De babbeltruc ontmaskerd

Dit is een gastcolumn van Elise

Als survivor van psychische mishandeling en huiselijk geweld zijn er momenten waarop de ervaringen geen rol meer spelen in je dagelijks leven. Ze bevinden zich dan verwerkt en wel in een laatje in je systeem. Weg en afgesloten. Je hebt je jezelf gevonden na behoorlijk wat trial en error-ervaringen. En leidt een leven zonder de toxische dynamieken waarin je jarenlang de hoofdrol hebt gespeeld. Totdat er ineens weer eens iemand uit je oude leven op je pad komt en het hooveren begint.

Zo was ik afgelopen week nietsvermoedend aan het winkelen voor de feestdagen. In mijn ooghoeken zie ik hem lopen: Z. Flinke haardos, breed, stoppelbaard die onder het mondkapje uitpiept. We kruisen elkaar bij de winkelmandjes. Ik breng de mijne terug, hij wil er een pakken. En dan is er die ene blik. De blik van herkenning. En in die ene blik voel ik mijn lichaam bevriezen. Als een hert dat in de koplampen van een auto tot stilstand komt.

“Hoi Elise!”, zegt hij. “Wat leuk om jou te zien. Hoe gaat het met je?”
“Goed.” zeg ik. Hoewel mijn lijf in de freeze staat, is dat aan de buitenkant niet te zien.
“Ik zag dat je bent verhuisd. Waar woon je nu eigenlijk?
“In een andere wijk.”
“Welke straat?”
“Dat deel ik met niemand.”
“O, ok. Ik moet nog vaak denken aan toen we samen waren. We hadden echt een relatie kunnen krijgen met elkaar.”
“Ach, dat zullen we nooit weten. Dat is verleden tijd.”
“Ja, maar wel een mooie tijd, toch? Heb je zin om binnenkort wat te gaan drinken. Gewoon, jij en ik. Als vanouds.”
“Ik ben druk.”
Hij fronst zijn wenkbrauwen. Denk even na en zegt: “Maar als je wil afspreken, weet je me te vinden, hè!?”
“Ja”, zeg ik. “Maar ik moet weer eens verder.”

Wanneer ik aanstalten maak om weg te gaan, wordt de toon anders.
“Weet je nog, zoveel jaar geleden toen het zo slecht met je ging. Ik heb je toen gekend. Zo klein en wanhopig. Wat heb je het toen zwaar gehad. Maar wat ben je nu sterk geworden, zeg. Dat had ik nooit kunnen denken. Ik ben trots op je.”
“Ok. Dank je wel.” Mijn maag keert zich om. Mijn strot knijpt zich dicht. Ik voel me klein. Ik voel me kwetsbaar. Ik moet nu weg. Als ik een stap richting de uitgang zet, zet hij door.
“Dat verhaal over jouw relatie met Q, al die dingen die hij je aandeed… Dat had ik nooit van hem verwacht. Maar als het moet mep ik hem zo in elkaar voor je, hoor. Ik zag op social media ook dat je last had van je buurman. Had het me gezegd, dan had ik hem wel even mores geleerd. Maar ook nu, hè, als je hulp nodig hebt. Je hoeft maar een gil te geven, hoor. Ik ben er.”
En hoewel de gevoelens in mijn binnenste uiterst ambivalent zijn, is het mijn tijd om door te zetten. Ik weet dat hij in staat is om mensen in elkaar te meppen. Dat heeft hij in het verleden wel bewezen. Ik recht mijn rug, borst vooruit en zeg:
“Ik ga nu echt. Tot ziens!”
“Het was leuk je te spreken. En laat maar weten wanneer je kunt afspreken. Ik hoor het wel.”

Ik zwaai en loop weg. Wanneer ik op de fiets naar huis zit, voel ik zoveel tegelijk. Verlangen, frustratie, onrust, angst. Maar bovenal verwarring. Iets in mij zou zich zo graag laten beschermen door hem, terwijl aan de andere kant alarmfase 3 is bereikt. Gedachten, gevoelens, alles loopt door elkaar.

