Uit de praktijk van een sociaal werker

Dit is een gastblog van maatschappelijk werker Geike

Een aantal jaar geleden (ik kende de roze olifant al) meldde zich een cliënt op mijn spreekuur. Hij vroeg mij te berekenen hoe de kindregelingen verdeeld kunnen worden. Hij vertelde dat hij en zijn kinderen co-ouderschap wensten en dat hij dan ook voor urgentie in aanmerking zou komen om een sociale huurwoning te krijgen. Hij vertelde al gesproken te hebben met de kinderen, het wijkteam en de woningbouwvereniging. Met moeder had hij nog niet gesproken. Moeder werkt nooit mee, liet hij weten. Niemand van de betrokkenen wist hoe moeder hier naar keek en of ze op de hoogte was. Keurig, welbespraakt en goed voorbereid kwam de man op het spreekuur.

Ik besprak met hem dat ik de eenzijdige vraag merkwaardig vond. Zonder moeder te betrekken werden stappen gezet om co-ouderschap te bereiken. Dat was volgens vader de wens van de kinderen. De kinderen waren acht en elf jaar. Wijkcoaches werden ingezet om dat te ondersteunen en nadat ik vader had laten weten zijn plan niet te ondersteunen als dit niet in afstemming met moeder is stopte het gesprek. Lees verder “Uit de praktijk van een sociaal werker”

Terugblik 2022

Nog een paar uur op de klok voordat het nieuwe jaar aanbreekt.

Wij kijken terug op een intensief, maar waardevol 2022. Bekijk het overzicht van de highlights door op onderstaand plaatje te klikken >>>

http:// 2022

Het was een jaar waarin we volop invulling hebben kunnen geven aan onze doelstelling om het herstel van slachtoffers van psychisch geweld op de juiste manier te faciliteren en waarin we meer professionals hebben bereikt dan ooit. Dat is belangrijk omdat er nog een grote slag te slaan is in het verrijken van kennis en de daaropvolgende juiste daadkracht als het gaat om de begeleiding van slachtoffers van intieme terreur.

We verkochten boeken, gaven workshops, verschenen ook dankzij voormalig voorzitter Tako Engelfriet vaak in de media, spraken op congressen en vulden onze websites en social media met nuttige inzichten.

Aan alle websitebezoekers; dank jullie wel voor jullie betrokkenheid. Dat betekent veel voor ons en geeft ons de motivatie om ons ook volgend jaar vol in te zetten.

De duistere decembermaand

Dit is een gastblog van Narda

Je kunt er niet omheen in deze periode van het jaar. Met de feestdagen in aantocht kun je de radio of TV niet aanzetten of je wordt overladen met commercials die vertellen dat december een maand is van liefde, geven, mogen ontvangen, warmte en overvloed. Als partner/dochter/zoon van een al dan niet verborgen narcist weet je helaas wel beter. De feestmaand is een maand waar je erg tegenop ziet. Een periode van op je tenen lopen, soms nauwelijks adem durven halen en hopen en bidden dat de situatie niet teveel escaleert. December is een maand van toneelspelen, de schone schijn ophouden naar de buitenwereld (als we daar nou eens massaal mee op zouden houden, wat zou er dan gebeuren?!) en van je rot schamen om alles wat er speelt.

Vroeger bij mij thuis leek het fantastisch. De buitenwereld zag de fantastische wild-maaltijden die mijn leuke sociale moeder met veel liefde had bereid, de heerlijke wijnen en prachtige kleding, waanzinnig dure geschenken en lange liefdevolle gedichten in een huis verlicht met kaarsen en een groot open haard vuur. Niemand en ikzelf voorop, begreep dan ook waarom ik altijd zo moe was die maand. Waarom ik juist dan extra hoofdpijn had of waarom mijn broer jaren later als reden voor zijn definitieve vertrek naar Nieuw Zeeland kerstmis noemde. Lees verder “De duistere decembermaand”

