Wat als de hulp die je zoekt, het geweld dat je ontvlucht onbedoeld voortzet?
Wie uitgaat van twee kanten van het verhaal, ziet de ene kant niet. Dat is een blinde vlek in de hulpverlening bij dwingende controle en het is wat Benthe bij tien organisaties aan den lijve ondervond.
In haar nieuwe blog beschrijft Benthe met scherpe precisie hoe tien hulpverleningsorganisaties haar en haar dochter niet alleen niet hielpen, maar de situatie onbedoeld actief verergerden. Valse rapporten. Geweigerd bewijs. Een dader die stelselmatig werd beschermd.
Benthe beschrijft iets wat velen zullen herkennen: hoe hulpverlening haar in dezelfde positie van machteloosheid plaatste als de mishandeling zelf. Geen controle, niet gehoord worden, gevangen, een vinger die continu naar haar wijst.
Haar ervaringen staan niet op zichzelf. Op basis van duizenden getuigenissen die Het Verdwenen Zelf de afgelopen 12,5 jaar verzamelde, herkennen wij dit als een structureel patroon: hulpverlening die, onbedoeld, dwingende controle faciliteert. Lees de blog van Benthe.
Dit is een gastcolumn van Benthe
U hebt geen bewijs
“Het is uw woord tegen dat van hem”, zei de hulpverleenster. Ik sloot mijn ogen en voelde tranen prikken. Het was al jaren geleden dat ik met mijn jonge dochtertje was gevlucht van mijn ex-man. Ik was gevlucht vanwege huiselijk geweld. Ik kon de verbale, psychische en fysieke mishandeling door mijn ex-man niet meer aan, maar vooral wilde ik dat onze dochter niet langer zo zou opgroeien.
Ik dacht na zijn laatste geweldsuitbarsting de langverwachte sprong te wagen naar een beter leven, rust en hulp. Ik wist dat ik een prijs zou betalen voor het feit dat ik hem had verlaten, ik wist dat hij ons in zijn greep zou willen houden en ik wist dat hij niet zou schuwen onze dochter verder te beschadigen. Ik wist alleen niet dat hulpverlening de ogen zou sluiten.
Ik keek weer naar de hulpverleenster: de 7e organisatie die zich sinds de scheiding met ons bezighield. Ik had haar zojuist verteld hoe mijn ex-man schreeuwend en dreigend bij ons aan de deur had gestaan, hoe onze dochter zich huilend achter mijn been had verstopt, hoe ze niet met haar vader had meegewild, hoe hij haar armen van mij had losgetrokken en hoe ze huilend in zijn auto werd gezet. Ik had eerder al verteld hoe hij haar vertelde “dat haar moeder een hoer was”, hoe hij haar toefluisterde “dat alles nog veel erger zou worden” en hoe hij in haar bijzijn dreigde “dat mijn dag nog zou komen”. Ja, de fysieke mishandeling was gestopt, maar de intieme terreur en dwingende controle richting ons werden eigenlijk steeds erger.
“De rechter moet straks een omgangsregeling bepalen. Hoe gaat u die rechter een eerlijk beeld presenteren als u niet durft te luisteren naar wat er echt gebeurt?” vroeg ik. “U kijkt naar een façade, voor de schermen, maar wij leven met een andere realiteit, achter de schermen.” Echter kwam de hulpverleenster – net als de vorige organisaties – niet verder dan “he said, she said”. Ik was radeloos en stelde haar de vraag die ik al zo vaak had gesteld: “Wat moet ik doen om een eerlijk rapport te krijgen?”
Wij doen niet aan waarheidsvinding
We worstelden achter de schermen, onze dochter en ik, terwijl voor de schermen rustige rapporten voor de rechters werden geschreven. Nee, ik heb nooit onze dochter bij haar vader willen weghouden. Ik wilde niets liever dan een goede band tussen haar en haar vader. Ik had het liefst gewild dat er geen signalen waren die maakten dat ik vond dat ik hier een rol in moest pakken. Maar de realiteit was nu eenmaal anders: net als vroeger werd duidelijk dat haar belangen voor haar vader niet telden, dat ze op eieren moest lopen om hem te pleasen, dat ze moest dealen met onvoorspelbaar en onveilig gedrag, en dat ze meer emotionele chantage, manipulatie en intimidatie moest verdragen dan een kind ooit zou moeten verdragen. Ik voelde me verscheurd voor onze dochter die ik zo beschadigd zag raken. En dus besloot ik na maanden mijn ex-man op te nemen: niet om te ‘winnen’, niet om te provoceren, maar om bescherming te krijgen van hulpverlening.
“Het is uw woord tegen dat van hem”, herhaalde de hulpverleenster in het volgende gesprek. “Nou…” begon ik, “eigenlijk niet meer. Ik heb geluidsopnames gemaakt. Ik kan u laten horen wat gebeurt als niemand meekijkt.” Ik zocht mijn telefoon al in mijn tas om het te kunnen laten horen, maar werd verrast toen ik weer opkeek. De hulpverleenster had haar wenkbrauwen opgetrokken: “Dat is best wel erg, hè? Dat u hem opneemt.”
Ik viel stil en probeerde te plaatsen wat ik zojuist had gehoord. “Dus… als ik iets vertel zonder bewijs, dan is het mijn woord tegen dat van hem, en als ik dan kom met bewijs, dan is het erg dat ik dat heb verzameld?” Ik kon mijn ongeloof nauwelijks onderdrukken. “Maar… u wil het wel horen, toch? Het gaat om een kind.” Maar de hulpverleenster was niet geïnteresseerd. “Nee, we gaan de opnames niet beluisteren”, zei ze. “Wij doen niet aan waarheidsvinding.”
