Dit is een gastcolumn van Suzan.
Jarenlang heb ik erover gedaan om de scheiding van mijn ex-partner en mij een plekje te geven. Altijd twijfelde ik aan mezelf, wat deed ik allemaal verkeerd? De scheiding vond plaats in 1995 en in die tijd werd er nog nauwelijks over narcisme gesproken. En meestal gaat het na een scheiding na verloop van tijd beter maar in mijn geval begon het stalken en de ellende toen pas echt. Mijn voicemail inspreken met allerlei ellende, mijn autobanden lek prikken, vaak last-minute de kinderen niet kunnen opvangen, mij zwart maken richting de kinderen en buitenwereld. De lijst met fratsen was oneindig, het hield niet op. Ik twijfelde steeds meer aan mezelf, werd langzaam compleet afgebroken en had steeds minder kracht en zelfvertrouwen. Ik dissocieerde ook meer en meer (om te overleven), maar probeerde de buitenwereld en de kinderen zo weinig mogelijk met mijn problemen te belasten.
Jarenlang heeft het stalken geduurd tot ik op een gegeven moment de boeken van Iris Koops las. Ik begon te begrijpen wat er gaande was, waar ik mee te maken had. Het heeft me enorm geholpen om inzicht te krijgen en het een plek te kunnen geven.
Tijdens ons huwelijk kregen we twee dochters. De relatie met mijn oudste dochter is altijd lastig geweest. Ik begreep niet wat er aan de hand was. Altijd tegendraads, al vanaf zeer jonge leeftijd. Altijd brutaal (vooral naar mij toe) en de baas willen zijn. Maar ook interessant en boeiend. Ze kon goed haar eigen boontjes doppen, althans, zo leek het. En ze was bijzonder zelfstandig. Zo stelde ze zich ook op als een soort moeder voor haar jongere zusje. Ze had natuurlijk – door alles wat er gebeurd was – geen gemakkelijke jeugd gehad. Maar dat ze ook narcistisch kon zijn, kwam nooit in me op. En dat ze haar jongere zus als flying monkey gebruikte, kwam al helemaal niet in me op. Verwijten, continue gekleineerd of genegeerd worden. Ik kon het gewoonweg nooit goed doen, hoe hard ik m’n best ook deed. Het kostte ontzettend veel energie om ook maar iets van contact met haar te onderhouden.
Haar jongere zus had een wat liever en rustiger karakter. En toch uitte zij zich naar mij toe ook steeds meer op een vervelende afstandelijke manier. Dankzij therapie ben ik gaan inzien dat de jongste de vuile was voor de oudste ‘moet’ opknappen (zonder dat zij zich dit zelf beseft) en ook hier probeer ik nu mee om te gaan. Ik heb geleerd om op mijn hoede te zijn, te accepteren dat mijn oudste dochter is zoals ze is en niet veel meer van haar te verwachten. Mijn jongste zal zelf moeten ontdekken hoe de vork in de steel zit. Ik zou mijn nieuwe inzichten graag met haar willen delen, maar dat wordt mij afgeraden door mijn therapeut. Ze is onder invloed van haar zus en ze zit wat dat betreft dus eigenlijk ook klem. Mijn band met mijn jongste dochter is hierdoor ook niet optimaal. Zij heeft al die jaren te horen gekregen, van haar vader en haar grote zus, dat mama niet deugt en gek is. Ik begrijp het, maar het doet ook enorm zeer om niet dichterbij te kunnen komen.
Mijn oudste dochter heeft inmiddels twee kindjes en die zie ik helaas weinig. Waarschijnlijk manipuleert ze haar man ook, want met hem heb ik ook weinig contact. Ik had het zo graag anders gezien…
Het moeilijkste vind ik nog wel dat het hebben van een narcistische dochter (of zoon) zo’n enorm taboe is. Mensen denken al snel: “Je zult er zelf ook wel toe bijgedragen hebben.” of “Waar twee vechten hebben twee schuld.” of “Kom gewoon wat meer op voor jezelf.” Het lijkt erop dat wanneer je een narcistische ex of ouder hebt, je daarover kunt praten. Een narcistisch kind is echter nog steeds een enorm taboe. Je zou het in mijn situatie ook niet verwachten. Uiterlijk ziet alles er uit als een mooi plaatje. Innerlijk voel ik me vaak alleen en eenzaam. Twee kinderen die minimaal contact willen is moeilijk te verteren.
