Duiken

Dit is een gastcolumn door Anne

Witte schuimkoppen, harde wind. Water verdiept zich tot donkerblauw. Ondoorzichtig nu, maar niet troebel, de kleur van boze ogen. De zee ingaan zou zelfmoord zijn, samen met de golven stukslaan op de scherpe rotsen. Het eiland is klein en ver weg van het vaste land. Een schone zee spoelt rond de kustlijn als een wilde witte manchet om een daaruit omhoog rijzende arm. Vanaf het terras van het appartement onder de hoge pijnbomen kijk ik neer op het woedende blauw door tralies van lange rechte stammen. Lees “Duiken” verder

Mijn eigen weg

Dit is een gastcolumn door Marleen.

Nadat ik bij mijn therapeute iets las over het werkboek, ben ik het gaan bestellen. Heb het in één keer uitgelezen, het voelde op dat moment als een soort “feest der herkenning”. Ik besloot na een paar dagen om me aan te melden voor een bijeenkomst in Zwolle. Ondanks dat ik er enorm tegenop zag om een workshop te gaan bezoeken, ben ik ontzettend blij dat ik toch die stap gezet heb. Mijn grootste vraag was diep van binnen “wat moet je nu eigenlijk verwachten van veertien mensen met een ” vergelijkbare ” achtergrond? Hetzij, dat je als kind bent opgegroeid met een narcistische ouder of misschien twee, of een broer of zus, of misschien wel een partner in je latere leven, of je eigen kind met Narcisme. We weten immers allen in wat voor destructieve omgeving we ons hebben begeven of nog zitten. Lees “Mijn eigen weg” verder

Mijn slaapkamertje en hoe ik mijzelf naar bed bracht

Dit is een gastcolumn van Johanna.

Uiteraard kan ik mijn eigen babytijd mij niet meer bewust herinneren. Wel weet ik nog dat ik toen ik nog geen vier jaar oud was, ’s avonds zeer bijtijds al alleen naar mijn bedje weer gestuurd. Hiervoor moest ik de trap op naar de bovenverdieping. In mijn kinderherinnering was het een lange, hoge trap met een bocht naar rechts, die ik beklom. In eerste instantie moest ik naar een ‘room without a view’. Tot grote hilariteit van mijn moeder werd keer op keer aan visite maar ook tegen mij verteld dat mijn kamertje eigenlijk het kolenhok was geweest. Lees “Mijn slaapkamertje en hoe ik mijzelf naar bed bracht” verder

De keten doorbroken

Dit is een gastcolumn van Johanna. In de komende weken zullen er regelmatig stukjes van haar op mijn blog verschijnen!

In de eenvoudige huurwoning aan de rand van het centrum van een stad, woonde ik met mijn ouders en met mijn broer (hij is twee jaar ouder dan ik). In de eerste tien jaren van hun huwelijk hadden mijn ouders het niet breed. In de avonduren, naast zijn drukke fulltime baan, studeerde mijn vader plichtsgetrouw en vol ambitie. Hierdoor kon hij uiteindelijk de carrièreladder sneller en met veel meer succes beklimmen.

Lees “De keten doorbroken” verder

Wolf in schaapskleren?

Dit is een gastcolumn van Janneke.

Als een blok was ik voor hem gevallen. Zijn ontwapenende charme vond ik onweerstaanbaar.

Mijn wolf was dan ook niet gehuld in schaapskleren maar in een lammetjeskostuum. Maar omdat dit pak veel te krap zat ontsnapten via de naden en poriën al vrij snel zowel zeer giftige als bedwelmende dampen, precies genoeg om me tegelijkertijd bang en afhankelijk te maken. Ondertussen observeerde hij me nauwlettend, volgde hij al mijn bewegingen en bootste ze na. Lees “Wolf in schaapskleren?” verder

Vergeving: noodzaak of luxe?

Dit is een gastblog van Barbara

Het hield mij bezig: is vergeving belangrijk om écht verder te kunnen? Even kort mijn achtergrond: bijna twee jaar geleden verbrak ik mijn relatie met een meneer met een narcistische stoornis. Dat deze stoornis zo’n bepalende rol in onze omgang had gespeeld, wist ik toen nog niet. Sterker nog, ik had nog nooit van NPS gehoord. Ik wist wel: dit ben ik niet meer, hier ga ik aan ten onder, hier moet een eind aan komen. Nu kan ik zeggen dat deze meneer in vele opzichten een voorbeeldig NPS-er is. In het kader van deze blog is een opsomming van alle rottigheid niet zo op zijn plek, denk gewoon ‘textbook example and beyond’ en je weet in principe voldoende. Lees “Vergeving: noodzaak of luxe?” verder