Vals rapport
We kregen geen eerlijk rapport. We kregen wel – alweer – extra hulpverlening: een organisatie die meekeek bij de wisselmomenten van onze dochter. Ik was er blij mee, want mijn ex-man gedroeg zich daardoor beschaafd. Maar al gauw begon het zich tegen me te keren. “De wisselmomenten verlopen goed. We zien eigenlijk niet waar u het over hebt gehad”. Nee, natuurlijk niet. Er staat een organisatie op zijn vingers mee te kijken! Maar het maakte me niet uit dat hulpverlening naar een schijnvertoning keek: zolang zij meekeken, hadden wij rust. Echter had ik me niet erger kunnen vergissen.
De bril waarmee hulpverlening keek, begon te veranderen. De moeder: had ze wel de waarheid verteld, was het wel zo slecht gegaan tijdens de wisselmomenten, of hebben we te maken met een moeder die vader heeft zwartgemaakt, het kind bij hem wil weghouden, een moeder die ex-partnerproblematiek uitvecht via ouderschap? Ik zag de rapporten veranderen: niet met feiten, niet met uitspraken die ik deed, niet met dingen die ik verkeerd deed, maar met eigen aannames van de hulpverleenster, zelf gecreëerde ideeën over hoe zij dacht dat de vork in de steel zat, overtuigd van de gekleurde bril die ze hierin had opgezet. Ik zag hoe de hulpverleenster op de hand raakte van mijn ex-man, hoe ze voor hem begon te schrijven, en tegen mij begon te rapporteren.
Het zou haast ongeloofwaardig klinken als ik zou schrijven dat ze zelfs zo ver ging om een vals rapport over mij op te maken. Maar hoe absurd dit ook klinkt: het is echt gebeurd. Ik zag plots een verslag waarvan ze de inhoud zelf had gefabriceerd. Er werden nare uitlatingen van mij ‘geciteerd’ die ik helemaal niet had gedaan. Er werden onderwerpen neergeklad die helemaal niet waren besproken. Ik kon niet geloven waarin ik verzeild begon te raken.
Ik belde direct haar manager. “U mag uw mening over haar verslag op papier zetten en die wordt achter het rapport gehecht”. Ja, die kende ik inmiddels, die mening die met een paperclip aan het rapport wordt gehecht: een blaadje dat voor de vorm erbij hangt maar niets verandert. Ik kon uiteindelijk met een geluidsopname – die had gedraaid voor mijn ex-man maar daardoor ook de hulpverleenster had opgenomen – aantonen hoe gelogen de hulpverleenster had gerapporteerd. De organisatie kon er niet langer omheen: “Het verslag wordt uit het systeem gehaald.”
Ik begon op te raken: uitgeput van mijn verhaal vertellen, uitgeput van het niet gehoord worden, en inmiddels uitgeput van een strijd die ik erbij had gekregen. Ik kreeg door dat ik niet alleen moest opboksen tegen mijn ex-man, maar kennelijk ook tegen hulpverlening.
Meldt u maar bij blauwe plekken
Intussen werd door een andere organisatie rapport uitgebracht aan de rechter: over hoe ze aangekondigd bij mijn ex-man op huisbezoek waren geweest, over hoe hij samen met onze dochter koekjes voor hen had gebakken, over hoe ze hem met onze dochter met de poppen hadden zien spelen. Keurig. Het advies: een uitbreiding voor vader en daarmee een omgangsregeling van bijna 50/50. De opnames van telefoongesprekken, de opnames van wisselmomenten, de foto’s, de brieven van omwonenden: alle stukken die de werkelijke gang van zaken toonden, werden achterwege gelaten. Ze hadden de beschikking gehad over een map vol bewijs, maar in het rapport werd er met nul woorden over gerept. Een paar weken na afronding kreeg ik een telefoontje: “U mag uw map nog komen halen.”
Ik begon me af te vragen of ik het verkeerd zag, of ik te gevoelig was geworden, of ik te gekleurd was geraakt door mijn eigen ervaringen. Maar elke keer opnieuw zag ik hoe hij omging met onze dochter. En dus vroeg ik bij het ophalen van de map of ze echt vonden dat onze dochter veilig was bij haar vader. “U ziet het niet verkeerd. Wij zien ook dat uw dochter wordt beschadigd. Maar we kunnen hier nog niets mee. Zodra ze een blauwe plek heeft, moet u aan de bel trekken.” Er ontglipte me een spottende lach. “Bij wie? Bij u?! En dan komt u in actie? Tegen de tijd dat ze fysiek wordt mishandeld, heeft ze al een lange weg aan psychische mishandeling afgelegd. En die laat diepere sporen na dan een blauwe plek.” Ik verliet het gebouw: wat een misvatting om te denken dat alleen fysiek geweld de moeite waard is om in te grijpen.
De map waar hulpverlening niets mee had gedaan, werd wel serieus bekeken door de rechter. Hij keek verbouwereerd naar de organisatie: “U weet zeker, met alles wat hier voor ons ligt, dat u uw advies niet wil aanpassen?!” Nee, hun rapport bleef intact, en dus werd simpelweg – want dat blijkt ook voor een rechter de minste poespas – het advies gevolgd. Een omgang van bijna 50/50. Er moest wel nog iets gebeuren “met het gedrag van vader”: geen beperktere omgang met onze dochter (die werd immers uitgebreid), geen eigen traject voor vader, maar hulpverlening voor – daar gingen we weer – beide ouders.
Bel niet de politie: dat is traumatisch voor hem
En zo zat ik een paar weken later tegenover organisatie nummer 10. De organisatie keek lang genoeg mee voor mijn ex-man om zijn geveinsde houding niet langer vol te kunnen houden. De hulpverlener leek door te hebben wat ik al jaren probeerde te vertellen. “Dit is geen vechtscheiding. Dit is een eenzijdig conflict. Dat jullie dochter zich ondanks alles nog staande houdt, is jouw verdienste.” Het voelde veilig onder de vleugels van deze organisatie. Er werd niet meer weggekeken. Echter bleek dat zelfs bij deze organisatie een illusie.
