Dit is een gastcolumn van Anna.
Niet meer achteromkijken. Niet in het verleden leven. Er niet meer over praten. Ik krijg dat zo vaak te horen. Ik doe mijn best. Toch voelt het soms alsof ik levenslang heb.
Mijn verjaardag. Laat op de avond zie ik een felicitatie in mijn telefoon staan van mijn narcistische ex. Ik bedank hem koeltjes. Het liefst zou ik hem negeren. Blokkeren. Ik weet echter dat hij dat tegen mij zal gebruiken naar onze kinderen toe. Toch is er ook weer even die glimp van hoop in mijn hart. Hij is mijn verjaardag niet vergeten. Zou hij dan toch iets om mij geven? De moeder van zijn kinderen?
Het antwoord is NEE. Het is valse hoop. Dat en vele andere waarheden heb ik mogen leren uit het werkboek van Iris Koops ‘Herstellen van narcistische mishandeling’. Het was helemaal geen liefde. Hij gaf en geeft helemaal niets om mij. Ik begrijp daarom nog steeds helemaal niets van hem. Omdat ik zelf het tegenovergestelde ben. Ik stelde de ander altijd boven mezelf, en ben nu sinds de scheiding aan het leren om eerst voor mezelf te zorgen.
Toch wordt de wond van de emotionele mishandeling nog steeds aangeraakt. En dat is het probleem. Ik kan dit niet achter me laten. Want we hebben kinderen samen. En deze (volwassen) kinderen gaan nog regelmatig met hem om. Tot mijn grote verdriet. Ook al worden ze bespeeld, tegen elkaar uitgespeeld, voorgelogen en emotioneel mishandeld, ze zoeken hem steeds weer op. Ook omdat hij steenrijk is en hij ze ‘koopt’. Het is heel moeilijk voor mij om te aanvaarden dat ze steeds weer kiezen voor deze destructieve relatie. En van deze chaos (denk maar aan Trump, zo ziet het er een beetje uit) krijg ik nog steeds teveel mee.
Ik heb een goede band met mijn kinderen. Althans dat denk ik. Dat wil ik denken. Daarom delen ze ook zoveel met me. Ik weet dat ik de ‘gezonde ouder’ ben van de twee. Dat voelt als een hele verantwoordelijkheid. Toch lopen ze harder voor hem dan voor mij. Ik weet het, het is geen wedstrijd, maar het doet zoveel pijn dat ze vaker met hem afspreken en met hem op vakantie gaan en mij door de afstand sporadisch bezoeken (ik ga wel zelf regelmatig naar ze toe).
Ik weet dat hij ze nog steeds leugens over mij vertelt. Vorig jaar vertelde mijn zoon iets over ons huwelijk wat helemaal niet klopte. Ik was te verbijsterd om te antwoorden. Hij zei dat zijn vader dat had gezegd. Ik voelde me diep gekwetst, dat mijn zoon dit als een papegaai napraatte. Dit klopte helemaal niet! Mijn dochter zegt vaak: “jullie zijn nu toch allebei gelukkig met een nieuwe partner?” En daarmee wordt al het leed dat mij aangedaan is, platgeslagen. Alsof het er niet is. Mijn leed is er niet. Zand erover. Ik denk dat de kinderen het simpelweg niet meer aankunnen al die ‘shit’. En dat begrijp ik.
Dat ze nog steeds zijn hielen likken, dat is voor mij heel erg moeilijk te aanvaarden. Ook al heb ik dat zelf ook 25 jaar gedaan. Ik werd 25 jaar verwaarloosd, emotioneel en fysiek mishandeld en voorgelogen. Daarna werd alles verdraaid. Ik had iets met iemand anders gehad, ik had een postnatale depressie gehad, van alles werd verzonnen. Terwijl hij jarenlang een ander had, die ik ook nog persoonlijk kende. Iedereen wist het behalve ik. Zo naïef was ik. Ik werd uit mijn huis verdreven en zij lag daarna met hem in mijn bed. Hij woont er nog steeds met haar. Het familiehuis noemt hij het. En mijn kinderen blijven er nog steeds logeren, en doen alsof er niks gebeurd is. Hartverscheurend.
