Dit is een gastcolumn van Tine
Dit is de laatste keer dat ik hier schrijf, en ik wil je meegeven wat mij door alles heen heeft gedragen. Ik heb MSA, een zeldzame, progressieve neurologische aandoening. Mijn levensduur is daardoor beperkt en mijn energie moet zorgvuldig verdeeld worden.
In mijn eerste blog op deze website vertelde ik hoe een gesprek met mijn psycholoog, na een burn-out, alles kantelde: wat ik bij mijn moeder had meegemaakt, bleek een naam te hebben. Narcistische mishandeling. De boeken van Iris Koops gaven mij daarna taal voor wat jarenlang onbenoemd was gebleven. Dat inzicht en die kaders hielden mij overeind, ook toen mijn 24-jarige zoon overleed en ik niet welkom was op zijn uitvaart. In die blog beloofde ik ook een nieuwe blog zodra mijn boek De Stille Sloopkogel verschenen was. Nu het boek er is, kom ik die belofte na.
Wat het boek heeft geopend
Nu De Stille Sloopkogel in de wereld ligt, merk ik dat het boek meer heeft gedaan dan ik vooraf kon vermoeden. Het heeft deuren geopend die jarenlang gesloten waren. Niet alleen bij lezers, maar ook in mijzelf.
In het eerste hoofdstuk schrijf ik over het meisje van dertien dat ik was:
Op een avond, na weer een ruzie thuis, besloot ik opnieuw te verdwijnen. Ik wachtte tot mijn ouders sliepen, pakte een rugtasje met wat kleding, een tandenborstel, een paar boterhammen en mijn 10 gulden zakgeld – want zelfs een vluchteling heeft recht op een budget – en sloop via de achterdeur naar buiten.
Ik zwierf door de straten, niet wetend waarheen. De wereld voelde te groot en mijn leven te klein. Dus besloot ik naar het bos te gaan. Daar kon niemand mij vinden. Dat leek me op dat moment een voordeel.
Het was hartje winter, aardedonker en ik zat een hele poos op de grond met mijn rug tegen een boom. De kou kroop door mijn jas heen, maar ergens voelde dat fijner dan de kilte thuis.
Heel even verlangde ik naar mijn warme bed. Naar een plek waar mijn lichaam tenminste wist hoe het moest liggen. Mijn hoofd slingerde ondertussen heen en weer tussen twijfel en wanhoop. Ik was dertien, maar waar moest ik heen? Ik voelde me gevangen in mezelf, alsof mijn lijf te klein was voor mijn ziel. Alsof ik in een te strak jasje leefde dat ik nooit zelf had uitgekozen. Kon ik maar doen wat ík wilde. Het altijd maar móeten ging me zo tegenstaan dat ik er bijna allergisch van werd.
Toen het licht werd, besefte ik dat ik niet in het bos kon blijven. Niet omdat ik bang was – dat stadium was ik voorbij – maar omdat ik me verveelde. Zelfs mijn vluchtgedrag had grenzen. Dus stond ik op, klopte de modder van mijn broek en begon te lopen. Dat deed ik altijd als ik niet wist wat ik moest: lopen. Het dorp door, mijn gedachten achterna.
Dat meisje van dertien wist niet waar ze heen moest. Nu, zoveel jaren later, wordt haar (mijn) verhaal gelezen. En lezers laten mij weten wat het met hen doet. Ze schrijven mij dat ze eindelijk woorden hebben voor wat ze hebben meegemaakt. Dat ze zich minder alleen voelen. Dat ze begrijpen waarom hun lichaam zo moe is, waarom hun grenzen zo diffuus waren, waarom hun geschiedenis zo verwarrend voelde. Het raakt me diep dat mijn verhaal anderen helpt hun eigen verhaal te herkennen.
Het bevestigt iets wat ik al wist, maar nu nog helderder zie: Wanneer één iemand zijn waarheid benoemt, ontstaat er ruimte voor anderen om dat ook te doen.
De stilte die nu volgt
Mijn lichaam vraagt steeds meer rust. MSA maakt mijn wereld kleiner, maar mijn innerlijke helderheid groter.
In hoofdstuk 9 van mijn boek beschrijf ik hoe ik daar kwam:
Het overlijden van mijn 24-jarige zoon en het leven met MSA brachten mij naar de bodem. Daar vond ik geen leegte – ik vond een fundament. Alsof ik door alle lagen heen moest vallen om eindelijk bij mijn kern te komen.
Mijn lichaam voelde als een oud landschap, opgebouwd uit aardlagen die ouder waren dan mijn herinneringen. Toen alles begon te schuiven, reageerden die diepe lagen op een manier die ik nooit eerder had verstaan. Niet als straf, maar als een beweging die al lang geleden in mij was begonnen.
Ik doorliep alle rouwfasen. Soms tegelijk, soms in golven. Ontkenning, die fluisterde dat het niet waar kon zijn. Boosheid, die brandde als vuur. Onderhandelen met het leven, met het lot, met mezelf. Verdriet, dat als een zware deken over mijn dagen lag. En uiteindelijk aanvaarding. Niet als overwinning, maar als ademruimte. Soms is verdriet als een rivier die eerst alles meesleurt, maar daarna ruimte maakt.
Ruimte voor zachtheid, voor compassie, voor verbinding. En in die ruimte begon iets anders te bewegen. Alsof lichaam, geest en ziel – elk op hun eigen manier – probeerden te herschikken. Niet lineair, niet logisch, maar als een innerlijke reorganisatie die ik niet kon sturen, alleen kon volgen.
