Ooit was ik oud

Dit is een gastcolumn van Veerle

Opgegroeid zonder de levensnoodzakelijke emotionele aandacht. Ouders die totaal geen normale verbinding konden leggen met de leefwereld en de beleef-wereld van mij als kind.

Zo werd ik een volkomen vreemde en gebeurde er de raarste dingen, nam ik pijnlijke beslissingen en raakte ik mezelf kwijt.

“Zijn wie je niet bent, dus niemand die je kent.” Nog voor ik jong kon zijn was ik al oud.

Ik raakte steeds vaster in een leven dat niet stroomt, zonder te weten hoe het komt.

Tot hele kleine dingen van buitenaf je langzaam wakker schudden. Mensen die je helpen zien, mensen die je raken, situaties die ineens een heel ander licht laten schijnen op waar je in zit. Zoekend naar een uitweg, vasthouden aan een stukje eigenheid dat op de een of andere wijze niet verloren is gegaan. Ik kon het weer tot leven wekken. Ik kon helen. Ik kon veel alleen, maar hoefde niet alles alleen te doen.

Woorden, beelden en klanken hebben mij geholpen bestaansrecht te geven aan wat er was, aan wie ik in wezen was bedoeld te zijn en aan het vinden van mijn weg. Een weg uit het narcisme, een weg mét mezelf in een leven dat stroomt.
 

Ooit was ik oud

Ooit was ik oud
met grijze pijn
slepend
naderend
het einde nabij

en traag wachten
verstarren en krom

zo doodgewoon
zo dood gewoon

Ooit was ik oud
roerloos staren naar de zon
als achter glas
alleen
aanslepend wachten
en verlangen

ik zou een vlinder zijn

Ooit was ik oud
heel ongewoon en veel te jong
ben ik zo oud geweest

het leven draait nooit terug
maar ik keer me mooi om
en strek mijn vleugels

Andere gedichten van Veerle:
https://verdwenenzelf.org/?s=veerle

4 gedachten aan “Ooit was ik oud”

  1. Mooi veerle, mooi gedicht
    Prachtig en herkenbaar.

    Ooit dacht ik ooit
    Ooit is nooit
    Nooit meer
    Ooit zal nooit meer zijn
    Ooit zal ik het anders doen
    Ooit is Verdwenen

    Alles is gevlogen
    Als een vogel
    Mee in de lucht

    Ooit Zal nooit Meer Zijn
    Jong kwam er leven
    Jong ging ook leven
    Jong heid verdween
    In delen

    Ooit is nooit
    Jong Oud

  2. Veerle,

    Je schrijft: “Vasthouden aan een stukje eigenheid dat op de een of andere wijze niet verloren is gegaan”

    Dit herken ik enorm! Als ik dat lees, weet ik ook meteen weer hoe dat was.

    En niet begrijpend dat je in een abnormale wereld omgroeit. Je schuldig of zelfs rebels voelen als je een stukje eigenheid, dat goed voelt in een gestoorde wereld, wilt vasthouden en er zelfs van wilt genieten.

    Gelukkig hebben we dat vast weten te houden. Dat kleine stukje tuin waar het licht nog wél komt!!

    Fijne feestdagen,
    SummerMoon

    1. dankjewel !! dat kleine stukje tuin is hier ondertussen uitgegroeid tot een hele mooie wereld, met velden, bossen en vooral veel bloemen. bloemen bloeien waar ze ruimte krijgen, mensen ook.
      ik wens je veel tuin, licht en warmte om te groeien tot wie je in alle schoonheid bent!

  3. Hoi Veerle,
    Wat een mooie column. De titel raakte me al heftig, daarna je tekst en je prachtige gedicht. Dankjewel voor het delen, waardoor ik me wat minder alleen voel. De hoop krijgt weer een zetje. M.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.