Zeg me niet dat ik het achter me moet laten. Mensen die dat zeggen snappen er niks van. Narcistisch slachtoffer ben je zolang het gif nog doorsijpelt naar je kinderen. Dat begrijpt iedere moeder. Ik doe mijn best. Ik heb het leven lief. Ik hou in de basis van mijn medemens. Ik hou zoveel van dieren. Ik hou van de liefde! Ik hou van mijn lieve partner. En last bus NOT least: ik hou van mij! Trots en dankbaar dat ik dat kan zeggen, vanuit het diepst van mijn hart. Maar ik heb een bloedhekel aan mijn ex. En ik zal pas echt rust krijgen als hij niet meer onder ons is. En niemand kan oordelen over dit gevoel. Omdat niemand mijn leven heeft geleefd.
Anna
22 reacties op “Valse hoop”
Ja dat is makkelijk gezegd, laat het los, hij is het niet waard, leef je eigen leven… bladiebla. Maar na jarenlang misbruik ben je compleet geprogrammeerd en die rare valse hoop inderdaad, ik ben zelf daardoor een aantal keer teruggekeerd naar mannen die me vreselijk hadden behandeld. Het heeft niks met zwakte te maken.
Pijnlijk voor je en zeker zo snel ingeruild zijn, weggeworpen worden, tegen jezelf uitgespeeld. Je integriteit wordt aan diggelen geslagen en als je die verdedigt, ben jij dader…
Heel veel sterkte en hoop dat het ondanks deze uitdagingen uiteindelijk lichter voor je zal worden.
Dank je wel Mariz. De ene keer gaat het beter dan de andere keer. Ik geniet van de kleine dingen in het leven. En mijn pijn mag er zijn. Warme groet, Anna
Blijf gewoon heel eerlijk naar je kinderen en betrek ze niet in jullie meningsverschillen ..kinderen krijgen meer mee dan je denkt en denken erover na …vroeger of later komen ze er achter dat hij liegt.. en dan trekken ze dat door naar andere momenten uit hun leven en komen ze er langzaam achter hoe hij werkelijk is.. Gaan ze vragen stellen over bepaalde gebeurtenissen : eerlijk antwoord geven..mijn oudste was er al snel achter hoe hij was ,mn jongste kwam er twee jaar later achter.. ze kwam naar me toe en voelde zich enorm verdrietig: ze doorzag zijn valsheid en liegen steeds meer….we praten er nog regelmatig over en beide kinderen willen hem nooit meer zien…
Beste Irene, ik probeer idd niks lelijks te zeggen want dat werkt alleen maar tegen me. Ze weten wel dat hij jarenlang een ander had.
Ze weten zoveel, maar zijn nog als was in zijn handen. Ze willen bij hem in de gunst blijven. Voor mij hoeven ze niet te rennen, dat zit toch wel goed. Ik hoop ooit dat het kwartje bij de kinderen gaat vallen.
Groetjes Anna
Zeer herkenbaar, en zo verdrietig. En een app op je verjaardag, krijg ik ook nog altijd. Maar dat vergeten ze al snel weer. Mijn kinderen overkwam dit ook, kopen met geld, geld in envelopjes, overal mee naar toe. Hun,vader was zo veranderd
…En toen ging het mis…mijn zoon brak. Ex vervuilde ook zijn huis,..En nu geen kontakt meer tussen vader en zoon. En weet je,….ik heb ook een bloedhekel aan mijn ex.
Eens gaan ze het zien,..en als ze het eenmaal zien,…is er geen weg meer terug. Ga jij fijn op bezoek bij je kinderen, maar eens komen ze bij jou. Fijne dat je weer een nieuwe partner hebt, heb ik ook. Sterkte, ik leef met je mee
Dank je wel Vlinder voor je steun ! Samen sterk ! Liefs Anna
Samen sterk.