Het moment dat onze dochter zich in een onveilige situatie bevond bij haar vader, en ik direct de hulpverlener om hulp vroeg, kreeg ik pas echt het advies der adviezen: “Ik zou niet de politie bellen. Dat is de vorige keer heel traumatisch voor hem geweest.” Ik kon mijn oren niet geloven. “Ik… Wat?! Dus toen ik werd mishandeld, met onze dochter erbij, en hij werd opgepakt, toen is dat traumatisch geweest voor… voor hem?! En nu moet ik dus geen politie bellen… voor hem?!”
Ik was met één been al vertrokken uit deze hulpverlening, maar kreeg een definitief zetje met het laatste rapport: wat gedurende het traject ‘stalking’ werd genoemd, werd nu gerapporteerd als ‘vader treedt graag in overleg met moeder’; wat eerder als ‘de-escalerend reageren’ werd gecomplimenteerd, werd nu gerapporteerd als ‘moeder houdt de communicatie beperkt’; en wat voorheen werd omschreven als ‘vader ligt op ramkoers’ werd nu gerapporteerd als ‘dit leidt zichtbaar tot teleurstelling bij vader’. Ik was voor het eerste in alle staten: “Waarom hebt u niet de ballen om te rapporteren wat zich een jaar lang onder uw neus heeft afgespeeld?!” Het antwoord: “We willen voorzichtig rapporteren, zodat we hem niet triggeren, zodat we hem binnenboord houden.”
Ik was niet meer bang het patroon te benoemen: “Dus… er is er één die onze dochter beschadigt, maar diegene durft niemand aan te spreken, en in plaats daarvan moet ik blijven meedraaien, organisatie na organisatie, hulpverlening na hulpverlening, toekijkend hoe vader alleen maar meer omgang krijgt, en mogen wij worstelen met de realiteit, die jullie erkennen, maar ervoor wegkijken zodra jullie moeten rapporteren? En dan kom ik bij rechters met van die neutrale rapporten, die niks beschrijven, en die bescherming dus alleen maar tegenwerken?” Ik stapte eruit met maar één conclusie: “U voelt niet als hulpverlening. U voelt als probleemverlening.”
Overeenkomsten
Ik schrijf nu – jaren later – voor het eerst over mijn ervaringen met hulpverlening De rapporten en dossiers die ik van de plank heb gehaald om waarheidsgetrouw deze blog te kunnen schrijven, maken me misselijk. Het onrecht, de machteloosheid en het gevoel van controleverlies voel ik opnieuw als de dag van gisteren. Ik dacht dat de relatie met mijn ex-man de zwaarste jaren waren geweest, maar het systeem van hulpverlening waarin ik me zo lang gegijzeld heb gevoeld, heeft misschien nog wel meer leed toegebracht.
Ik heb altijd gevoeld dat hulpverlening in zoveel opzichten leek op de relatie met mijn ex-man. Ik kon het eerder niet goed duiden, maar nu kan ik wel de juiste woorden eraan geven.
- Ik had – net als voorheen – geen controle of autonomie. Een ander bepaalt hoe je (gezins)leven eruitziet.
- Ik zat – net als voorheen – gevangen in een zware afhankelijkheidspositie. Een kleine marionet in handen van een machtig systeem dat de touwtjes beheert. Wat hulpverlening schrijft, telt.
- Ik voelde me – net als voorheen – niet gehoord. Je kunt zeggen wat je wil, maar er wordt niet geluisterd.
- Ik zat – net als voorheen – klem en kon niet weg. Het moment dat je weg wil, word je gerapporteerd als ‘zorgmijdend’.
- Ik zag – net als voorheen – een vinger die continu naar mij wees: alles wat je doet, is fout. Vertel je zonder bewijs, is het niet goed. Kom je met bewijs, is het ook niet goed. Bescherm je je kind niet, dan ben je geen verantwoordelijke ouder. Bescherm je je kind wel, dan maak je de andere ouder zwart.
- En tot slot zag ik – net als voorheen – onze dochter nog evenveel lijden. Het enige verschil was dat het niet meer onzichtbaar was, maar dat 10 organisaties meekeken. En de meesten niets deden.
Tot slot
Ik hoop met mijn verhaal (h)erkenning te geven aan mensen die zich verloren voelen binnen hulpverlening. Je bent niet alleen. Ik kan je situatie niet veranderen, maar ik kan wel proberen mee te geven: blijf trouw aan jezelf, blijf puur en echt, en blijf doen waarvan je vindt dat je het moet doen: niet omdat hiermee zeker is dat je je doel zult bereiken, maar vooral omdat dat het enige is waarmee je jezelf recht in de ogen kunt kijken. Ik heb uiteindelijk zonder hulpverlening alles aan een rechter voorgelegd, en hoewel het ook daar kan vriezen of dooien, heeft deze rechter eindelijk mij en onze dochter durven beschermen. Ik zou ook willen verwijzen naar Het Verdwenen Zelf: een organisatie die slachtoffers van psychische mishandeling ondersteunt via een uitgebreid dienstenaanbod en nuttige artikelen. Ik heb hier zelf veel kracht en erkenning uit gehaald, net als uit de boeken die zijn geschreven door Iris Koops.
Ik schrijf ook om aandacht te vragen van hulpverlening. Ik geloof niet dat hulpverleners met slechte intenties werken. Ik begrijp dat het lastig is een dynamiek te doorgronden. Ik begrijp dat twee personen twee verschillende verhalen vertellen. En ik begrijp dat onderbuikgevoelens niet voldoende zijn om op te rapporteren. Ik pretendeer niet het antwoord te hebben op de vraag hoe hulpverlening dan moet worden ingericht.