De compassie van anderen raakte mij diep. Mijn hele leven was ik de helper, de drager. Tot ik degene werd die moest ontvangen – een rol die voelde als een jas die niet paste. Ontvangen vroeg iets wat geven nooit had gedaan: overgave. Kwetsbaarheid. Het toelaten dat liefde ook voor mij bedoeld was.
Ik leef nu in een eenvoud die ik vroeger niet kende; een soort stille waarheid waarin niets meer hoeft te worden uitgelegd of verdedigd.
Daarom komt er geen nieuwe blog. Niet uit verdriet, maar uit eerlijkheid. Mijn kracht moet naar het leven zelf, naar de mensen om mij heen, naar de momenten die ik nog mag meemaken.
Deze blog is de afronding van wat ik ooit heb beloofd. Een zachte sluiting van een cirkel.
Wat ik wil nalaten
Als aanvulling op mijn eerste blog wil ik dit meegeven; eenvoudig, warm en vanuit mijn hart:
- Inzicht is het begin van heling.
- Je mag jezelf kiezen, ook wanneer anderen dat niet begrijpen.
- Je lichaam vertelt de waarheid, zelfs wanneer je hoofd dat nog niet kan.
- Grenzen zijn geen muren, maar manieren om jezelf heel te houden.
- En liefde… echte liefde… blijft altijd bestaan, ook wanneer contact niet meer mogelijk is.
Mijn boek vertelt mijn verhaal. Deze blog vertelt mijn afronding.
Tot slot
Ik sluit af met dezelfde woorden die mij door alles heen hebben gedragen, woorden die nu misschien wel het meest waar zijn:
Je bent er nog. En je doet het.
Dat is genoeg. Dat is altijd genoeg geweest.
Dank je dat je mijn woorden hebt gelezen. Dank je dat je er bent.
Liefs Tine
Het boek De Stille Sloopkogel is verkrijgbaar via elke boekhandel in de Benelux of te bestellen via de website van het boek: https://www.de-stille-sloopkogel.nl/
9 reacties op “Wat ik jou wil nalaten”
Opnieuw Tine ben ik diep geraakt door wat en hoe je schrijft, zo in de laatste periode van je leven. Petje af. Met alles wat je hebt meegemaakt. Ik ga je boek halen in de boekhandel en neem je woorden mee. Heel veel sterkte deze laatste fase van jouw leven, met de mensen van wie je houdt en alles. Hartegroet.
lief, dank je wel !
Lieve Tine, deze woorden zijn de kern en de waarheid. Volledig en af. Hoer is alles helder en mijn dank aan jou is enorm groot. Ik print jouw woorden uit en sla ze op in mijn hart. Opdat deze helderheid, jouw nalatenschap altijd voor handen blijft. Dank je wel. En veel liefde om je heen wens ik je nu toe❤️❤️❤️
Lieve Carola,
Je woorden raken me. Dank je wel voor jouw warmte en helderheid. Dat je mijn woorden bewaart in je hart betekent veel. Ik wens je liefde om je heen, nu en altijd
Sometimes you just wanna lay your head on the earth
Raise your fist to the sky
Let the tears come and say
It’s because I’m black, white, woman, fat thin, too big too small
Too sweet, unkind,
Because I’m ugly, honest, direct, poetic, eloquent,
Too visible, invisible, vunerable,
Poor, proud and confrontational?
That’s why!
And that the earth pushes you up with her soft healing hands
Kiss you on the cheek and whisper:
It’s because you are so very human,
Not too much, not too little, just enough human.
Just as human as other people.
Exactly right
Een prachtige gedichtje Heidi.
Voor de lezers die het Engels niet zo goed beheersen, hier onze vertaling:
Soms wil je gewoon je hoofd op de aarde leggen,
je vuist naar de hemel heffen,
de tranen laten komen en zeggen:
het is omdat ik zwart ben, wit, vrouw, dik, dun, te groot, te klein,
te lief, onaardig,
omdat ik lelijk ben, eerlijk, direct, poëtisch, welbespraakt,
te zichtbaar, onzichtbaar, kwetsbaar,
arm, trots en confronterend?
Daarom!
En dat de aarde je dan omhoogduwt met haar zachte, helende handen,
je een kus op je wang geeft en fluistert:
Het is omdat je zo ontzettend menselijk bent.
Niet te veel, niet te weinig, gewoon menselijk genoeg.
Net zo menselijk als andere mensen.
Precies goed.
Beste Tine,
Wat een aangrijpende blog heb jij geschreven! Het raakte me diep en het is ook herkenbaar. Als je diep valt kun je bij een fundament komen. Vandaaruit weer bouwen en wetende dat echte liefde het enige is wat telt. Ik wens jou een goede verdere reis toe met veel liefde.
Dag Tine, bedankt allereerst voor de blogs die je hebt geschreven voor Het Verdwenen Zelf. Ze zijn zeer waarschijnlijk een steun geweest voor vele lezers. Bij het lezen van delen uit jouw boek in deze blog, moest ik een paar tranen wegpinken. Het heeft mij diep geraakt. Ook wat je schrijft in “wat ik wil nalaten” is zo waar. Inzicht is het begin van heling en de taal van het lichaam dat nooit liegt.
Heel veel sterkte bij het dragen van de ziekte. Ik wens je veel liefde en warmte, ook namens alle andere aangesloten coaches en therapeuten van Het Verdwenen Zelf.
Peter van Beek
coach
Wat confronterend dat je gezondheid sinds je blog in juni in zo’n rap tempo is achteruit gegaan Tine. Ik bid jou en ook je geliefden, veel kracht, sterkte en vertroosting toe voor de komende tijd.
Elly Donswijk, Trauma therapeut (tevens lid van het netwerk)