Jaarcongres  Intieme Terreur: expertise gedeeld

Stichting Het Verdwenen Zelf spreekt geregeld op congressen waar professionals van onder andere reclassering, veilig thuis, politie, jeugdhulp, raad van kinderbescherming, maatschappelijk werk en GGZ samenkomen. Ons doel is om hen te trainen in het leren herkennen van narcistische mishandeling zodat ze op basis daarvan de juiste invulling te kunnen geven aan bijvoorbeeld de begeleiding bij een vechtscheiding. Vorige week donderdag sprak Jeannette Schasfoort namens ons op het congres ‘Intieme Terreur’. Dat is ontzettend belangrijk, omdat er immers veel slachtoffers zijn die vastlopen in het systeem. Jeanette sprak uit dat ook eenhoofdig gezag tot de mogelijkheden mag gaan behoren in geval van te grote onveiligheid voor de kinderen.

Rechter en ervaringsdeskundige Nathalie van Waterschoot onderstreepte deze boodschap en verduidelijkte dat ons systeem niet is ingesteld op intieme terreur en dwingende controle. Bij vechtscheidingen gaat het om twee systeemfouten in het familie- en jeugdrecht. Wij weten, door de honderden getuigenissen die wij hebben ontvangen, hoeveel leed dit veroorzaakt. Daarom is het belangrijk dat steeds meer professionals zicht krijgen op wat er mis gaat. Dan kan er naar een oplossing toegewerkt worden. Lees verder “Jaarcongres  Intieme Terreur: expertise gedeeld”

Narcisme op de werkvloer laat een spoor van ziekmeldingen achter

In dit artikel van Management Support geeft Iris namens Het Verdwenen Zelf inzicht in de impact van narcisme op de werkvloer.  Het ervaringsverhaal van Wendy illustreert hoe groot die impact kan zijn. Manager Inge veroorzaakte haar ontslag omdat de directeur Wendy naar aanleiding van goed functioneren een nieuwe baan wilde aanbieden. Lees het verhaal hier.

Wendy dacht dat Inge haar waardeerde om haar inzet ‘Ik vond mezelf eigenlijk een saai persoontje, maar Inge gaf me het gevoel dat ze me volledig accepteerde. Ik koesterde me in haar aandacht, alsof ik zoveel mogelijk zonnestralen wilde opvangen op een grijze dag’. Toch zette Inge Wendy buitenspel door negatieve verhalen over haar te verspreiden om Wendy’s carrièrekansen te blokkeren en haar eigen imago op te vijzelen. Lees verder “Narcisme op de werkvloer laat een spoor van ziekmeldingen achter”

Onderzoek Pointer kans om blinde vlek psychisch geweld bij instanties in kaart te brengen

Huiselijk geweld is lang niet altijd fysiek geweld, zoals wij al weten. Sterker nog, meestal is er bij huiselijk geweld  sprake van psychisch geweld. Toch is deze bijzonder schadelijke vorm van mishandeling bij veel instanties nog een blinde vlek. Want, in tegenstelling tot fysieke mishandeling is psychisch geweld niet zichtbaar en de pleger is uitermate goed in staat om een doelbewust verkeerde voorstelling van zaken te geven, waardoor hulpverleners  geen juiste analyse  maken en slachtoffers niet adequaat worden ondersteund. Dit leidt tot machteloosheid en wanhoop bij slachtoffers. We zien dit vaak gebeuren bij ‘vechtscheidingen’.

Onderzoek Pointer
Pointer, het onderzoeksjournalistieke platform van KRO-NCRV, is een groot onderzoek gestart naar hoe instanties omgaan met huiselijk geweld. Eerder leidden andere onderzoeken van hun hand al tot verrassende doorbraken en daadwerkelijke verandering. Wij juichen dit initiatief daarom van harte toe, maar vinden het enorm belangrijk dat de complete scope van huiselijk geweld in beeld wordt gebracht en het onbegrip en de onkunde bij instanties ten aanzien van psychisch geweld een prominente plaats krijgt. Daarom roepen we slachtoffers te maken hebben (gehad) met psychische mishandeling en zich niet gezien en gehoord voelden bij instanties op om mee te doen aan het onderzoek >  Anna kan haar kinderen niet beschermen tegen gewelddadige ex-man: ‘Aangifte helpt niet’ | KRO-NCRV Lees verder “Onderzoek Pointer kans om blinde vlek psychisch geweld bij instanties in kaart te brengen”