Maar ik meen wel te kunnen zeggen dat afgestapt moet worden van standaard protocollen waarmee wordt gewerkt, dat afgestapt moet worden van het ‘heilige’ idee dat kost wat kost co-ouderschap moet worden nagestreefd, dat er veel meer kennis moet komen over dwingende controle en intieme terreur, dat aan waarheidsvinding moet worden gedaan, dat serieus wordt genomen wat een ouder laat zien aan objectief bewijs, en bovenal dat eerlijk wordt gerapporteerd. Het Verdwenen Zelf biedt ook trainingen voor jeugd- en gezinsprofessionals: juist om bewustzijn te creëren op deze problematiek en hen te helpen toewerken naar passendere hulpverlening.
Een moeilijke scheiding is niet altijd een vechtscheiding. En waar twee zijn hebben niet altijd twee schuld. De mensen – moeders of vaders – die na jarenlang geweld de moed hebben gevonden om de relatie te beëindigen, doen dat in de eerste plaats nog niet eens voor zichzelf. Ze willen vooral een betere toekomst voor hun kind. Geef deze ouders – en vooral hun kinderen – hulp. Geef hen alsjeblieft niet een probleem erbij.
Liefs,
Benthe
Benthes eerdere blog: /2022/11/24/waarom-ging-je-niet-weg/
20 reacties op “Hulpverlening? Of probleemverlening?”
In de jaren 90- 2 keer weggestuurd bij de politie ik kon geen aangifte doen nadat ik bijna was doodgeslagen in mijn huis. Dat na 3 jaar geestelijke en lichamelijke mishandelingen ook in mijn huis. Nadat mijn moeder had geklaagd bij het hoofdbureau kon ik daar eindelijk wel aangifte doen bij een hoofdagent. Rechtzaak maanden later doodslag kon net niet het werd zware mishandeling veroordeeld bij verstek hij was er niet. 300 uur werkstraf 1000 gulden boete aan mij betalen. Vele jaren zelf achteraan moeten klepperen via mijn advocaat. Hij heeft NOOIT de werkstraf gedaan en mij ook Nooit de 1000 gulden betaald… Hij heeft ook nog geprobeerd om in hoger beroep te gaan daar kreeg ik een uitnodiging voor nadat mijn advocaat mij had uitgelegd dat het helemaal niet kon en mocht dat hoger beroep was dat weer van de baan, maar wel weer de nodige stress voor mij als slachtoffer.. Maar voor een slachtoffer is die hele gang van zaken onbegrijpelijk. Ergens begin 2000 had ik er genoeg van om er achteraan te moeten zitten en heb ik het opgegeven. Recht nee het recht is krom en lijkt de dader te beschermen.
Hoi S.,
Ik lees dat jij ook in een situatie terecht bent gekomen die heel scheef en omgekeerd lijkt te zijn. Je denkt van tevoren dat het systeem wel zal kloppen, dat rechtvaardige beslissingen worden genomen, maar als je er in zit merk je dat het helemaal niet zo goed klopt. Ik vind heel naar wat je heb meegemaakt! Ik hoop samen met jou dat dit wordt verbeterd wordt voor de toekomst.
Liefs Benthe
Ik krijg kippenvel over dit ‘hulpverlenings’verhaal. In mijn omgeving ken ik identieke schrijnende voorvallen.
Wat adviseert jullie organisatie Het Verdwenen Zelf hierin? Zijn er organisaties die jullie kennen en therapeuten die wél betrouwbaar zijn? Zelfs blauwe plekken op een kind is vaak niet aan de orde voor hulpverleners. Ook al worden de foto’s aangeleverd. Dan heet het, dat de vader zegt: “Tja … het is een echte jongen die overal opklimt en er ook regelmatig ergens afvalt”. Zelfs toen dat kleine mannetje terug kwam met een blauw piemeltje waar de moeder een foto van had gemaakt, hete het bij de hulpverlener: “Mevrouw u maakt het op deze manier wel heel moeilijk om verbindend samen te werken met de vader van het kind”.
Dit is toch misselijkmakend en zorgt voor zoveel onmacht bij de moeder.
Bedankt voor je reactie Hannah. Inderdaad veroorzaken dit soort schrijnende situaties, zoals jij beschrijft over dit jongetje en de reactie van hulpverleners, veel onmacht en frustratie. Veel sterkte (woorden schieten soms tekort).
Organisaties met meer kennis over intieme terreur en een afgestemde aanpak zijn Filomena (met inmiddels vestigingen in Rotterdam, Amsterdam, Groningen en Brabant) en Fier (Friesland).
Maar er is nog een wereld te winnen wat betreft inzicht in deze problematiek, bij veel instanties en organisaties.
Hoi Hannah,
Dankjewel voor het lezen van mijn blog. Dat het je kippenvel bezorgt en dat je identieke schrijnende voorvallen kent in je omgeving, zegt mij dat het goed is dat hier nog meer aandacht voor wordt gevraagd. Sterkte met de verhalen om je heen! Hopelijk kun je iets met de tips die Het Verdwenen Zelf je heeft gestuurd.
Liefs, Benthe
Ontzettend knap Benthe hoe je dit beschreven hebt. Je slot, waarin je hulpverleners direct aanspreekt, vond ik hartverscheurend.
En als je dan je vorige blog erbij leest (de titel ‘waarom ging je niet weg’, nou, o.a. hier om dus)…
Het is een giga blinde vlek hier in NL. Ik weet dat ze er in sommige andere landen verder mee zijn.