Die avond kan ik niet slapen. Ik lig in mijn bed en voel dat mijn lijf in de vecht-vluchtstand staat. Ultra-alert. Wanneer ik mijn buurvrouw de trap op hoor lopen, draait mijn maag zich om. Bij elk geluid voel ik een dreigend gevaar. Wil weg. Wil rust. Ik snak naar geborgenheid. Deze ambivalentie aan gevoelens heb ik in tijden niet gehad. En ik snap niet waar het vandaan komt. Het voelt als falen na het jarenlang keihard werken aan mezelf. Midden in de nacht zoek ik contact met mijn beste vriend. Die gaat altijd pas na middernacht slapen en kan mij meestal even helpen bij het geruststellen wanneer mijn lichaam zich in de traumastand bevindt en ik mijzelf niet meer kan kalmeren. Hij is er, gelukkig. En uiteindelijk val ik ver na middernacht in slaap, om de volgende morgen spugend van angst te ontwaken. Nog steeds besef ik niet wat er aan de hand is. Ik kan er niet bij.

Op social media zie ik dat hij mij een privé-bericht heeft gestuurd. “Elise, het was fijn je te zien. Ik ben trots op je.” Ik open het bericht niet. Maar sta te trillen op mijn benen.

Pas na een lange wandeling in de duinen met een dierbare vriendin door de druipende regen, valt het kwartje en kom ik tot de conclusie wat de oorzaak is van mijn ontregeling: het was het weerzien met Z. Het was de babbeltruc. Hij heeft geprobeerd me weer binnen te hengelen. Na deze openbaring, komt mijn lichaam redelijk tot rust. Ik blokkeer hem op het social media kanaal en hoop dat dat voldoende is. Wetende dat ik de komende dagen nog bang zal zijn dat juist het blokkeren een trigger voor hem zou kunnen zijn om het op een andere manier te gaan proberen.

Maar ook de andere kant kan ik zien. Ik ben niet meegegaan in zijn verhalen. Ik heb me niet gewonnen gegeven. Ik heb me stevig opgesteld en heb dit zonder echte kleerscheuren overleefd. En daar mag ik trots op zijn! Hoewel psychische mishandeling niet altijd zichtbaar is voor de buitenwereld, zijn de effecten enorm! Dat blijkt maar weer. Ik berg de ervaring op in het laatje in mijn systeem. Ik ben een ervaring rijker. Maar heb mezelf deze keer – godzijdank –  niet verloren.

11 gedachten aan “De babbeltruc ontmaskerd”

  1. Zoooooooo herkenbaar… Na 22 jaar kan mijn lichaam dezelfde reactie vertonen, als jij nu beschrijft… Zo knap dat je er van weg kon lopen! Ik kan dat ook! En ik ben daar zo ontzettend dankbaar voor.

    1. Ik kan mijn ex niet meer zien of horen!
      Alles geblokkeerd!
      Als iemand het over hem heeft dan verstijf ik helemaal, wat een nare sensatie!
      Nu ik uit mijn 32 jarig huwelijk ben zie ik in in wat voor bizarre subtiele geestelijke mishandeling ik heb verkeerd.

      1. Ik kan slechts met medelijden naar hem kijken, op afstand. Wat is hij ziek en zielig. Na een huwelijk van 29 jaar kom ook ik er steeds meer achter hoe bizar geestelijke mishandeling werkt en nog heel lang door sluimert. Ik zal ook geen toenadering meer zoeken naar hem toe, alleen heeft hij een wapen in handen en dat zijn mijn kinderen en kleinkinderen (ouder- en grootouderverstoting).
        Hiermee raakt hij me steeds weer, zij willen geen contact meer met mij.
        Hebben (nog) niet door hoe de kaarten geschud zijn. Wie de dader is en wie het slachtoffer (lees: ervaringsdeskundige).
        Ik hoop en bid dat het kwartje een keer mag vallen, misschien wel in hun eigen huwelijken?
        Gelukkig heb ik geloof mogen ontvangen en kan hierdoor alles aan.
        Veel sterkte! Liefs! Merel (72)

  2. Ze zullen altijd ‘een gaatje’ blijven zoeken om je emotioneel uit evenwicht te krijgen. Ieder brokje informatie kan ze daarbij helpen. Social media volledig opzeggen of compleet dichttimmeren, berichten op ‘alleen te lezen voor vrienden’ en hem blokkeren, zijn de basics om toe te passen.

