Ervaringen van cliënten

Voor het eerst in contact met mezelf

De coaching heeft me tot nu toe heel veel gebracht. Begrip, steun, inzicht en kracht in dit pijnlijke proces van mezelf weer terugvinden en weer gaan staan voor wie ik ben. Zoals het lijkt ben ik opgevoed door twee narcisten, niet makkelijk en nog steeds ingewikkeld. Voor ik überhaupt zag wat er aan de hand was had ik ook al drie therapeuten gehad en allerlei boeken gelezen. Het boek van Iris was de pijnlijke eye-opener.

Ik heb mijn coach steeds als een liefdevolle zachte kracht ervaren die achter me staat. In het begin deed ik veel een beroep op haar, een paar keer per week, meestal per mail. Dat had ik toen echt nodig om kaas te kunnen maken van alle narcistische aanvallen uit mijn omgeving toen ik aanvoelde dat ik hier niet meer in mee moest gaan. Mijn emotionele rollercoaster waar ik in belandde is heel goed begeleid, door me inzicht te geven in wat er gaande was en me het vertrouwen te geven in mezelf. Nu doe ik minder een beroep op haar, ik heb de afstand van de narcisten in mijn omgeving genomen en ik ga in traumatherapie, ook geregeld door het netwerk.

Wat me ook erg heeft geholpen is dat zo ontzettend wordt gestimuleerd je eigen stuur weer zelf in handen te nemen. De keuze ligt steeds bij mij. Ik vind mijn coach heel professioneel en het is ook heel fijn dat ze ervaringsdeskundige is. Ik voelde me daardoor vrijer, was minder bang beoordeeld te worden. Daardoor voel ik me ook weer mens i.p.v. probleemgeval. De coaching heeft me geholpen vol te houden, daar waar ik eerder steeds weer in de valkuil trapte dat het misschien toch nog beter kon worden. Het is hele heftige problematiek en mijn ervaring is dat alleen een coach of therapeut uit het netwerk de juiste kennis en intensiteit aan begeleiding biedt die hiervoor nodig is om uit het web van de narcist te kunnen stappen en voor jezelf te gaan staan. Want dat is echt heel pittig bij een narcist, heftige angsten en woede kwam ik tegen waar ik niks mee kon en daar had ik echt iemand bij nodig die met me meeliep.

Ik wil deze begeleiding eigenlijk dringend aan iedereen aanbevelen. Ik heb hier heel veel kostbare levenslust en levenstijd mee gewonnen, weg uit het land van de narcisten, weg met overleven, ik ben voor het eerst nu echt aan het leven, in contact met mezelf.

Petra

Ik ben gegroeid als mens

Mijn coach heeft mij geholpen om mijn eigenwaarde terug te krijgen. Na een relatie met een narcist was ik al mijn energie en levenslust kwijt. Na een paar bezoeken aan een hulpverlener die totaal niets begreep van de oorzaak van mijn probleem, ben ik gaan googlen en kwam ik via deze website in contact met een coach uit het netwerk.

Tijdens het kennismakingsgesprek had ik het gevoel dat het klikte en zij mij kon helpen. We spraken af dat ik drie keer naar haar toe zou komen. Het was een zinvolle en leerzame ervaring, waarbij ik inzicht heb gekregen over waarom ik de relatie met een narcist in stand heb gehouden. Ik heb geleerd om door een andere bril naar situaties te kijken. Ik kan mij nu kwetsbaar opstellen zonder dat ik misbruik van mij laat maken. Ik kan oprecht zeggen dat ik ben gegroeid als mens. Mijn coach is professioneel, weet een situatie goed in te schatten, is duidelijk en werkt doelgericht. Haar warme persoonlijkheid en oprechte interesse in mij en mijn situatie zorgden voor een fijne klik en de basis voor een vertrouwensband.

Jet Nieuwenhuis.

