Dit is een gedicht van Jedidja.
Als je bent opgegroeid met een destructieve ouder, dan werd je gevoel van eigenheid – je ‘eigen ik’ – al onderdrukt nog voordat je de kans had om te ontdekken wie je was. Die ouder probeerde te bepalen wie je was, wat je dacht, hoe je je gedroeg. Maar je zelf is nooit helemaal verdwenen. Jedidja schreeft hier dit aangrijpende gedicht over.
Pa,
Je bent tegen abortus
Maar je hebt mij van mijn ik beroofd
Je bent tegen euthanasie
Maar je hebt nooit in mijn leven geloofd
Mijn eigen ik
Ze werd vertrapt veracht
Ze moest zijn wat jij wilde
Je hield haar in jou macht
En nog voordat ze spreken kon
Gaf jij haar jouw woorden
Nog voordat ze luisteren kon
Was het jouw oordeel dat zij hoorde
Mijn eigen ik
Werd steeds meer jij
Ze paste zich maar aan
Voelde zich niet vrij
En nog voordat zij bestond
Werd zij al afgeschreven
Nog ver voordat ze er kon zijn
Bepaalde jij haar leven
Mijn eigen ik
Zie haar daar nu staan
Hunkerend naar erkenning
Naar toestemming om te bestaan
In elke relatie komt zij jou weer tegen
is er van binnen zoveel onveiligheid
Moet ze steeds weer balanceren
Tussen veilige afstand en nabijheid
En toch; voordat ze op kan geven
Voordat ze zich gewonnen geeft
Zal ik zelf dat meisje gaan ontmoeten
En vieren dat zij leeft
#narcismeheeftniethetlaatstewoord
11 reacties op “Narcisme heeft niet het laatste woord”
♥ ♥ ♥
“Nog voordat ze spreken kon. Gaf jij haar jouw woorden, Nog voordat ze luisteren kon, Was het jouw oordeel dat zij hoorde”
Deze regels bleven zo hangen. Ik moest ze een paar keer lezen.
Bij mij waren het allebei mijn ouders en ik herken precies dit. Die stem in mijn hoofd die niet van mij is. Die oordelen die ik al meedraag zolang ik me kan herinneren, en die ik zo lang voor mijn eigen gedachten heb aangezien. Ik wist niet beter. Dit was gewoon… hoe het was.
De boeken van Iris Koops hebben me wakker geschud: wat ik aannam als ‘mijn leven’, bleek een flauw aftreksel te zijn van het leven wat ik zou kunnen hebben. Iris schrijft over het gif dat j eruit moet werken. Ik ging begrijpen wat ik had meegemaakt en dat ik me niet hoefde neer te leggen bij hoe het geworden was.
En nu dit gedicht. Eh, ik ben een man. ‘We’ praten hier meestal niet zo snel over. Maar dit gedicht maakt iets los. De manier waarop Jedidja schrijft over dat meisje dat hunkerend is naar erkenning; dat ken ik. Dat jongetje in mij staat er ook zo bij. Al heel lang.
Wat me het meest raakt is het einde. Dat ze ervoor kiest om dat meisje te ontmoeten. Niet op te geven. Dat voelt als een uitnodiging, ook voor mij. Omdat ik wil weten wie ik ben zonder al die stemmen van hen. Ik wil mijn eigen stem ontdekken, eindelijk.
Geef niet op tot je dat jongetje hebt gevonden. Hij is er nog 🤎
Mooi.
Supermooi verwoord
Jedidja,
Ik heb gehuild toen ik dit las. Om de herkenning. Van: dit ben ik. Dit is wat er is gebeurd.
Zo vaak heb ik mezelf zwaar depressief gevoeld (nog steeds wel) en niet geweten waarom. ’s Ochtends wakker worden en al moe zijn, nog voor de dag begint. Me lamgeslagen voelen door iets wat ik niet kon benoemen. Een zwaar gewicht of zo… dat er altijd was. Nu begin ik te begrijpen waar het vandaan komt.
Ik ben net in therapie gegaan. Ik heb nog niet veel kunnen zeggen, de woorden komen nog niet zo makkelijk. Maar mijn therapeut kijkt me aan op een manier die zegt: ik geloof je. Ik zie je. En dat alleen al is meer dan ik ooit heb ervaren.
Jouw gedicht wil ik haar graag laten lezen. Omdat jij zegt wat ik nog niet kan zeggen. Omdat jij woorden geeft aan dat meisje in mij dat ook zo lang heeft gewacht, op toestemming om te bestaan.
Dank je.
Beste Sara,
Dat je in therapie gaat is een eerste stap om dat kleine meisje weer te gaan ontmoeten. Ik ben blij dat er nu woorden zijn voor jou om erkenning te geven aan dat wat al gevoeld wordt.
Sterke,
Jedidja
Ik ben mijn noeder ook heel veel tegengekomen toen ik op latere leeftijd christen werd en in een kerk terecht kwam. Sinds ik hersteld ben, neem ik via facebook voorzichtig weer een kijkje bij de christenen en sta helemaal versteld van de manipulaties die ik onder hen tegenkom! Er zitten ook veel verborgen slachtoffers onder hen.
Wat een treffend en mooi gedicht Jedidja. Ik had haar overal in mijn nek. Relatie, prestatie en geloof. Behalve bij het opvoeden van mijn zoon als alleenstaande moeder. Maf eigenlijk denk ik vaak. Dat was dat kleine blaadje dat er nog was. Ik stroomde toen vol met zelfvertrouwen! Krachtig IK die er moest zijn voor mijn kind en later leerde ik dat ik er ook zo moest zijn voor mijzelf. Kreeg drie helende dromen van de verwaarloosde baby die ik ben geweest.
Nee, het laatste woord is niet voor de narcist en psychopaat, maar voor allen die het goede willen! Voor ons!
Dank voor je reactie Susan. Mooi om te lezen dat je je kracht en ook heling het gevonden. Alle goeds voor jou !
Mooi Jedidja,
Je omschrijft precies wat ik 50 jaar als een mantra, gericht naar alleen mij, van mijn vader heb moeten horen:
“Houd je mond” ( niet mogen praten)
“Wat weet jij er nou van?”( niks weten/voorstellen)
“Je luistert niet.”( niet kunnen luisteren)
“Denk eens logisch na” ( niet kunnen nadenken)
Ik ben nu 62….werk mijn leven lang met veel toewijding en plezier in het onderwijs, heb een fantastische man en twee gewéldige dochters.
Was vrijdag bij de ademcoach en gisteren naar een familieopstelling.
Eindelijk krijgt mijn eigen ik en mijn adem, ruimte!
Ik wens jou het allerbeste!
liefs Madelief
Wat verdrietig dat het zo herkenbaar is voor je. En ook; wat hoopvol en krachtig dat je nu je eigen adem, ruimte en vooral je eigen ik terugkrijgt . Alle goeds voor jou 🤎.