Weblog

‘Haat je je vader?’

Dit is een gastcolumn van Mira

Ze was die dag uit school thuisgekomen en zoals altijd door de keuken naar binnen gelopen waar ze zoals alle voorgaande dagen, weken en maanden een opgestapelde onoverzichtelijke troep zag. Niets ligt hier op z’n plek, had ze gedacht. Het was niet alleen een chaos, alles voelde plakkerig en vies en overal lagen beschimmelde etensresten. Ze had er ineens niet meer tegen gekund. Wat deed haar moeder een hele dag als iedereen op school zat. Ze kon de keuken toch tenminste een beetje ordelijk en schoon houden? Nee, haar moeder zat elke dag bij de kachel. ‘s Morgens lag ze nog in bed terwijl iedereen zich klaarmaakte om naar school te gaan, dan riepen ze bij het weggaan naar boven: ‘We gaan mam.’ Waarna hun moeder steevast naar beneden riep of ze een appel bij zich hadden. ‘s Middags zat ze bij de kachel of uit het raam te staren. Lees “‘Haat je je vader?’” verder

Online training ‘Uit het doolhof van narcistische mishandeling’: najaar 2021

Onze online training ‘Uit het doolhof van narcistische mishandeling’ vormt voor veel deelnemers een belangrijke eerste stap in hun herstelproces. De inzichten die ze opdoen in de verwarrende en destructieve wereld van narcisme en hoe je je hieraan kan onttrekken blijken heel waardevol. Misschien is deze training ook wat voor jou?

Over enkele weken (op maandag 13 september) vindt er weer een online training plaats. Er zijn nog enkele plaatsen beschikbaar.

Lees hieronder hoeveel deelnemers uit de training hebben gehaald:

‘Het ligt niet aan mij… Deze training heeft me zoveel inzicht en hoop gegeven!’

‘Prima introductie en de eerste handvatten ontvangen om mensen met een narcistische persoonlijkheid te herkennen en voor mij om ermee om te gaan. Mijn belangrijkste inzicht is dat het echt niet aan het slachtoffer ligt, en dat de narcist geen hulp gaat zoeken’.

‘Beste trainers, jullie hebben deze sessie zeer professioneel en laagdrempelig aangepakt. Het heeft me een gevoel van erkenning gegeven van het jarenlange leed wat mezelf en mijn kinderen ongewild is aangedaan. En deze sessie heeft vooral ook rust gegeven in mijn leven… Bedankt !

Zeer concreet, voorbeelden uit het dagelijkse leven, laagdrempelig… vertrouwelijk, veilig. Mijn belangrijkste inzicht is dat ik bepaalde gewoonten en mensen moet loslaten, om te kunnen helen. En ik zal geduldiger proberen te zijn en meer dingen accepteren zoals ze zijn’.

Duidelijke, herkenbare info gebracht door goede deskundigen. Goed om dit te volgen aan het begin van je reis, of als ‘opfrisser’. Prettige begeleiders. De workshop wordt goed opgebouwd en er worden goede tips gegeven om mee aan de slag te gaan’.

Er zijn meerdere data beschikbaar:

  • maandag 13 september van 15:00 – 17:00
  • maandag 4 oktober van 19:00 – 21:00
  • woensdag 17 november van 15:00 – 17:00

Lees hier meer over de praktische informatie en om je in te schrijven.

‘Kan dit waar zijn?’ Dwingende controle in de praktijk

“Het is niet eenvoudig om dwingende controle van buitenaf waar te nemen. Het is een bij uitstek verborgen vorm van huiselijk geweld. Plegers zijn volgens onderzoek vaak ‘wolven in schaapskleren’. Hun dwingend-controlerende gedrag heeft als doel het slachtoffer als het ware aan te sturen. Plegers zijn vaak juist aimabel of vriendelijk richting hulpverleners, terwijl achter de voordeur destructief gedrag plaatsvindt.”

Dat schrijft Iris in een vandaag verschenen artikel voor GGZ Totaal (zie de link naar het artikel onderin deze blog). In dit artikel beschrijft Iris hoe ernstig dwingende controle is en gebruikt zij de casus van Lisa om dit onder de aandacht van professionals te brengen . Lees “‘Kan dit waar zijn?’ Dwingende controle in de praktijk” verder

Langzaam bij mezelf

Dit is een gastcolumn van Peter

Ik ben mid-40 en opgegroeid als jongen in een gezin met nog een wat oudere broer. Mijn moeder zou je kunnen omschrijven als een narcist van het grandiose/theatrale type, waarbij uiterlijk vertoon voor haar het  opperste goed was. Ik moest er altijd op familiefeestjes uitzien zoals zij dat wilde, in kleren waar ik me vaak niet mezelf in voelde. Zij zag er ook altijd piekfijn uit en creëerde een sfeertje van: ‘kijk eens hoe wij het gemaakt hebben’. Mijn vader gedroeg zich eigenlijk steeds onderdanig aan haar, had niet zo’n sterke ruggengraat en kon zich eigenlijk niet verzetten tegen de continu kleinerende en miskennende opmerkingen van zijn vrouw naar hem toe. Lees “Langzaam bij mezelf” verder

Het masker van de geestelijke gezondheid

Twee weken geleden was er op de Belgische radio een interview met een Belgische narcisme-expert dat heel veel herkenning en positieve reacties opleverde. ‘Zeer verhelderende uiteenzetting en zo raak!’, was een van de vele reacties.