Eindelijk meer grip en kracht

Nadat een vriendin opmerkte dat ik wellicht met een narcist te maken had, en ik er meer over ging lezen, viel alles op zijn plek. Helaas veroorzaakte dit ook extreme gevoelens van schuld, verdriet, boosheid en angst voor de toekomst. Ik had toen net mijn relatie verbroken en een kind om voor te zorgen. En uiteraard een ex die op dat moment helemaal los ging met dreigementen en ander narcistisch gedrag.

Het vinden van adequate hulp was niet een, twee, drie voor elkaar. Bij mijn huisarts werd ik van het kastje naar de muur gestuurd en moest ik eerst gesprekken voeren met een praktijkondersteuner die ik erg onprettig vond en me zelfs probeerde over te halen om bij haar relatietherapie te gaan doen. Het heeft bijna vier weken geduurd voordat ik van mijn huisarts een verwijzing kreeg voor een onafhankelijk psycholoog.

In het boek van Iris vond ik antwoorden en herkenning, maar het lezen vergrootte ook mijn angst voor de toekomst. Intussen had ik de lijst met therapeuten van Het Verdwenen Zelf per mail ontvangen. Die heb ik op een rustig moment doorgelezen, gemarkeerd wat ik bij wie prettig vond en het even laten inwerken. Ik vond het heel fijn dat iedere coach en therapeut zich met een duidelijk verhaal voorstelt. Dan weet je tenminste waar je voor kiest en kun je gericht kiezen voor bepaalde kennis, capaciteiten en ervaring. Ook het feit dat de eerste kennismaking kosteloos en zonder verdere verplichting is, vond ik erg prettig. Ik heb er drie gebeld/gemaild en al snel mijn match gevonden.

Mijn herstelcoach heeft me er de eerste paar weken echt enorm doorheen gesleept. Ze was begripvol, wist uit eigen ervaring waar ik doorheen ging en gaf me hele praktische adviezen. Ze heeft me in het begin echt bekrachtigd door adequaat te benoemen wat er speelde en me gerust te stellen en te wijzen op mijn sterke kanten. Ik merkte al vrij snel dat ik meer grip kreeg op mijn angst, slapeloosheid, nachtmerries, boosheid, verdriet en somberheid. In tegenstelling tot een psycholoog via de huisarts kostte het wel geld, maar de hulp was echt veel adequater, sneller en effectiever.

Het contact is heel prettig en warm. We bellen nog steeds op een vast tijdstip in de week. En als het nodig is, staat ze me op andere dagen ook bij, zowel via de mail als telefonisch. Dat zorgt ook voor rust en vertrouwen.

Leonie

Ik ben weer tevoorschijn gekomen

In de periode dat ik totaal vast was gelopen, kwam ik per toeval op de site van “Het Verdwenen Zelf”. Mijn mond viel open van verbazing ‘ik was dus niet gek’. Ik verslond de site en even later ook het werkboek, de herkenning was zo groot. Tegelijkertijd begon ik ook te beseffen dat de impact zoveel groter was dan ik in eerste instantie kon overzien en wilde toegeven.

Om die reden ben ik op zoek gegaan naar een geschikte therapeut die mij stapsgewijs door het diepgaande traject kon leiden. Nooit gedacht dat ik die stap ooit eens zou maken. Maar nu, een klein jaar verder, ben ik zo ontzettend dankbaar voor de hulp die mij hierin wordt geboden. Het feit dat je wordt gezien, dat je er mag zijn.. Dat is zo bevrijdend.

Ik had totaal geen grenzen, de titel van het-verdwenen-zelf was zo typerend, ik wist niet meer wie ik was en óf ik er nog wel was. Altijd werd het omschreven als ‘overdreven’ zijn en ‘aandachttrekkerij’. Maar door de therapie leerde ik dat alle symptomen niets te maken hadden met mijn overdreven reacties of mijn schreeuw om aandacht. Het waren allemaal gevolgen vanuit narcistische mishandeling, waarin je constant op je hoede moest zijn, waarin van je verwacht werd de taal van uitdrukkingen en hints te verstaan, waarin de honger naar moederliefde niet werd gestild, en ‘liefde’ altijd voorwaardelijk was.