71 reacties op “Een narcistische dochter”
Beste mensen,
Wat een verdriet. Ik moet zeggen dat ik me er niet perse beter ga voelen.
Ik snap het niet. Ik wil zo graag begrijpen. En die wil is waarschijnlijk tevens mijn valkuil.
Mijn ex verliet mij voor iemand anders toen onze dochter 7 maanden was.
Toen ze 8 jaar was toonde hij interesse en wilde hij haar vaker zien. Hij plaatste haar op een voetstuk en name haar overal mee naar toe, kocht alles maar wilde ook een stem in mijn nieuwe gezin.
Mijn dochter en ik waren zo vreselijk close. Onverhoopt is mijn ex enkele jaren geleden overleden en in plaats van verbetering is de relatie tussen mij en haar helemaal kapot gegaan.
Ik heb psychische hulp gezocht, ben samen met haar in therapie gegaan maar toen zij op pijnlijke plekken ging drukken was de hulpverlener partijdig.
Ik wil haar zo ontzettend graag zien maar ik moet e mijn grenzen stellen. Die grenzen trekt ze niet .
Het is werkelijk onmogelijk om met haar te communiceren. Ze heeft nu een relatie met één van de beste vrienden van haar vader die zeer welvarend is.
Hoe koopt dit af, krijg ik haar ooit terug? Wat gebeurt hier, hoe kan ik haar helpen. Gaat ze vat krijgen op de andere kinderen?
Het lukt om het leven weer op te pakken nu na anderhalf jaar maar ik ben onzichtbaar geamputeerd. Mijn heerlijke, prachtige, ambitieuze, gezellige grappige lieve slimme meisje die ook volledig haar goddelijke eigen gang gaat en daarbij over iedereen zijn grenzen stampt, nergens aan afspraken houdt en haar zin overal doorheen drukt over welk wegen ze ook moet lopen.
Went dit? Bewaar je bij een herstel afstand om jezelf te beschermen? Hoe is zo’n contact dan? Durf ik me ooit te hechten aan eventuele kleinkinderen in de toekomst? Heeft ze echt van mij gehouden? Of is het altijd een spel geweest? Waarom zag familie dit veel eerder dan ik? Kan ik dit oplossen? Is er een (psychisch) handboek die mij helpt begrijpen? Zijn er structurele fases die terugkomen zodat ik me kan voorbereiden?
Alle info is welkom. Hartelijke dank.
Ik lijd/leid ook een leven met……dus eigenlijk zonder narcistische dochter en een zoon als flying monkey…….wat een jaar heb ik gehad met alles proberen, therapie en zelfhulp boeken……afschuwelijk om je kinderen los te moeten laten en voor jezelf grenzen moet gaan leren stellen…..een narcistische dochter accepteert die grenzen niet en geeft of grote bek of ze vlucht……dat laatste doet ze nu omdat mijn grenzen steeds duidelijker gesteld zijn naar haar.
Ik heb vele boeken gelezen over dit onderwerp en ga nu starten aan : grip op gevoel en emotie ….van Amy van Bedaf
Ik wil aan mezelf en mijn eigen leven werken en moet accepteren dat mijn dochter nu weg is.
Ik hoop dat dit boek me weer kracht geeft voor komend jaar.
welke boeken heb je gelezen over dit onderwerp?
tja, ik ga nu naar bed met dikke ogen van het de hele dag huilen.
soms is het best wel leuk met mijn dochter maar vandaag was ze op verplicht nieuwjaars bezoek en ik werd genegeerd en niets was goed. had lekker eten bereid maar ze wilde niks.
ik zie haar en haar dochtertje best wel regelmatig en het gaat redelijk goed. alhoewel het eigenlijk al jaren niet goed gaat. dan is niets goed, ik kan ook niets goed doen, doet ze gemeen tegen me en heeft geen respect.
ik ben 70er en weet niet hoe lang ik dit onvoorspelbare gedrag van haar nog volhoudt.
herkenbaar. Ik probeer altijd voorbereid te zijn en vermijd bepaalde onderwerpen.