Dit interview (link onderin deze blog) met auteur en psychotherapeute Diane Ruthgeerts is genuanceerd en verdiepend. Het gaat over narcisme en de gevolgen ervan. In deze blog worden onze eigen bevindingen afgewisseld met fragmenten uit dit artikel n.a.v.het interview.

Lees “Het masker van de geestelijke gezondheid” verder

Wie denk je dat je bent?

Dit is een gastcolumn van Cara

Mijn moeder zei altijd dat ik hard moest worden aangepakt. De juffen op school hadden echter het liefst tien kinderen zoals ik in de klas. Het lag dus niet aan moeilijk gedrag dat ik hard moest worden aangepakt. Het kwam doordat er op onbewust niveau werd gesleuteld aan mijn authenticiteit en ik op dezelfde onbewuste manier probeerde te ontkomen aan dit destructieve proces. Moeder wilde niet dat ik eraan ontkwam. Ze wilde blijven sleutelen tot ik een verlengstuk van haar zou zijn geworden.

Lees “Wie denk je dat je bent?” verder

De ‘golden child’

Dit is een gastcolumn van Charlotte

Ik zeg altijd dat ik in de oorlog geboren ben, dan kijken ze me aan en zeggen: dat kan niet, dat je 1940/1945 geboren bent. Inderdaad dat is ook niet zo, het was ruim na de oorlog, bij ouders die wel de oorlog hadden meegemaakt. Mijn vader op een heftige manier na de oorlog (zijn ouders waren ‘fout’ in de oorlog) en voor mijn moeder was het heftig in de oorlog. Beide ontkennen dat trouwens tot op de dag van vandaag, ‘Nee hoor, het was een fijne tijd.’ Ongelooflijk vind ik dat, hoeveel afweer een mens kan hebben.

Maar het was wel oorlog tussen mijn ouders, altijd strijd en altijd ruzie. Toen ik ging studeren dacht ik dat mijn ouders oorlogsslachtoffers waren, want het was niet te harden thuis. Alles moest perfect zijn volgens mijn vader, en mijn moeder had de ‘poetsziekte’ zoals we dat toen noemden, later wist ik wel beter. Lees “De ‘golden child’” verder

De erfenis van zelfhaat

Dit is een gastcolumn van Nathalie

Mijn herstel van de gevolgen van het opgroeien met een narcistische vader en een emotioneel afwezige moeder verloopt in fasen. Met iedere keer kleine stapjes vooruit en soms ook terugvallen. Het is zeker geen rechte lijn omhoog. Soms voelt het ook niet eens echt als herstel omdat hoe meer ik in contact met mezelf kom, hoe meer ik ook in contact kom met mijn gekwetste/kwetsbare delen. Met de delen die zoveel meer verdienden en zoveel tekort gekomen zijn. Met delen van mezelf die ik had afgedaan als onbelangrijk of waar ik te bang voor was om ze te voelen en erkennen. Lees “De erfenis van zelfhaat” verder

“Een narcist vindt het geoorloofd om zich destructief te gedragen.”

“Een narcist vindt het geoorloofd om zich destructief te gedragen. Daardoor kunnen de gevolgen voor de directe omgeving behoorlijk ernstig zijn, omdat het vaak om ernstige emotionele en psychische mishandeling gaat.”

Dat zegt Iris vandaag in een artikel in het AD over de gevolgen van narcisme. Het gebrek aan wederkerigheid is vaak kenmerkend:

“Narcisten geven hun omgeving de schuld van alles dat fout gaat. Het zal nooit aan henzelf liggen. Het is altijd de partner die niet meewerkt, of een kind dat vervelend doet.” Lees ““Een narcist vindt het geoorloofd om zich destructief te gedragen.”” verder

De sprankeling voorbij

Dit is een gastcolumn van Marja

Ik koester de mooie dingen die er waren, al twijfel ik aan de echtheid ervan. Mijn wereld draaide om de onbegrijpelijke logica van een angstige man, in plaats van de essentie van liefde en onvoorwaardelijk houden van. De drenkeling heeft zich vastgeklampt aan mij als menselijke reddingsboei in een zee vol leugens, ontrouw, manipulatie, agressie en mentaal geweld.

En zo is de compassie verdronken en komen tranen in het bloed. Ik heb keihard moeten vechten tegen alles wat ik zag gebeuren versus de vele ogen die niets zagen of ervoor kozen om te zwijgen. Een misdrijf is gepleegd, maar de échte pijn zit hem in de veelvuldige schending van de heilige wetten van respect en liefde. Zo lees ik deze passage uit het werkboek van Iris en het raakt me keer op keer. Steeds moet ik vechten tegen mijn tranen. Elke dag weer… Lees “De sprankeling voorbij” verder