Door het traject heb ik geleerd dat het normaal is om grenzen te hebben en aan te geven, en dat onvoorwaardelijke liefde wél bestaat en hierin voorzien kan worden. Ik leer voor het eerst echt te dromen, ik leer dat ik er (weer) mag zijn en er ook daadwerkelijk ben.

Elk mens is een uniek geschapen wezen, en misschien is er, zoals Iris beschrijft, nog maar zo’n klein stukje groen over dat het hopeloos voelt, maar er is altijd hoop! Door hulp van mijn therapeute heb ik zoveel dingen een plaats kunnen geven, ben ik weer tevoorschijn gekomen en leer ik te leven. En dat recht heb jij ook.. “Te mogen zijn zoals je bedoeld bent: Vrij!”

Yvonne

Mijn vangnet en wegwijzer

Nadat ik het boek van Iris gelezen had, wist ik dat hier een vervolg op moest komen. Mijn ogen waren open gegaan, maar ik besefte ook dat ik zonder hulp mijn ogen snel zou sluiten voor de realiteit. Want ogen sluiten en de kop in het zand werkt verzachtend voor de korte termijn pijn.

Stap één was gezet en nu moest ik de volgende stap zetten. Zo kwam ik bij mijn individuele coach terecht. Eindelijk vond ik iemand die niet zei dat ze me begreep, maar waarvan ik voelde dat ze me daadwerkelijk begreep. Mijn coach weet en begrijpt dat het loskomen van een persoon met narcisme haast ondoenlijk is.

Ik wil een weg bewandelen, waarbij mijn einddoel bevrijding is. Emotionele bevrijding. Helaas is dit een hele zware, moeilijke weg met heel veel hindernissen. Telkens als ik, doordat ik het ik het heel zwaar heb een andere weg in wil slaan of er aan denk om terug te keren naar mijn vertrouwde plek, kan ik mijn coach mailen en binnen no time krijg ik reactie terug, waardoor ik het weer helder zie en mijn weg kan vervolgen. Ik word niet door haar aan het handje meegenomen, want ik moet zo zelfstandig en onafhankelijk mogelijk mijn eigen ik weer vinden op de weg naar vrijheid. Op de weg naar mijn einddoel. Mijn coach is het vangnet als ik het even niet meer alleen kan en mijn wegwijzer als ik dreig te verdwalen.

Zonder deze vorm van coaching, zou ik niet staan waar ik nu al ben. Ik heb nog een lange weg te gaan, maar de wetenschap dat er een vangnet is voor de hele moeilijke momenten geeft mij wel de kracht die ik nodig heb om door te zetten.

Angie

51 gedachten over “Ervaringen van cliënten”