Anna wat heb je het super omschreven. Niemand kan oordelen wat jij hebt doorgemaakt en nog steeds in je leven door je kinderen.
Ik was in eenzelfde situatie en mijn kinderen ook. 25 jaar bij hem en 3 kinderen. Nu 25 jaar verder en kinderen met verslaving en psychische problemen. Nooit gaat het over nooit gaat het weg. Ook niet als hij er niet meer zou zijn. Ik ben nu gelukkig maar dit verdriet van mijn kinderen draag ik elke dag met me mee. Zet em op Anna lukt mij ook meestal.
Dank je wel Betsy voor je steun en ik wens jou ook het beste toe. We doen ons best en we hebben het goed gedaan. Dat blijf ik tegen mezelf zeggen. Het klinkt gek maar voor mij is dit alles toch de weg vinden naar zelfliefde. Ondanks alles achter mezelf blijven staan. Wat er ook gebeurt. Liefs Anna
Deze zin las ik in de reactie van Frederike: “”Hij bleef onaantastbaar en de leuke aardige man voor iedereen en ik werd niet geloofd.”‘
Dat gaat nooit volledig weg deze zin. alleen al door zijn uitnodiging aan mijn dochter voor zijn 75e verjaardag. Ze gaat niet om haar zeer geldende reden. Hij wil laten zien aan de buitenwereld ik ben belangrijk en ik ben slachtoffer.
De niet aanwezige vader ten voeten uit.
Lieve Anna,
Het lezen van de site van Het verdwenen zelf helpt mij al lang om herkenning te vinden en te lezen.
liefs Betsy
Betsy,
Ja de website is erg fijn en een zegen dat we elkaar kunnen steunen. Met dank aan Iris! Liefs Anna
Lieve Anna, wat verschrikkelijk voor je!
Het is inderdaad vreselijk om zoveel verdriet en pijn te verwerken. Dat moet slijten maar blijft heel erg.
Ik ben volgende maand 82 jaar en mijn hele leven heeft hetzelfde gebeuren mijn leven gekweld. Na 15 jaar en 4 kinderen kon ik zijn kou, gevoelloosheid en de Problemen die zijn gedrag en mijn onmacht me gaf niet meer verdragen en ging bij hem weg. Toen begon het nog veel erger te worden. Hij bleef onaantastbaar en de leuke aardige man voor iedereen en ik werd niet geloofd.
Niemand hielp me, ook de familie niet.
Radeloos ben ik geweest en mijn drie dochters zijn vreselijk misvormd door de spanning, ruzies. Ik ben geboren als een gevoelig, begaafd kind (kunstenaar) maar raakte alles kwijt, geen greintje zelfvertrouwen hield ik over.
Je wordt helemaal niet begrepen en alle ellende valt op jezelf.
Ik heb het toch uiteindelijk doorstaan, misschien komt dat door m’n geloof, ik heb God van de hemel afgebeden en dank Hem nu omdat ik nog heel en gezond ben. Zonder het geloof had ik misschien wel zelfmoord gepleegd of was ik in de psychiatrie terecht gekomen. Zoals mijn dochters.
Ik heb ook een zoon, daar ben ik trots omdat het een heel goede man is en een mooi gezin heeft met 4 heel lieve kleinzonen.
Zo’n narcist heeft het volgens mij vaak op vrouwen voorzien, die bang maken daar geniet hij van. Mijn zoon was beter bestand, mijn meisjes waren erg gevoelig.
Anna, jij hebt niets aan wat ik je vertel, maar geloof me: ik begrijp je heel goed!
Zoek een goede therapeut en vecht voor jouw leven. Laat je kinderen los zolang jij nog in verdriet leeft en leg ze dat uit!
Ik ben 30 jaar met een andere man geweest omdat ik niet alleen kon zijn met mijn verdriet. Ik was niet gelukkig omdat het verleden me op de hielen bleef, maar het was wel een betrouwbare man.