Belangrijk dat er steeds meer aandacht aan wordt gevraagd, o.a. door het Verdwenen Zelf. Ik heb veel gehad aan de tips uit het boek ‘Je leven in eigen hand’ van Iris Koops, toen ik zelf hiermee te maken had. Het maakte dat ik me net iets anders opstelde, waardoor mijn ex minder vat kreeg. Ook het boek ‘met liefde heeft het niets te maken’ van Ariane Hendriks en Ingrid Vledder is een aanrader. Ik hoop echt dat steeds meer ogen open gaan.
Hoi Claudia,
Dankjewel voor je lieve en warme reactie. En wat fijn om te zien dat je mijn beide blogs hebt gelezen. Ja, sommige landen zijn inderdaad al een stuk verder. Gelukkig! Ik hoop dat Nederland gauw stappen gaat maken. Het is daarom dat ik mijn ervaringen deel: om bewustwording te creëren en aan het systeem te rammelen.
Liefs Benthe
Het is vermoeiend en hertraumatiserend. Ook gericht op “een keer samen uitpraten” en “communicatie problemen” Ik denk dat dit ook ligt op sommige communicatieve trainingen en cursussen, die dan aanleren dat er ‘ruis’ is tussen twee personen en geen kennis hebben op als er 1 de andere mishandeld en verdere familiedynamiek die verstoord is.
Het is telkens weer botsen op dezelfde muur van ‘wil je niet eens terug? bespreken? mis je ze niet? Steeds in diezelfde zuchtende pijnlijke afkaatsing, waarvan je dacht, ‘dit heb ik toch al uitgelegd steeds?’ ze krabbelen er steeds weer omheen, alsof ze niets gehoord hebben. Als het dan niet in het dossier komt te staan, dan heb je dus geen steungetuigenis en een vals schetsend beeld, wat enorm nadelig is bij politie en justitie.
Ik heb hier zoveel problemen mee gehad, dat in alles wat ik had verteld weggevaagd is.Het is zelfs zo ver gegaan dat de dader een innerlijke conflict heeft bezorgd bij GGD en nog steeds liet ik ze toe want ze zei dat ze wel zou getuigen, dat maakte me de keuze om een aangifte door te zetten. Toen het eenmaal zover was, kwam ze niet verder als “ja, ze doet ook goede dingen” ik was stomverbaasd, ik deed aangifte om psychische mishandeling met misbruik ook van mijn ouders, die misbruikte ze ook voor eigen gewin, waarvan ze wist dat ik kindermishandeling had. De politie kwam daarna niet verder dan ‘sommige mensen zijn zo’ en gaven geen aandacht aan het feit dat de getuigenis alleen dat zei, alsof dat mishandeling goedpraat.
Ik kreeg ook nog geschreeuw via de webcam, waar ik twee keer heb gezegd ‘dat ze zachter moet praten” maar ze hing ineens op. Daarvan heb ik reactieve zelfverdediging(reactive abuse) gehad wat lang in mijn geest en lichaam is gaan zitten en alles wat er gebeurd was. Over de geplaatste teksten gaven de politie aan dat “ik oordeelde naar haar” terwijl wat er stond, ook echt allemaal gebeurd was, de hele lastercampagne en gedrag tegen mij wat eruit kwam.
Daarna keerde de GGD hulpverlener om, ze begon met bot en stug gedrag tegen mij te vertonen. Toen ik niet meer verder wou begon ze vaker dan 1x ineens te zeggen dat ‘ik wel een rare keuze maakte en ze wou niet vertrekken uit mijn huis” ik moest het 2x netjes vragen ‘het is beter dat je nu gaat” ze wou maar niet en heb ik haar de deur uit moeten duwen, ze kreeg dominerend pestgedrag. Klachten zijn ook niet opgepakt hierover. Gevolg is dat er niets is gebeurd met politie en de oorspronkelijke dader (hulpverleenster) door kon gaan. De politie kreeg daarna een tipje van de dader en stonden ze wel ineens paraat voor mijn deur, ik ben daar in shock van geraakt. Veel maanden later, of iets na een jaar, kreeg ik pas een man voor de deur dat ik moest tekenen en kwam ik erachter dat de hulpverleenster “smaad” had aangegeven en dat werd ineens wel aangepakt en weer raakte ik in shock, ik had ook maar een maand de tijd om ook met reclassering te praten, ik heb conversaties getoond met ‘luisterlijn’ die tijd, dat ik in de situatie zat waar ze maar niet luisterde, en vertelde mijn verhaal en reclassering had dus wel “gaslighting’ en adviseerden “seponeren” maar ik kon niet komen. Ik was zo moe, gaf ook aan een Burn-out te hebben en geen netwerk en dus niet bij de rechtspraak aanwezig te kunnen zijn , niemand heeft mij ook hiervan op de hoogte gebracht of eventueel een Pro deo advocaat aangegeven (leef in Wajong) Na zo in shock te zijn moest ik het helemaal alleen doen. Ik heb de rechter nog alles uitgelegd, telefoon stond aan als ze nog wat wilden weten maar niets, ik weet niet wie de rechter was en heb het vermoeden ook dat hier dan klassenjustitie is geweest, de hulpverleenster wordt geloofd, kan het alleen niet hardmaken. Ik ben bestraft voor smaad en moest dus boetes betalen, dat zonder hulp of wat, ik heb hiervan in het heden nog steeds suïcidale gedachten van, geen vertrouwen meer in politie en recht.
– Hulpverleners neem ik wel maar loop dus steeds tegen de muur, ze willen de ernst één of andere manier niet oppakken.
