan is het middel erger dan de ziekte zelf want dan kan ik er immers niet meer zijn als vader om mijn dochter te beschermen en te zorgen voor onvoorwaardelijke liefde van mijn kant, veiligheid en structuur. Ja het zal pittig zijn, maar niet onmogelijk, en alle tips en adviezen, daar sta ik voor open. Ik ben al heel ver gekomen, heb nog een lange weg te gaan maar ik zal er komen want opgeven is zeker geen optie voor mij. Nogmaals dit wens ik mijn allerergste vijand niet toe want het is werkelijk de hel op aarde.
Poeh, S, wat een bijzonder nare situatie. Heb je inmiddels een geschikte therapeut gevonden? Anders vermoed ik dat via het Verdwenen Zelf misschien wel iemand gevonden kan worden. Het klinkt alsof je al best ver bent en je bewust nadenk over een mogelijke keuze. Die is uiteraard niet eenvoudig, zeker niet omdat je je zorgen maakt om je dochter. Mijn ervaring is dat ik na enig herstel veel beter in staat ben om mijn kinderen veiligheid en structuur te bieden dan ik binnen de relatie kon. Iets anders is dat het me ook behoorlijk wat herstel heeft gekost om te denken dat ik lief of zorgzaam voor mezelf mocht zijn. Ergens vreemd, want dat is iets wat je ieder mens gunt van nature te hebben. Als je het hebt over ‘de hel op aarde’ gun ik je de mogelijkheid om voor je eigen gezondheid te kiezen. Hoewel ik zorgen om je dochter ook voel. Beetje een antwoord van ik snap beide kanten, en ik weet niet of je er wat aan hebt.
In elk geval: veel sterkte gewenst.
Dank je wel Henk voor je warme woorden. Het doet me heel goed en hopelijk heb je ook wat aan mijn verhaal.
Bedankt voor je artikel en de erkenning die je daarmee geeft, Henk.
Ik ervaar dat er in de omgeving zoveel lading zit op dat woord ‘slachtoffer’. Voor mij is het zeer duidelijk: ik bèn een slachtoffer van narcistisch misbruik en dat ontschuldigt mij in een dynamiek waarin ik altijd en nog steeds de schuld krijg van .. tja, alles wat hij maar kan bedenken..
Ik ben twee jaar bij hem weg, maar we hebben twee kinderen samen, waardoor ik helaas nog steeds met hem moet communiceren.
Wat me opvalt in de hulpverlening is hoe weinig dit erkend en herkend wordt. “Beiden blijven in het slachtoffer verhaal” krijg je dan. Alsof ik de toestemming niet krijg een slachtoffer te mogen zijn.
Na 12jr fysiek en psychologisch geweld te hebben meegemaakt, komt dat wel binnen.
Ik ben zelf ook hulpverlener en ben immens teleurgesteld in mijn ‘collega’s’ die schade aanrichten bij mensen die al zoveel schade hebben om van te herstellen…
Dus ik sta er in: ik bèn slachtoffer èn ik zit in mijn helingsproces zodat ik daarmee niet samenval, want ik ben ook veel meer dan dat ❤️🩹
E.
Dag E,
Ik herken wat je zegt. En dat betekent nogmaals hoe onwetend deze hulpverleners zijn, vooral omdat zij het zelf niet hebben meegemaakt; gelukkig voor hen, maar niet voor de slachtoffers helaas want die hebben er immers geen boodschap aan. Zelf word ik ook moe van de volgende achterhaalde statements:
Waar 2 ruzie hebben, hebben ook 2 schuld: oh? Dus moet de ene zich altijd koest houden om de boel niet te laten escaleren? Vroeg of laat escaleert de boel alsnog en dan is het van “Waarom heb je geen grens gesteld?” Dan stel je een grens maar dan ben je weer egoistisch of niet flexibel, dus kortom, wat je ook doet, je doet het altijd fout.
– Wij doen niet aan waarheidsvinding: ik dacht juist dat feitenonderzoek cruciaal is en er is maar 1 waarheid en dat zijn de feiten zelf. Enerzijds wordt je geadviseerd bewijs te verzamelen door elk geval te documenteren en waarnodig audioopnamen te maken, om dan vervolgens te horen krijgen van ja sorry maar wij doen niet aan waarheidsvinding. Dit laat zien dat deze personen hun handen er liever niet aan vuil willen maken. En iedereen wil tenslotte om 5 uur al naar huis he? Maar intussen blijven de slachtoffers er wel 24/7 inzitten zolang er verder niets gebeurt.