  3. Zo lastig om er niet in te trappen… ik herken de babbeltrucs maar trap er toch in. Ik wil niet onaardig zijn, dat zit er achter…
    Stom, want daarmee doe ik mijzelf enorm tekort. Want na een babbel ben ik vaak weer terug bij af. Terwijl ik al zo ver op weg was…
    Super stoer dus dat jij letterlijk gebroken hebt!!!

  4. Elise,

    Dank je wel voor het delen van deze intense ervaring.

    De herkenning bij mij is groot. Ik ben nog niet zo lang gescheiden en vindt het “fijn” dit te lezen.

    De complete verwarring, het begrijpen dat het wel iets met je trauma te maken zal hebben, maar hoe dan? Er niet van kunnen slapen en het verlangen naar geborgenheid.

    Dat ken ik ook zo goed want mijn ex blijft me om de zoveel tijd ook bestoken met charme offensieven. En die zorgen bij mij voor precies dezelfde verwarring.

    Maar je alarmbellen gingen gelukkig op tijd af en je herkende het ook!! Dat is vooruitgang!! Blijkbaar maakt het niet zoveel uit hoe lang geleden het is, het trauma blijft altijd. Dat merk je al er weer iemand op de knopjes drukt.

    Ik ben heel benieuwd of er mensen zijn, waar de alarmbellen minder hard rinkelen.

    Misschien heeft het te maken met zeker van jezelf zijn? Gaan staan voor jezelf? Want dat dát niet zielig is, ben ik momenteel aan het leren. Ik heb ook al een paar keer mijn grens aangegeven en dat gaf me een sterk gevoel omdat ik merkte dat die ander niet over die grens ging en dat gaf me vertrouwen in mezelf. En dat is nou juist mijn zwakte.

    We komen er wel!
    SummerMoon

  5. De babbeltruc, zo herkenbaar. Verleidelijk, maar eigenlijk is het een belediging. Doen alsof er niets aan de hand is, terwijl de alarmbellen in je lijf afgaan en je tegelijk gegijzeld wordt door dat sprankje hoop dat het deze keer wel oprecht is. Jaren werk je aan jezelf maar dan in een vingerknip ben je terug in het verleden, terug bij die pijn en angst. Je dacht dat je al verder stond. Ik probeer nu te aanvaarden dat die confrontaties inherent zijn aan het misbruik en dat ik nog teruggeworpen zal worden naar het trauma.

  6. Wat een herkenbaar verhaal, bij werkt het bevriezen ook nog steeds als ik oude “vrienden” vanuit mijn jeugd of huwelijk tegenkom en zij maken een opmerking over hoe goed het toen was of “moeten” negatieve voorvallen over mijn moeder of ex zo nodig met mij delen.
    Ook mijn familieleden, broers, zussen, aanhang kunnen mij nog triggeren.
    Ik denk dat dit nooit stopt, zij kennen mij immers uit hun en mijn verleden en kennen ook mijn moeder en ex man.
    Jammer dat “mensen” dit altijd moeten laten voelen en geen empathie met mij hebben.
    Vaak voelt het als respectloos.
    Daarna moet ik altijd mezelf weer bij elkaar rapen en dat doet zeer.
    Gelukkig lukt het me wel, soms na slapeloze nachten.
    Strekte voor iedereen en liefs!
    Merel (72 jaar)

  7. Er is een prachtig lied uitgebracht en gezongen door Meau Hewitt en heet: “dat heb jij gedaan”.
    Veel herkenning en volgens mij gaat dit lied over toxische relaties.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.