2 jaar geleden ontmoette ik opeens een man waarmee het helemaal klikt en kan ik zeggen dat ik gelukkig ben.
Het verleden blijft pijn doen ivm mijn dochters maar ik durf te zeggen dat ik altijd heel erg mijn best heb gedaan.
Ik voel geen schuld.
Sterkte Anna en geloof in jezelf, je hebt niemand nodig want elk mens moet het uiteindelijk zelf doen. Liefs en sterkte.
Beste Frederika,
Dank je wel voor jouw verhaal. Mooi die acceptatie van jezelf die ik hierin lees. Daar gaat het tenslotte allemaal om. Je hebt je best gedaan en je hebt het goed gedaan. Het leven loopt zoals het loopt. Niemand heeft er wat aan als je met schuldgevoel leeft. Ik wens je nog heel veel liefde toe. Ieder mag zijn eigen weg zoeken en vinden. Ook onze kinderen. We kunnen ze liefde geven maar meer kunnen we niet doen. Dikke knuffel, liefs Anna
Lieve Anna,
Heel herkenbaar, verjaardagswensen, poeslief op gezamenlijke bijeenkomsten waar de volwassen kinderen ook aanwezig zijn, omkopen met geld … tot mijn zoon niet meer binnen de lijntjes van zijn vader liep waarop deze laatste de geldkraan dichtdraaide en het contact verwaterde. Helaas gaat het spelletje nu gewoon verder via de kleinkindjes dus ja ik vrees ook dat het voor de rest van mijn leven is, want hij palmt nu gewoon de volgende generatie in met zijn lieve woordjes, geld en macht.
Het is en blijft jammer en moeilijk bij momenten maar heb nog geen seconde spijt gehad dat ik er na 26 jaar eindelijk definitief een punt achter zette. Reeds 13 jaar gelukkig gescheiden, een lange weg afgelegd sindsdien, maar erg gelukkig met mijn leven zoals het nu is.
Veel sterkte en blijven geloven in jezelf!
Beste Christel, heel herkenbaar wat je allemaal zegt. Ik ben er ook van overtuigd dat hij straks de kleinkinderen gaat inpalmen terwijl hij bij de opvoeding van onze eigen kinderen schitterde door afwezigheid. Wat nog het allermoeilijkste is is dat de kinderen nog steeds zijn hielen likken. Ik vraag me nog steeds af of ze het doen omdat ze in zijn klauwen zitten, of omdat ze hem echt leuk vinden, of vanwege zijn geld, of omdat ze gewoon bij hem in de gunst willen zijn en blijven. Want is dat niet wat alle kinderen willen? De goedkeuring van hun beide ouders? Hij speelt met ze en vernedert ze wanneer het hem uitkomt en op een ander moment koopt hij ze weer om of slijmt hij weer bij ze. Wanneer gaan ze het een keer zien? Nou ja, bij mij heeft het ook 25 jaar geduurd voordat ik het doorhad. Dus ik mag ze die tijd ook gunnen. Het is allemaal heel complex, het enige wat ik kan doen is van ze houden en mijn eigen grenzen blijven bewaken. Want eerlijk is eerlijk af en toe zie ik ook wel wat van die egoïstische trekjes en manipulatief gedrag terug bij mijn eigen kinderen. Het is allemaal een grote leerles. Onvoorwaardelijk achter mezelf blijven staan wat er ook gebeurt. Ik leer nog iedere dag. Dikke knuffel. Anna.
