Vandaag is het PTSD Awareness Day. Een dag waarop wereldwijd aandacht wordt gevraagd voor de impact van posttraumatische stress. Vanuit Het Verdwenen Zelf vragen we vandaag in het bijzonder aandacht voor complexe PTSS als gevolg van narcistische mishandeling en dwingende controle.
Leven met trauma is zelf ook een trauma. Wat jou is aangedaan, draag je jaren mee. In een toestand van hyperalertheid, emotionele uitputting en voortdurende waakzaamheid, ook lang nadat de situatie voorbij is. Het zenuwstelsel staat op scherp. De rugzak gaat niet uit zichzelf af.
Narcistische mishandeling en dwingende controle laten diepe sporen na die voor de buitenwereld grotendeels onzichtbaar blijven. Isolatie, gaslighting, dreiging en het stelselmatig ondermijnen van je zelfbeeld tasten de psyche aan op een manier die lang niet altijd als trauma wordt herkend. Slachtoffers kunnen kampen met herbelevingen, met intense reacties op alledaagse prikkels, met schaamte en verwarring, met problemen in relaties en functioneren, vaak nog jaren na het geweld. En dat blijft te vaak onopgemerkt, ook door professionals.
Dat is precies waarom herkenning zo belangrijk is. Hoe eerder C-PTSS in verband wordt gebracht met narcistische mishandeling of dwingende controle, hoe groter de kans op herstel.
Roos: “Jarenlang keek ik in de spiegel, maar het glas was gebroken”
Roos groeide op in een gezin waar narcistische mishandeling dagelijkse kost was. In haar blog op onze website beschrijft ze hoe het gif in honderden kleine porties werd toegediend. Niet in grote, aanwijsbare momenten, maar in de duizenden kleine ervaringen die voor buitenstaanders onbetekenend lijken, maar waarvan de boodschap elke dag opnieuw hetzelfde was.
“Het zijn niet de nare ervaringen op zich, die je dan moet verwerken en dan is het klaar. Het gaat erom wat die ervaringen zeggen. Er zit een boodschap achter: het gif.”
Roos beschrijft hoe ze jaren later, na het lezen van de boeken van Iris Koops, voor het eerst zichzelf in de spiegel zag.
“Jarenlang keek ik in de spiegel, maar het glas was gebroken dus zag ik alleen snippers. Toen alles aan elkaar gelijmd was, zag ik mezelf voor het eerst. Ik heette mezelf welkom.”
Haar verhaal speelt zich af in de context van een narcistische thuissituatie, maar het patroon dat ze beschrijft is herkenbaar voor iedereen die narcistische mishandeling heeft meegemaakt, of dat nu een ouder was, een partner of een ander. Het gif werkt hetzelfde. En de weg terug naar zichzelf vraagt in al die gevallen om hetzelfde: erkenning, inzicht en de juiste ondersteuning.
Herstel is mogelijk
Roos schrijft dat ze aan het opbouwen is. Elke dag kleine stapjes. Ze kan nog niet zomaar vertrouwen, nog niet zomaar het volle leven in. Maar ze heeft voor het eerst een leven. En dat is haar alles waard.
Dat is de kern van wat wij bij Het Verdwenen Zelf zien in de verhalen van duizenden slachtoffers: herstel begint bij het benoemen van wat er is gebeurd. Bij het herkennen van de last die je draagt.
Dr. Glenn Patrick Doyle, klinisch psycholoog en gespecialiseerd in complexe PTSS en dwingende controle, schreef de quote ‘leven met trauma is een trauma’. Het gaat niet alleen om wat er is gebeurd. Het gaat vooral om wat het jarenlang dragen van de symptomen met iemand doet. De herbelevingen, de uitputting, de waakzaamheid die maar niet wijkt. Dat is de werkelijkheid van mensen die langdurig psychisch geweld hebben meegemaakt.
Die rugzak is er. Hij kan klein zijn of groot, soms bijna niet te tillen lijken. Vandaag staan we stil bij iedereen die hem draagt. Vandaag is er ruimte om te zeggen: ik draag dit ook. Schrijf gerust een reactie onder deze blog.
Lees de volledige blog van Roos: Mensen hebben me kwaad gedaan
5 reacties op “De rugzak die je niet zomaar even af kunt zetten”
Alles met elkaar heeft het 2jaar geduurd. Maar ik heb ook de rugzak!!