  1. Ik ben niet zo, om op blog’s te reageren en me hier online in te wanen. Maar naar het lezen van de meeste stukken ben ik toch erg geschrokken, 3 jaar lang een relatie gehad. Samen gewoon, dingen opgebouwd, maar eigenlijk in een emotionele rollercoaster terecht gekomen.
    De relatie begon zo mooi, ik kwam hiervoor al uit een relatie waarin iemand mij wou doodrijden, mij gebruikte en misbruikte. Hij kwam over als een charmante interessante jongen die graag de wereld wou laten zien dat die van me houd, ik werd aan zijn vrienden voorgesteld wat normaal nooit gedaan werd in zijn relaties, ik voelde me zelfverzekerd en bijzonder. Hij toonde zijn emoties en stelde zich kwetsbaar op, dat dacht ik. achteraf gezien deed hij dat alleen bij mensen die die nauwelijks kenden en wanneer er wat drugs of drank in het spel was.
    Na het 1e jaar kwam ik er achter dat hij zich anders ging gedragen, ik merkte berichtjes op zijn telefoon dat hij naar andere vrouwen keek. ik ben die zelfverzekere sterke vrouw, ik was vol van vertrouwen, was nooit jaloers, hij kreeg het voor elkaar om al die eigenschappen 100 graden om te draaien. Ik werd paranoia, achterbaks, vertrouwde hem niet meer, sloeg door en werd erg wanhopig. Hij verzweeg dingen, maakte me kapot en zorgde dat het mijn schuld was. Zelf mijn vrienden en vriendinnen werden hier in leeggezogen, verklaarde de liefde aan me beste vriendin probeerde haar te zoenen, een andere vriendin vanmij heeft die gezoen. Ik ging kapot, ken geen eigenwaarde meer en weet niet meer wat gezond gedrag is. Altijd word het zo gedraagt dat het ook aan mij ligt, dat er ook wat mis is aan mij, ik ben een hittepetit en reageer heftig maar JIJ hebt mij zo gemaakt helaas.
    Ik ben gewurgd, door het huis geslagen, over stoelen heen gegooid, geschopt en meerdere malen met de dood bedreigd. Ik hoor hem nog schreeuwen : HOU JE KANKER BEK DICHT TEGEN MIJ LAAT MIJ MET RUST, IK HOEF JE DRAMA NIET TE HOREN UIT JE KANKERMUIL VAN JE. KANKER PSYCO DONDER OP, tussendoor word ik nog eens bij me keel gegrepen en meerdere malen op bed gegooid waardoor het bed zelfs half in elkaar stort. WACHT MAAR MORGEN OCHTEND IS JOU KEEL DOORGESNEDEN . EN NOU HOU JE JE KANKER BEK DICHT ANDERS GA IK JE KEEL DOORSNIJDEN, HOU JE KANKERBEK DICHT VOORDAT IK JE KEELDOORSNIJ. ik ben blij dat ik dit opgenomen heb, en dit af en toe kan terugluister zodat ik weer weet in welke situatie ik terecht gekomen ben en dat ik niet het probleem ben maar juist hij.
    Vanavond moet ik helaas naar hem toe, omdat we dingen moeten regel omdat we nog een huurhuis hebben die op onze naam staat. hij is wat rustiger geworden en erkend nu al zijn fouten, maar toch slaat af en toe weer de wanhoop bij hem toe en draaft die weer door.
    Ik ben een meisje van rond de 20 jaar en weet niet zo goed hoe nu verder, ik heb je 1e boek besteld en hoop hier wat rust in te vinden en ervan te leren. Ik woon momenteen bij me ouders die me erg steunen, ook al zijn vrienden hebben hem zowat laten vallen dat is fijn dat iedereen het inziet en aan mijn kant staat, daar heb ik veel steun aan, maar eigenlijk weet niemand hoe heftig het geweest is en wat er allemaal gebeurt is, dat durfde ik ze nooit te vertellen. Ik heb een sterke persoonlijkheid en sta erg sterk in me schoenen, ik ken geen onzekerheid en weet wat ik waard ben.
    Is het verstandig om met een psycholoog te gaan praten? ik ben nog zo jong,
    Hendrika.

  2. Wat fijn (hoe raar dit ook klinkt) dat jij al zo jong hier duidelijkheid over hebt gekregen.En ja, hiervoor zou ik zeker met een therapeut van Het Verdwenen Zelf gaan praten. Door de dingen die jij je bewust gaat worden tijdens die gesprekken, vooral over jezelf, die maken dat je niet meer zo snel in die zelfde valkuil zult trappen. Ook de workshops van Het Verdwenen Zelf kan ik je zeer aanbevelen. Je bent daar in goeie handen. Nu denk je misschien dat je het hele plaatje duidelijk in beeld hebt, maar (ook door de 2 boeken te lezen) wordt het nog veel duidelijker. Veel succes…Hannah Jansen (ervaringsdeskundige).