Geen verbaal of fysiek geweld, wel emotioneel mishandeld

Hoe een langdurige mindfuck je helemaal leeg kan zuigen

Dit is een gastblog van Maartje

Ik ben goed opgeleid en financieel onafhankelijk. Ik heb een goede baan en ben een niet onaantrekkelijke alleenstaande moeder. Anderen zouden me waarschijnlijk omschrijven als een zelfbewuste, assertieve, volwassen vrouw van in de vijftig. En toch blijk ik een makkelijke prooi te zijn. Omdat ik verwikkeld ben geraakt in de belevingswereld van een psychopaat ben ik emotioneel bijna compleet afgebroken. Een psychopaat is iemand ‘met een anti-sociale persoonlijksstoornis’ en heeft veel overeenkomst met een narcist. “Mijn” psychopaat is een sociale, aantrekkelijke, zeer hulpvaardige man van begin 60.

Voor de goede orde; het heeft mij jaren gekost om mij te realiseren wat er precies gebeurde. Daarna heb ik lang de overtuiging gehad dat het op te lossen viel, als ik maar genoeg liefde en toewijding investeerde. Inmiddels ben ik die illusie kwijt. Lees verder “Geen verbaal of fysiek geweld, wel emotioneel mishandeld”

Jaarcongres  Intieme Terreur: expertise gedeeld

Stichting Het Verdwenen Zelf spreekt geregeld op congressen waar professionals van onder andere reclassering, veilig thuis, politie, jeugdhulp, raad van kinderbescherming, maatschappelijk werk en GGZ samenkomen. Ons doel is om hen te trainen in het leren herkennen van narcistische mishandeling zodat ze op basis daarvan de juiste invulling te kunnen geven aan bijvoorbeeld de begeleiding bij een vechtscheiding. Vorige week donderdag sprak Jeannette Schasfoort namens ons op het congres ‘Intieme Terreur’. Dat is ontzettend belangrijk, omdat er immers veel slachtoffers zijn die vastlopen in het systeem. Jeanette sprak uit dat ook eenhoofdig gezag tot de mogelijkheden mag gaan behoren in geval van te grote onveiligheid voor de kinderen.

Rechter en ervaringsdeskundige Nathalie van Waterschoot onderstreepte deze boodschap en verduidelijkte dat ons systeem niet is ingesteld op intieme terreur en dwingende controle. Bij vechtscheidingen gaat het om twee systeemfouten in het familie- en jeugdrecht. Wij weten, door de honderden getuigenissen die wij hebben ontvangen, hoeveel leed dit veroorzaakt. Daarom is het belangrijk dat steeds meer professionals zicht krijgen op wat er mis gaat. Dan kan er naar een oplossing toegewerkt worden. Lees verder “Jaarcongres  Intieme Terreur: expertise gedeeld”

Waarom ging je niet weg?

 Dit is een gastcolumn van Benthe

 ‘Waarom ging je niet weg?’

Het is misschien wel de meest gestelde vraag wanneer iemand vertelt over de destructieve, vaak gewelddadige relatie waarin hij of zij maanden, jaren, soms decennia lang heeft gezeten.

Waarom stellen mensen deze vraag? Waarom ging ik inderdaad niet eerder weg? Het heeft er volgens mij alles mee te maken dat veel mensen – inclusief ikzelf, voordat het me overkwam – niet weten hoe huiselijk geweld er werkelijk uit ziet.

Een verkeerd beeld van huiselijk geweld
Wat is huiselijk geweld? Ik denk dat ik die vraag jaren geleden in alle onwetendheid zou hebben beantwoord met: ‘als een man zijn vrouw slaat’. Het was oprecht het beeld dat ik had van huiselijk geweld. Een vrouw die in een uit de hand gelopen ruzie plots door haar man in het gezicht wordt geslagen en er een flink blauw oog aan overhoudt. Ik weet niet waarom dit mijn beeld was. Ik had het misschien zo gelezen in boeken? Ik had het misschien zo gezien op tv? Lees verder “Waarom ging je niet weg?”