Gelukkig zijn er meer mensen die het echt gaan begrijpen en degenen die het nog niet begrijpen (hulpinstanties) dienen zich met spoed te laten bijscholen. Dit zijn immers geen standaardcasussen die je even volgens het boekje oplost. Wel makkelijk om dezelfde routine te volgen die vervolgens geen goed resultaat oplevert, maar dit helpt de slachtoffers niet.
Beste E, wat je hebt meegemaakt en nog steeds meemaakt lijkt me erg heftig. Ik vind ‘ontschuldigt’ een mooie term, en dat is eigenlijk precies wat het gewenste effect is van je zelf een slachtoffer noemen. Het is zwaar om het zelf zo duidelijk te weten, maar dat anderen je niet geloven.
Veel sterkte.
Er zijn heel veel slachtoffers die zich geen slachtoffer willen noemen en zo niet KUNNEN herstellen. In mijn omgeving zijn er enorm veel van dit soort mensen. Ze zien het woord ‘slachtoffer’ als zwak. Maar het is moedig om te kunnen zeggen dat je een slachtoffer bent. Zo kun je herstellen. Ik vind het zo jammer dat mensen blijven rondlopen met schade terwijl ze kunnen herstellen. Maar de hulp ligt niet voor het oprapen! Ik heb er lang op moeten wachten. Ik wens je veel sterkte, Henk, met het hervinden van je verdwenen zelf!
Beste Susan, dank voor je vriendelijke woorden. Ook voor jou veel sterkte.
“Ik ga mijn verdwenen zelf hervinden” Mooie uitspraak!
Het makkelijke er aan is dat het,, als je uit de onveiligheid en paniek kunt blijven, langzaam weer bereikbaar komt. Wat veel, ook ervaringsdeskundige, therapeuten en psychologen niet helder hebben is dat er beschadigingen ontstaan in het brein van een slachtoffer. Als je de vraag in gemini of chatgtp stelt “welke beschadigingen kunnen ontstaan in het brein na narcistische mishandeling?”, dan krijg je een mooi overzicht. vooral de beschadiging (krimping) van de hippocampus is belangrijk. die heb je nodig voor je geheugen. Je zelf (beeld) bestaat uit een op een stapeling van ervaringen en emoties. Maar als die slecht bereikbaar zijn door een aangetaste hippocampus dan is je zelfbeeld aangetast.
als je uit de angst en onveiligheid spiraal kunt blijven nemen de fight/flight hormonen af en 1 daarvan is cortisol. Precies die is verantwoordelijk voor de beschadigingen aan hippocampus, amygdala en frontale cortex. Het fijne is dat als die cortisol spiegel weer lager wordt de gebieden weer herstellen. Helaas gaat dat langzaam. Veel langzamer dan wel zouden willen in elk geval. Het zit hem niet in iets verkeerd doen of te weinig doen maar het fysieke herstel gaat langzaam.
Telkens het beeld van jezelf terug halen van voor de relatie werkt helend als dat een stevig fundament heeft. Voor veel mensen die opgegroeid zijn in een gezin met narcistische ouder kan dat veel lastiger zijn.
Step by step! Take it easy!
Mark
Heel mooi beschreven dank je wel Henk. Goed om het ook eens vanuit het perspectief van een man te horen. Ik ken zoveel vrouwen die het hebben meegemaakt, maar weinig mannen. Heel moedig van je om je te uiten. Een voorbeeld voor alle anderen. Respect ! DANK!
Beste Henk, wat een mooi stuk heb je geschreven en gedeeld! En wat een mooi voorbeeld voor de mannen en vrouwen die slachtoffer zijn van narcistisch misbruik. Dat je slachtoffer bent geweest (maar niet hoeft te blijven) lijkt me essentieel om te erkennen. Dan pas lijkt me dat je eruit kunt stappen. En inderdaad, iedereen kan slachtoffer worden. Als leek heb je immers geen idee en zo,n mensbeeld wil je ook helemaal niet hebben. Maar als je erin verzeild bent geraakt en je gaat zien wat de ander doet is dat een bizarre ervaring en ben je vol ongeloof. Later vallen de puzzelstukjes op hun plek en ga je het begrijpen, onderkennen en herstellen. Ik krijg als ervarings deskundig therapeut ook ontzettend vaak de vraag wat een narcist drijft. Is het een weg geduwde onzekerheid ontstaan door trauma? Is dit interessant? Focus op jezelf en je herstel en leer de rode vlaggen kennen. Je mag immers naar het licht bewegen en de duisternis achter je laten. En aan een zo mooi mogelijk leven bouwen. Het blijft staan dat je het hebt mee gemaakt en dat je het moet integreren. Mijn ervaring is dat je het nooit helemaal achter je kunt laten want de ervaring was te indringend. Herstel is mogelijk en is heel hard werken. En mannen lopen tegen een extra vooroordeel aan. Ik heb een diep respect voor een ieder die deze vorm van mishandeling onder ogen durft te zien en er mee aan de slag gaat!