  3. Hi Elvira,
    Ik reageer nav je oproep of er iemand anders is met kids met narcisme. Heb 2 kinderen van 19 en 21 jaar en ze zijn allebei een narc. Vanaf de lagere school vielen mij zaken op van hun ontwikkeling (gedrag mbt tot objecten en mensen). Ik twijfelde kon het pas plaatsen rond hun 14-15 jaar. De een zal het blijven (volledige projectie naar externe wereld: ‘nee, jij bent gek”….). De ander maakt mogelijk een kans omdat er een zelfbesef is van “ben ik beschadigd? Zij gaat vrijwillig naar de psycholoog.
    Ze zeggen vaak dat nps niet erfelijk is. Ik heb daar mn twijfels over. Ik kom uit een narc-nest en de natuur heeft voor mij anders beslist. Zowel vader- als moederzijde van mijn familie ligt het percentage hoog: 60-100% in een gezin. Mijn man is een narcist (variant verborgen) en de graad ligt aan zijn kant nog hoger 100%. Gezin van 6 kids, ze zijn het allemaal. Hij weet niet dat ik het van iedereen weet. Ook verder daarbuiten het gezin.
    Pas in 2017 wist ik hoe het werd genoemd.
    Mijn hele leven ben ik dus omgeven door narcisten maar liep toch een NARC-partner tegen het lijf. Kwam er dit jaar achter (na 27,5 jaar relatie).
    Direct besloten om hulp te zoeken,
    Echter als een narcist merkt dat jij ‘ontwaakt’ gaan ze je aanvallen, zelfs je eigen kinderen.
    De leugens noch het acteren worden gedetecteerd door de professionals. Gang naar hulp met mijn gezin eindigde in een fiasco (huisarts, Parnassia).
    Hun talent om iedereen in te pakken is een zo onderschat element in de zorgverlening. Iedereen denkt mij overkomt het niet. Narcisten kunnen je zo accuraat inschatten en spelen direct de rol die nodig is voor hun doel. Ik zie het keer op keer gebeuren. En dan weet ik het heeft geen zin.
    En nu? Nu kies ik voor mezelf. Met hulp want alleen lukt niet.