Heel moeilijk …echt op eieren lopen
Vandaag zij iemand tegen mij, na haar mijn verhaal verteld te hebben, is je dochter narcistisch? Ik schrok hiervan, zo heb ik het nooit gezien. Mijn huwelijk is gestopt en daarna wilde zij liever niet naar haar vader. Zij hing van jongs af aan erg aan mij, kon nooit zelf spelen of zich vermaken. Na de scheiding is zij veranderd, ging erg haar eigen gang. Ik dacht dat zij goed in haar vel zat en bekommerde mij meer om mijn zoon, die veel (emotionele) hulp nodig had gedurende jaren. Met mijn dochter liep alles toch goed? Zij had veel vriendinnen, alles lukte altijd bij ( grote charme). Vader was lang niet in beeld, verhuisde ook tijdelijk uit beeld. Dus ik moest alles doen met 2 kinderen in de pubertijd. Op de leeftijd van ongeveer 16 a 17 jaar ( van haar)heb ik flinke ruzie gehad met haar waarna zij uit huis is gegaan en waarna zij ook veel met de buren besprak. Ik voelde een grote verwijdering tussen ons een afstand van hier tot Antartica ongeveer en deze is nooit meer echt goed gekomen. Zij had plotseling veel contact met haar vader die haar na zijn terugkomst in onze stad, zo ongeveer belaagde met aandacht, er alles aan deed om het contact met de kinderen op een hoog nivea voort te zetten ( ongezond hoog naar mijn mening) ik probeerde ze zelfstandigheid mee te geven en hij was constant in hun leven na de grote afwezigheid. Daarna is de afstand nog groter geworden, ik had het gevoel dat ik op mijn tenen moest lopen bij haar. Alles deed zij met haar vader, die enigzins jaloers was op mij en nog is. Ik heb in die tussentijd 2 relaties gehad die niet goed zijn afgelopen, op zoek naar waardering en bevestiging… . Nu na een aantal jaar leef is gelukkig samen met de meest begripvolle persoon die ik ooit heb ontmoet. Maar de relatie met mijn kinderen vooral mijn dochter is al anderhalf jaar gestopt. Zelf na een hartinfarct en het overlijden van mijn moeder onlangs wil zij nog steeds geen contact. ( Grote stilte) het doet zeer en ik probeer mij een weg te vinden in mijn leven. Maar de opmerking van deze persoon over narcisme raakte mij! ( ik heb nl ervaring met partner met narcisme)
Ik weet nu even niet wat ik er van moet denken…..
Lieve Suzan,
ik herken je verhaal.
Ik heb NU 2 volwassen narcistische dochters & een narcistische zoon en willen ook niet met mij in gesprek en hebben het contact verbroken. Mijn 4 kleinkindjes, die in een onveilig gezin opgroeien, mag ik niet meer zien. Ik ben ook ak 3 jaar een zoektocht bezig. Ik kreeg ook van mijn therapeute te horen dat ze zelf hun zoektocht moeten aangaan naar hun verdwenen zelf. Het zijn onze volwassen kinderen, en wij hebben ze met liefde op de wereld gezet. We hebben ze leren praten, lopen. Nu worden we “monddood” gedwongen door onze eigen kinderen. Hetgeen ik ondertussen merk is dat wij, vrouwen destijds een normaal gezin wilden, de pech hadden om te moeten scheiden, én alleenstaande moeders werden, die grotendeels de opvoeding op ons namen. Onze volwassen kinderen weren niet wat opgroeien in een “normaal” gezin is en hebben de scheiding nog steeds niet verwerkt. Zij trekken op hun beurt partners aan, die hun jeugdtrauma’s ook nog niet verwerkt hebben. We zijn met vele moeders die droomde van een “gewoon” gezin. 🫶🍀
Wij zitten ook in een situatie waarin we een dochter hebben en een zoon. Zowel onze dochter als onze zoon hebben veel mee moeten maken, vooral op de lagere school. Beiden werden ze gepest en de oorzaak ervan werd bij hen neergelegd. Zo zou onze dochter niet genoeg voor zichzelf opkomen, maar onze zoon kon goed van zich af kleppen met de mond en hij zou juist een te grote mond hebben. We hebben gezocht naar een andere school maar geen enkele andere school wilde ze hebben. In die tijd zaten de klassen overal overvol. Dus ze hebben daar hun tijd uit moeten zitten. In die jaren zijn verder 3 leraren overleden en in de klas van onze dochter nog totaal onverwacht in de nacht een moeder van een klasgenoot. Dat zal zeker iets met hun gevoel van veiligheid hebben gedaan. Onze dochter is seksueel misbruikt door de buurman, wat ze pas durfde te vertellen na een paar jaar toen die man overleed. Onze zoon is uiteindelijk uitgegroeid tot een stabiele volwassene. Onze dochter echter begon steeds moeilijker te worden.
In haar kinderjaren was ze al flink dominant, vooral naar haar jongere broertje toe, en was het vaak net alsof zij de moeder was. Ik heb haar vaak moeten corrigeren. Onze kinderen schelen anderhalf jaar. Uiteindelijk zijn we met onze dochter in de jeugdzorg terecht gekomen nadat de middelbare school aan de bel trok. Ze bleek daar vitamine pillen uit te delen met de boodschap dat dat exc was en ze moesten het maar eens proberen..
Dat gaf heel veel onrust en dat kon natuurlijk ook niet. Onze dochter was op de lagere school al veel aan het liegen. Dat werd op de middelbare school nog erger. We hebben weleens politie aan de deur gehad omdat ze een blauw oog had en aan een volwassene gezegd had dat haar broertje dat had gedaan. Dat was niet zo en die knul is zich helemaal naar geschrokken dat de politie aan de deur kwam voor hem. Hij was op dat moment alleen thuis omdat wij boodschappen aan het doen waren. Gelukkig had die agent gauw door dat het hele verhaal niet waar was. Maar zo loog onze dochter heel veel. Ze sneed zichzelf. Maar tussendoor hadden we toch nog hele goede en hechte momenten. Met goede gesprekken ook. Vaak kwam ze bij me zitten en dan gooide ze haar benen over mij heen. Dan zaten we echt knus samen. Maar op andere momenten was het hopeloos met haar. Ze stal geld uit mijn portemonnee. En uiteindelijk ook van haar broer. Vaak was er geen land mee te bezeilen. En op andere momenten was ze juist toch weer lief en zocht ze ons op. Meerdere malen hebben we vrienden van haar geholpen met dingen omdat zij dat voorstelde. Dat gaf ons het gevoel dat ze een moeilijke puberteit had, maar dat we ondanks dat toch een hecht gezin waren. Dat werd ook steeds waargenomen door de hulpverleners van de jeugdzorg waar we toen liepen. Bijna 8 jaar hebben we in de jeugdzorg gelopen. Daarna werd onze dochter 18 en was ze ‘volwassen’, dus geen jeugdzorg meer. Toen ze 15 was durfde ze over het misbruikt zijn te vertellen. Het was alsof ik een zwart gat in de grond van 3m doorsnede en 3m diep zag verschijnen waar ik in wegzakte. Daarna stond de tijd 3 dagen stil..
Helemaal kapot was ik ervan. Hoe kon het dat ik het niet gemerkt had..? We hoopten dat nu we alles wisten, het wat rustiger in huis zou worden. Maar het tegendeel gebeurde. Vanaf toen brak de hel pas echt los. Buien van razernij. Ze was echt een ongeleid projectiel. Mijn echtgenoot, haar vader, heeft altijd NAH gehad door 3 hersenbloedingen. Hij kon haar gedrag uiteindelijk niet meer aan en toen heb ik op een rustig moment een gesprek met haar hierover gehad. Gezegd dat ik haar woede begrijpen kon. Die vent had dat nooit mogen doen. Maar dat wij er niet bij waren geweest en dat papa haar woede en hoe ze zich uitte niet meer aan kon. En dat ik bang was hem vroegtijdig kwijt te raken. En ik heb haar gevraagd of ze alsjeblieft een andere manier wilde hanteren om haar onmacht, verdriet en woede te uiten. Gewoon, een beetje rekening houden met haar vader. Desnoods alleen bij mij haar woede uiten. Ze legde dit aan een jongerenwerker uit als dat ik gezegd zou hebben dat als haar vader doodging, het haar schuld zou zijn..
Uiteindelijk ging het thuis niet meer. En is ze op 17 jarige leeftijd uit huis geplaatst in een beschermd en begeleid wonen. In een plaats die ze zelf had uitgekozen. We waren op meerdere plekken gaan kijken, maar geen daarvan voelde goed voor ons. Toen kwam ze zelf met deze plek en zijn we de volgende dag meteen daar naartoe gereden. Na een fijn gesprek mocht onze dochter daar naartoe. Maar 2 jaar daarna werd ze eruit gezet omdat ze de hele boel daar liet ontploffen. Ze zocht steeds conflicten op en kwam onder de drugs thuis. Dat wilden ze daar niet. Bovendien ontliep ze de begeleiding. Ze zat daar niet voor niets, het was wel de bedoeling dat ze de hulpverlening accepteerde en werkte aan zichzelf. Dat weigerde ze. Uiteindelijk moest ze daar weg. Ze ging wonen bij de eigenaars van een paardenhouderij waar ze graag kwam. Daar heeft ze het zielige verhalen egeltje uitgehangen en die mensen kregen heel veel medelijden met haar en hebben zich over haar ontfermt. Met de beste bedoelingen, ongetwijfeld. Maar juist daardoor is ze in het beschermde wonen zich schandalig gaan gedragen. Liegen, manipuleren en gaslighten. Razernij als ze daarop aangesproken werd. Nadat ze een keer een heleboel kapot gemaakt heeft daar, waaronder de ramen, moest ze vertrekken. Dezelfde dag zat ze bij de paardenhouderij. Het contact met ons was heel stroef. Was het altijd al moeilijk geweest maar ondanks dat de band tussen ons toch hecht op de goede momenten, sinds ze niet meer thuis woonde was het contact ronduit slecht. Als ze iets van ons nodig had, belde ze. Als we dan onze diensten geleverd hadden, werd ze weer terug akelig naar ons. Contact van onze kant werd vaak afgewezen.
Een paar jaar geleden is mijn moeder overleden. Onze dochter was gek op haar oma. Oma ook op haar. We hebben haar helemaal meegenomen in het proces van mijn moeder. Dat ze steeds zieker en zwakker werd. Dat ze naar een hospice was gegaan en uiteindelijk wisten we dat het niet meer dan een paar dagen zou duren. We hebben onze dochter op de hoogte gebracht en ze heeft de volgende dag afscheid genomen van oma. De dag daarna is mijn moeder overleden. Mijn echtgenoot is de rouwkaart persoonlijk af gaan leveren bij onze dochter op de paardenhouderij. Ze is ook op de begrafenis geweest. Na de uitvaart hebben we haar zelf naar huis gebracht. Het voelde ons niet goed om haar met de trein te laten gaan. 4 maanden later moesten we op fb lezen dat we voor het eerst opa en oma geworden waren. Ze had er niets van vertelt. De eigenaar van de paardenhouderij heeft ook niets gezegd. Op de begrafenis van mijn moeder was het niet te zien. Uiteindelijk hebben de mensen van de paardenhouderij ons weer samen gebracht en konden we onze oudste kleindochter zien. De afspraak was dat we in eerste instantie elke 2 weken een middag zouden komen. Maar vaak werd dat vlak voor de afspraak door onze dochter afgezegd. Maar later had ze weleens oppas nodig en dat hebben wij opgepakt. Zo konden we dan toch bij onze kleindochter zijn. Nu is ze 5 jaar verder en heeft ze een vaste relatie met een andere man dan de vader van haar oudste dochter. Volgens haar had de vader van de oudste haar in de steek gelaten tijdens de zwangerschap. Hij zou later wel terug gekomen zijn om zijn dochter te zien en hij zou het kind erkennen bij de gemeente. Maar op de dag van inschrijving niet zijn op komen dagen. Maar hij heeft uiteindelijk via de rechter alsnog zijn dochter erkend. Dat is wel apart. Onze dochter heeft 3 relaties gehad voordat ze deze man tegenkwam. Maar wij hebben gezien dat wanneer ze die mannen zat was, ze eerst totaal werden afgebroken en daarna als grofvuil gedumpt aan de weg. Heel heftig hoe ze dan is. Bij deze man gaat het nu 2 jaar goed. En heeft ze zelfs een kindje erbij gekregen. Maar nog steeds speelt ze alles en iedereen tegen elkaar uit. Ze liegt nog steeds. Nu ook al over zijn ouders. Deze man is heel erg gek op haar. Hij is een man met principes. Onze dochter heeft eerst vertelt over hoe de vader van haar eerste kindje haar in de steek gelaten heeft tijdens de zwangerschap. Daarna vertelde ze dat de 3 volgende mannen haar ook respectloos behandeld hadden. Ze hoopte dat hij anders zou zijn dan die andere mannen. Hij is dol op onze dochter en doet er alles aan om haar te laten zien dat hij haar nooit in de steek zal laten. Onze dochter heeft hem verteld dat ze misbruikt is door de buurman. Dat ze het daar heel moeilijk mee had en dat wij haar er nooit mee geholpen hebben. Sterker nog, wij hebben haar ‘weggedaan’ toen ze nog maar 17 was..
Met onze oudste kleindochter hebben we uiteindelijk een goed contact gekregen. We hebben haar elke donderdagmiddag. En elke woensdag rijden we mee met haar voor de zwemles. Maar met de jongste kleindochter hebben we dat niet. We mogen er niks mee. Niet oppassen. Niet samen met haar zijn. We moeten het doen met broodkruimels. Af en toe haar zien als we de oudste kleindochter terug brengen naar huis. Sinds vandaag doet deze man ook afstandelijk tegen ons. We weten ook dat onze dochter ons vooral bij de oudste kleindochter accepteert omdat ze ons nodig heeft voor het meerijden naar de zwemlessen. Maar we zijn er bang voor wat ze gaat doen als onze kleindochter haar zwemdiploma heeft gehaald en we daar dus niet meer voor nodig zijn..
We zijn systematisch weggehouden bij de jongste kleindochter en dat probeert ze nóg. Vaak komt ze de oudste kleindochter bij ons ophalen en dan kunnen we de jongste kleindochter niet zien. Dat ondervangen we nu door zelf op tijd naar hun huis te rijden. Zijn ouders passen elke week op de jongste kleindochter. Ze gaan er ook regelmatig naartoe. Bij ons komen ze nooit. Zelfs op mijn verjaardag afgelopen 2e Paasdag zijn ze niet geweest. Vandaag hoorden we van onze oudste kleindochter dat ze die dag naar zijn ouders zijn geweest. Ik heb 2 jaar lang een beste vriendin gehad die me emotioneel bijna kapot gekregen heeft. Toen ik ging uitzoeken waar ik in godsnaam terecht was gekomen kwam ik steeds weer uit op een verborgen narcist. Maar ik kon de vriendin bijna een op een op onze dochter leggen. Ik las dat ze je emotioneel mishandelen. Dat doet onze dochter dus al ruim 17 jaar..
Zo hebben we er nooit naar gekeken. Maar ik heb er wel een traumatische ervaring in gehad met onze dochter. En nu met de vriendin. We hopen dat het contact met onze oudste kleindochter mag blijven. Maar onze dochter heeft al een keer eerder de deur dicht gegooid en toen hebben we onze oudste kleindochter een jaar niet meer gezien. Ik weet nu dat dat de stilte behandeling is. We hopen ook dat we toch een goed contact met onze jongste kleindochter kunnen opbouwen. Maar we vrezen van niet. Ze komen nooit bij ons. We zijn daar niet welkom, alleen als we onze oudste kleindochter terug brengen. En onze dochter gebruikt mensen alleen maar voor haar eigen belangen. Respect heeft ze sinds ze begon te puberen allang niet meer. Waar wij het meeste tegenaan lopen is dat bij narcistische kinderen de ouders altijd de schuld daarvan krijgen. Dan zou er een onveilige situatie geweest zijn. Maar ik kan je verzekeren dat we er altijd alles aan gedaan hebben om het nest zo warm en liefdevol en veilig mogelijk te houden. Onze zoon heeft dezelfde opvoeding gehad. Die is niet zo. Bij ons kon vroeger veel. We hadden elke week wel een meeeter. Vaak vrienden van onze dochter. Logeerpartijen. Regelmatig weg om leuke dingen te doen met onze kinderen. We hebben ontzettend veel gelachen met elkaar. Ik had nooit gedacht dat het allemaal zó kapot zou gaan. Onze dochter heeft een officiële diagnose van borderline. Maar ze is een narcist van de bovenste plank. Helaas..
Ze beschouwt haar kinderen als haar eigendom. Onze oudste kleindochter heeft pas geleden een protest gegeven toen ze het ergens niet mee eens was. Kreeg meteen straf voor een maand. Geen vriendjes en snoep. Een maand..
We hebben altijd hoop gehouden dat het met het volwassen worden beter en rustiger zou worden. Maar we zien het alleen maar slechter worden. We zien ook dat onze dochter steeds gemener en meedogenlozer wordt. Ook naar anderen die ze ‘niet meer moet’. We vrezen ervoor..