Dit is een gedicht van Esmee.
Als je echt zo lief was,
waarom controleer ik dan elke avond
of mijn huis wel op slot zit
en vertrouw ik niemand meer?
Als je echt zo aardig was,
waarom bewaarde je die sluwe glimlach dan alleen voor mij?
Anderen dachten dat je glimlach echt was.
Als je echt zo charmant was,
waarom kon je dan zo omslaan in een tiran
en moest ik de blauwe plekken verbergen als ik naar mijn werk ging,
omdat we voor de buitenwereld het perfecte koppel waren?
De blauwe plekken op mijn ziel vind ik nog veel erger…
Als je echt lief en aardig geweest was,
dan was ik niet zo kapot geraakt van binnen.
Ik weet nu wie je bent,
wie je echt bent.
En het maakt niet uit,
dat de meesten me niet geloven.
Ik geloof weer in mezelf.
En ik weet: onbewust heb ik nooit in ons geloofd.
Ik negeerde mijn twijfel,
verdrong mijn gevoel.
Als ik toen wist wat ik nu weet,
dan had ik dat masker direct van je gezicht geveegd.
Maar ik weet het nu.
En ik ben ver weg gegaan,
zo ver mogelijk,
van jou.
Een reactie op “Zo ver mogelijk weg van jou”
Esmee, wat een moed om dit te delen. Die zin “ik negeerde mijn twijfel, verdrong mijn gevoel”, dat is precies wat zoveel mensen herkennen denk ik, maar niet kunnen verwoorden. Dank je wel dat je dit hebt opgeschreven. Voor jezelf, en voor iedereen die dit leest en zich eindelijk begrepen voelt. Zoals ik.