  4. (korte versie!) Ik zat zelf in een relatie met mijn nicht 6maanden (na het overlijden van haar moeder, (die had zichzelf van het leven beroofd) Mijn inmiddels ex. en biologisch gezien nicht stapte, van een andere relatie direct op mij over, wij kenden elkaar niet, meer dan 40jaar lang nooit ontmoet.) maar uit nu alles blijkt dat er sprake is van deze persoonlijkheidsstoornis, +_4-6weken in onze relatie kwam ik er achter dat ze op een datingsite zat, dit bleef ze ontkennen tot ziek toe, ik pakte haar telefoon af en liet haar zien (nadat ze zei haha je hebt toch geen bewijs, dat ze wel degelijk vreemdging / in tekst was dat een dubbele agenda.) Het creëren van dezelfdentijdslijn maar dan zonder mij erin alsof ze vrijgezel was, dit ging zo door de gehele relatie eigenlijk, mbt de vriendenkring die zij had bestond je nauwelijks niet, in het begin werd je natuurlijk gebombardeerd met lieve woorden en hoe geweldig je wel niet voor haar was.
    ( Ik vroeg mij ook altijd af waarom dit zo overdreven raar aanvoelde (de zogenoemde rode vlag)) Verder op in de relatie waarin trouwen, kinderen krijgen, huis kopen, samenwonen allemaal in sneltreinvaart voorbij kwamen, heb ik achteraf beseft waarom ze dat deed, je houd in die zin geen vinger op je knip en betaald daardoor alles (omdat je toch compleet in een relatie zit “schijnbaar”!) Dit is natuurlijk gelet op het gedrag wat ze liet zien, door opties met alle andere (mannen) openhield natuurlijk de tactiek om je (jaloers af te kunnen stempelen) Het maakt je natuurlijk helemaal ‘chu’’chu’. Wat ik wel wil zeggen is dat ik eigenlijk wel getraind ben/was in het herkennen van dit soort mensen omdat mijn jeugd geen tegendeel bewees mbt emotionele mishandeling van een stiefvader die incest met mijn biologische zus en een moeder met stockholm syndroom. Verder gaf ik eigenlijk toe aan deze relatie omdat het mijn nicht was (ik gaf het excuus zoals zovele hier dat ik dat toch zou moeten kunnen vertrouwen..) Snel uitgelegd zij komt zelf uit een gezin waarin mijn tante ook slachtoffer moet zijn geweest van haar vader ook een top narcist uiterst charmant, ik krijg de rillingen er van toen ik het hoorde mbt de gedachte aan zijn dochter mijn nicht en mijn partner voor 6+ maanden de exacte kopie van waarbij ze geleefd heeft(‘wicked’ Willy zoals zij hem omschijft). Verder heeft ze een broer die ook naast OCD (verzameling van 4700 lego dozen) Ook behoorlijk narcistisch is (met een huis van help mijn man is klusser(extreem)) Hij(mijn neef) mishandeld zijn vrouw uiteindelijk ook. Maar als ik mezelf niet mag vergeten mijn eigen zus die onder toezicht staat en laatst gediagnosticeerd is met Schizofreen (gedesorganiseerd) is hierbij met narcistische trekken niet buiten beeld. Verder moet ik zeggen dat mijn nicht uiteindelijk in onze relatie nadat ze vaak onbereikbaar bleef uiteindelijk op mij de politie heeft gebeld! (de aangifte was huisvredebreuk) In deze nacht waarbij ik werd binnengelaten door haar, en ik probeerde duidelijk te maken dat ik van haar af wilde en zij haar afspraken niet nakwam, had zij natuurlijk wederom een afspraak thuis met een onbekende man. Je raad het al dit kwam haar perfect uit om mij uit te spelen, ik was natuurlijk de jaloerse partner meteen met het oog op stalkende waartegen ze in haar hoofd al een contactverbod had, die !haar! niet met rustlied. Echter zie maar eens te bewijzen dat ik met mijn voorkomen iemand van over de 2m zijnde gestalte niet een vrouw bang gemaakt zou hebben, Echter ben ik gedurende mijn relatie na het ontdekken van de verandering omtrent haar gedrag en na het betrappen van haar op een datingsite(wat ze pathologisch ontkende) gesprekken gaan opnemen omdat ik mijzelf onveilig voelde. Alhoewel ik niet jaloers aangelegd ben, was ik mij bewust dat dit mij in de problemen zou kunnen brengen, je word immers bedonderd. Ik wil ook zeggen dat naast de puzzelstukjes die ik in de relatie heb gehad met mevrouw Nathalie B., ik natuurlijk niet constant hiermee bezig was je probeert ook een beetje te leven binnen de wankele of geheel achteraf niet relatie hebbende.
