Vandaag is het PTSD Awareness Day. Een dag waarop wereldwijd aandacht wordt gevraagd voor de impact van posttraumatische stress. Vanuit Het Verdwenen Zelf vragen we vandaag in het bijzonder aandacht voor complexe PTSS als gevolg van narcistische mishandeling en dwingende controle.
Leven met trauma is zelf ook een trauma. Wat jou is aangedaan, draag je jaren mee. In een toestand van hyperalertheid, emotionele uitputting en voortdurende waakzaamheid, ook lang nadat de situatie voorbij is. Het zenuwstelsel staat op scherp. De rugzak gaat niet uit zichzelf af.
Narcistische mishandeling en dwingende controle laten diepe sporen na die voor de buitenwereld grotendeels onzichtbaar blijven. Isolatie, gaslighting, dreiging en het stelselmatig ondermijnen van je zelfbeeld tasten de psyche aan op een manier die lang niet altijd als trauma wordt herkend. Slachtoffers kunnen kampen met herbelevingen, met intense reacties op alledaagse prikkels, met schaamte en verwarring, met problemen in relaties en functioneren, vaak nog jaren na het geweld. En dat blijft te vaak onopgemerkt, ook door professionals.
Dat is precies waarom herkenning zo belangrijk is. Hoe eerder C-PTSS in verband wordt gebracht met narcistische mishandeling of dwingende controle, hoe groter de kans op herstel.
Roos: “Jarenlang keek ik in de spiegel, maar het glas was gebroken”
Roos groeide op in een gezin waar narcistische mishandeling dagelijkse kost was. In haar blog op onze website beschrijft ze hoe het gif in honderden kleine porties werd toegediend. Niet in grote, aanwijsbare momenten, maar in de duizenden kleine ervaringen die voor buitenstaanders onbetekenend lijken, maar waarvan de boodschap elke dag opnieuw hetzelfde was.
“Het zijn niet de nare ervaringen op zich, die je dan moet verwerken en dan is het klaar. Het gaat erom wat die ervaringen zeggen. Er zit een boodschap achter: het gif.”
Roos beschrijft hoe ze jaren later, na het lezen van de boeken van Iris Koops, voor het eerst zichzelf in de spiegel zag.
“Jarenlang keek ik in de spiegel, maar het glas was gebroken dus zag ik alleen snippers. Toen alles aan elkaar gelijmd was, zag ik mezelf voor het eerst. Ik heette mezelf welkom.”
Haar verhaal speelt zich af in de context van een narcistische thuissituatie, maar het patroon dat ze beschrijft is herkenbaar voor iedereen die narcistische mishandeling heeft meegemaakt, of dat nu een ouder was, een partner of een ander. Het gif werkt hetzelfde. En de weg terug naar zichzelf vraagt in al die gevallen om hetzelfde: erkenning, inzicht en de juiste ondersteuning.
Herstel is mogelijk
Roos schrijft dat ze aan het opbouwen is. Elke dag kleine stapjes. Ze kan nog niet zomaar vertrouwen, nog niet zomaar het volle leven in. Maar ze heeft voor het eerst een leven. En dat is haar alles waard.
Dat is de kern van wat wij bij Het Verdwenen Zelf zien in de verhalen van duizenden slachtoffers: herstel begint bij het benoemen van wat er is gebeurd. Bij het herkennen van de last die je draagt.
Dr. Glenn Patrick Doyle, klinisch psycholoog en gespecialiseerd in complexe PTSS en dwingende controle, schreef de quote ‘leven met trauma is een trauma’. Het gaat niet alleen om wat er is gebeurd. Het gaat vooral om wat het jarenlang dragen van de symptomen met iemand doet. De herbelevingen, de uitputting, de waakzaamheid die maar niet wijkt. Dat is de werkelijkheid van mensen die langdurig psychisch geweld hebben meegemaakt.
Die rugzak is er. Hij kan klein zijn of groot, soms bijna niet te tillen lijken. Vandaag staan we stil bij iedereen die hem draagt. Vandaag is er ruimte om te zeggen: ik draag dit ook. Schrijf gerust een reactie onder deze blog.
Lees de volledige blog van Roos: Mensen hebben me kwaad gedaan
4 reacties op “De rugzak die je niet zomaar even af kunt zetten”
Alles met elkaar heeft het 2jaar geduurd. Maar ik heb ook de rugzak!!
Ik kreeg er nog een trauma overheen. De woningbouw geloofde mijn verhaal over mijn moeder niet. Dacht dat ik een smoes verzon om hulp bij de gedwongen verhuizing te kunnen krijgen. Ik moest verhuizen door afbraak in 2014 en dat kwam toen niet uit. Ik was toen 57 jaar en de juridische zaken tegen moeder waren sinds een jaar of twee aan de gang. Ondanks mijn leeftijd en mijn juridische problemen zetten ze mij in een renovatie woning. Ik moest er nog twee maal uit. Naar een logeerhuis. Binnen acht jaar drie maal uit mijn huis gezet door afbraak en renovatie…
Er viel niet met de woningbouw te praten. Ze logen. Verdraaiden mijn verhaal. Ik heb hier gezondheidsklachten van gekregen. Het was allemaal tijdens de juridische zaak tegen mijn narcistische moeder. Dat was écht te veel!
Ten leste heb ik mijn klacht bij de politie (ik moest wel eerst door een screening, een soort test) neergelegd én erkenning gekregen: “U was helemaal niet in staat om te verhuizen.” JUIST. Ik heb ook nog gezegd dat IK deze woningbouw moordenaars vind (met het oog op mijn gezondheidsklachten). De politie nam mij serieus. De woningbouw heeft me daarop een jaar met rust gelaten.
Sinds afgelopen week waren ze er weer….. ik kreeg op slag de vertrouwde spanning in mijn onderrug. Dat voelt als een verlamming. Ik ben doodsbang voor bouwvakkers….
Heb een zware rugzak gekregen.
Wat fijn dat jullie aandacht vragen op deze dag voor de rugzak die bij ons ontstaat door plegers van dwingende controle. Die rugzak waar je dus wel mee zit opgescheept. Zo lang heb ik die erkenning niet gekregen. Mijn eerste bezoek aan deze website voelde al een warm bad en toen ik de boeken van Iris Koops las heb ik echt gehuild. Hier. Staat. Het. Zo’n gevoel: hier staat wat ik heb meegemaakt, het is echt waar en het deugde niet.
Ik herken me in de blog van Roos. Zo goed omschreven. Het gevoel alsof je uit elkaar valt en je moet de lijm weer vinden.
Bedankt voor al het werk dat jullie doen.
En die rugzak lijkt precies op die befaamde tas van Mary Poppins: een oneindige stroom van, in dit geval, rotzooi komt eruit.