Lieve Anna,
Aan een zieke narcist verander je niets om de simpele reden dat er “software” niet geïnstalleerd bij zo’n persoon. Dat programma is er niet en doet het dus niet en in de toekomst ook niet. Het contact met kinderen tegen je inzetten is “gewoon” weer een methode om je te isoleren en onderuit te halen. Hij geeft niets om zijn kinderen: zij zijn hooguit “(gekochte”) gebruiksartikelen, uit de zelfde gereedschapsbak. Ook zij zijn als slachtoffers te beschouwen. Een zieke narcist “doet niet aan partnerliefde en ook niet ouderliefde”. Hij denkt in uitsluitend in jachttrofeeën: wat kan deze persoon bijdrage aan mijn valse imago? Het besef dat het om “manipulatieve nep-liefde” gaat hebben (volwassen) kinderen (vaak) niet door. Als ex-partner van een zieke narcist weet je hoe zwaar het is om de realiteit van de relatie te laten doordringen. Het gevoel wint het vaak van het verstand. Voor kinderen is dat misschien nog wel zwaarder? Het goede nieuws is dat je er nog bent en wel invloed op jezelf kan uitoefenen, ook al zit je vol deuken en krassen. Uiteindelijk blijven kinderen ook in hun volwassenheid puzzelen op de situatie. Hoe pijnlijk ook : de kinderen gaan door hun eigen denkproces. Na eerdere pogingen ze van de realiteit te overtuigen ben ik daar mee gestopt. Het gevolg is dat ik twee van mijn kinderen heb “los gelaten”en niet meer zie. Daar door is er een vorm van rust: ik heb mij niet weer in de arena laten plaatsen voor de zoveelste vorm van oneerlijke strijd, waar je aan onderdoor gaat. Als moeder plan je zo’n pijnlijke uitkomst niet, maar het is belangrijk
jezelf na alle gebeurtenissen nu dan eindelijk ook eens in het middelpunt te zetten en jezelf volle aandacht te geven. “Mentaal en fysiek gezond worden”. Mochten de kinderen zich bedenken dan ben je in ieder geval nog in bruikbare staat. Heel veel goede moed en sterkte ! Liefs Truus
Beste Truus, wow wat heb je dat mooi omschreven en wat ben je dapper dat je voor je eigen rust en liefde gaat. Respect voor jou. Ieder volgt zijn eigen pad en al die paden zijn anders. Dank je wel voor het delen en ik wens jou heel veel geluk toe. Dikke knuffel Anna
Hallo Anna,
Je stuk is heel herkenbaar. Mijn kinderen zijn nu 24 en 26 en ik heb geleerd wel open te zijn naar hun toe en de verhalen die over mij verteld worden en niet kloppen te weerleggen. Ze zijn volwassen en kunnen dat wel aan. Ook zij blijven contact met hun vader houden ook al zeggen ze soms dat ze dat niet meer willen. Maar het is moeilijk om hun band met hem echt te doorbreken. Het is het bekende aantrekken en afstoten verhaal. Daardoor is het voor jezelf idd heel moeilijk om het af te kunnnen sluiten. De herhaling van de manupilaties enzo strooit nog altijd zout in de wond. En dat zal nooit helemaal overgaan zolang je nog verhalen over hem hoort. Gelukkig wordt ik er niet meer zo boos over maar eerder verdrietig en dat mag ook want het is heel erg verdrietig.
Maar zolang mijn band met de kinderen goed is kan ik met opgeheven hoofd door het leven gaan en zien dat ik het ondanks alle moeilijke jaren toch goed aangepakt heb !
Sterkte in jouw situatie !
Hartelijke groet,
Annelies
Beste Annelies,
Dank je wel voor je verhaal ! Knap van je hoe je ermee omgaat. Het gaat met ups en downs. En dat mag. We hebben het overleefd en we hebben het goed gedaan ! Groet Anna
Hoi Anna,
Wat is jouw stuk herkenbaar.
Ben zelf een jonge moeder met een 2 jarige zoon. De vader van mijn zoon heeft een hoop schade aangericht. Een dubbelleven hebben voor en tijdens ik zwanger werd, huis kopen en inrichten en verhuizen nadat ik bevallen was en 4 maand na de bevalling mij afwijzen omdat ik niet meer aantrekkelijk was.
Ik snapte er niks van, totdat ik zelf achter zijn dubbelleven en nog veel meer grote leugens kwam.
