Mijn kind zei: ‘mama je bent betoverd’

Dit is een gastcolumn van Ava

Van vrolijke, zorgzame, sprankelende en onbevangen vrouw naar een bange, machteloze en uitgeputte vrouw.

Vol goede moed dook ik acht jaar geleden (als weldenkend hulpverlener met een zoon van vijf jaar) na mijn scheiding in een nieuwe relatie met een man met twee kinderen. Bij ons in het dorp stond hij niet bekend als makkelijk. Hij had een langdurig financieel conflict met zijn ex-zwager en een vechtscheiding met zijn ex. Maar ik, een graag geziene in het dorp, een gevoelig en zeer inlevend persoon, ik zou dat weleens gaan fixen. Mijn hulpverlenershart kon toch immers alles aan, ik was flexibel en begripvol. Ik nam een berg aan lieve vrienden en familie mee en kwam liefde brengen. Ik sloeg de waarschuwingen (die ik met hem besprak en hij uiteraard stellig ontkrachtte) in de wind. Lees “Mijn kind zei: ‘mama je bent betoverd’” verder

Er ging een wereld voor mij open

Dit is een gastcolumn van Gebi Rodenburg en Martha

Vlak na de publicatie van dit artikel vertelde Martha mij iets belangrijks: Dit weekend las ik een verhaal over euthanasie in de krant, o.a. vanwege ernstig psychisch lijden bij die persoon. ‘Zo had het ook kunnen lopen bij mij’, dacht ik. Als je niet de juiste mensen tegenkomt en geen uitweg meer ziet. Als je omgeving en de hulpverlening het ook niet zien en je klaar bent met het leven. Terwijl het allemaal over trauma gaat na narcistisch misbruik.” Lees “Er ging een wereld voor mij open” verder

Ik ben weer tot leven gewekt

Dit is een gastcolumn van Vroefje

Geen verhaal over het verleden, maar over het heden. Over herstel, en dat dat mogelijk is. Dat las ik hier vaak genoeg. Alleen vroeg ik me altijd vertwijfeld af; ‘Ja maar, hoe dan?’

Ik zal niet de enige zijn die, na het ontdekken van die gruwelijke waarheid, in een groot, diep gat viel. Een gat waar de angst regeert en waar het zo zwart en uitzichtloos is dat de dood eigenlijk nog de enige oplossing lijkt. Een gat met gladde wanden, zonder steunpunten om eruit te klimmen. Lees “Ik ben weer tot leven gewekt” verder

Werk aan je herstel met trauma sensitieve yoga

Dit is een gastcolumn van Annemieke Blom

Sinds een aantal jaren maak ik deel uit van het netwerk van het Verdwenen Zelf. In mijn praktijk waarin ik werk met slachtoffers van emotionele en psychische mishandeling merk ik dat de lichaamsgerichte component heel belangrijk is. Naast de helende effecten van therapie en coaching is het weer verbinding maken met je lichaam ook ontzettend helend. Dit wordt ook door belangrijke trauma-experts aanbevolen.

Naast therapeut ben ik ook yogadocent en heb ik mij gespecialiseerd in Trauma Sensitieve Yoga. Bij mensen met een traumageschiedenis is het ervaren van grenzen en het maken van eigen keuzes vaak niet makkelijk. Hier ligt de focus op bij deze vorm van yoga: het voelen van jezelf, je grenzen en je mogelijkheden. Juist als je narcistische mishandeling hebt meegemaakt is het weer ontwikkelen van verbinding met jezelf en een gevoel van veiligheid in jezelf essentieel. Zodat je lichaam geleidelijk weer een behulpzame ‘vriend’ van je wordt. Lees “Werk aan je herstel met trauma sensitieve yoga” verder

Had ik het maar eerder geweten – hulp bij emotionele mishandeling

“Hij heeft af en toe best even goede hulp gekregen, maar vooruitgang, nee. Het leek nooit echt goed met hem te gaan, welke therapie hij ook deed.”

In een vandaag verschenen blog op Psychosenet beschrijven Iris en Tako de case van Marco, die flink leed onder zijn depressies, suïcidale gedachten en angsten. Het duurde lange tijd voor er duidelijk werd dat deze klachten een duidelijke oorzaak hadden. Lees “Had ik het maar eerder geweten – hulp bij emotionele mishandeling” verder

Ze liep voortdurend op haar tenen

‘Hoe ze zich kleedde, hoe ze zich uitte, aan veel zaken leken eisen verbonden. Als ze zich hier niet aan hield werd hij boos of negeerde haar dagenlang. Ze liep voortdurend op haar tenen. Dit leek ze zelf nauwelijks te zien, ze prees haar man juist. Ze bleef regelmatig zeggen ‘Hij doet zoveel voor ons gezin’. ‘Wat doet hij dan?’ vroeg de therapeut een keer. ‘Hij zorgt dat we materieel niets tekort komen.’

In dit artikel voor professionals vertellen we over Marjon, die door haar man naar een therapeut gestuurd is en ervan overtuigd is dat er met haar iets mis is. Gaandeweg wordt duidelijk dat ze slachtoffer is van dwingende controle; een ernstige vorm van met name psychische mishandeling die nog nauwelijks herkend wordt binnen de hulpverlening. Daarom vragen wij hier structureel aandacht voor. Lees “Ze liep voortdurend op haar tenen” verder

Psychodynamische therapiegroep lotgenoten

Dit is een gastcolumn van Sonja van Stuijvenberg

In onze praktijk waar wij onder andere werken met slachtoffers van narcistisch misbruik hebben we naast de helende effecten van coaching en therapie ook gemerkt dat het delen met anderen met dezelfde ervaring ook ontzettend helend is. Daarom zijn wij naast de normale lotgenotencirkel die wij hosten waarbij het accent vooral op delen ligt ook een therapeutische lotgenotengroep Narcisme gestart. Hier combineren wij coaching en therapie met lotgenotencontact waarbij het één het ander versterkt. Een waardevolle extra stap in de richting van regie over je leven terugkrijgen. Lees “Psychodynamische therapiegroep lotgenoten” verder

Breken met je familie: een groot taboe

Dit is een gastcolumn van Diana.

Breken met je familie is nog steeds een taboe. Wat je vaak hoort is ‘het is  toch je moeder!’ (of vader, of andere familieleden). Maar wat als je jaren aan het worstelen bent geweest met het ‘wel of geen contact’? Wat als je altijd het gevoel hebt dat je je niet verbonden voelt met je ouders, ooms, neven, nichten, tantes etc? Als je gezien werd als het “probleemkind”, terwijl je dit toen je klein was logischerwijs niet snapte en de jaren daarna aan het vechten bent geweest om ook bij de familie te mogen horen? Lees “Breken met je familie: een groot taboe” verder

Ik heb mijn eigen wil weer terug

 

Dit is een gastcolumn van Em

Ik heb in mijn therapie meerdere malen gesproken met de psycholoog over een duistere plek diep van binnen bij mij; een duistere plek waar al het narcistisch gif zich heeft verzameld van een aantal destructieve mensen op mijn levenspad. Verschillende mensen met allemaal dezelfde boodschap: “Je doet er niet zo toe, je bent niets waard, je kan niks, je bent een aansteller, je bent te overgevoelig, je maakt overal een probleem van en het ligt allemaal aan jou.”

Lees “Ik heb mijn eigen wil weer terug” verder

De stilte omarmen

Dit is een gastcolumn van Moniek

Stilte is goud waard…

Stilte is goud waard, tenzij de ander een narcist is. In dat geval kan de stilte als een bedreiging voelen. Het is iets wat ik door de loop der jaren heen volop heb mogen ervaren. In mijn jeugd was mijn vader vaak de zwijgende norse man. Hij voerde de spanning op wanneer hij snuivend door het huis heen liep naar mijn kamer toe. Dan barstte de bom en gaf hij mij in stilte een pak rammel. Mijn gesnik doorbrak de stilte. Ik durfde niet hard te huilen want dan werden de klappen harder. Mijn vader was een openlijke narcist. Ik leerde dat stilte een vijand van mij was. Het had iets beklemmends. Lees “De stilte omarmen” verder