Het leek zo samen

Dit is een gedicht van Gerard

Liefde
Intens
Gevoel
Liefde
Zomaar, stromen, voor alles
Altijd beschikbare liefde

Kwetsbare liefde
Wordt misbruikt en
Niet gezien want niet verwacht
Angst en pijn, waarom?
Waarom dit in plaats van
Liefde
Zie mijn kwetsbaarheid, mijn hulpeloosheid, mijn kind zijn.

Zie mijn kwetsbaarheid, mijn hulpeloosheid, mijn mens zijn.
Vergeefs sta ik voor een spiegel
Een spiegel van leegte
Het glas is hard en liefdeloos
Het vergulde randje bladdert af

Zo eenzaam ben ik dan,
Het leek zo samen, zo had het moeten zijn
Zo koud en leeg is het
Gemis

Waar wil ik zijn, hoe kom ik daar?
Kan je leren lopen zonder iemand die je opvangt als je valt?

10 thoughts on “Het leek zo samen

  1. Gerard, zeker kan je leren lopen alleen, want je vergeet je volwassen zelf, die je tot hier bracht. Je hebt t overleefd.

    Het spreekt me aan, omdat ik net zelf in een geleide meditatie mijn volwassen zelf vergat en met vreugde ontdekte.
    Deze is eigenlijk de enige denk ik die de verbinding met je kind dat te kort kwam, kan leggen en deze helen. anderen helpen met steun, maar zelf maak jij die verbinding en niemand anders.
    waarom ik dat denk? Eigen wijsheid of eigenwijsheid, kies maar.

    Kijk eens naar een peuter die leert lopen. Eerst kruipen leren.
    Het is een ‘drive’, ze gaan door met bewegen en vertrouwen erop dat ze wel zullen ontdekken hoe dit met armpjes en beentjes werkt. En dan de frustratie dat eerst die armen sterker zijn dan de beentjes, dus dan gaan ze nog achteruit ook, weg van het object van hun verlangen.
    En dan omhoog, staan en de ruimte ontdekken. Vallen, vallen hoort erbij, daar geven ze meestal niet om, doorgaan dat willen ze, ze willen het ontdekken.

    Als volwassenen zijn we bang om te vallen, dat we niet meer zullen kunnen opstaan, maar vaak is angst alleen maar een illusie.
    Bedenk veiligheid, die voor jou geldt en probeer uit. Experimenteer.

    Zoals je ook doet door hier je stem te laten horen aan de community die we vormen. 😉 Goed van je.

    Heel erg bedankt voor je beeldende gedicht. Als je dit kunt, je kwetsbaar laten zien, kan je al heel veel !!!

    • In momenten van geluk, waren we vaak simpelweg gelukkig…… en vergeten we onze grote kracht van binnen…… in momenten van vallen, van grote pijn ontdekken we onze innerlijke kracht…… en nu nooit meer vergeten, hoe groot die kracht is en aanwezig is in ons allen….. ook in de gelukkige momenten……

      • Fijn deze site!
        Want dat steunt mij weer. Zo bouwt het op.
        Hoera voor de overlevers.

        Hoera voor het verschenen zelf.

  2. Mooi hoor Gerard. Maar wat een pijn he? Het gemis, eng. De intense eenzaamheid zonder…..ach ja.
    Ik heb leren lopen, vallen, paniek, doorploeteren, staan, lopen, vallen, angst,
    opkrabbelen…Ik val nog steeds wel eens, minder hard, dat wel. Maar ik val nog wel eens.
    Wat blijk ik sterk te zijn, nooit geweten. Ik ben sterker dan ik ooit geweest ben.
    Nooit opgevangen als ik viel.
    En toch loop ik. En dat ga jij ook doen Gerard.
    Sterkte!

  3. Gerard, zeer mooi en ook pijnlijk…
    Maar vertrouw op jezelf! Want je zal ontdekken dat je het kan omdat je het eigenlijk al die tijd al alleen deed! En zonder die ander kan dat alleen maar beter gaan!!!

Geef een reactie