Hoi Lizet,
Dankjewel dat je mijn blog hebt gelezen. En alles wat jij schrijft, is voor mij andersom net zo herkenbaar. Ik denk zelf inderdaad ook dat deze problematiek niet terugkomt in de basis die hulpverleners krijgen aangeleerd in trainingen en cursussen. En dat het uitgangspunt daarom heel vaak de verkeerde blijft: waar twee zijn hebben twee schuld, een vechtscheiding, ouders die beiden niet goed met elkaar communiceren etc. etc. Dat ben ik helemaal met je eens. Ook het ‘vals schetsend beeld’ zoals je beschrijft (perfecte woordkeuze, trouwens) is waar ik zo vaak tegenaan liep.
Ik lees dat je binnen de hulpverlening en het rechtssysteem veel hebt meegemaakt en dat vind ik heel naar voor je. Ik hoop dat je steun, kracht en (h)erkenning vindt in de artikelen en blogs die je leest bij Het Verdwenen Zelf. Het heeft mij in ieder geval steeds goed gedaan om te weten dat ik niet de enige ben. Het lost de problemen niet op, maar het verzacht wel de pijn. Dankjewel dus dat je ook jouw ervaringen hebt gedeeld. Het ga je goed!
Liefs Benthe
Wat ontzettend helder geschreven. Veel is zo herkenbaar. Dat je de rapporten steeds meer ziet veranderen naar “zijn kant” van het verhaal. Dat je wordt neergezet als de zwartmaker en degene die onwelwillend is. En de rechtbank die dit klakkeloos aanneemt als waarheid.
Pfff, de frustratie en machteloosheid komt bij mij meteen weer naar boven als ik dit lees.
Bij mij uitspraken als: “dat hij dit bij jou heeft gedaan betekent niet dat hij dit bij de kinderen zal doen”. Of een vrouw van de jeugdbescherming: “maar als de kinderen volwassen zijn krijgen ze ook te maken met schreeuwende mensen. Dus dat hij tegen hen schreeuwt kan hen ook leren daarmee om te gaan”. Ik verzin het niet, mijn oren hebben heel wat geklapperd.
Ik denk dat ik een groter trauma heb overgehouden aan de bemoeienis van die instanties dan aan de relatie met mijn ex.
Ik ben zo blij en opgelucht dat ik daarvan af ben.
Door sterker in mijn schoenen te gaan staan kan ik ook beter omgaan met mijn ex. Daar zoek ik zelf mijn weg maar een beetje in, want op hulp hoef je niet te rekenen is mijn ervaring.
Hoi Marieke,
Wat fijn om te lezen dat je herkenning vindt in mijn blog. En tegelijkertijd: wat naar dat je je herkent in mijn blog. De dingen die tegen jou zijn gezegd, zijn deels ook tegen mij gezegd. Het is soms niet voor te stellen wat ze maken van een verhaal om het passend te krijgen zodat toch die 50/50 omgang met droge ogen kan worden nagestreefd. Ik herken me dan weer in wat jij schrijft: mettertijd word je zelf sterker, niet door hulpverlening maar door jezelf of door eigen gekozen hulp, en ga je je mannetje staan. Ik had nooit gedacht dat je daarvoor eerst door een mijnenveld aan hulpverlening moet lopen om het aan het einde van de dag alsnog (en met een nog gevuldere rugzak) zelf te moeten doen. Het ga je goed Marieke! Dankjewel voor je reactie.
Liefs Benthe
Ik woon in het buitenland en heb ook daar, precies hetzelfde meegemaakt. Wanneer ik dit lees heb ik meteen fysiologische reacties, hartkloppen, zweten. De herinnering aan de onmacht, de angst en het gevoel gek te worden van het gebrek aan realiteitszin. Inderdaad, in veel familierecht en hulpverleningstrajecten is waarheidsvinding geen eis of prioriteit en wordt bewijs heel gemakkelijk aan de kant gelegd als de vader maar goed wil toont tegenover de hulpverlener of instantie. Het is voor mij zo goed als voorbij, maar het was als koortlopen. Je bent voortdurend een balans aan het vinden; waar de grootste dreiging of de meeste veiligheid voor je kind en jezelf is. Schaakspelen met feiten, documenten, uitstellen van bijeenkomsten om tijd te winnen.
Hoi Maartje,
Dankjewel dat je mijn blog hebt gelezen en wat naar om te horen dat jij hetzelfde hebt meegemaakt. Dat je meteen lichamelijke reacties krijgt bij het lezen van mijn artikel, snap ik. Zoals ik schreef had ik dat zelf ook toen ik alle stukken weer doornam om deze blog te kunnen schrijven. Heel treffend hoe je het schaakspel omschrijft waarin je jezelf dan verzeild ziet geraakt tijdens hulpverlening. Het is echt een extra probleem erbij. En gelet op de reacties die het je/ons nu nog geeft, is inderdaad de conclusie dat hulpverlening als hertraumatiserend heeft gevoeld. Ik hoop dat het je goed gaat, Maartje. Dankjewel voor je reactie!
Liefs, Benthe
Persoonlijk heb ik veel ervaring met vechtscheidingen met allerlei soorten raffinement. Jarenlang heb ik mij verdiept in de materie met de vraag aan mijzelf “wat is wijsheid van handelen”. Uiteindelijk is het enige wat ik ben tegen gekomen en waar ik de zin van inzie een Eigen Kracht Familie Conferentie. In Nederland heb je wettelijk recht op een familie conferentie. Je kunt b.v de vraag stellen wat er voor nodig is om jullie kind veilig te laten opgroeien. Daarbij worden alle betrokkenen uit het netwerk van je dochter uitgenodigd. Familie, vriendjes, buren, school. Samen kom je tot een helder beeld en maken jullie een passend plan waar in iedereen kan bijdragen wat passend is voor de hulpvraag en de veiligheid van jou en je dochter. Dat plan lever je bij de rechter in. Je biedt aan de rechter een keuze optie , de veiligheid van het netwerk of de chaotische rapportages van tig instanties.met wisselende medewerkers. Een wijze rechter weet wat te doen. Er is voldoende onderzoek beschikbaar dat familie conferenties in de praktijk vaak werken. De praktische kant van een conferentie zelf wordt door een neutrale technisch opgeleide coördinator georganiseerd. Voor verdere info http://www.eigen-kracht.nl
Hoi Anne,
Dankjewel voor je reactie en je tips. En interessant! Ik had eerder nog niet gehoord van een Eigen Kracht Familie Conferentie. Is dit al vaker aan een rechter voorgelegd, ook de keuze tussen de veiligheid van het netwerk enerzijds of de rapportages van instanties anderzijds? En hoe wordt daar door rechters op gereageerd? Ik ben heel benieuwd.