Ik kreeg er nog een trauma overheen. De woningbouw geloofde mijn verhaal over mijn moeder niet. Dacht dat ik een smoes verzon om hulp bij de gedwongen verhuizing te kunnen krijgen. Ik moest verhuizen door afbraak in 2014 en dat kwam toen niet uit. Ik was toen 57 jaar en de juridische zaken tegen moeder waren sinds een jaar of twee aan de gang. Ondanks mijn leeftijd en mijn juridische problemen zetten ze mij in een renovatie woning. Ik moest er nog twee maal uit. Naar een logeerhuis. Binnen acht jaar drie maal uit mijn huis gezet door afbraak en renovatie…
Er viel niet met de woningbouw te praten. Ze logen. Verdraaiden mijn verhaal. Ik heb hier gezondheidsklachten van gekregen. Het was allemaal tijdens de juridische zaak tegen mijn narcistische moeder. Dat was écht te veel!
Ten leste heb ik mijn klacht bij de politie (ik moest wel eerst door een screening, een soort test) neergelegd én erkenning gekregen: “U was helemaal niet in staat om te verhuizen.” JUIST. Ik heb ook nog gezegd dat IK deze woningbouw moordenaars vind (met het oog op mijn gezondheidsklachten). De politie nam mij serieus. De woningbouw heeft me daarop een jaar met rust gelaten.
Sinds afgelopen week waren ze er weer….. ik kreeg op slag de vertrouwde spanning in mijn onderrug. Dat voelt als een verlamming. Ik ben doodsbang voor bouwvakkers….
Heb een zware rugzak gekregen.
Ik zat ook in dergelijke verwerkingsprocessen en kreeg parallel verspreid over jaren van meerdere omwonenden overlast.
Dat was heel erg zwaar, ik had geen moment (nacht) rust. Ik belandde daardoor uit het arbeidsproces.
Ik heb ook meegemaakt dat wijkadviseurs van de afdeling leefbaarheid woningcorporatie niets van me aannamen en liegen, manipuleren, verdraaien, omdraaien.
Ik heb het gevoel dat een bewoonster die mij en haar buren jaren dagelijks treitert (is belaging) mij heeft zwart gemaakt naar een samenwerkingspartner van de woningcorporatie toe.
Naar mij toe heeft ze verschillende valse beschuldigingen over haar buren geuit en dat kan ze met een stalen gezicht. Zij zouden haar willen wegjagen echter dit is precies andersom. Toen ik mijn grenzen stelde begon ze mij ook te treiteren. Ondanks dat allen dat negeren, en daardoor niet voeden, bleef ze dat dagelijks doen. Tegen het advies van voormalig burgemeester van der Laan in mocht ze mij zwart maken na een samenwerkingspartner toe en ik mocht juist niet mijn verhaal over haar doen. Na mijn verhuizing ging ze haar bovenbuurman treiteren. En naar de woningcorporatie lasterlijke uitspraken over hem doen. Weer werd ze geloofd.
In totaal is ze nu twaalf jaar dagelijks bezig met omwonenden treiteren en belasteren. Ook een andere oud huurster sprak me na mijn verhuizing aan over haar en vertelde me dat ze zag dat de treiteraarster alle omwonenden controleert en afluistert. Zij kreeg mee dat er ieder uur plots zeer luid muziek werd gedraaid door de treiteraarster. En ze een geluid produceert zodra ze me mijn deur open hoort doen en de deur naar de algemene hal. Of haar buren hun achterdeur of schuurdeur. Helaas heeft ze ook niet haar verhaal over deze intens gemene vrouw tegen de samenwerkingspartner verteld. De treiteraarster kan echt valse beschuldigingen zonder blikken en blozen over omwonenden stellig beweren. Daar prikken velen niet doorheen!
Ik kreeg ook een jaar een dealer boven me wonen die iedere avond tot 06.00u met een hoop kabaal de ene na de andere bezoeker ontving waardoor ik geen enkele nachtrust had (alsmaar dichtknallen van deuren, bassen muziek, hoge hakken die luid doorklinken en lachgaspatronen die op het laminaat vallen). Er werd maandenlang een politieonderzoek naar haar gedaan waarbij de politie iets op het spoor kwam wat werd afgerond met een stopgesprek. Omdat het OM helaas niet wilde vervolgen. Ook zij mocht mij zwart maken naar de samenwerkingspartner toe, toen ze nog niet wist dat de politie onderzoek naar haar deed, en ze wat te verbergen had. En ik mocht ook over haar en de structurele herrie nacht, na nacht, niet mijn verhaal doen na de samenwerkingspartner toe. Terwijl mijn leven een hel was.
