Ik had mijn leven niet in eigen hand

Dit is een gastcolumn van Moniek

Je leven in eigen hand. De titel van het boek is goed gekozen. Mijn leven had ik niet in eigen hand. Ik leefde in de schaduw van mijn familie. Ik leefde volledig naar hun grieven. Grieven, die nooit helder waren, maar steeds veranderden, waardoor ik in de mist bleef en mijn eigen zelf niet kon aanspreken en zo steeds opnieuw van mezelf verwijderde.

Lees verder

Uit het drijfzand

Dit is een gastcolumn van Reigerschap

Ik ben bijna twee jaar geleden weggegaan, en word helaas vanwege de rechtszaak nog af en toe met mijn ex geconfronteerd. Zoveel als ik ook gelezen heb over de materie, zo goed als ik ook weet hoe gestoord hij is, hoezeer ik ook weet dat hij slechts twee communicatiestijlen heeft (verleiding en intimidatie) die erop gericht zijn een ander uit zijn evenwicht te brengen – ondanks dat alles laat ik me tóch af en toe nog in verwarring brengen: ‘Huh, zo is het toch niet gegaan…?’, ‘Was wat ik daarover gezegd heb dan toch sociaal onaangepast…?’ of ‘Heeft hij toch ergens gelijk, en ben ik toch wel wat al te gevoelig?’

Lees verder

Mijn andere ik

Dit is een gastcolumn van B.

Opgegroeid in hetzelfde gezin, is mijn tweelingzus (identieke tweeling) volgens mij een narcist.

In de beginjaren was ik de stoere, sterkere zus en zij wist vaak niet hoe dingen moesten of gedaan worden, ze vroeg me altijd om hulp en ik deed het voor!

Later werd me verweten dat ik degene was die de baas over haar was en haar niet in haar waarde liet. Vaak heb ik gedacht of ik het verkeerd deed: was ik te bazig? Vertelde ik haar teveel wat ze moest doen?

Lees verder

Ik ben vrij!

Dit is een gastcolumn van Els

Ik ben een vrouw van 55 jaar, de jongste uit een gezin met drie dochters. Ik heb nooit begrepen waarom ik niet los kon komen van mijn ouders. Ik had het gevoel dat ik een zeur was die het altijd maar had over de moeizame relatie met haar ouders. Vriendinnen hoorde ik ook wel mopperen over hun ouders dus waarom deed ik toch zo moeilijk over de relatie met mijn ouders? Waarom altijd maar weer aan de onuitgesproken verwachtingen voldoen? Waarom me altijd verplicht voelen? Waarom altijd die schuldgevoelens? Waarom nooit goed genoeg zijn? Hoe hard ik ook voor ze in de weer was, het was nooit goed genoeg.

Lees verder

Herstel is mogelijk!

Dit is een gastcolumn van Vrije Vogel.

Ben je wel eens in een grote voorraadkelder geweest? Je schijnt met je zaklamp op de schappen, ziet wat, schijnt elders en het eerste schap wordt al snel vager in je hoofd. Zo dwaal je daar rond. Iris doet met haar boeken het licht aan in de kelder. Aanvankelijk schrik je. Maar dan neemt ze je begripvol en zeer beslist bij de hand. Ze laat je alle schappen zien en legt uit wat er staat. Ze wijst je de schappen met de normale dingen en ook die met de giftige lekkende vaten. En legt uit waarom. Telkens glashelder. Telkens heel beslist, dit niet doen, dit wel. Dat geeft je de kracht, motivatie en handvatten die je broodnodig hebt voor je herstel. Herstel is mogelijk! En nu ga je opruimen, wat een enorme klus is. En het zo organiseren dat je eigen leuke dingen vooraan komen te staan.

Lees verder

Iedereen kan het overkomen: een narcist als baas

Dit is een gastcolumn van Dirk

Vijftien jaar geleden kreeg ik de baan waar ik naar op zoek was: consultant bij een adviesbureau. Van gesjeesde Antropologie-student naar strakke pakkendrager bij een club geïnspireerde jonge honden, maatschappelijk betrokken en opdrachten dwars door het land, het kon niet op. Na een half jaar kregen we een nieuwe directeur. Hij zou ons commercieel wijzer maken en grote opdrachten binnen halen. Hij had bij topbedrijven gewerkt en kwam rechtstreeks uit de kaartenbak van één van onze commissarissen, die minister in het Paarse kabinet was geweest. De nieuwe directeur was vol inspiratie, grote dromen en nieuwe inzichten. We gingen de wereld veroveren.

Lees verder