‘Er is geen slot op de deur nodig om je gevangen te voelen’

stichting Het Verdwenen Zelf ontwikkelt trainingen voor 200.000 jonge slachtoffers van psychisch geweld

Het boek ‘Wij waren, ik ben. Weg uit Ruinerwold’ van Israel van Dorsten is een paar dagen na de lancering al een bestseller. Waar de weergave van zijn jeugd voor sommigen misschien leest als het script van een film, geldt dat een deel van de lezers zich kan identificeren met fragmenten uit zijn verhaal. Het verhaal van Israel gaat over verschillende vormen van mishandeling aan het uiterste van het spectrum en is bijna onbevattelijk extreem. In veruit de meeste gevallen kenmerkt psychisch geweld zich echter door de subtiliteit, het is nauwelijks te herkennen. Nederland telt naar een voorzichtige schatting 700.000 slachtoffers van psychisch geweld en zo’n 200.000 daarvan zijn jonger dan 25 jaar. Dat is 1 op de 10 jongeren en jong volwassenen. Stichting Het Verdwenen Zelf zet zich in om het herstel van deze slachtoffers te faciliteren. Daarin zijn wij uniek. Het boek van Israel, en het filmpje dat wij samen met hem maakten voor het project Stille Schade, creëert de noodzakelijke bewustwording die bij slachtoffers voorafgaat aan het zoeken van hulp.

Met ons trainingsaanbod bieden wij die hulp en beogen wij het autonoom denken en handelen van slachtoffers aan te wakkeren, zodat ze de regie over hun leven terug kunnen nemen. Gezien het ontbreken van afgestemd aanbod voor jongeren ontwikkelden wij twee nieuwe trainingen op basis van onze bewezen succesvolle methodieken. Lees verder “‘Er is geen slot op de deur nodig om je gevangen te voelen’”

Kennis delen & mensen helen

Met deze mooie, heldere samenvatting van ons werk opende interimvoorzitter Jelmer van Nimwegen gisteren de derde netwerkdag van dit jaar. Wat was het fijn om iedereen weer te zien, te ontmoeten en elkaar te inspireren.

Bestuur en stafmedewerkers trapten de bijeenkomst af met een inspirerende presentatie die alle aangesloten psychologen, therapeuten en coaches meenam in de nieuwe visie op de toekomst: ‘een nog duidelijker focus op het faciliteren van het herstel van mensen die slachtoffer zijn geworden van psychische en emotionele mishandeling’. We zijn ervan overtuigd dat wij juist dankzij onze rechtstreekse benadering, via de boeken van Iris Koops en onze workshops, de grootste impact maken. Daar gaan we maximaal op inzetten. En we vertrouwen erop dat uiteindelijk genoeg herstelde slachtoffers hun stem laten horen op plekken die ertoe doen, zodat er van onderaf een beweging kan ontstaan die een eind maakt aan oude denkpatronen over de definitie, uitingsvormen en consequenties van psychisch geweld. Deze heldere koers werd enthousiast ontvangen en kreeg feedback als ‘Dit is precies waarom ik me heb aangesloten bij Het Verdwenen Zelf’ en ‘Dít is onze kracht, wat mooi dat die nu zo helder omschreven staat’. De dag werd afgesloten met vier mini-workshops, gegeven door netwerkleden aan netwerkleden, om kennis te delen en van elkaar te leren. Wij kijken terug op een waardevolle dag en zijn verheugd dat Jelmer zich voor ons wil inzetten als voorzitter ad interim. Lees verder “Kennis delen & mensen helen”

Wespennest

Dit is een gastcolumn van Heidi

En dan is er ineens een wespennest in mijn tuin. Een tuin die ik met zo veel liefde vorm geef en verzorg. Een tuin die ik langzaam maar zeker tot mijn paradijsje maak. Ik bepaal wat er wel en wat er niet mag groeien. Soms komt er spontaan iets op waarbij ik me bedenk of het wel of niet welkom is. Soms twijfel ik, laat ik het even gaan om dan later alsnog te beslissen dat deze gast te veel gaat woekeren, andere schatjes gaat verdringen en ruk ik het alsnog harteloos de grond uit. Het is mijn zelf gecreëerde paradijsje waarin ik mij veilig waan. Waarin mijn geluk niet op kan als er per ongeluk een roodborstje op mijn voet landt als ik ontspannen in mijn hangmat neerplof of wanneer een vlinder even bij mij uitrust. Ik kan er oprecht vol van schieten. Oh help, de ouderdom krijgt genadeloos grip op mij.

Nu schiet ik echter vol om een hele andere reden. Een ijverig volkje heeft de schoonheid van mijn tuin ontdekt. Was ik nog in euforie toen ik in het voorjaar een hommelnest ontdekte, nu kijk ik met gemengde gevoelens naar een wespennest. Geen nieuw verschijnsel in mijn tuin, heb er al twee weg laten halen. Maar deze zaten in mijn ateliertje. Nu hebben ze hun weg gevonden onder de grond, onder mijn siertuin. En mijn god, wat hebben ze het druk. Ze doen waar ze voor geboren zijn. Maar dit ijverige volkje kan het mij verdomd lastig maken. Sterker nog, ik ben allergisch voor ze. Je zou kunnen zeggen dat ze levensbedreigend voor me zijn. Het gaat me aan mijn hart dit volkje uit te moorden. En nog wel met gif dat misschien ook mijn andere bewoners de das om zouden kunnen doen. Hun lot ligt in mijn handen. Toch heb ik het gevoel geen keus te hebben.
En dan voel ik ineens een dramatische overeenkomst. Ik vind het belachelijk, maar ben al wat emotioneel opgestaan door waarschijnlijk de zoveelste verliefdheid die lijkt te gaan stranden. Maar daar gaat de vergelijking niet eens over. (hoewel, het kwam in mijn leven, liet het even toe en ruk het wellicht alsnog mijn leven uit.) Het maakt me alleen wat labieler en bevattelijk voor dit soort belachelijke hersenspinsels. Lees verder “Wespennest”

Een psychopaat maak je beter niet kwaad

Dit is een gastcolumn van Aurora

In de afgelopen jaren las ik veel over‌ ‌vechtscheidingen en sprak mensen die er zelf midden in zaten.  En‌ ‌ik‌ ‌werd‌ ‌er‌ intens ‌verdrietig‌ ‌van.‌ Omdat de verhalen zo hartverscheurend zijn. Maar ook om een andere reden. Ik werd ook verdrietig omdat het me op vreemde wijze jaloers maakte. Was het bij mij ook maar zo, dacht ik vaak in stilte.

Bij‌ ‌vechtscheidingen‌ ‌kun‌ ‌je‌ ‌het‌ ‌met elkaar oneens‌ ‌zijn.‌ Verschrikkelijk‌ ‌oneens.‌ ‌Je‌ ‌kunt‌ ‌elkaar‌ ‌bevechten.‌ ‌Op‌ ‌zoek‌ ‌naar‌ ‌genoegdoening‌ ‌of‌ ‌gelijk.‌ Met‌ ‌advocaten, in een ‌rechtbank‌ ‌en‌ ‌over‌ ‌de‌ ‌rug‌ ‌van‌ ‌kinderen.‌ ‌Iedereen‌ ‌kan‌ ‌daar‌ ‌wat‌ ‌van‌ ‌vinden‌ ‌en‌ ‌zich‌ ‌ermee‌ ‌bemoeien.‌ Zodat‌ ‌de‌ ‌situatie‌ ‌gaandeweg‌ ‌steeds‌ ‌emotioneler‌ ‌en‌ ‌verwarrender‌ ‌wordt.‌ Maar… het lijkt tenminste op nog een gewone ruzie. En een gewone ruzie, dat begrijpen de meeste mensen. Daar kunnen we ons wel een beeld bij vormen.‌ Scheiden‌ ‌van‌ ‌een‌ ‌narcist ‌is‌ ‌anders.‌ Het‌ ‌zaaien‌ ‌van‌ ‌zoveel‌ ‌mogelijk‌ ‌verwarring‌  is het‌ ‌doel ‌van‌ ‌de‌ ‌narcist of psychopaat. Dat‌ ‌heeft‌ ‌hij‌ ‌nodig‌ ‌om‌ ‌zijn‌ ‌daden‌ ‌te‌ ‌verhullen‌ ‌en‌ ‌medelijden‌ ‌te‌ ‌verkrijgen van omstanders.‌ Een‌ ‌narcist (het kan ook een vrouw zijn) ‌heeft‌ ‌de‌ voortdurend de ‌aandacht,‌ ‌het‌ ‌medelijden‌ ‌en‌ ‌de‌ ‌verering‌ ‌van‌ ‌anderen‌ ‌nodig‌.‌ En zodra jij dat doorziet en daardoor het onderwerp van zijn woede wordt, dan kom je terecht in een wereld die zich bijna niet aan anderen laat uitleggen. Lees verder “Een psychopaat maak je beter niet kwaad”

26 september: Online workshop ‘Uit het doolhof van narcistische mishandeling’

Ben jij ongelukkig in je relatie (dit kan een partnerrelatie zijn, maar ook met een collega of familielid)? En herken je deze rode vlaggen:

  • Overal over twijfelen.
  • Denken dat je overgevoelig bent.
  • Je voor alles excuseren.
  • Weinig energie en een gebrek aan daadkracht.
  • Moeite met slapen en ontspannen.
  • Gevoel van zinloosheid.
  • Terughouden van informatie naar anderen.
  • Je herkent jezelf niet meer terug.

Dan is onze online workshop ‘Uit het Doolhof van narcistische mishandeling’ van 26 september a.s. iets voor jou!

Voor wie interessant?
Deze training is behulpzaam voor iedereen die zich in een relatie bevindt die niet goed voelt, en waarin je het vermoeden hebt dat je te maken hebt met een narcist. In de training leer je hoe je belangrijke narcistische gedragspatronen herkent. Daarmee krijg je duidelijkheid over en grip op je eigen situatie. Ook leer je welke gevolgen emotionele mishandeling op slachtoffers heeft, zodat je je eigen gedrag en worstelingen beter gaat begrijpen. Tevens krijg je inzicht op belangrijke hulpbronnen die je kunnen ondersteunen richting herstel.

Investeer in de relatie met jezelf, klik hier om deel te nemen >>> Inschrijving online training • Het Verdwenen Zelf Lees verder “26 september: Online workshop ‘Uit het doolhof van narcistische mishandeling’”

Er was eens…

Dit is een gastcolumn van Summermoon

Het is mijn strijdkreet geworden. Het helpt me om te benoemen en te accepteren wat er ooit was en wat er nu niet meer is. Wie ik ooit was en nu niet meer ben.

Ik gebruikte het in het begin. Toen ik net ontdekt had wat “verborgen narcisme” is en ik durfde te erkennen dat ik een slachtoffer ben. Dat ik me ook slachtoffer mag noemen. Ook al is dat bijna een besmet woord omdat de narcist zich ook altijd als slachtoffer gedraagt om aandacht te krijgen.

En dat ik, twee jaar geleden op advies van de maatschappelijk werkster op de website van Het Verdwenen Zelf ging kijken. En na het lezen op deze website zoveel herkenning vond! Eindelijk deed ik iets voor mezelf. Ik kocht de boeken van Iris. En na het lezen van deze boeken, beschikte ik over tools om een begin aan het einde van de mishandeling te maken. Het einde van de emotionele en psychische mishandeling van de (verborgen) narcist. Het gedrag van die ander heb je niet in de hand. Maar hoe je zelf met het gedrag van die ander omgaat, daar heb je wel invloed op. Lees verder “Er was eens…”

Nieuwe fase stichting Het Verdwenen Zelf

Nu de zomervakantie op haar eind loopt, pakken we de draad weer op. De afgelopen periode hebben we gebruikt om te bouwen aan een nieuwe workshop en training die zich specifiek op jongeren richt. Daarnaast hebben we de tijd benut om te bezinnen en onze missie verder aan te scherpen. Sinds onze oprichting in 2013 hebben we duizenden slachtoffers ondersteund bij het (her)vinden van hun eigen kracht en autonomie. Daar zijn we trots op! We streven ernaar om de komende jaren nog veel meer mensen te kunnen begeleiden op hun route naar herstel. We staan aan het begin van een nieuwe fase. Naast onze sterke focus op het helpen van slachtoffers gaan we daarom ook inzetten op fondsenwerving om onze slagkracht verder te vergroten.

Onlangs heeft Tako Engelfriet zijn werkzaamheden als voorzitter neergelegd. Wij zijn Tako dankbaar voor zijn bevlogenheid, veelzijdige werkzaamheden en zijn hart voor de zaak. Hij heeft bijvoorbeeld een belangrijke rol gespeeld in de landelijke media-aandacht voor ons pleidooi voor de strafbaarstelling van psychisch geweld. Lees verder “Nieuwe fase stichting Het Verdwenen Zelf”