    Dit is niet makkelijk, en voelt echt compleet aan alsof je geamputeerd leeft van je eigenwaarde en vrijheid binnen jezelf. Ik hoopte eigenlijk dat ik iets over het hoofd zag (de typische het zal misschien aan mij liggen) of dat ze misschien nog borderline zou hebben(dat is nog herstelbaar (leefbaar, ahum..hoor mijn gedachte.. ce trieste.)). Ik kon het aan het einde niet verkroppen dat zij echt werkelijk het volle gezicht is van deze persoonlijkheidsstoornis en dat zij werkelijk niks schuwt om in te zetten tegen je, ik vond uiteindelijk de passieve agressie nog het meest misselijkmakende, het maakte mij naast bezorgt ook reactief, terwijl je hulp bied aan een persoon die je compleet manipulatief alleen aan het misbruiken is. Ik wens alle mannen een beter leven dan dit toe, alhoewel het vaak het negeren is dat vrouwen ipv (puur narcist) vaak als een “bitch” worden bestempeld en inderdaad daar wordt dan makkelijk het probleem over het hoofd mee gezien hebbende, echter is deze vorm van persoonlijkheidsstoornis compleet destructief, het struint echt tegen alle waardes in van menselijkheid en maakt je in het eind compleet monddood. (alhoewel ikzelf ook behoorlijk eigenwijsheid in me heb.) Is dit met betrekking tot herstel echt ziek worden, ik eet bijvoorbeeld al dagen niets, het stomste effect wat ik had, nadat de politie mij meenam (na de valse melding van huisvredebreuk) en ik in een cel kon nadenken wat er gebeurd was, ik mij in 6maanden nog nooit zo veilig had gevoeld, het was natuurlijk het effect van de verbintenis van alle ellende die ik met mijn nicht en vanaf dat moment ex ook had.
    Ik zit nu met de afwikkeling van dit alles, waarbij zij haar “flying monkeys” natuurlijk werk laat doen, dit alles door mij omschreven lijkt natuurlijk op iets van natte vinger werk maak ik probeer het zo duidelijk mogelijk te omschrijven naast hoog empathisch ben ik ook nog eens iemand met een behoorlijk IQ/EQ, het perfecte target voor een in dit geval (verborgen) Narcist met een stukje somatisch erbij (mijn nicht), Ze verschuilt zich vnl met dat ze dingen goed voor heeft in deze wereld. Ze woont nu samen met een jonge huisgenoot, terwijl ze aangaf met mij te gaan samenwonen. (Overigens is het een hartstikke leuke gast.) Ook hij had geen benul van dat wij samen een relatie hadden, ik had aan het eind ook een gooi gedaan naar zowel mensen in haar whatsapp om de stilte te doorbreken dat wij wel degelijk een relatie hadden. Dit was voor die personen vrij schokkend volgens mij, waar sommige mij 5uur lang hebben gesproken lieten ook sommige niets terug horen anders dan dat ze mij berichte(mijn nicht partner) help mijn telefoon ontploft met berichten… die morgen, waarna ik de silent threathment kreeg. Het is zeker niet makkelijk om van dit soort personen los te geraken. En ergens ben ik te stom volgens mij om te beseffen dat deze toxic link die je uiteindelijk hebt met deze personen echt niet zomaar weg is, en nee dat is geen liefde, voor liefde heb je vertrouwen nodig en dat was er voor deze relatie gelukkig niet, die link die het wel was is de hoop die ik vnl had in een band, maar die is behoorlijk naast beschadigd ook nu in een poel van onzekerheid beland. Nog op een sidenote verder is ze na de het bellen van de politie, behoorlijk triomfantelijk te werk gegaan en had ze binnen notime een telefoontje met mijn neef gepleegd, echter heb ik gedurende mijn relatie met NB mijn verloop tegen alles en iedereen verteld aan mijn kant, zij waarschuwden mij eigenlijk meteen voor het gedrag wat zij liet zien, echter bleef ik volhouden omdat ik mijzelf besefte dat ik natuurlijk maar 1kant van het verhaal vertelde. Het is verder zo dat binnen de relatie die we hadden de gesprekken die ik vooral assertief aanging geen enkel nut hadden. En ik voel al schrijvende dat ik wel kan blijven schrijven maar ik moet mezelf helpen herinneren dat dit de korte versie betrof. Een fijne dag, en voor zij allen die hetzelfde meemaken veel sterkte de komende tijd.