Waarom ben je gebleven als het zo erg was?

Dit is een gastblog van Triene-Mie

“Waarom ging je niet gewoon weg?” is de meest gestelde vraag die je als slachtoffer van partnergeweld te horen krijgt, net als: “Waarom ben je gebleven als het zo erg was? Ik begrijp het niet. Ik zou …”

Ook ik maakte partnergeweld mee, voor ik na 20 jaar eindelijk de moed vond om met één kleine koffer in de hand de voordeur voor de laatste keer achter me dicht te trekken. En daar had ik alle moed voor nodig die ik nog kon vinden.

De meeste mensen gaan ervan uit dat je als volwassen persoon de vrije keuze hebt om bij een gewelddadige partner weg te gaan én dat je na je vertrek veilig bent. Toch is dat niet zo. En al helemaal niet als er sprake is van intieme terreur / dwingende controle. Lees verder “Waarom ben je gebleven als het zo erg was?”

De verdrietige clown

Dit is een gastcolumn van Aurora

Ik val maar meteen met de deur in huis: in sommige relaties verander je langzaam in de persoon die de ander nodig heeft. In wie je moet zijn om aan de behoeften van die ander te voldoen en om conflicten met die ander te vermijden. Dit is een kenmerk van een toxische relatie.

Begrijp me goed, ik snap dat je in elke relatie een beetje van jezelf inlevert, om plaats te maken voor de ander. Anders ben je wellicht meer bezig met een solovoorstelling dan met een relatie. De kunst lijkt mij om daarin samen een gezond evenwicht te vinden. En om daar regelmatig samen over te praten en waar nodig in bij te stellen. Maar voor de woorden samen en gezond is weinig plaats in een toxische relatie. Lees verder “De verdrietige clown”

Narcisme op de werkvloer laat een spoor van ziekmeldingen achter

In dit artikel van Management Support geeft Iris namens Het Verdwenen Zelf inzicht in de impact van narcisme op de werkvloer.  Het ervaringsverhaal van Wendy illustreert hoe groot die impact kan zijn. Manager Inge veroorzaakte haar ontslag omdat de directeur Wendy naar aanleiding van goed functioneren een nieuwe baan wilde aanbieden. Lees het verhaal hier.

Wendy dacht dat Inge haar waardeerde om haar inzet ‘Ik vond mezelf eigenlijk een saai persoontje, maar Inge gaf me het gevoel dat ze me volledig accepteerde. Ik koesterde me in haar aandacht, alsof ik zoveel mogelijk zonnestralen wilde opvangen op een grijze dag’. Toch zette Inge Wendy buitenspel door negatieve verhalen over haar te verspreiden om Wendy’s carrièrekansen te blokkeren en haar eigen imago op te vijzelen. Lees verder “Narcisme op de werkvloer laat een spoor van ziekmeldingen achter”

Vandaag in de Trouw: het Verdwenen Zelf n.a.v. boek Israel van Dorsten.

In het dagblad Trouw geven Jelmer van Nimwegen, voorzitter a.i. en ikzelf in dit artikel duiding over psychische mishandeling naar aanleiding van het boek dat Israel van Dorsten recent uitbracht. Het verhaal van Israel gaat over verschillende vormen van mishandeling aan het uiterste van het spectrum en is bijna onbevattelijk extreem. In o.a. het psychisch geweld dat vader structureel uitoefende zitten echter kenmerken die voor veel slachtoffers herkenbaar zijn. We vinden het heel belangrijk dat hier meer aandacht voor komt: ‘Ik wil laten zien dat er een herkenbare systematiek zit achter het geweld dat hij gebruikte. Omdat het andere slachtoffers helpt om een rode draad te zien in wat hen is overkomen’.

Lees verder “Vandaag in de Trouw: het Verdwenen Zelf n.a.v. boek Israel van Dorsten.”