Liefs, Benthe
Nondeju, wat een verhaal.
En het is niet eens een verhaal, het is jouw werkelijkheid dappere Benthe.
Ik heb hier nooit mee te maken gehad omdat mijn narcist een ouder was, maar ik kan me de woede, de frustratie en de onmacht wel voorstellen.
Het is zo ongelooflijk moeilijk uit te leggen of te duiden aan anderen wat hier nou eigenlijk gebeurd. Je wordt gewoon niet geloofd om de simpele reden dat dit soort dingen het bevattingsvermogen van een normaal denkend mens totaal te boven gaat.
Ik hoop dat het goed/ beter met jou en je dochter gaat en dat jullie in rustiger vaarwater zijn beland.
Hoi Vroefje,
Wat een lieve reactie. Dankjewel! En naar om te horen dat je bekend met met dit probleem: niet vanuit een ex-partner maar wel vanuit een ouder. Heftig! Het is inderdaad wat jij schrijft: je gaat ervan uit dat andere mensen net zo in elkaar steken als jij, gewoon als een normaal denkend mens, maar dan kom je er achter dat sommige mensen inderdaad heel anders functioneren. Ik kan dat nog steeds niet goed begrijpen, maar het zoeken naar de logica ervan heb ik losgelaten omdat het me geen antwoorden brengt. Mijn dochter en ik zijn er nog niet, maar het vaarwater is nu wel iets rustiger dan dat het voorheen is geweest. Ik hoop dat het jou ook goed gaat. Dankjewel voor je reactie!
Liefs, Benthe
Dag Benthe
Echt heel erg bedankt voor je stuk.
Ik herken me in alles!
Helaas, maar ook bevestigend.
De pure wanhoop op de reactie dat er geen bewijs is, maar zorg ik ervoor, wordt er niks mee gedaan en me zelfs kwalijk genomen…
Wat was dan de insteek?
Ik snap het eerlijk gezegd nog steeds niet.
Ik denk oprecht dat het systeem gewoon pervers geraakt is, en een situatie ziet waar bakken met geld aan te verdienen valt, waardoor het uitgangspunt is zoals die is en ze situaties zo hanteren.
Er komen over het algemeen ook typische mensen op dit werk af heb ik gemerkt, en ik heb vaker tegenover ego’s gezeten dan professionals.
Hoe ontzettend beangstigend dat dit soort mensen dan zoveel macht in handen hebben over jullie leven, terwijl ze hun eigen drijfveren niet eens kennen of onderscheid kunnen maken tussen visies en feiten.
Hoe deze mensen ook niet onder ede hoeven te werken, en met zo’n minimale vooropleiding, begrijp ik oprecht niet.
Respect dat je er weer ingedoken bent om alles zo uit te kunnen schrijven, ik vind het te hertraumatiserend om te doen.
De lading aan opnames die ik heb, ook van de hulpverlening, geven mij bevestiging, wat niet overeenkomt met wat er op papier staat.
Maar dat hoeft van mij ook niet meer, ik weet hoe het zit.
En wat je omschreef over jezelf in de spiegel aan te kunnen kijken, was echt fijn om te lezen.
Ik heb het zelfs letterlijk in de rechtbank gezegd tegen iedereen daar, dat ik mezelf in ieder geval recht aan kan kijken, hoe de rest ook aan de haal gaat met de beeldvorming.
Ik heb zoveel los moeten laten wat ik voor mijn zoon anders had willen zien, en hem ook had kunnen bieden als onze rechten niet zo geschonden werden keer op keer.
Enorm frustrerend en verdrietig gewoon.
Ik weet niet hoe oud jouw dochter is inmiddels, maar wat voor mij gaandeweg helpt helen, is om mijn zoon gaandeweg ook weer te zien groeien.
Al vind ik zijn opgelopen trauma ook pijnlijk zichtbaar/voelbaar, en dat breekt mijn hart iedere dag weer opnieuw.
Maar ondanks alles hem toch te zien groeien, helpt de brokstukken bij elkaar te rapen gaandeweg.
Je hebt het echt heel helder omschreven allemaal, en ik denk dat je hier veel mensen mee helpt.
Heel erg bedankt voor je moed.
En ik wens jou en je dochter het beste toe.