    1. Sterkte RN!
      Goh wat een verhaal. Hopelijk kun je ver uit de buurt blijven van deze dame en de rest v d familie.
      Succes met herstellen en verwerken.
      Gr

  5. Lieve mensen.
    Al de verhalen pijn verdriet wanhoop en ongeloof zo herkenbaar.
    Ik heb me veel verdiept in narcisme en alles wat daarover geschreven wordt.
    Het heeft me geholpen om in te zien dat ik bij mezelf moet blijven.
    Veel sterkte allen praat erover het helpt.
    Lieve groeten Riekie 🍀

  6. Ik ben zo blij deze site gevonden te hebben. Ik heb me door een relatie van 8,5 jaar geworsteld en daarna het loslaten van 3 jaar. Ik heb mezelf sinds een jaar behandeld voor relatieverslaving en codependentie. Die stap kon ik pas maken nadat ik erachter kwam dat in een relatie als de onze er altijd 2 de tango dansen. Ik heb mezelf al die jaren al aanstichter gezien en was verantwoordelijk voor alles. Ik heb te maken met een verborgen narcist en iedereen is dol op hem. Hij heeft mensen verteld dat ik een borderline stoornis heb en heeft dat nooit willen terug nemen. Mijn reacties op hem waren inderdaad van een aard en heftigheid die ziekelijk was. Gevoed door mijn trauma van vroeger. Mijn vader sloeg mijn moeder en ik heb ze betrapt met zijn handen om haar keel. Toen ik net in relatie was met mijn ex voelde ik haarfijn aan tot waar ik kon gaan, welke onderwerpen off limit waren. Ik heb me daar aan gehouden, gedreven door het trauma van geweld, bang voor hem. Zijn passieve agressie liet mij duidelijk weten wat mijn plaats was. Een paar keer heb ik deze grens niet aangehouden en is het geëscaleerd in geweld. Ook dat wist hij mij en alleen mij te verwijten. De schellen vallen mij van de ogen en dat is zo’n grote zet in de genezing. Die diepe intuïtie die ik had, ik lees ze in de informatie over wat narcisme is. Ik heb jaren met depressie geworsteld en vele jaren van mijn jonge kinderen gemist door niet emotioneel beschikbaar te zijn voor hen. Soms vreet de schuld daarover zozeer aan me! Hij ziet niet eens dat onze kinderen te lijden hebben gehad onder ons tumult. Ik moet niet alleen mezelf op de rit krijgen maar emotioneel gezien, het hele gezin. Het is zwaar, maar wordt steeds makkelijker, omdat ik weer bij mezelf kan staan, als steun en toeverlaat. Ik zou graag met een coach of lotgenotengroep werken, ik merk dat ik erover wil delen. Bijna niemand eigenlijk, niemand, begrijpt of gelooft het en ik moet nog dagelijks dingen opruimen en doorvoelen. Hoe iets zo subtiel zo verwoestend kan zijn….

    1. Hoi Maria. Jouw verhaal heeft zoveel overeenkomsten als met vele hier. Ja jij word niet geloofd. Maar hier op deze site wel. Ik ben een een man en heb ook in zo een situatie gezeten. En eerlijk een heleboel komt over een. Zij was goed en ik niet niet voor mijn kinderen noem maar op. Maar ik heb overwonnen. Want zij is er niet meer en mijn kinderen komen weer gezellig. Ja Maria ik geloof jou wel. Want je verzint niet zo een verhaal. Ik ook niet.
      Heel veel sterkte ik hoop dat jij hier de hulp gaat vinden om het af te sluiten.
      Mvg Willem

    2. Hoi Maria,
      Allereerst sterkte en zou ik jou graag ook zeggen: het is niet jouw schuld. Ik vraag mij af waar jij jezelf voor codependency hebt laten behandelen. Ik zou graag een coach willen en of therapeut maar het lukt mij maar niet binnen het regulier juiste therapie en behandeling, coaching te krijgen. Ik heb zelf al tal van opleidingen, trainingen, therapieën, cursussen gedaan die ik niet vanuit de zorgverzekering vergoed krijg en binnen de zorgverzekering krijg ik niets behalve eigen risico betalen voor intakes en gesprekken met een praktijkondersteuner die ook zegt; ik kan je hier niet mee helpen. Inmiddels ben ik dus 8 jaar niet meer in staat te werken of te leven. Maar aan het overleven. Dus lotgenoten groepen zou ik erg leuk vinden.
      Verder denk ik zelf te gaan coachen langzaam aan beginnen.
      Sterkte met de kinderen en jouzelf.
      Warme groet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *