Voor slachtoffers van dwingende controle en psychisch geweld is dit meer dan een juridische ontwikkeling. Het is de erkenning waar veel slachtoffers al jaren op wachten: wat hen is aangedaan krijgt eindelijk ook een plek in het strafrecht.
Er ligt nu een wetsvoorstel dat dwingende controle zelfstandig strafbaar stelt. Dat betekent dat het stelselmatige patroon van controleren, isoleren, vernederen en manipuleren straks een eigen plek krijgt in het strafrecht. Niet alleen als het samengaat met fysiek geweld, maar ook als zelfstandig misdrijf. Belangrijk: de strafbaarstelling is niet beperkt tot partnerrelaties. Het gaat om iedere relatie waarin iemand willens en wetens stelselmatig macht uitoefent over een ander, dus ook als dit speelde of speelt tussen ouder en kind. Het wetsvoorstel is sinds eergisteren opengesteld voor publieke reactie, een vaste stap in het wetgevingsproces voordat het voorstel naar het parlement gaat.
Het Verdwenen Zelf pleit al jaren voor het strafbaar stellen van dwingende controle. Strafbaarstelling stelt een norm én heeft praktische gevolgen: plegers die nu vrijuit gaan omdat er geen blauwe plekken zijn, kunnen straks vervolgd worden op basis van dwingende controle. Het patroon van controleren, isoleren en vernederen had tot nu toe geen eigen plek in de wet. Dat betekende dat het voor politie en justitie juridisch nauwelijks mogelijk was om op te treden, hoe ernstig en hoe langdurig het geweld ook was. De wet benoemde het simpelweg niet. Met dit wetsvoorstel kan dat patroon zelf het delict zijn, en kan het Openbaar Ministerie daar ook op eigen initiatief tegen optreden, ook als jij zelf die stap nog niet kunt of durft te zetten.
Iris Koops reageert verheugd op dit nieuws: “Strafbaarstelling is meer dan een juridische maatregel. Het stelt een norm. Het zegt tegen iedereen die ernstige dwingende controle heeft meegemaakt: wat jou is aangedaan was geen relatieprobleem, geen overdrijving en niet jouw schuld. Het was een misdrijf. Die erkenning heeft waarde, ook als het leed al geleden is.”
Andere landen gingen Nederland jaren geleden al voor: Frankrijk (2010), Engeland (2015), Schotland en Ierland (2019). Dat Nederland nu pas een wetsvoorstel indient, zegt iets over hoe lang slachtoffers hier op erkenning hebben moeten wachten. Het Verdwenen Zelf zet zich al 12,5 jaar in om dwingende controle zichtbaar te maken en slachtoffers herstelgerichte hulp te bieden. Dit wetsvoorstel is een belangrijke stap in de goede richting.
Het wetsvoorstel moet dus nog door het parlement. Hoe het er uiteindelijk inhoudelijk uit gaat zien, weten we nog niet. Maar dat er nu een concreet voorstel ligt waarin dwingende controle bij de naam wordt genoemd en als zelfstandig misdrijf strafbaar wordt gesteld, is een belangrijke stap voorwaarts in de erkenning van slachtoffers.
Wil je zelf reageren op het wetsvoorstel? Dat kan via de internetconsultatie: https://www.internetconsultatie.nl/strafbaarstellingpsychischgeweld/b1
9 reacties op “Vernedering, manipulatie, isolatie. Nederland zegt eindelijk: dit is een misdrijf.”
Wat fijn dat deze stap gezet is.
Verhalen van kinderen die worden overstemd door volwassenen. Een volwassen kan het kind gebruiken voor zijn eigen verhaal. Dat is mij ook overkomen. Van jongs af aan. Mijn vader gebruikte mij voor zijn eigen verhaal. Zijn eigen slachtofferschap. Zijn eigen goede vaderschap. Mijn gedrag paste altijd in zijn verhaal voor zijn doel. Aandacht in de buiten wereld via mij op hem. Ook al heb ik geen contact meer met hem, hij blijft het doen. Dat de ander weet wie ik ben en hoe hij daarvan het slachtoffer is.
Tot een paar jaar geleden heb ik hem en mijn broer met hand en tand verdedigd in mijn gezin. Want als ik maar redelijk blijf en probeer ook begrip voor hun te hebben en uit te dragen zouden we elkaar niet kwijt hoeven raken. Mijn leven lang heb ik dit geprobeerd. En even stelde ik een grens en weg was het contact. Actief door hun verbroken.
Ik slik nu medicijnen en ben in therapie, zij kunnen frank en vrij doorgaan. Mensen stinken er steeds weer in en besteden aandacht aan hun, voelen zich geroepen om mij te attenderen op hun leed of gaan over tot mij negeren. Nooit wordt door deze mensen gevraagd hoe het voor mij is.
En zo moeten slachtoffers hard aan het werk en kunnen daders doorgaan met wat zij doen.
Wat goed nieuws dat er steeds meer erkenning komt voor narcistisch misbruik!
Ik ben zelf opgegroeid met een narcistische moeder, vader wegkijkend, broer golden boy.
Het ergste is mensen die je niet geloven en de daders de hemel in prijzen.
Gelukkig ligt het al lang achter me, ook de vicieuze cirkel van narcistische man.
Graag ondersteun ik andere in hun proces en heb heel veel aan het verdwenen zelf gehad, en nu nog.
Dankjewel allemaal.
Blij dat het ‘algemeen’ wordt ingezet. Hopelijk krijgen we hier gerechtigheid voor slachtoffers en bovendien omgeving, het gehele gezinsdynamiek + familie, mensen die ook gemanipuleerd worden, erin meegenomen worden, als pionnetjes worden ingezet voor lastercampagne tegen slachtoffer. Dat ook instanties/bedrijven maar veiliger kunnen worden en meer gezien wordt dat er een rotte appel rondloopt, mensen psychisch mishandeld.
Dit is goed nieuws en ik hoop dat het wetsvoorstel wordt aangenomen. En dat er zowel bij de politie als het Openbaar Ministerie meer kennis zal komen over psychisch geweld.
Psychisch geweld komt in de relationele sfeer voor doch ook ouder kind- relatie en bij instanties. Ik weet niet wat het is in deze maatschappij mogelijk komt het door personeelstekort/werkdruk, de kantjes ervan aflopen, liegen, omdraaien, verdraaien en manipuleren lijkt wel de norm.
Ik maak het mee bij woningcorporatie sociale huur. Er vinden parallelle processen plaats tussen huurders die erg veel antisociale persoonlijkheidskenmerken hebben en de wijkadviseur/sociale beheerder van de afdeling leefbaarheid. Bij velen is de integriteit ver te zoeken. Er wordt geschermd met onderzoeken die ronduit waardeloos zijn. Helaas gaan rechters en andere partijen ervan uit dat de woningcorporatie professioneel handelt. Ik weet dat het niet zo is.
Er vind geen hoor en wederhoor plaats. Er wordt niet aan waarheidsvinding gedaan. Er wordt geen gebruik gemaakt van de wettelijk toegestane middelen om overlast aan te tonen.
Hiermee kan de woningcorporatie verantwoordelijkheid afschuiven. Ernstige overlast wordt ontkend wat gaslighting is en de boel wordt omgedraaid wat ook narcistisch is. Er is geen enkele empathie voor huurders die lijden onder ernstige overlast.
Het verkapte beleid is dat ze moeten verhuizen. Terwijl er woningnood is en verhuizen kosten met zich meebrengt, meestal een hoger huurgeld en een life event is. Kan of wil een huurder niet verhuizen en volgt deze tevergeefs alle stappen om zijn recht te halen dan worden ze mondig gevonden. Dan krijgen ze met machtsmisbruik en onderdrukking te maken. Er is daarmee een dystopie gecreëerd.
Slecht gedrag van huurders wordt beloond. Sociale, eerlijke en oprechte huurders komen van een koude kermis thuis. En hun vertrouwen is voor altijd beschaamd.
Ik hoop van harte dat alle slachtoffers van psychisch geweld gemakkelijker aangifte mogen doen. En dat bovenstaande ook naar buiten zal komen in deze samenleving.
Ons gereformeerde onderwijzersgezin met 8 kinderen bestierde mijn narcistische moeder. Dat hebben we geweten, we waren voorbeeldig en liepen op onze tenen.
Ik was het zwarte schaap en de pispaal van moeder. Maar allemaal gingen ze mij de schuld geven. Het lag aan mij, aan het serpent, secreet, het kreng, zo schold mijn moeder mij uit, de anderen ontsprongen de dans.
Maar alles werd onder het kleed geschoven want de buitenkant, ons aanzien, daar ging het om. We stonden voornaam bekend.
Alleen ik ging de mist in, het meest begaafde artistieke kind. Overigens waren al mijn broers en zusters intelligent en kregen een net leven. Maar gezien hun intelligentie hadden ze het veel verder kunnen brengen. We hebben een erg koude keurige familie en geen lol aan elkaar. Allemaal zo gesloten als een pot en over vroeger en onze kindtijd en over moeder wordt NOOIT gesproken.
Ik probeerde dat wel maar dan kreeg ik de wind van voren. Ik bleef het zwarte schaap en ze vonden mij minder dan de rest.
Ik heb daar heel erg onder geleden en bleef de familie toch trouw omdat er toch eens erkenning moest komen. Maar nee, ze zagen me niet, niet dat ik schrijven en schilderen kon, columns schreef, optredennverzorgde, ik ben nu 82 en krijg geen aandacht van hen voor mijn interessante leven.
Ik heb een verdrietig leven gehad, erg getraumatiseerd door mijn moeder maar ik ben nu toch gelukkig met mijzelf.
En met mijn kunst en met mijn lieve vriend van 81.
Mijn grootste trauma is mijn eigen familie die mij verwaarloosde en nooit hielp, eigen schuld dikke bult.
Ik voel me nú geslaagd omdat ik alles alleen en zelf heb overwonnen.
Wat een goed nieuws. Ben benieuwd hoe dit er concreet uit komt te zien.
Bedankt het Verdwenen Zelf voor jullie inspanningen, al jaren lang begrijp ik, om het thema op de kaart te zetten. Dat zal vast geholpen hebben in het feit dat er nu vanuit de politiek (eindelijk) erkenning en beleid op komt.
VERHEUGEND NIEUWS: DE AANLOOP NAAR STRAFBAARSTELLING INTIEME TERREUR!
Dit zal in de toekomst mogelijkheden bieden om daders te veroordelen en hopelijk in een stadium voor dat femicide heeft plaatsgevonden.
De meest knellende vraag waar ik geen antwoord op heb: ik ben benieuwd of dit ook strafrechtelijke gevolgen zal hebben voor aan de Overheid gelieerde organisaties die m.i. met de wettelijke macht in de hand en een vrijwel ontbrekend inzicht in het eigen functioneren (en de levenslange schade die zij hiermee aanrichten bij overige gezinsleden) ook aangeklaagd kunnen worden voor verlenen van hand- en span-diensten aan de dader ( een door medisch beroepsgeheim beschermde vader met zijn door een psychotherapeut vastgestelde Narcistische Persoonlijkheid Stoornis). Deze partijen hebben als toegift op het overleven van diverse “zorgvuldig doordachte en geprobeerde femicide pogingen “gestaged” als o.a.” noodlottig ongeluk” of “vrijwillig uit het leven gestapt” met voortvarendheid mijn leven en dat van mijn kinderen geruïneerd, door de gestoorde vader hoofdverblijf kinderen toe te delen, een-ouder-gezag en veel met creatieve semi-professionele bevindingen (zonder waarheidsvinding) in omloop te brengen als wapens naar maatschappij en omgeving om zijn criminele gedrag wit te wassen.
De omgekeerde wereld waarin ik heb mogen en moeten leven de laatste circa 25 jaar. Geen toegang tot Recht, geen huis, geen kinderen, geen gehoor bij welke instantie dan ook. Wie zijn voeten veegt aan Kinderrechten verdragen en Mensenrechten verdragen vanuit zijn professionele positie en daarmee een karikatuur in de vorm van een navrant spiegelbeeldige uitkomst veroorzaakt, verliest iedere geloofwaardigheid betreffende zijn/haar integriteit als de reactie op de huidige aandacht in de media voor het onderwerp Coersive Control standaard begint met een reflex tot zelf-ontschuldiging: het is nieuw, we hadden geen tijd, we kregen niet genoeg geld, de kennis ontbrak… De kennis was er wel(2002 bijv. Francoise Hirigoyen) Het is onzinnig te blijven navigeren op blauwe plekken en gebroken neuzen als noodzakelijk bewijs, bij een categorie misdadigers die geraffineerd is in het plannen van een moord. Die meester zijn in het manipuleren om de macht en controle te houden. Mijn grootste deel van mijn leven is voorbij volgens de statistieken. Ik hoop nog erkenning en rehabilitatie mee te mogen maken.
Truus
Heel goed dat hiervoor nu eindelijk erkenning gaat komen.
Iemand doodzwijgen is een moord staat er zelfs in de Bijbel.
Mijn narcistische ex man heeft mij 8 maanden doodgezwegen toen ik zwanger was van zijn jongste kind. Vreselijk!
Later is het zijn lievelingetje altijd geweest.
Vele voorbeelden kan ik noemen uit mijn jeugd, narcistische moeder en uit mijn huwelijk met een narcistische man.
Zij waren beiden verborgen narcisten en dat zijn volgens mij de ergste, want niemand zag dit. Nog steeds niemand die het voor mij opneemt binnen de familie en vriendenkring.
Gelukkig mocht ik een nieuw leven opbouwen buiten het narcistische gezin en het narcistische huwelijk.
Maar door de narcistische vader en zijn verwrongen zelfbeeld kan/ mag ik geen contact onderhouden met mijn 5 kinderen en 11 kleinkinderen, zo ver gaat verborgen narcisme. Mijn ex manipuleert nog steeds, probeert het ook bij mij. Soms ben ik bang van hem.
Nogmaals zeer goed wek wat jullie doen!
Veel dank hiervoor!
Merel ( 76 jaar)
Goed om te zien dat er aan gewerkt wordt om bepaalde zaken van psychische mishandeling in de wet te zetten.
In de DSM en ICD11 zijn de zaken duidelijk omschreven toch kiezen ze er voor om slechts een beperkt aantal symptomen te omschrijven, we moeten blijven letten of dit niet een te grote presedent werking heeft.
In de toelichting zie ik nog een paar behoorlijke tekortkomingen aangaande de jeugd,
Het is Veiligthuis en de RvdK nog niet gelukt om het niveau te bereiken dat ze classificaties te mogen geven na het waarnemen van symptomen , laat staan deze symptomen klinisch op waarde te kunnen schatten.
Met klinisch werken voorkom je bias en andere vormen van vooringenomenheid.
Een training of zo genoemd , kennis op doen van, dit misbruik is zeker niet voldoende, er zijn universitaire opleidingen voor en dat doe je niet even naast je werk.