Vanuit zijn kring werd er niet ( normaal) gereageerd..
ik werd samen met mn zoon het huis uit gezet en die nieuwe meid woonde in het nieuwe huis waarin een jong gezin zou wonen.
Ik was kapot, en door de war. Niemand behalve mijn ouders kregen door wat voor persoon dit zou kunnen zijn. Ik was zo in de war dat ik domme dingen heb gedaan ( mij uiten op internet vanuit wanhoop.. ik wilde de waarheid boven tafel)
Daar kwamen de rechtzaken die meneer aanspande.
Zoon kon wel bij hem wonen want ik was in de war. Mind you.. vanaf dag 1 was ik dag en nacht bij onze zoon en was hij of op de zaak of bezig in het nieuwe huis ( of achteraf met haar ). Hij was nooit alleen met hem geweest..
Hij kon geen alimentatie betalen want..
meneer verdiende heeeel goed.
Wat ik daarna kreeg te horen was nog gekker.
Je moet doorgaan, hij werd gewoon verliefd, jullie hebben een zoon samen dus..
Ja ik snap dat ik verder moest, maar ik had niks meer.
Geen huis, geen baan ( want zou voor onze zoon zorgen fulltime het eerste jaar) en geen gezin.
Het maakte en maak mij nog steeds verdrietig hoe mensen zo simpel kunnen denken. En ook dat je verder moet gaan betekent niet dat je dit moet of kunt loslaten.
De schade die narcisten aanstichten is zoveel diep en ingewikkeld.
Ik heb mij nog nooit zo gevoeld.
Ik ben blij met een site zoals dit.
Het laat zien dat wij niet gek zijn en dat wij de abnormale patronen nu eindelijk zien.
En dat je met elkaar er over kunt praten zonder dat je moet horen: ben je er nu nog steeds mee bezig…
Ik probeer dingen los te laten, maar dat gaat met hele kleine stapjes.
Hij de vader dus ik zal tot zn 18de zakelijk contact moeten onderhouden.. en dat is killing.
Sterkte Anna!!
Beste Rachel, bedankt voor je verhaal. Ja het is en blijft hartverscheurend, ook jouw verhaal. Je kunt niet geloven dat er zoveel kwaad op de wereld is.
En je denkt dat het jou niet overkomt, maar dan opeens is het zover. Het is heel zwaar en heel verdrietig.
Er is 1 voordeel. Je leert om zelf je beste vriendin te worden. Compassie te hebben met jezelf. En wat de rest zegt: laat ze maar kletsen want ze snappen het toch niet. Ja fijn deze pagina, en hier snappen we elkaar. Met dank aan Iris, die hier zoveel tijd aan besteed. Groetjes Anna.
“Niet meer achteromkijken. Niet in het verleden leven. Er niet meer over praten”
Het is inderdaad ‘valse hoop’ maar daarbij ook de woorden die een narcist tegen je zegt. Dit zorgt ook voor hertraumatisering en twijfeling, met de kans dat iemand teruggetrokken wordt in de relatie, vooral als het net gebeurd is en niet nog een stabiel vangnet heeft, dan kan het zelf ook gevaarlijk zijn of zelfs levensbedreigend.
Een gezonde ouder hebben is een heel voordeel voor het kind, kan zelfs levensreddend zijn. Blijf gezond en stimulerend gedrag geven. Ik kan alleen maar vanuit mijn ervaring spreken: maar wees echt trots op jezelf. Mijn moeder redt helaas zichzelf alleen waardoor ik heen en weer getrokken werd en geen liefde ken van beide ouders (die trok ze namelijk later weer in) Ik heb geen ouder gehad die voor mij opkwam, laat staan waarden en geen stimulans (Daar werd ik namelijk ook voor neergehaald door de andere ouder, stimulans was meestal op straffende toon alsof ze er geen raad mee wist – op tienerleeftijd) Dat geeft het zelfde rollercoaster gevoel als de narcist.
Nogmaals: Wees trots en wees ook lief voor jezelf! Je bent de gezonde ouder!