Daarvoor ging een halfbroer stiekem inwonen bij een huurder. Hij gaf drugsoverlast en wilde geen rekening met mij en zijn bovenbuurvrouw en haar kinderen houden. We zaten dagelijks in de kankerverwekkende wiet – en wierook en kregen daar hoofdpijn van. Terwijl hij, weet ik van hemzelf, niet staat ingeschreven op het adres waar hij woont wilde hij niet aan de andere kant van de woning blowen waar de rook weg kon of zijn raam dichthouden. Wij moeten ons huis uit vluchten voor hem. Ik mocht niet dit verhaal vertellen aan de samenwerkingspartner van de woningcorporatie.
En daarvoor woonde er een reclasseringsklant boven me die veroordeeld was voor het mishandelen van een vrouw. Mij herhaaldelijk heeft aangerand en talloze malen zonder mijn toestemming in mijn tuin kwam. En dag en nacht kwam zijn kankerverwekkende wietrook via het ventilatiekanaal in mijn appartement. Ik werd er doodziek van doch zijn grootverbruik werd gebagatelliseerd door de woningcorporatie. Ik mocht niet mijn verhaal vertellen aan de samenwerkingspartner van de woningcorporatie.
Dat waren vier overlastmeldingen van mij in 23 jaar tijd. Volgens een wijkadviseur zou er daarom iets met mij aan de hand zijn. Ik heb astma echter ze wilde niet begrijpen wat dat is en keek stoïcijns voor zich uit.
Dan woonde ik ook nog naast een gezin waarvan het hoofd eigen regels en wetten heeft die hij middels intimidatie aan de vorige huurder van mijn appartement, mij en de huidige huurder oplegt. Waaronder voor mij bepalen welke deur ik van mijn woning neem. En veertien jaar op de muur bonkt zodra ik of een andere huurder volgens de APV een klusje doen. Tevens is hij intimiderend geweest naar twee personeelsleden toe van de woningcorporatie. Desondanks mocht hij mij ook herhaaldelijk zwart maken en zijn enorme vooroordelen t.o.v. mij uiten. Ik mocht ook over hem niet mijn verhaal doen aan de samenwerkingspartner van de woningcorporatie.
Ik heb jaren in de hulpverlening gewerkt. Bij de instanties waarmee de woningcorporatie samenwerkt. Ik signaleer vroegtijdig dat er met een huurder waarover ik overlast meld iets aan de hand is. Ik voel me door de wijkadviseurs (leken) niet serieus genomen.
Ik heb veel literatuur over pathologisch narcisme en psychopathie gelezen. En het is me opgevallen dat de huurders waarvan ik last had erg veel kenmerken van een persoonlijkheidsstoornis hebben. In het bijzonder de antisociale (veel liegen, manipuleren, verdraaien, omdraaien, weinig geweten, weinig empathie, intimideren en soms een neiging tot echt geweld. Sommige huurders die overlast geven zijn psychosegevoelig of dementerend. Ik vind dat van andere orde. De huurders waarmee ik te maken had zijn simpelweg asociaal. Helaas sluit de woningcorporatie bij hen aan. En gedragen de wijkadviseurs zich hetzelfde.
Wat fijn dat jullie aandacht vragen op deze dag voor de rugzak die bij ons ontstaat door plegers van dwingende controle. Die rugzak waar je dus wel mee zit opgescheept. Zo lang heb ik die erkenning niet gekregen. Mijn eerste bezoek aan deze website voelde al een warm bad en toen ik de boeken van Iris Koops las heb ik echt gehuild. Hier. Staat. Het. Zo’n gevoel: hier staat wat ik heb meegemaakt, het is echt waar en het deugde niet.
Ik herken me in de blog van Roos. Zo goed omschreven. Het gevoel alsof je uit elkaar valt en je moet de lijm weer vinden.
Bedankt voor al het werk dat jullie doen.
En die rugzak lijkt precies op die befaamde tas van Mary Poppins: een oneindige stroom van, in dit geval, rotzooi komt eruit.