Hoe herken je trauma?

Trauma toont zich in je leven via de volgende symptomen:
  • uitstelgedrag
  • weerstand
  • moeite met concentreren (wattig hoofd)
  • je nooit goed genoeg voelen
  • angst om te mislukken
  • moeite met het vragen van hulp
  • verstrooide gedachtes
  • alles moeten plannen
  • angst voor succes
vrij vertaald door Iris Koops
Herken je een of meerdere van deze signalen?
Wees mild voor jezelf en beweeg stapje voor stapje richting herstel op een tempo dat bij jou past.
Zoek je hulp bij je herstel? De boeken ‘Herstellen van narcistische mishandeling’ en ‘Je leven in eigen hand; verder na narcistische mishandeling’ worden door slachtoffers veelal omschreven als levensveranderend. Je bestelt ze hier >>> https://verdwenenzelf.org/boeken/

6 gedachten aan “Hoe herken je trauma?”

  1. Graag zou ik als aanvulling nog willen geven:
    geen fouten mogen maken van jezelf en alles perfect willen doen.

    Groet!
    Merel (73)

  2. Enorm confronterend hoe ik op mijn 30ste in een korte oplijsting van klachten/symptomen mijzelf helemaal herken en het zonder twijfel gekoppeld is aan de dingen die ik in mijn jeugd en als jongvolwassene heb meegemaakt. Terwijl ik doorheen mijn schoolcarriere voortdurend door de ene na de andere bestempeld werd met ADHD, mogelijks ASS… Spijtig dat hier niet meer oog voor is/was. Dan had ik mijzelf en veel mensen in mijn omgeving veel leed kunnen besparen.

    Bedankt alleszins.

  3. Hoge verwachtingen scheppen ook ‘kan ook cognitief zijn met pefectionisme, tevens ook plannen) maar meer overmatige verwachtingen omdat je gepusht bent door narcistische opvoeding vanwege alsmaar bekritiseren dat je opgeeft of afhaakt, hun tempo moest volgen en samen met ‘minder zelfvertrouwen erbij’

  4. Het meest fnuikende punt is, in mijn eigen ervaring tenminste:
    “moeite met het vragen van hulp”.

    Want, nogmaals gebaseerd op mijn eigen ervaring: Je komt alleen maar over je trauma heen door het met professionele hulp aan te pakken. Vaak zijn we geïsoleerd geraakt, en draaien we in ons eigen getraumatiseerd cirkeltje rond. Zonder hulp kom je er niet uit.

    Hulp zoeken, en dan die hulp aanvaarden (!), is de belangrijkste stap die je kan nemen ter genezing van de gevolgen van het opgelopen trauma.

    Succes, en ik kan je verzekeren, vanuit eigen ervaring, dat je over het trauma en de gevolgen daarvan heen kan komen.

  5. Als ik kijk naar mijn trauma-reacties dan komt dat voornamelijk naar voren wanneer mensen mijn grenzen niet respecteren, mijn nee niet willen horen of anderszins negeren van mijn persoonlijke ruimte, en dan bedoel ik het deel waarvan ik vind dat het normaal is, zoals dat iemand niet ineens plotseling aan je gaat zitten en je niet steeds woorden in de mond leggen waardoor communicatie voor mij erg lastig wordt, of mensen die glashard gaan liegen om mij maar iets in de schoenen te schuiven wat ze zelf hebben gedaan. Ik ga dan soms automatisch af, en zelfs al heb ik het weten te reduceren tot een toon in mijn stem en het terug trekken van mezelf in een ruimte waar geen anderen mensen zijn, veel mensen schijnen er dan toch aanstoot aan te nemen. En een deel van me vind dat erg en een ander deel van me vind dat niet erg. Het deel wat het niet erg vind zegt: Dan blijft degene iig uit mijn buurt. Ik wil die mensen eigenlijk ook niet kennen. Eigenlijk wil ik helemaal niemand kennen die niet een basaal gevoel heeft voor algemene persoonlijke grenzen. Maar goed, het gaat even over mijn reactie: Ik wordt nooit fysiek, maar mijn stem is eigenlijk altijd het instrument. Ik vind eigenlijk nog steeds dat ik gelijk heb met mijn grenzen aangeven, maar de interne respons binnenin mij is meer dan normaal. Ik ga huilen, ik wordt boos en alle keren dat over mijn grenzen is gegaan herinner ik me ineens levendig, ik kan niet meer nadenken/concentreren, blijf maar emotioneel en dan bedoel ik rustig een paar uur tot een hele dag. Meestal trekt het dan wel weer een beetje bij tegenwoordig. Ik ben daar dan een heleboel energie aan kwijt. Ik heb het gelukt dat ik een vriend heb die eigenlijk altijd heel rustig op me kan reageren en me zelfs een arm om me heen kan slaan en naar me kan luisteren. Hij oordeelt eigenlijk nooit. Ik heb hem ooit vertelt dat het me helpt om in mijn ruimte stappen en me te omarmen. Het blust wat van de heftige energie die dan door me heen gaat. Het oordeelloze werkt eigenlijk ook goed op me, eenmaal in mijn trauma respons heeft het eigenlijk ook geen zin om me kritiek te geven want dat werkt dan beetje als olie op het vuur dat er al brand. Ik lees ook vaak kritiek op mensen met trauma -reacties. Je moet dit en je moet dat en zou het allemaal niet handiger zijn als je zus of zo… het werkt op mij niet goed. Wat me zo puzzelt nog is dat een deel van me wil veranderen hierin maar een ander deel dus mooi denkt dat het me veilig houdt, en ik kan dat deel niet goed ongelijk geven. Er was een keer een moment waarop ik naar dat ‘wezen’ keek vanuit een ander perspectief. Ik noem het wezen vanwege een eigen set aan regels die buiten mijn wil om werkt, het perspectief van de wijze vrouw in mij. Het enige wat werkte om healing te geven aan dit wezen was een liefdevolle benadering en een heleboel begrip.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.