Vrouwen worden ook minder herkend bij Narcisme, anti-sociaal of psychopathie, of krijgen vaker eerst nog andere diagnoses als “borderline, ADHD, etc” , vrouwen zijn meer op emotioneel gebied. Maakt het des schadelijker omdat ze sneller ontoerekenbaar gerekend worden, en slachtoffer triggeren tot reactieve zelfverdediging, wat gevaarlijk is in combinatie met iemand die emotioneel mishandeld en gebruikt als “zie wel, als bewijs voorschoteld” en dat vaak over het hoofd wordt gezien door politie en justitie en dus ook kan leiden dat je als slachtoffer tot dader wordt gemaakt.
Dag Henk,
Bedankt voor je heldere en uitgebreide uiteenzetting, knap verwoord.
Ik ben het helemaal met je eens waar het herstel pas kan beginnen. In aanvulling gaat het volgens mij ook op voor de situatie waarin je nog in een dergelijke relatie(s) zit. Ik zit in die situatie.
Ik merk dat ik door het besef slachtoffer te zijn (zelf de situatie te erkennen), de boeken van Iris en anderen te hebben gelezen, veel kennis heb genomen van de artikelen van lotgenoten en in therapie ben bij 1 van de therapeuten van Het Verdwenen Zelf (in mijn geval bij Peter)…. ik veel beter bestand ben tegen bijvoorbeeld de narcistische aanvallen/buitenproportionele woede.
Ik heb niet de illusie dat ik dan nu geen verdere schade oploop m.a.w. dat ik er verstandig aan doe te accepteren dat het is zoals het nu is! Nee, voor mijzelf heb ik een termijn/grens gesteld.
Mijn vrouw volgt gelukkig therapie en ik merk verschil/verbetering. Ook heeft zij behoorlijk afstand genomen van haar familie. Alleen heb ik uiteraard last van knagende onzekerheid, verteld zij daar wel het echte volledige verhaal? Of niet? Omdat ze dat zelf bijvoorbeeld niet ziet doordat ze in haar eigen valse realiteit blijft hangen.
Peter is kritisch op eventueel wensdenken door mij en ook daar ben ik blij om. Ik heb er alle vertrouwen in dat hij mij echt ziet, goed luistert en veel kennis van zaken heeft. En dat voelt erg goed en helpt.
Afhankelijk van of mijn vrouw echt blijk geeft van, en te willen kijken naar, haar eigen dadergedrag en dit onderdeel is/wordt van haar therapie en ik verbetering zie, tot nu toe zie ik dat, zie ik licht aan het einde van de tunnel en zie ik een einde van de tunnel. Ik ga niet accepteren nog jaren zo te moeten overleven, ik gun mijzelf binnen afzienbare tijd geen slachtoffer meer te zijn.
Ik voel dit ondanks alles, in mijn geval, als mijn verplichting naar mijn kinderen toe. Ik had dit niet gekund wanneer de kinderen nog slachtoffer zouden zijn van narcistische aanvallen. Die zijn er incidenteel wel geweest en dat was pas echt verschrikkelijk, maar zijn gestopt. Ik was bijna altijd het slachtoffer (of het onterechte hakblok zoals ik het zelf verwoorde) en nu ben ik het enige slachtoffer. De frequentie is gelukkig drastisch afgenomen en andere duistere toxische zaken die er speelden lijken (ik durf het nog niet helemaal te geloven) al langere tijd niet meer te spelen. Er lijken bijvoorbeeld geen nieuwe flying monkeys bij te komen.
Ook je omschrijving over de impact van de meningen van omstanders, de spijker op zijn kop! En de grote meerwaarde die een goede therapeut heeft om je kristalhelder te houden. Daardoor kan je het juiste spoor in de tunnel blijven zien en niet verdwalen door de verwarrende meningen van kennisarme omstanders.
Succes met hervinden, hartelijke groet,
Niels
Ik las het nog even terug en zie iets wat misschien verwarring kan geven. Dat gaat over de kinderen. Die zie ik na 14 jaar weliswaar als mijn kinderen maar ik doel dan op mijn bonuskinderen die 100% hier wonen en waarover ik geen zeggenschap heb. Het voelt zo dat ik ze aan hun lot zou overlaten.