Nardy
Hoi Nardy,
Dat je je reactie begint met ‘echt heel erg bedankt voor je stuk’ doet me ‘goed’. Dat is waar ik het voor doe. Om anderen (h)erkenning te geven met mijn verhaal. Ik ben heel blij dat het je dat heeft gebracht. Tegelijkertijd betekent dat dat je je er in herkent en dus vergelijkbare dingen hebt meegemaakt. Dat is heel verdrietig, en extra reden om hier aandacht voor te blijven vragen. Ik ben namelijk niet uniek met mijn verhaal en dat maakt het nog erger. Er zijn er zo velen. Ik denk inderdaad dat hulpverlening, of dat nu met kwade of goede intenties tot nu toe misloopt, een heel andere weg zou moeten inslaan. Goed en zo krachtig ook om te lezen dat je jezelf in de spiegel kunt kijken met hoe je de dingen hebt aangepakt voor je zoon. Uiteindelijk is dat de enige houvast die je over hebt en ben je dus trouw aan jezelf gebleven. In het geringeloor en temidden van alle chaos en verwarring is dat ook het enige waar ik me nog aan heb vastgehouden. Het was een moeilijke maar broodnodige les om dichtbij jezelf te leren blijven. Ik lees dat je het graag anders had gezien voor je zoon. Dat voel ik precies zo voor mijn dochter. Maar zoals jij ook al schrijft merk je dat als ze ouder worden ze ook steeds meer zelf beginnen te zien en ‘door te hebben’. Dat is niet leuk, dat wil je niet, maar dat is onvermijdelijk. Ze groeien inderdaad. Gelukkig maar. En ik denk inmiddels maar zo: als je jezelf blijft (en de ‘pleger’ ook) zal zich vanzelf ontvouwen wie wie is, wie oprecht in elkaar steekt en wie minder, en bij wie het kind zich prettig voelt. De waarheid, ook al had ik mijn dochter anders gegund, komt vanzelf boven. Daar hoef je soms niets meer voor te doen. Dat doet de pleger door onveranderd zichzelf te zijn, omdat deze mensen vaak niet anders kunnen. Graag had ik mijn dochter dat bespaard, maar daarin heeft het systeem niet meegewerkt. Het enige wat ik nu nog kan, is achter haar staan en haar steunen in de dingen die ze zal meemaken en zelf het warme thuis bieden dat ze dan extra nodig heeft. Graag had ik haar in een eerder stadium beschermd, maar zover zijn hulpverlening en het rechtssysteem nog niet. Hopelijk gaat dat voor toekomstige ouders en kinderen wel veranderen als wij nu aan het systeem blijven rammelen. Daarom schrijf ik deze blog. En voor (h)erkenning. Ik ben ‘blij’ dat het je die heeft gebracht. Sterkte! Je mag trots zijn op hoe je de dingen hebt aangepakt. Ik wens jou en je zoon ook het allerbeste.
Liefs, Benthe
Lieve dappere Benthe,
Na een aantal regels lezen moest ik eerst even de tuin in lopen om lucht te happen.
Je stuk is 100% herkenbaar. Ook met mijn poging (net voor de laatste rode vlag) heb ik geprobeerd met mijn kleintjes weg te komen. Naar mijn ouders met alleen het hoogst noodzakelijke.
Dat moet ik tot op de dag van vandaag bezuren. Ik ben ook langs alle denkbare loketten/instanties geweest. In plaats van hulp ben ik talloze malen op de brandstapel van Jeugdzorg, Raad en Rechtbank gegooid. Objectief en rechtvaardig en professioneel is het nooit geweest. (Zie feiten) Tja, bewijs: het is er wel maar is stelselmatig weg gelaten, verdraait, aangepast of vervangen door “prefab- bewijs” waarvan( toen nog) Jeugdzorg wist dat het op het “OTS lijstje” van de rechter stond en zaken daarmee vlot naar hun hand gezet kunnen worden.
Het integer handelen heb ik niet kunnen vaststellen. Het tegendeel wel: achter gesloten deur en per mail apart het kind en apart ook de moeder intimideren en chanteren en dwingen om te blijven meedoen aan een bezoekregeling die nadrukkelijk niet gezond is. Citaat voogd: “Als jij niet meewerkt krijg je moeder nooit meer te zien… De op deze bij ons moedwillig voortgezette/aangerichte trauma’s hebben zo’n wissel getrokken op het jarenlang gedwongen moeten overleven in een contraproductieve wereld van “hulpverleners”dat wij geen contact meer kunnen onderhouden met elkaar. Hij is met alles geëindigd: fake imago, huis, geld, inboedel, gezag, goodwill van niet werkelijk geïnformeerde omstanders en gebrainwashte artsen, familieleden enz. Kortom alles wat een kwaadaardige narcist zich kan wensen.
De slechte humor ( je moet wat om te blijven relativeren) was de standaard vraag om bewijs bij de politie. Je moet dan zelf het bewijs zijn? Dat hij mij wil vermoorden en heel eng bezig is…(hier zou een hele lange lijst verontrustend gedrag kunnen staan)… Dat vond ik niet zinvol om dat te moeten bewijzen. Zelf wil je als moeder van kleintjes ten koste van alles voorkomen dat het mis gaat: een vader met een ernstige kwaadaardige narcistische stoornis voor altijd achter laten met kleine kinderen is een hele slechte optie.
Ik hoop vurig dat er heel veel reacties op jou bericht komen en dat dit soort voortgezette mishandeling door “profi’s”strafbaar wordt gesteld. Een open hartoperatie wordt ook niet overgelaten aan de slager op de hoek. Zodra men met een zorgsysteem en rechtspraak te maken krijgt mag men verwachten dat men met ter zake deskundige personen te maken krijgt, die verplicht zijn kwaliteitscriteria na te leven. Een beetje beunhazen op onderbuikgevoelens en elkaars verzinsels copy-pasten heeft zeer ernstige gevolgen; vaak levenslang.
Niemand zou meer macht en gezag mogen hebben dan zijn/ haar competenties, integriteit en professionaliteit waard zijn. Dit zou door een onafhankelijke externe partij voor-tijdens-na iedere episode van intieme terreur plaats moeten vinden.
Dit is tot heden onvoldoende gelukt gezien de vele slachtoffers. Laten we moedig zijn en zoveel mogelijk reageren net zolang tot de politiek is wakker geschud en met zeewaardige wetgeving komt.
Lieve allemaal: blijf ondanks alle krassen en deuken geluid geven zodat we kunnen voorkomen dat er meer slachtoffers gemaakt worden…
Truus